Përmbledhje:
Në këtë video sqaruese, Alban Fejza tregon nga Kurani pse Zeqati duhet të jetë një proces i verifikueshëm publikisht, pse jepet nga pasuria që mund të jepet hua dhe cilat pjesë të pasurisë kualifikohen, pse është 2.5%, si shpërndahet dhe pse është rituali i dytë fetar më i rëndësishëm.
Transkripti i videos:
Kjo video sqaruese na tregon:
- pse Zeqati (Bamirësia e obligueshme) duhet të jetë një proces i verifikueshëm publikisht
- pse duhet të jepet nga pasuria që mund të jepet hua, dhe cilat pjesë të pasurisë mund të jepen hua
- pse është 2.5%
Dhe të gjitha këto do të gjenden dhe do të na paraqiten nga Kurani, tërë Kurani dhe asgjë tjetër përveç Kuranit. Por së pari, le ta shohim ku e ka vendin Zeqati si nënpjesë e bamirësisë.
Llojet e mundshme të bamirësive
Sipas Kuranit, bamirësitë mund t’i ndajmë në të Obligueshme (4:77, 98:5, 9:5) ose Vullnetare (9:79), dhe Private (2:274, 13:22) ose Publike (2:274, 13:22). Dhe duke i kombinuar, marrim katër lloje bamirësish. Pra, mund të kemi:
- Bamirësi private të obligueshme,
- Bamirësi publike të obligueshme,
- Bamirësi private vullnetare,
- Bamirësi publike vullnetare.
Bamirësia publike vullnetare është çdo bamirësi vullnetare që mund ta jepni përmes një organizate të krijuar nga njerëzit, gjë që lejohet sipas Kuranit, por shumica e parave që i jepni shkojnë dëm, zakonisht për forcimin e atyre organizatave, në vend të qëllimit përfundimtar.
Bamirësia private vullnetare është çdo bamirësi që ua jepni vetë drejtpërdrejt atyre që kanë nevojë.
Bamirësia private e obligueshme është bamirësi që ua keni borxh njerëzve të caktuar thjesht për faktin se Zoti ju ka lidhur me ta (9:8, 9:10, 4:36), si prindërit tuaj, bashkëshorti juaj, fëmijët tuaj. Shuma që ia keni borxh këtij grupi njerëzish është aq sa u nevojitet atyre (4:34, 4:5, 6:151, 17:23, 31:14), nëse nuk e kanë. Dhe quhet e obligueshme, ose detyrë, “hakkahu” (17:26), sepse nuk varet nga sa doni të jepni, por nga sa u nevojitet atyre, dhe ajo që i nevojitet secilit është të paktën ushqimi, rrobat dhe strehimi, një jetesë bazë. Meqë ra fjala, sa herë që në Kuran jepen urdhrat për “hakkahu”, Bamirësinë private të obligueshme, ato jepen në njëjës, “Ti duhet ta japësh hakkahu…” (17:26, 6:141), duke treguar se është çështje private, por kur përmendet Zeqati në përgjithësi, urdhri jepet gjithmonë në shumës, “Ju (shumës) duhet ta jepni Zeqatin…” (2:43, 2:110,…).
Pra, përsëri, në lidhje me Bamirësinë private të obligueshme, nëse keni kushte bazë jetese për veten tuaj, dhe ose prindërit tuaj, ose bashkëshorti juaj, ose fëmijët tuaj nuk kanë ushqim dhe strehim, thjesht nuk jeni qenie e mirë njerëzore. Le të mos shkojmë as më tej. Dhe në shumë raste në botën e civilizuar, këtë punë e bëjnë shtetet përmes pensioneve, shtëpive të pleqve, qendrave për kujdesin e fëmijëve ose çfarëdo mjetesh që kanë për të moshuarit apo të rinjtë, dhe kjo është në rregull në shumë raste (2:233), por është përgjegjësia juaj ta dini se ata morën atë që u nevojitej, dhe nëse nuk e morën, atëherë duhet ta bëni ju (29:8). Pastaj vëllezërit dhe motrat tuaja, dhe fëmijët e vëllezërve e motrave tuaja, të verbërit, të gjymtët, duhet ta ndani ushqimin tuaj me ta, nëse ndonjëherë kanë nevojë (24:61). Është obligim, jo vullnetare (24:61). Siç mund ta shihni, shuma e Bamirësisë private të obligueshme varet nga sa u nevojitet njerëzve rreth jush, jo nga një përqindje e caktuar që ju doni ta jepni. Nëse nuk kanë ushqim, dhe duhet të hanë çdo ditë të vetme në shtëpinë tuaj, atëherë kështu do të jetë. Është obligim. Kurani na tregon se ata kanë të drejtë të plotë të hanë në shtëpinë tuaj (24:61). Natyrisht, ata duhet të vijnë në shtëpinë tuaj me lejen tuaj (24:61), dhe ta bëjnë Lutjen e Kontaktit kur e bëni ju, ose duhet të largohen, nëse shtëpia është plotësisht e juaja (22:41), por kur janë në të, jeni të obliguar ta ndani ushqimin tuaj me ta nëse janë të uritur dhe ju keni ushqim (24:61). Ndoshta një përkthim më i mirë i Bamirësisë private të obligueshme “hakkahu” do të ishte ta përkthenim si “Ndarje e obligueshme”, sepse kryesisht ka të bëjë me sendet e përditshme që prishen, si frutat, gatimi e kështu me radhë, dhe një nga qëllimet e saj është të shmanget humbja e gjërave që prishen (6:141), prandaj i ndajmë me ta po atë ditë kur i marrim vetë. Kjo është arsyeja pse kjo pjesë e bamirësisë vjen nga të ardhurat tona, sepse nuk presim të shohim sa ka mbetur prej saj para se ta ndajmë me ata me të cilët kemi detyrë ta ndajmë. Kur e kemi ne, duhet ta kenë edhe ata, dhe kjo është ndryshe nga Bamirësia publike e obligueshme, sepse në Bamirësinë publike të obligueshme, së pari prisni të shihni nëse ka mbetur mjaftueshëm nga të ardhurat tuaja (2:219), dhe pastaj llogaritni një shumë të caktuar çdo vit.
Meqë ra fjala, Bamirësia private e obligueshme dhe Bamirësia publike e obligueshme janë të dyja nënpjesë të Zeqatit. Pra, Zeqati (Bamirësia e obligueshme) përbëhet nga Bamirësia private e obligueshme dhe Bamirësia publike e obligueshme. Zeqat është çdo gjë që është e obligueshme. Tradicionalisht, vetëm pjesa publike e Zeqatit etiketohej si Zeqat, sepse autoritetet fetare ishin të interesuara vetëm për këtë, sepse ata e mblidhnin, dhe ata e bënin etiketimin. Megjithatë, në realitet ka një Zeqat, dhe ai ka dy nënpjesë, publiken dhe privaten, ashtu si Lutjet e Kontaktit, që përbëhen nga Lutja publike e Kontaktit e së Premtes (62:9-11) dhe lutjet e tjera ditore të kontaktit.
Pra, tani le të flasim për Bamirësinë publike të obligueshme. Bamirësia publike e obligueshme duhet të bëhet në koordinim me të Nënshtruarit e tjerë, dhe përmes strukturave publike të autorizuara, ashtu siç Predikimi publik i së Premtes duhet të bëhet si kongregacion me të Nënshtruarit e tjerë. Kur them struktura publike të autorizuara, e kam fjalën për struktura të autorizuara nga Zoti (4:59). Dhe në rast se nuk ka asnjë strukturë publike të autorizuar, atë pjesë ua jepni të njëjtave kategori të cilave ua kishit borxh Bamirësinë tuaj private të obligueshme. Pra, në varësi të asaj se cili opsion është në dispozicion, e jepni Zeqatin në atë opsion, por nëse të dyja opsionet janë në dispozicion, duhet t’i përmbushni të dyja (3:200, 4:59). Pra, nëse nuk keni familje, për shembull, ose të afërm dhe miq, natyrisht, nuk mund të jepni Zeqat privat. Ngjashëm, nëse nuk jetoni me një bashkësi të Nënshtruarish, nuk mund ta jepni Zeqatin publik, dhe në vend të kësaj atë pjesë e jepni si Zeqat privat. Dhe kështu, ku Zeqati publik nuk ishte në dispozicion, ishte rasti për të gjithë të Nënshtruarit që jetonin në vende demokratike gjatë shekullit të kaluar. Shtetet demokratike nuk e institucionalizojnë Zeqatin publik, prandaj ai duhet të jepet si Zeqat privat, përveç nëse ekziston interneti. Interneti e ka ndryshuar situatën edhe një herë. Që nga interneti, mund të jetojmë në një shoqëri jo të Nënshtruarish, ndërsa njëkohësisht të jemi në gjendje të bashkohemi përmes internetit me të Nënshtruarit e tjerë. Dhe meqë tani mund ta bëjmë këtë, Kurani na thotë se duhet ta bëjmë (9:41, 3:200), dhe meqë duhet, e bëmë. Pra, interneti e mundësoi Zeqatin publik sepse ai e mundëson edhe një herë verifikueshmërinë publike të Zeqatit, që është një aspekt i detyrueshëm i Zeqatit publik.
Verifikueshmëria
Zoti na tregon në strofën 9:18 se njerëzve që nuk e bëjnë Lutjen e Kontaktit dhe nuk e japin Zeqatin nuk duhet t’u lejohet të frekuentojnë xhamitë e Zotit. Tani, le të themi se jeni përgjegjës për mirëmbajtjen e një xhamie. Si do ta dinit nëse dikush që vjen aty e zbaton Lutjen e Kontaktit dhe Zeqatin? Natyrisht, do të jeni në gjendje ta dini nëse personi e bën Lutjen e Kontaktit, sepse do ta shihnit duke e bërë në xhami, por nuk mund ta shihni Zeqatin e tij, përveç nëse ka një mënyrë për ta verifikuar. Kjo do të thotë se është e pamundur të zbatohet strofa 9:18 përveç nëse Zeqati bëhet përmes një procesi të verifikueshëm, dhe kjo do të thotë se Zeqati duhet të jetë i verifikueshëm, siç ka qenë gjithmonë. Pra, një i Nënshtruar duhet të jetë në gjendje ta dijë nëse i Nënshtruari tjetër e dha Bamirësinë e tij publike të obligueshme.
Dhe kështu të Nënshtruarit janë në gjendje ta identifikojnë njëri-tjetrin. Le të themi se dikush në rrjetet sociale tha se është i Nënshtruar. A është kështu si do ta njihnit? Jo. Strofa 5:53 thotë se thjesht pretendimi ose betimi se dikush na përket nuk mjafton për ta konsideruar pjesë të bashkësisë sonë. Strofa 17:36 thotë se nuk duhet ta pranojmë asnjë informacion përveç nëse e verifikojmë vetë. Pra, nuk e pranojmë deklaratën e askujt se është i Nënshtruar derisa ta verifikojmë. Dhe Kurani na tregon saktësisht si ta verifikojmë. Në strofën 9:11 thuhet: nëse pendohen dhe i zbatojnë Lutjet e Kontaktit dhe e japin Bamirësinë e obligueshme (Zeqatin), ATËHERË ATA JANË VËLLEZËRIT TUAJ NË FE. Pra, nuk është e mundur ta dimë nëse dikush i përket bashkësisë së të Nënshtruarve, përveç nëse mund ta verifikojmë se e bënë Lutjen e Kontaktit dhe Zeqatin. Procesi i verifikimit për lutjet e kontaktit ekziston tashmë përmes Lutjes javore të së Premtes, por duhet të ketë një proces të dytë verifikimi, që është të verifikohet nëse e dhanë Zeqatin apo jo. Pra, Zeqati është si një pasaportë që përdoret për t’i lejuar dikujt t’i bashkohet bashkësisë së të Nënshtruarve. Nuk mund të hyjmë pa atë pasaportë. Mund të pretendoni sa të doni se jeni i Nënshtruar, por nëse nuk e keni atë ‘pasaportë’, ende nuk keni hyrë në bashkësinë e të Nënshtruarve. Dhe kjo konfirmohet në strofa të tjera, si strofa 5:55 dhe strofa 9:5.
Tani, si administrohet ky proces i verifikimit të Zeqatit nuk është aq i rëndësishëm. Për shembull, në të kaluarën, bëhej thjesht përmes dy mbledhësve të Zeqatit, me një libër regjistrimi, të cilët e dëshmonin. Në epokën e internetit, mund të jetë pak ndryshe, dhe nëse paraja elektronike bëhet forma kryesore e transaksioneve në mbarë botën, kjo mund të jetë sërish pak ndryshe, por gjëja e rëndësishme është se gjithmonë duhet të jetë i verifikueshëm, dhe ky proces verifikimi sigurohet nga dikush që caktohet përgjegjës për këtë, në kongregacionin tuaj lokal ose online (4:59, 42:38, 22:41). Pra, sipas Kuranit, Bamirësia publike e obligueshme duhet të jetë e verifikueshme (9:11) dhe në koordinim me dikë që është përgjegjës për të (42:38, 4:59). Dhe meqë ra fjala, kështu e ruajti Zeqati etiketën “I obligueshëm”. Shumë gjëra të tjera janë të obligueshme, si përshëndetjet për shembull (4:86), por nuk e kanë marrë këtë reputacion si “të obligueshme”, sepse kur të Nënshtruarit e lashtë thoshin “i obligueshëm” në lidhje me Zeqatin, ata kryesisht kishin parasysh “i zbatuar me detyrim” (19:55, 22:41), si tatimet. Është një ritual që zbatohet me detyrim në bashkësinë e të Nënshtruarve. Kjo nuk do të thotë se feja jonë funksionon me forcë (2:256), sepse nëse dikush nuk do, është absolutisht i lirë ta lërë fenë në çdo kohë, por nuk mund të jetë pjesë e së njëjtës fe dhe të mos e japë Zeqatin. Kjo është arsyeja pse fjala Zeqat në arabisht do të thotë “pastrim”, sepse është parakusht që njerëzit ta pastrojnë pasurinë e tyre për t’u lejuar t’u bashkohen dhe t’u përkasin të Nënshtruarve.
Pra, nëse dikush është përgjegjës për administrimin e një grupi njerëzish, pavarësisht nga lloji i grupit, nëse nuk e zbaton Zeqatin publik, ai po e administron grupin padrejtësisht, dhe grupi përfundimisht do të dështojë kur të kalojë entuziazmi, ose do të ketë vazhdimisht urrejtje dhe probleme, dhe me këtë kuptim në mendje, mund ta shohim se si strofa 22:78 ka më shumë kuptim tani. Ajo thotë:
“Duhet të përpiqeni për kauzën e ZOTIT ashtu siç duhet të përpiqeni për kauzën e Tij. Ai ju ka zgjedhur dhe nuk ju ka vënë asnjë vështirësi në praktikimin e fesë suaj – fesë së babait tuaj Ibrahim. Ai është ai që ju emërtoi “të Nënshtruar” që në origjinë, që i dërguari të shërbejë si dëshmitar mes jush, dhe ju të shërbeni si dëshmitarë mes njerëzve. (Dëshmitarë për çka?) Prandaj, duhet t’i zbatoni Lutjet e Kontaktit (Salat) dhe ta jepni bamirësinë e obligueshme (ZEQATIN), dhe të mbaheni fort te ZOTI; Ai është Zotëruesi juaj, Zotëruesi më i mirë dhe Përkrahësi më i mirë.”.
Burimet e Zeqatit
Për t’i ditur burimet nga të cilat jepet Zeqati, gjithçka që duhet të bëjmë është të shohim nga cilat burime jepet bamirësia, dhe kjo vlen edhe për Zeqatin, sepse e kemi vërtetuar tashmë se Zeqati është nënpjesa e obligueshme e bamirësisë, dhe cilido rregull kuranor që vlen për bamirësinë, vlen edhe për Zeqatin. Sipas dhjetë strofave të ndryshme në Kuran, bamirësia, që përfshin Zeqatin, duhet të jepet nga pasuria e luajtshme (2:177, 2:261, 2:262, 2:264, 2:265, 2:274, 4:38, 9:103, 51:19, 70:24), dhe fjala e përdorur në këto strofa është “malehu”, që në arabisht përfshin të gjitha llojet e pasurisë përveç tokës dhe shtëpive. Toka dhe shtëpitë dallohen nga “malehu”, nga pasuria e luajtshme, në strofat 33:27, 59:8, 2:267. Dhe meqë ra fjala, e dimë se fjala “malehu” do të thotë të gjitha llojet e pasurisë së luajtshme, dhe jo vetëm të ardhurat, sepse kjo fjalë përdoret në strofa të tjera ku nuk mund të nënkuptojë asgjë tjetër përveç pasurisë. Për shembull, në kapitullin 4, strofën 6, dhe në kapitullin 4 strofën 10, ajo i referohet pasurisë që jetimët e trashëguan nga prindërit e tyre. Kjo nuk mund të jetë në asnjë mënyrë e ardhur. Jetimët nuk punojnë për të fituar të ardhura. Ata e trashëgojnë pasurinë nga prindërit e tyre. Gjithashtu, strofa 155 në kapitullin 2 bën dallim ndërmjet pasurisë dhe të korrave/prodhimeve (të ardhurave). Ajo thotë se mund të testoheni me humbje të pasurisë, të jetëve dhe të të korrave (prodhimeve/të ardhurave). Edhe këtu shohim se ka dallim ndërmjet pasurisë dhe të ardhurave. Strofa 33 në kapitullin 33 u thotë grave të profetit Muhamed të qëndrojnë në shtëpitë e tyre dhe ta japin Zeqatin. Mirë, nëse qëndronin në shtëpitë e tyre, nuk kishin të ardhura, por prapë duhej ta jepnin Zeqatin. Kjo ishte sepse kishin pasuri. Pasuria e tyre e luajtshme ishte ose e trashëguar nga prindërit, ose e dhënë si pajë, ose nga të ardhurat e tyre të mëparshme, ose si dhuratë.
Pra, tani e vërtetuam se bamirësia, që përfshin Zeqatin, duhet të jepet nga pasuria e luajtshme. Pra, tani më lejoni t’ju paraqes dy strofa që e përmendin posaçërisht Zeqatin. Strofa 92:18 thotë se duhet të japim nga pasuria jonë e luajtshme (nga malehu) për pastrimin tonë (për zeqat).
Dhe ja strofa që e vulos dhe e specifikon edhe më shumë këtë çështje, duke e përmendur drejtpërdrejt fjalën “Zeqat”. Strofa 30:39 thotë se ajo që e jepni me kamatë për ta shtuar pasurinë tuaj të luajtshme nuk do të shtohet te Zoti, por nëse e jepni Zeqatin (nga e njëjta pasuri), duke kërkuar kënaqësinë e Zotit, do ta merrni shpërblimin tuaj shumëfish.
Pra, sipas kësaj strofe, Zeqati duhet të vijë nga pasuria që mund të jepet hua, sepse çfarëdo që mund ta jepni hua me kamatë, mund ta jepni edhe si Zeqat (2:280). Dhe pasuria që mund të jepet hua është një pjesë e madhe e pasurisë së luajtshme. Pasuria që mund të jepet hua është pasuria e painvestuar dhe e panevojshme, sepse mund të jepni hua vetëm atë që nuk ju është absolutisht e nevojshme dhe atë që nuk e keni investuar tashmë. Pra, kjo do të thotë se investimet në biznes, si aksionet në një korporatë, dhe e ardhura juaj e fundit duhet të përjashtohen gjithashtu nga Zeqati, sepse nuk mund të jepen hua, dhe e ardhura juaj e fundit duhet të përjashtohet sepse ende nuk e dini sa prej saj do t’ju nevojitet për Bamirësinë tuaj private të obligueshme, për furnizime për veten tuaj, fëmijët tuaj, bashkëshortin tuaj dhe prindërit tuaj, dhe potencialisht të afërmit dhe miqtë tuaj. Vetëm pasi ta merrni të ardhurën e radhës, mund të jeni të sigurt sa ka mbetur nga e ardhura juaj e mëparshme. Dhe ky përjashtim i të ardhurës së fundit jepet në strofën 2:219 që thotë, “Të pyesin çka të japin për bamirësi: thuaj, ‘Tepricën.’” “Teprica” do të thotë “ajo që mbetet”, dhe vetëm të ardhurat tuaja të mëparshme mund të kualifikohen si “ajo që mbetet”, por jo e ardhura juaj e fundit, sepse ende nuk e dini nëse do të mbetet mjaftueshëm prej saj.
Ka edhe një përjashtim të fundit që jepet në Kuran. Strofa 2:262 na thotë të mos bëjmë dëm kur japim bamirësi. Për shembull, nëse keni një telefon, nuk mund ta ndani një të dyzetën (2.5%) e tij dhe ta jepni si bamirësi. Do ta dëmtonte telefonin. Ose nëse keni 20 dele, nuk mund ta jepni një të dyzetën e tyre, përveç nëse e prisni njërën prej tyre përgjysmë, gjë që do ta shkatërronte edhe gjysmën tjetër. Pra, përveç nëse keni 40 dele ose më shumë, ose 40 telefona ose më shumë, nuk keni borxh Zeqat për to. Kjo është për të shmangur dëmin, që është kërkesë kuranore (2:262). Duhet të keni 40 ose më shumë njësi nga cilado gjë, që ato të kualifikohen për Zeqat.
Pra, nëse i marrim parasysh të gjitha strofat e Kuranit, mund të përfundojmë kështu:
Zeqati publik është 1 nga çdo 40 njësi të çdo lloji pasurie, duke përjashtuar
- tokën,
- shtëpitë,
- investimet në biznes,
- aksionet e korporatave,
- dhe të ardhurën tuaj të fundit.
Çdo gjë tjetër përfshihet, si ari, argjendi, metalet e tjera të çmuara, paratë në çdo formë (duke përfshirë kursimet, paratë në portofolin tuaj, në bankë, kriptomonedhat, huat e dhëna të tjerëve (meqë huat vërtetojnë se ishin pasuri që mund të jepej hua)), produktet e vlefshme (3:92), çdo gjë nga e cila keni 40 ose më shumë njësi – për shembull 40 ose më shumë dollarë, 40 ose më shumë dele e kështu me radhë.
Shuma
Pra, e thamë tashmë se shuma e Bamirësisë publike të obligueshme është një e dyzeta, ose 2.5% e llojeve të specifikuara të pasurisë suaj, por si e dimë se 2.5% është shuma e saktë? Këtë përqindje të saktë mund ta nxjerrim nga Kurani. Ja si: Strofa 6:120 thotë se ata që bëjnë mëkate do të duhet patjetër të paguajnë për to. Pra, nuk ka rrugë për në Parajsë pa u pastruar plotësisht nga mëkatet tona. Dhe të pastrohesh plotësisht do të thotë se duhet të heqësh dorë nga gjithçka, 100% e pasurisë suaj, sepse në fund të fundit nuk meritojmë asgjë, sepse çdo e mirë vjen nga Zoti (4:79). Megjithatë, në strofën 6:160, Zoti thotë se kushdo që bën një vepër të mirë merr shpërblimin për dhjetë, që do të thotë se mund ta arrijmë të njëjtin pastrim të nevojshëm duke dhënë dhjetë herë më pak, me 10%. Pra, sipas kësaj strofe, nëse japim 10%, Zoti do ta konsiderojë si 100%, dhe këto 10% kanë qenë shuma nga koha e Ibrahimit deri te Muhamedi, dhe madje Jahuditë edhe sot e kësaj dite e konsiderojnë 10%. Pra, që njerëzit para Muhamedit të shpëtonin, duhej ta meritonin të paktën 10% të asaj që Zoti u dha (34:45). Megjithatë, duke ditur se gjeneratat pas Muhamedit nuk ishin aq të forta në besim sa gjeneratat para Muhamedit (56:13-14), Zoti, i Mëshirshmi (1:1), na e lehtësoi (8:66), dhe shpalli në suren 28, strofat 52-54, se do t’ia dyfishojë shpërblimet kujtdo që beson në Kuran. Kjo do të thotë se tani mund ta pastrojmë plotësisht pasurinë tonë duke dhënë gjysmën, 5%. Por ka një zbritje të fundit që na erdhi përmes Kuranit. Në strofën 57:28, Zoti na informon se do t’ia dyfishojë shpërblimet kujtdo që beson në të dërguarin e Tij, dhe këtu Ai flet për çdo të dërguar të gjallë deri më tani. Është lehtë të besosh në të dërguarit që kanë shkuar te njerëzit në të kaluarën; madje edhe Jahuditë besojnë në ta. Sfida dhe shpërblimi i dyfishtë është të besosh në të dërguarit që na u dërguan neve (2:285). Pra, nëse besojmë në të dërguarit që janë dërguar vërtet nga Zoti te ne, atëherë mund ta pastrojmë plotësisht pasurinë tonë duke dhënë gjysmën e 5%, që është 2.5%. Dhe ja nga vjen 2.5%. Pra, kur japim 2.5%, ajo dyfishohet nëse besojmë në të dërguarin e Zotit (57:28), pastaj dyfishohet përsëri nëse besojmë në Kuran (28:52-54), dhe pastaj shumëzohet dhjetë herë sepse Zoti e shpërblen çdo vepër të mirë dhjetëfish (6:160), dhe 2.5%-shi ynë tani është bërë 100%, që është parakushti për të arritur në Parajsë. Pra, 2.5% x 2 x 2 x 10 = 100%.
Dikush mund të pyesë veten pse thamë më herët se duhet t’i pastrojmë vetëm disa lloje të pasurisë sonë, kur mund ta shohim qartë këtu se duhet ta pastrojmë të gjithë pasurinë tonë për të arritur në Parajsë. Mirë, llojet e pasurisë që nuk mund të jepen hua pastrohen automatikisht. Për shembull, nëse kemi një copë tokë, zogjtë e qiellit do të hanë prej saj, insektet dhe kafshët e egra do ta përdorin, dhe do ta zbukurojë pamjen e kalimtarëve e kështu me radhë, dhe kjo është bamirësi. Pra, nuk japim Zeqat nga toka sepse ai është dhënë tashmë. Gjithashtu, sa u përket shtëpive, për shembull – i ndajmë me anëtarët e familjes sonë (24:61), dhe kjo është bamirësi (2:215), dhe e nxit modestinë (33:33), duke na mundësuar të mos endemi nëpër rrugë (7:74), dhe të gjitha këto janë bamirësi (59:9, 33:33), prandaj nuk kemi nevojë të paguajmë Zeqat nga shtëpitë tona. Pra, Zeqati për shtëpinë tuaj është mikpritja (59:9) brenda asaj që është e ligjshme (2:235). Ka gjithashtu Zeqat për trupat tanë. Edhe trupat tanë janë pasuri (2:247, 12:20, 4:92, 58:4). Shpirtrat janë ne të vërtetët (39:42), por trupat tanë janë pjesë e pasurisë sonë, dhe Zeqati për trupat tanë është agjërimi gjatë muajit të Ramazanit (2:184), që është përmbajtja nga 2.5% e kënaqësive trupore vjetore (2:187), dhe ky pastrim i trupit tonë bëhet një herë në vit (9:36, 2:185), dhe siç mund ta shihni, edhe pse i kemi pastruar trupat tanë gjatë vitit të kaluar, duhet t’i pastrojmë të njëjtët trupa përsëri gjatë këtij viti, dhe kjo më çon te cikli i Zeqatit. Cikli i Zeqatit është çdo vit, sepse duhet një vit që pasuria të bëhet përsëri e papastër, dhe kjo tregohet në strofën 9:28, e cila përmend se si urdhri për t’i penguar idhujtarët t’i afrohen Xhamisë së Shenjtë erdhi si urdhër për t’u zbatuar “pas këtij viti”, që është sa do t’u duhej atyre që pasuria e tyre të bëhej përsëri e papastër. Pra, Bamirësia publike e obligueshme jepet çdo vit hënor, dhe fillon nga çasti kur vendosni t’u bashkoheni të Nënshtruarve, dhe pastaj përsëritet çdo vit hënor. Natyrisht, Zeqati për gjërat që prishen, si frutat, perimet dhe qumështi, duhet të jepet në ditën e korrjes (6:141), që të mos shkojnë dëm (6:141), por Zeqati për gjërat që zgjasin më shumë se një vit, si trupat tanë, ari, argjendi, paratë, bagëtia etj., ajo nënpjesë e Zeqatit duhet të jepet një herë në vit (9:28, 9:36, 2:135, 22:78).
Zakonet fetare abrahamike si konfirmim i dyfishtë
Disa njerëz që nuk e kanë shqyrtuar Kuranin me një qasje të plotë mund të zgjedhin t’i kuptojnë ndryshe disa nga strofat e paraqitura në këtë video. Megjithatë, ka një mënyrë tjetër për të vërtetuar se Zeqati, siç paraqitet në këtë video, është i saktë. Ja si:
Kurani na informon se Zeqati është një zakon fetar që Zoti e vendosi përmes profetit Ibrahim (21:72-73, 2:127-128), dhe pastaj Zoti garantoi se do ta mbajë si traditë të ruajtur në praktikë mes pasardhësve të Ibrahimit (43:28, 16:123, 22:78, 42:13). Kjo do të thotë se çfarëdo që gjejmë në Kuran për Zeqatin duhet të ekzistojë tashmë të paktën diku në botë si traditë praktike. Nuk po flas për fjalë dhe libra (31:6, 68:37); po flas për praktikën e vërtetë në terren. Po flas për zakonet fetare të Ibrahimit që Zoti garantoi se do të ruhen. Dhe këto zakone fetare abrahamike janë Salati (21:73), Zeqati (21:73), Agjërimi (2:183) dhe Haxhi (3:97). Pra, nëse dikush mendon se strofat kuranore për Zeqatin duhet t’i kuptojmë në një mënyrë tjetër, ai duhet të jetë gjithashtu në gjendje të na tregojë nga jeta reale ku ka ekzistuar një lloj i tillë Zeqati mes pasardhësve të Ibrahimit gjatë historisë dhe tani. Dhe Zeqati, siç paraqitet në këtë video, ka qenë dhe është ende në praktikë të vazhdueshme në shumë vende mes pasardhësve të Ibrahimit. Çdo gjë që e paraqita këtu, mund ta gjeni si traditë të paktën diku në botë. Pra, çdo parim për Zeqatin mund të jetë i saktë vetëm nëse është i vjetër dhe i vazhdueshëm. Natyrisht, ky rregull vlen vetëm për zakonet fetare abrahamike (Salatin, Zeqatin, Agjërimin dhe Haxhin), por jo për gjërat e tjera në fe. Dhe në pajtim me këtë rregull, kjo video nuk paraqet asnjë parim të ri fetar për Zeqatin. Ajo thjesht na tregon ku t’i gjejmë në Kuran.
Natyrisht, çdo gjë në këtë video nxirret drejtpërdrejt vetëm nga Kurani, por ndodh që tradita abrahamike dhe Kurani pajtohen në këtë çështje, siç i premtoi Zoti Ibrahimit. Dhe kjo ruajtje bëhet edhe më e mahnitshme kur kuptojmë se detajet e Zeqatit u ruajtën të paprekura gjatë historisë, pavarësisht nga fakti se njerëzit që i bartën ato zakone ishin më shpesh mosbesimtarë sesa besimtarë, dhe ata kurrë nuk mundën ta shpjegonin nga Kurani pse detajet e Zeqatit janë ashtu siç janë. Për shembull, ata kurrë nuk mundën ta shpjegonin pse Zeqati është 2.5%, e kështu me radhë, dhe fatkeqësisht ishin të bindur se këto nuk mund t’i gjeni në Kuran, por kjo video na tregon se edhe detajet më të vogla për Zeqatin mund t’i gjeni në Kuran, sepse Kurani është i plotë dhe krejtësisht i hollësishëm në çështjet fetare (6:113-114), dhe në të vërtetë na udhëzon edhe si t’i zgjerojmë zakonet abrahamike në rrethana të reja që Ibrahimi nuk i përjetoi, si rrethana jonë, që është një rrethanë me internet dhe demokraci, me vetura e biçikleta, me bursa aksionesh, me para letre e kështu me radhë (57:4).
Procesi i Zeqatit dhe marrësit
Në Kuran, Zeqati quhet Zeqat vetëm në momentin kur pasuria juaj largohet nga dora juaj (pastrim prej saj), por në momentin kur arrin në duart e të varfërit, quhet Sadaka (vepër e mirë) (9:60, 9:58), dhe mund të ketë hapa ndërmjet, por marrësit përfundimtarë të Sadakasë që erdhi nga Zeqati duhet të jenë gjithmonë
- të varfërit,
- nevojtarët,
- punëtorët që e mbledhin,
- ata që janë afër konvertimit,
- për t’i çliruar të varurit,
- ata në borxh të papritur,
- në kauzën e Zotit,
- dhe udhëtari ose emigranti (9:60).
Kjo ka qenë gjithmonë dije e përbashkët mes dijetarëve myslimanë.
Dhe hapat e shpërndarjes nuk jepen në Kuran sepse ndryshojnë. Interneti na ka dhënë edhe më shumë mundësi sa u përket hapave të shpërndarjes nga Zeqati te Sadakaja. Për shembull, një mundësi që po e zbatojmë tani ju mundëson të jeni edhe dhënësi edhe shpërndarësi i Zeqatit. Pra, mund ta jepni Zeqatin si Sadaka drejtpërdrejt atyre që kanë nevojë, për sa kohë që ka një mënyrë që besimtarët e tjerë në bashkësi ta verifikojnë, dhe interneti e ka mundësuar këtë. Dhe edhe kjo do të përditësohet vazhdimisht në varësi të asaj se cilët hapa shpërndarjeje konsiderohen më të mirët për rrethanat, dhe mund të ketë disa mundësi njëkohësisht në dispozicion për t’ju lejuar ta zgjidhni më të përshtatshmen për ju, dhe këto janë thjesht çështje administrative, por aspektet fetare të pandryshueshme janë në Kuran, dhe dy aspekte të rëndësishme janë se Zeqati duhet të arrijë përfundimisht te kategoritë nevojtare të përmendura në strofën 9:60, dhe duhet të jetë i verifikueshëm.
Përfitimet anësore të Bamirësisë publike të obligueshme
Dikush mund të thotë, “Pse duhet që zeqati të jetë Bamirësi publike e obligueshme, kur bamirësia private i fshin më shumë mëkate se bamirësia publike (2:271)?” Mirë, gjatë Zeqatit, ju nuk e bëni publike bamirësinë tuaj. Personi që është përgjegjës për sistemin e Zeqatit e bën publike. Qëllimi është t’i informojë të tjerët se ju u përkisni atyre, dhe kjo nuk është mburrje, sepse nuk bëtë diçka shembullore si në rastet e bamirësisë vullnetare. Thjesht e përmbushët obligimin si gjithë të tjerët në të njëjtën bashkësi. Dhe natyrisht, duhet të sigurohemi të mos i poshtërojmë njerëzit e varfër që e morën, dhe ajo pjesë mund të mbahet private, por fakti që e dhatë Zeqatin është më mirë të mbahet publik, sepse qëllimi i Zeqatit nuk është vetëm bamirësia; ai ka kaq shumë qëllime të tjera. Një nga qëllimet më të mëdha është uniteti i të Nënshtruarve, i cili mund të arrihet vetëm me Zeqatin publik (5:12, 2:40). Nuk mund ta lëmë unitetin tonë në mëshirën e rrjeteve sociale (4:139). Nuk jemi dele. Strofa 2:104 thotë “O ju që besoni, mos thoni “Raina” “Na kullot”, por thoni, “Undhurna” “Na mbikëqyr”, dhe mund ta ndjeni si edhe të Nënshtruarit sillen si dele kur përdorin rrjetet sociale. Së pari grumbullohen në një grup, pastaj grumbullohen në një grup tjetër, e kështu me radhë (4:83).
Qëllimi tjetër i Zeqatit është t’i ndihmojë të Nënshtruarit të lidhen me njëri-tjetrin. Ata mund të dinë për njëri-tjetrin, duke i nxitur martesat e duhura e kështu me radhë. I vetmi rast martese i përshkruar në Kuran është martesa e Moisiut, dhe ai e gjeti gruan e tij gjatë një vepre bamirësie, dhe ky është rasti më i mirë për të gjetur dikë për t’u martuar, sepse kjo është vepra më e mirë që mund ta bëni ndërsa komunikoni me njerëz të tjerë. Nuk kemi nevojë të kërkojmë partnerë nëpër bare, rrjete sociale e të gjitha këto. Le të bashkohemi thjesht për qëllime bamirësie, dhe përfitimet anësore shoqërore do të vijnë vetvetiu. Sistemi i Zeqatit është rrjeti ynë social zyrtar, bashkë me Lutjen e së Premtes. Krijimi i grupeve përmes rrjeteve të tjera sociale lejohet në parim, por nëse nuk e kanë Zeqatin si pengesë hyrjeje, ato tërheqin njerëz me qëllime dytësore, dhe pastaj grupet bëhen vende për grindje, urrejtje, citate kuranore jashtë kontekstit, copëtim të Kuranit, çorientim, njerëz me identitete të rreme, njerëz që u predikojnë të konvertuarve, dhe pastaj, natyrisht, rezultati është se në vend që t’i afrojnë njerëzit me fenë, i largojnë njerëzit pa përvojë fetare nga feja, meqë ata nuk arrijnë ta kuptojnë se feja nuk mund të përmbahet, kodifikohet dhe përkufizohet nga grupet e rrjeteve sociale dhe faqet e internetit.
Dhe në fund, më lejoni t’ju kujtoj se Zeqati (Bamirësia e obligueshme) është vepra më e mirë që mund ta bëjë njeriu pas Lutjeve të Kontaktit. Ndërsa Lutjet e Kontaktit janë shenjë se dikush beson në Zotin, Bamirësia e obligueshme është shenjë se dikush beson në Përjetësi (2:3, 24:37, 27:3, 41:7, 31:4), dhe besimi si në Zotin ashtu edhe në Përjetësi janë kërkesa për të arritur në Parajsë (2:62). Ka një numër të madh njerëzish që besojnë vetëm në Zotin, por nuk besojnë vërtet në Përjetësi, në jetën e ardhshme, në ringjalljen trupore pas vdekjes. Dhe disa prej tyre janë të bindur se besojnë në Përjetësi, por do të habiten në jetën e ardhshme kur ta kuptojnë se në të vërtetë nuk besonin, dhe Zoti do t’ua vërtetojë duke u treguar si e shpërfillën bamirësinë e obligueshme. Sepse, nëse jeni vërtet të bindur se do të keni një jetë të ardhshme të përjetshme, a nuk do të investonit për të? Pra, bamirësia e obligueshme është rituali i dytë fetar më i rëndësishëm, sepse e vërteton besimin tonë të dytë më të rëndësishëm, besimin në Përjetësi.