[search-in-place-form in_current_page="1"]

Zeqati ndëshkues

Përmbledhje:

Në këtë video sqaruese, Alban Fejza i rendit të gjitha pastrimet financiare, ose zeqatin ndëshkues, të përcaktuara në Kuran, si kompensimi për betimet e thyera, shkurorëzimin, huat dhe shkeljet gjatë Haxhit, dhe shpjegon si llogariten dhe si duhet të mblidhen e të përdoren.

Transkripti i videos:

Fjala Zeqat në Kuran fjalë për fjalë do të thotë pastrim (20:76, 2:43, 2:129, 9:103). Kurani nuk e specifikon se çfarë lloj pastrimi, sepse përfshin çdo lloj pastrimi, çdo vepër që e pastron shpirtin tuaj (20:76). Megjithatë, shumica e veprave pastruese në Kuran kanë gjithashtu emra shtesë. Për shembull, pastrimi i trupit quhet agjërim, ose pastrimi përmes udhëtimit quhet Haxh, e kështu me radhë. Por këtu, kur them Zeqat, e kufizoj shpjegimin tim vetëm te pastrimi financiar – pastrimi financiar i obligueshëm. Pra, kur them Zeqat këtu, e kam fjalën për pastrimin financiar. Dhe e lexova tërë Kuranin, vetëm për këtë – për t’i renditur të gjitha pastrimet financiare – dhe në tërë Kuranin, gjeta 19 nënpjesë të ndryshme të pastrimit financiar. Natyrisht, ka vetëm një Zeqat, por ai ka 19 nënpjesë. Ja ku janë:

  1. Nëse korrni të lashta, fruta ose perime, jepni lëmoshën që i takon prej tyre (6:141, 17:26).

Këtë e quaj Bamirësi private e obligueshme.

  1. Nëse zotëroni më shumë se 40 njësi të çfarëdo gjëje, duhet ta jepni 1 prej tyre, që është 2.5%, për bamirësi.

Këtë e quaj Bamirësi publike e obligueshme. Detajet e të dyja këtyre nënpjesëve të para i shpjegoj në videon tjetër sqaruese të titulluar “Bamirësia e obligueshme (Zeqati)”. Megjithatë, duhet të përmend se shuma 2.5% nuk përmendet kurrë drejtpërdrejt në Kuran, dhe kjo është sepse nuk është gjithmonë 2.5%. Është 2.5% vetëm me supozimin se nuk keni bërë asgjë të gabuar. Por, nëse keni bërë diçka të gabuar, ose keni fituar pasuri në ndonjë mënyrë që është pjesërisht e gabuar, atëherë ka nënpjesë shtesë të Zeqatit, ose nënpjesë shtesë të pastrimit financiar (9:102-103) – 17 nënpjesët e mëposhtme, të cilat i shpjegoj në këtë video:

17 nënpjesët e mëposhtme i quaj Zeqat ndëshkues, sepse janë ndëshkime financiare për diçka të gabuar që e keni bërë (9:102-103). Të Krishterët dhe Jahuditë i përkthejnë në Biblat angleze si oferta pastrimi, ose oferta për mëkatin (Levitiku 4:27-35) – një kontribut financiar për ta pastruar veten nga një mëkat. Pra, më lejoni t’i paraqes:

  1. Nëse e thyeni një premtim ose betim të rëndësishëm, ushqeni dhjetë të varfër (5:89).
  2. Nëse nuk agjëroni kur duhet, atëherë ushqeni një të varfër për çdo ditë mosagjërimi (2:184).
  3. Nëse e prishni fejesën ose martesën tuaj, kompensojeni gruan (2:236-237).
  4. Nëse e largoni gruan tuaj dhe nuk mund të agjëroni, ushqeni gjashtëdhjetë të varfër (2:233).
  5. Nëse e shkurorëzoni gruan tuaj me një foshnjë, siguroni ushqim dhe veshmbathje për dy vjet (58:3-4).
  6. Nëse shkaktoni aksidentalisht një vdekje, kompensojeni familjen, plus dy muaj agjërim (4:92).
  7. Nëse vrisni një person dhe familja e tij ju fal, kompensojeni familjen (2:178).
  8. Nëse merrni hua, ktheni atë (4:58).
  9. Nëse merrni një hua të pashkruar, lini një send të barasvlershëm si garanci (2:283).
  10. Nëse njerëzit ju besojnë diçka në ruajtje, kthejeni atë (4:58).
  11. Nëse niseni për Haxh dhe ktheheni për shkak të shëndetit tuaj, dërgoni një ofertë shtazore në Mekë, plus shlyeni përmes agjërimit, bamirësisë ose adhurimit (2:196).
  12. Nëse niseni për Haxh dhe të tjerët ju pengojnë, dërgoni një ofertë shtazore në Mekë (2:196).
  13. Nëse e prishni gjendjen e shenjtërisë (Ihramin) gjatë Haxhit, ofroni një flijim shtazor (2:196).
  14. Nëse vrisni (gjuani) një kafshë gjatë Haxhit, ofroni një kafshë shtëpiake të barasvlershme (5:95).
  15. Nëse e përmendni ose e pranoni publikisht një vepër të keqe që e bëtë pasi u bashkuat me të Nënshtruarit, duhet të kontribuoni një bamirësi të drejtë (9:102-103).
  16. Nëse dëshironi të konsultoheni me të dërguarin, kontribuoni një bamirësi (58:12).
  17. Nëse fitoni pasuri pa pronar (ganimtum) të çdo lloji, atëherë 20% e saj është për Zotin dhe për të dërguarin, dhe për të afërmit, jetimët, të varfërit dhe të huajin udhëtar (8:41, 8:1).

Mirë, pra tani i keni të gjitha 19 nënpjesët e Zeqatit (pastrimit financiar). Dy të parat janë të obligueshme për çdo të Nënshtruar. 17 të tjerat janë të obligueshme vetëm për të Nënshtruarit që bënë diçka të gabuar – Zeqati ndëshkues. Tani, ndër Zeqatin ndëshkues, ato me ngjyrë blu janë ose personale, ose lehtësohen nga Shtetet demokratike, që do të thotë se nuk ka nevojë që ne si bashkësi t’i lehtësojmë. Ato me ngjyrë vjollcë lehtësohen nga Kujdestarët e Xhamisë së Shenjtë (9:19, 8:34), kështu që nuk kemi nevojë t’i lehtësojmë as ato, por Mahdiu përfundimisht do t’i lehtësojë (48:27). Ato me ngjyrë të kuqe duhet të lehtësohen nga i dërguari ose nga Drejtorët e kongregacioneve që ai i cakton përgjegjës (4:59). Këto i quaj Zeqat ndëshkues publik, sepse janë ndëshkime për dëme kundër tërë bashkësisë së të Nënshtruarve, prandaj duhet të lehtësohen nga i dërguari si qendër e bashkësisë (22:78, 59:7), dhe kjo është arsyeja pse tani do t’i shpjegoj më tej.

Le të fillojmë me të parën:

Nëse e përmendni ose e pranoni publikisht një vepër të keqe që e bëtë pasi u bashkuat me të Nënshtruarit, duhet të kontribuoni një bamirësi të drejtë (9:102-103). Kjo mund të përfshijë kompensim për dëmet. Për shembull, le të themi se e thyet dritaren e xhamisë, atëherë duhet ta paguani. Mund të jetë çdo vepër tjetër e keqe, edhe nëse nuk është dukshëm e drejtuar kundër bashkësisë. Kjo ndodh sepse sapo ta përmendni mes të Nënshtruarve, ajo e degradon bashkësinë (24:19), por sapo të paguani, atëherë mëkati juaj fshihet. Natyrisht, nëse tregoni një mëkat që e bëtë para se t’u bashkoheshit të Nënshtruarve, atëherë nuk duhet të kërkojmë që të paguani (64:9), sepse në atë kohë nuk ishit pjesë e bashkësisë (2:256). Kjo është ndërmjet jush dhe Zotit, dhe Zoti do t’ju bëjë të paguani (6:120), ose ndoshta e keni paguar tashmë përmes vuajtjes (42:30), ose adhurimit shtesë, ose mjeteve të tjera (3:16-17). Gjithashtu, një mëkat që ia tregoni familjes suaj, ose burrit, ose gruas suaj, nuk llogaritet si rrëfim publik, sepse ky është diskutim privat, dhe ata kurrë nuk duhet ta nxjerrin atë informacion te të tjerët. Ata duhet të përpiqen t’ju bindin ta rregulloni, por jo t’ua tregojnë të tjerëve. Por, nëse e pranoni publikisht, atëherë duhet ta paguani publikisht, në mënyrë që të tjerët ta dinë se drejtësia u rivendos.

Tani, pika tjetër:

Nëse dëshironi të konsultoheni me të dërguarin, duhet të kontribuoni një bamirësi (58:12). Kjo ndodh sepse kur e merrni kohën e të dërguarit, në të vërtetë po e ngadalësoni tërë bashkësinë (49:5), por nëse jeni gati ta shlyeni përmes bamirësisë, atëherë është në rregull.

Tani, nënpjesa e 19-të: Këtë pikë e lashë të fundit sepse ka shumë peshë në suksesin e të Nënshtruarve. Të gjitha pikat e tjera të mëparshme janë thjesht një mënyrë për ta mbajtur bashkësinë në të njëjtin nivel, por kjo pikë e fundit në të vërtetë e rrit bashkësinë. Natyrisht, është e mundur që një bashkësi të rritet edhe pa këtë, por kjo mund të ndodhë vetëm në kurriz të drejtësisë (2:79). Pa këtë pikë të fundit, mund të keni ose një bashkësi të drejtë ose një bashkësi që rritet (17:83), por nuk mund t’i keni të dyja. Vetëm me këtë pikë të fundit, bashkësia mund edhe të rritet edhe të mbetet e drejtë (9:88). Pra, më lejoni ta shpjegoj këtë pikë të fundit. Ja çka thotë strofa:

Nëse ju (ganimtum) fitoni pasuri pa pronar të çdo lloji, atëherë 20% e saj është për Zotin dhe për të dërguarin, dhe për të afërmit, jetimët, të varfërit dhe të huajin udhëtar (8:41).

Por çka është kjo pasuri pa pronar (ganimtum)? Meqë ka kaq shumë kuptime, përkthyesit anglezë të Kuranit u detyruan ta përkthenin vetëm një kuptim, ose një tjetër, ose një tjetër, por jo të gjitha njëkohësisht. Megjithatë, mënyra më gjithëpërfshirëse për ta përkthyer është “pasuri pa pronar”. Por çka është kjo pasuri pa pronar? Natyrisht, në fund të fundit Zoti i zotëron të gjitha (19:40, 15:23), por për qëllimet e testimit të njerëzve dhe të Dreqit në këtë botë (21:111, 67:2), Ai e ka tërhequr përkohësisht pronësinë e Tij nga Toka (2:30, 19:40), për të na lënë ne njerëzve të shohim si do t’ia dalim kur të na jepet përgjegjësia dhe pronësia (33:72). Megjithatë, ka ende pasuri në tokë që nuk e zotëron asnjë njeri, ose sepse ende nuk e kanë zotëruar, ose sepse e kanë humbur pronësinë e saj. Për shembull, peshqit në det nuk i zotëron asnjë njeri. Pra, peshkimi është ganimtum. Por ne si të Nënshtruar pothuajse gjithmonë i marrim peshqit tanë nga supermarketet këto ditë, dhe jo drejtpërdrejt nga deti, kështu që le ta fshijmë këtë. Është i parëndësishëm për ne. Korporatat e bëjnë, por ato nuk janë njerëz që të bëhen anëtarë të kongregacionit tonë. Tani, kafshët e egra në natyrë janë gjithashtu pa pronar. Pra, gjuetia është ganimtum, por për të njëjtat arsye si me peshkimin, le ta fshijmë këtë. Është e parëndësishme për ne si të Nënshtruar modernë individualë. Gjithashtu, mineralet e çmuara dhe depozitat e naftës brenda tokës janë pa pronar. Pra, minierat janë ganimtum. Edhe kjo është e parëndësishme për ne si të Nënshtruar individualë, kështu që le ta fshijmë edhe këtë. Gjithashtu, në të kaluarën, zbulimi i tokave të paeksploruara ishte ganimtum, por tani i kemi arritur të gjitha skajet e tokës, dhe nuk ka më toka të paeksploruara. Pra, le ta fshijmë edhe këtë. Gjithashtu, plaçka e luftës në të kaluarën ishte pasuri pa pronar, sepse kur e vrisje armikun dhe ia zije robër fëmijët (33:26), fëmijët e tij e humbnin statusin e njerëzve të lirë dhe bëheshin skllevër, dhe skllevërit nuk marrin trashëgimi, kështu që pasuria që e linte pas armiku i vdekur nuk i përkiste më askujt – bëhej pasuri pa pronar. Ajo ishte e lirë për t’u marrë nga ata që merrnin pjesë në përpjekjen e organizuar. Pra, marrja e plaçkës së luftës është ganimtum. Por, meqë demokracitë janë marrëveshje paqeje ndërmjet besimtarëve dhe mosbesimtarëve, gjë që e shpjegoj në një video tjetër, kjo nuk vlen për ne në vendet demokratike. Pra, le ta fshijmë edhe këtë – nuk vlen në demokraci. Por, ka një kuptim të gjashtë të ganimtumit që vlen brenda vendeve demokratike – Është marrja e “trashëgimisë” nga jo të Nënshtruar. Meqë ky është një rast shumë i rëndësishëm për rrethanat tona demokratike, më lejoni ta shpjegoj më në detaje. Ka dy pika kryesore që do t’i shpjegoj për këtë. Së pari, pse “trashëgimia” nga jo të Nënshtruar në fund të fundit nuk është trashëgimi, por marrje e pasurisë pa pronar, dhe së dyti, pse duhet të japim 20% prej saj. Dhe meqë ra fjala, tradicionalisht, dijetarët myslimanë i kanë besuar të dyja këto (el-Buhari 6764, 8:41), por kurrë nuk mundën t’i shpjegonin (75:19).

Por, Zoti më bekoi me këtë dije (6:105), kështu që më lejoni t’i shpjegoj të dyja menjëherë, nga Kurani (75:19). Ja si funksionon: Kur një person vdes, para se të shpërndahet trashëgimia e tij, duhet të përmbushet testamenti i personit të vdekur (4:12). Por nëse ai ishte mosbesimtar, pavarësisht se cili ishte testamenti i tij para se të vdiste, në momentin e vdekjes, ai e ndryshon atë. Zoti na tregon në strofën 23:99 se testamenti i tij i vërtetë në momentin e vdekjes është ta marrë përsëri pronën e tij. Në momentin e vdekjes, ai thotë, “Zotëruesi im, më kthe, që të mund të bëj mirë me trashëgiminë që e lashë” (23:99-100). Pra, ai e do pronën e tij së pari përsëri, që automatikisht do të thotë se nuk dëshiron që dikush tjetër ta trashëgojë pronën e tij. Ai shpreson ta marrë përsëri, dhe pastaj mendon se mund të japë 2.5% të saj si bamirësi, dhe në këtë mënyrë, në përpjekjen e dytë, do të shpëtojë. Por nuk funksionon kështu. Ishte 2.5% vetëm për ata që i pranuan të gjithë të dërguarit dhe që besuan në Kuran (57:28, 28:52-54). Por për të gjithë njerëzit e tjerë, në të vërtetë është 10% (6:160). Pra, meqë ky mosbesimtar e refuzoi të dërguarin përkatës dhe Kuranin, tani në të vërtetë do të duhet të japë 10% për të shpëtuar. Zoti nuk do ta dërgonte përsëri të dërguarin (25:76), vetëm që ky mosbesimtar të marrë një shans të dytë për ta pranuar të dërguarin (40:50), sepse do të ishte e padrejtë ta nxirrte të dërguarin nga Parajsa. I dërguari e përfundoi testin e vet (2:285). Dhe gjithashtu Zoti nuk do t’ia shpallte Kuranin drejtpërdrejt këtij mosbesimtari, sepse ai nuk është i kualifikuar për të (74:52). Pra, nëse ky mosbesimtar kthehet, ai do të duhej të shpëtonte në një botë pa Kuranin dhe pa të dërguarin e tij përkatës, dhe në atë botë, duhet të japë 10%, në vend të 2.5%, që në të vërtetë është ajo që dhanë Jahuditë dhe të Krishterët (Zanafilla 28:20-22, Levitiku 27:32), para Kuranit dhe Muhamedit, 10%. Pra, me 10% Zeqat, ky mosbesimtar do të shpëtonte (6:160). Megjithatë, kjo do të ishte hera e dytë që po e gëzon pronën e tij. Herën e parë, nuk dha asgjë (11:16). Pra, tani do të duhej të jepte 10% për herën e parë dhe 10% për herën e dytë, që është 20%. Pra, testamenti i vërtetë i këtij mosbesimtari kur vdes është se do të donte të kthehej në tokë, ta merrte përsëri pronën e tij, në mënyrë që të mund të jepte 20%, vetëm që të shpëtonte. Pra, ja nga vjen 20%. Pra, për ta përmbushur testamentin e vërtetë të mosbesimtarit, duhet të jepni 20% nga prona e tij. Megjithatë, nuk mund ta përmbushni testamentin e tij, përveç nëse e merrni pronën së pari. Por ai nuk dëshiron që ju ta keni pronën, sepse dëshiron një shans të dytë. Njëkohësisht, Zoti nuk do t’ia kthejë atij, sepse ai ka marrë tashmë mjaft shanse (39:59). Pra, sipas testamentit të mosbesimtarit, ju nuk duhet ta merrni pronën, dhe sipas vullnetit të Zotit, as mosbesimtari nuk duhet ta marrë pronën. Dhe kështu tani prona mbetet pa pronar. Ajo është bërë ganimtum, pronë pa pronar. Dhe meqë është pronë pa pronar, kushdo që mund ta marrë, e merr. Thjesht ndodh sot që, sipas rregullave të vendeve demokratike, jua japin juve sidoqoftë. Pra, tani e morët. Ishte trashëgimi sipas shtetit tuaj, por sipas Kuranit dhe jush, ishte ganimtum, pronë pa pronar, të cilën e morët për fat, sepse jetoni në një shtet me rregulla të tilla, ku e merrni sidoqoftë, por në të vërtetë e morët si pronë pa pronar (ganimtum), jo si trashëgimi. Dhe tani që përfunduat duke e pasur, mund ta përmbushni testamentin e mosbesimtarit të vdekur dhe të jepni 20%, prandaj strofa 8:41 na thotë të japim 20% sa herë që marrim pronë pa pronar.

Dhe ky është shpjegimi i strofës 8:41. Strofa thotë, nëse merrni “trashëgimi” nga jo të Nënshtruar, duhet t’ia jepni 20% të saj Zotit, të dërguarit, të afërmve, jetimëve, nevojtarëve dhe të huajit udhëtar.

Tani, nëse një i Nënshtruar nuk e deklaron këtë lloj “trashëgimie”, sepse nuk dëshiron që bashkësia ta dijë, në mënyrë që t’i mbajë ato 20% për vete, në atë rast, mund t’ju siguroj se Zoti do ta mallkojë, dhe Ferri e pret. Më lejoni t’ju tregoj këtu një histori të vërtetë nga Bibla për t’ju treguar për çka po flas:

“Libri i Veprave, kapitulli 5

  1. Tani, një burrë (i Nënshtruar) me emrin Anania, bashkë me gruan e tij Safirën, shiti gjithashtu një pronë. (që të mund ta kontribuonin Zeqatin që u takonte).
  2. Me dijeninë e plotë të gruas së tij, ai mbajti për vete një pjesë të parave, por e solli pjesën tjetër dhe e vuri te këmbët e të dërguarve.
  3. Atëherë Pjetri (i dërguari) tha, “Anania, si ndodhi që Satani ta mbushi kaq shumë zemrën saqë i gënjeve Shpirtit të Shenjtë dhe mbajte për vete një pjesë të parave që i more nga shitja e tokës?
  4. A nuk të përkiste ty para se të shitej? Dhe pasi u shit, a nuk ishin paratë në dispozicionin tënd? Çka të bëri të mendosh të bësh një gjë të tillë? Nuk u ke gënjyer vetëm qenieve njerëzore, por Zotit.”
  5. Kur Anania e dëgjoi këtë, ra përdhe dhe vdiq.”

Pra, pa i fshehur paratë (93:11, 40:16), dhe mund ta shihni se në të kaluarën procesi i Zeqatit përfshinte dërgimin e parave përmes të dërguarit te destinacioni përfundimtar. Kurani na jep më shumë fleksibilitet për procesin e ndërmjetëm, por destinacionet përfundimtare se ku duhet të shkojnë ato para janë të përcaktuara qartë dhe nuk mund të ndryshohen (10:15). Dhe destinacioni përfundimtar i atyre parave, i atyre 20%, sipas strofës 8:41 në Kuranin arab, fjalë për fjalë, thotë se duhet të shkojnë te:

  • Zoti
  • I dërguari
  • Të afërmit
  • Jetimët
  • Të varfërit
  • Dhe i huaji udhëtar

Më lejoni t’i shpjegoj një nga një: Së pari, çka do të thotë t’ia japësh paratë Zotit? Mirë, para së gjithash, do të thotë blerja dhe flijimi i kafshëve për Zotin (22:36). Megjithatë, kjo supozohet të bëhet në Mekë (48:25), dhe ne ende nuk kemi autoritet mbi Mekën. Pra, le ta shtyjmë këtë për fundin e kohërave, kur Mahdiu ta çlirojë Mekën (48:27).

Së dyti, do të thotë blerja e armëve për t’u përdorur vetëm për luftë në kauzën e Zotit (80:60). Megjithatë, kjo nuk vlen për rrethanat tona demokratike, sepse demokracitë janë marrëveshje paqeje (4:90, 4:94). Pra, le ta shtyjmë edhe këtë për fundin e kohërave, kur të përfundojë demokracia (9:31-33, 48:28).

Dhe tani, lloji i tretë i dhënies Zotit, dhe i vetmi që vlen në rrethanat tona, janë xhamitë (vendet e adhurimit), të cilat i përkasin vetëm Zotit (72:18). Kur i shpenzojmë paratë për ngritjen dhe mirëmbajtjen e xhamive, ato para i jepen drejtpërdrejt Zotit, sepse xhamia nuk i përket bashkësisë, nuk i përket të dërguarit dhe nuk i përket Drejtorit të kongregacionit. Ajo i përket drejtpërdrejt Zotit (72:18). Pra, në rrethanat tona, dhënia e parave Zotit do të thotë vetëm dy gjëra: ngritjen e xhamive dhe mirëmbajtjen e xhamive.

Tani, le ta shpjegojmë pikën e dytë. Çka do të thotë t’ia japësh paratë të dërguarit? Mirë, strofa 5:99 thotë se detyra E VETME e të dërguarit është ta dorëzojë lajmin. Pra, i dërguari është i dërguar vetëm kur e dorëzon lajmin, kur e publikon lajmin. Pra, dhënia e parave të dërguarit nuk përfshin dhënien e tyre atij personalisht për shtëpi, apo vetura, apo për ndonjë qëllim personal. Ajo përfshin vetëm gjërat që kanë të bëjnë me përhapjen e lajmit nga i dërguari te dëgjuesi ose lexuesi përfundimtar. Kjo përfshin, për shembull, shtypjen e Kuranëve, pagesën për faqet e internetit, reklamat online ose gjëra të tilla – çdo mjet ose vegël që ndihmon në përhapjen e lajmit nga i dërguari te marrësi përfundimtar. Unë personalisht kurrë nuk do të pranoj asnjë pagesë nga ndonjë i Nënshtruar për qëllime fetare (42:23). Zoti ma dha lajmin falas, dhe unë do ta predikoj falas (3:187). Megjithatë, kur e predikoj, ai është ende këtu përpara kamerës. Nuk udhëton vetvetiu. Është në dobinë tonë dhe në dobinë e njerëzve të tjerë të shpenzojmë para për të ndihmuar përhapjen e lajmit nga këtu te marrësit përfundimtarë të synuar, te sa më shumë njerëz që të jetë e mundur (7:164).

Tani, paratë e mbetura duhet të shkojnë te të afërmit, jetimët, të varfërit dhe i huaji udhëtar (8:41). Për ta mundësuar që unë të mos e koordinoj këtë pjesë, më lejoni të vendos një përqindje të caktuar, në mënyrë që ta bëni vetë. Më lejoni ta vendos në 2.5%. Strofa 59:7 më jep autoritetin ta ndaj në çfarëdo pjesësh që vendos nga kategoritë e lejuara, por për ta mbajtur të thjeshtë dhe për t’ju mundësuar ta bëni vetë, po vendos për 2.5%. Pra, nga 20% që i keni borxh, mund t’u jepni 2.5% drejtpërdrejt të afërmve, jetimëve, të varfërve dhe të huajit udhëtar, dhe unë nuk do ta përfshij në deklarim dhe raportim. E bëni vetë. Por 17.5% e mbetur duhet ta deklaroni dhe ta shpenzoni vetëm me miratim paraprak ose me kërkesë të Drejtorit të kongregacionit tuaj (59:7, 4:59), për t’u siguruar që paratë të mos shkojnë dëm në projekte që nuk funksionojnë.

Pra, për ta përmbyllur, pika kryesore e kësaj videoje është se nga çfarëdo që merrni si trashëgimi neto nga një jo i Nënshtruar, duhet të jepni 17.5% për:

  1. ngritjen e xhamive
  2. mirëmbajtjen e xhamive
  3. mjetet që ndihmojnë në përhapjen e lajmit

Dhe këto i quaj kontribute. Dhe natyrisht, çfarëdo që merrni si trashëgimi neto nga një i Nënshtruar sipas rregullave kuranore të trashëgimisë, e gjitha ju përket juve, sepse i Nënshtruari i ndjerë e ka pastruar tashmë atë pronë duke e deklaruar dhe duke e dhënë Zeqatin e rregullt 2.5% çdo vit.

Tani, disa urrejtës mund të duan ende të argumentojnë se unë po ju kërkoj të jepni para (63:7), por në fakt Zoti është ai që ju kërkon në Kuran të jepni para në kauzën e Zotit (8:41, 9:41, 9:44, 47:38, 9:102-103, 63:10). Unë personalisht kurrë nuk do të pranoj para për dorëzimin e lajmit. Zoti më furnizon mua (42:19), ose përmes tregtisë, ose investimeve të mëparshme, ose aftësive të mia profesionale që mund t’i ushtroj si jo i dërguar (25:20), si në një punë të përditshme (18:77), ose edhe përmes asaj me të cilën familja ime mund të zgjedhë të më ndihmojë (42:23), dhe të gjitha këto janë e drejta ime njerëzore (41:6), ashtu siç janë e drejta juaj njerëzore (2:198, 62:10).

 

Nga: Alban Fejza, i Dërguari Sqarues