[search-in-place-form in_current_page="1"]

Mbretëria e Zotit kundrejt mbretërisë së Dreqit

Predikim i së Premtes nga: Rashad Khalifa, imam i Xhamisë së Tucsonit

Përmbledhje:

Në këtë predikim të së Premtes, Rashad Khalifa shpjegon se mbretëria e Zotit sjell lumturi të përsosur, ndërsa mbretëria e Dreqit është e pllakosur nga problemet, dhe se mund t’i bashkohemi mbretërisë së Zotit tani përmes pendimit të sinqertë dhe duke i ndjekur urdhërimet, duke e udhëhequr xhematin në një besëlidhje me Zotin. Pastaj flet për mëshirën e Zotit, që shihet në moshën 40-vjeçare të përgjegjësisë dhe në ligjin e barasvlerës, dhe tregon se Zoti kurrë nuk e urdhëroi Ibrahimin ta vriste djalin e tij.

Transkripti i videos:

E lavdërojmë Zotin, dhe dëshmojmë se ka vetëm një Zot, Allahun. Dua të flas sot për të gjithë idenë pas ekzistencës sonë këtu. Është shumë e rëndësishme t’i përkufizojmë qëllimet tona. Dallimi mes mbretërisë së Zotit dhe mbretërisë së Dreqit është e gjithë ideja në këtë botë. Lexojmë në lutje se Zoti është “Maliki jeumid-din”: Zoti është Zotëruesi i Ditës së Gjykimit, Ditës së përjetshme të Gjykimit.

Dhe kjo është sepse Zoti i ka dhënë leje Dreqit ta ngrejë një mbretëri në këtë grimcë të vogël, shumë të vogël në sundimin e Zotit, planetin Tokë, për t’i treguar se ai nuk është i aftë të jetë zot përveç Zotit, që është mendimi që i shkoi nëpër mendje. Pra, e gjithë ideja është se ky është test për Dreqin, për të treguar se në mbretërinë e Zotit ka lumturi të përsosur (dhe me lumturi të përsosur kam parasysh shëndet të përsosur, pasuri të përsosur, gëzim të përsosur), ndërsa mbretëria e Dreqit është e pllakosur nga problemet. Pra, kjo është ajo që dua ta mbani mend gjithmonë: e gjithë ideja është dallimi mes mbretërisë së Zotit dhe mbretërisë së Dreqit. Mbretëria e Zotit nuk ka probleme, sapo t’i kaloni të gjitha testet e kërkuara dhe të vini në këtë pikë përsosmërie, kur jeni në mbretërinë e Zotit. Dhe mbretëria e Dreqit është e pllakosur nga problemet.

Shpirti ynë rritet dhe zhvillohet, dhe kjo e përbën fshehtësinë e lumturisë së përsosur në këtë botë. Siç e shihni në mur atje, kjo është tema e përkthimit të ri: fshehtësia e lumturisë në këtë botë është një shpirt i ushqyer, i mirëushqyer. Hëngrët mëngjes sot, apo drekë, apo një meze. Hëngrët diçka sot; i dhatë trupit tuaj diçka sot. Dhe njerëzit që nuk e ushqyen shpirtin e tyre kanë një shpirt që po vdes urie, pa e ndier dhimbjen. Dhimbja do të shfaqet e gjitha njëherësh, kur të ndodhë ndarja mes trupit dhe shpirtit. Tani shpirti është i errësuar nga trupi, dhe therjet e urisë dhe dhimbjes dhe uria nuk ndihen. Ndihen më vonë, kur është tepër vonë, kur është e përjetshme, dhe kur quhet Ferr.

Pra, e gjithë ideja është vendosja e një dallimi mes mbretërisë së Zotit dhe mbretërisë së Dreqit. Si i bashkohemi mbretërisë së Zotit? Duhet t’i bëjmë gjërat që urdhërohen nga Zoti. Duhet t’i ndjekim urdhërimet dhe të përmbahemi nga ndalimet. Është shumë e thjeshtë. Renditet në Dhiatën e Vjetër, në Dhiatën e Re dhe në Testamentin Përfundimtar, Kuranin.

E mbani mend deklaratën e famshme në Dhiatën e Re, kur dikush shkoi te Isai dhe e pyeti: “Si ta arrij shpëtimin?” Dhe Isai tha: “Ndiqi urdhërimet.” Një udhëzim shumë i thjeshtë. Dhe tani urdhërimet renditen në detaje, me një dëshmi të integruar që ju thotë: kjo është nga Zoti; kjo është ajo që duhet ta bëni për të mirën tuaj, dhe kjo është ajo që nuk duhet ta bëni për të mirën tuaj. Kështu i bashkoheni mbretërisë së Zotit. Nëse nuk e bëni, do të keni një shpirt që vdes urie, një shpirt të tkurrur, të dobët, të paushqyer që nuk mund të jetë i lumtur, pavarësisht sa arrin trupi në para apo famë apo sukses, çfarëdo qoftë.

Mund t’i bashkohemi mbretërisë së Zotit kurdo që duam. Është krejt e hapur, dhe mund t’i bashkoheni tani, për ta garantuar këtë lumturi të përsosur, për ta garantuar suksesin në këtë botë, pa probleme, pa dhimbje koke, pa sëmundje. Mund ta bëjmë këtë në çdo kohë; çdokush mund ta bëjë këtë në çdo kohë. Dhe pasi të bashkoheni, për një kohë, ka një periudhë kur mund të dilni nga mbretëria e Zotit. Dhe pastaj Zoti ju pickon, nëse ju do, nëse kujdeset për ju, dhe ju vini me vrap menjëherë mbrapsht në mbretërinë e Zotit. Por për sa kohë që jeni brenda mbretërisë së Zotit, ka lumturi të përsosur.

Do të jeni në mbretërinë e Zotit vetëm nëse e njihni Zotin, e pranoni Zotin, besoni në Zotin ashtu siç është. Kryesisht, pika më e rëndësishme është se Ai po e bën çdo gjë, se çdo gjë bëhet në përputhje me vullnetin e Tij. Gjithçka përmblidhet në këtë deklaratë: Zoti po e bën çdo gjë. Është shumë e ndërlikuar që shumica e njerëzve ta kuptojnë, por duhet ta dini këtë. Nëse e njihni Zotin, do ta dini se Ai po e bën çdo gjë. Atëherë askush nuk do t’ju shqetësojë. Mbikëqyrësi juaj në punë nuk do t’ju shqetësojë, sepse ai nuk po bën asgjë. Dhe ju e shikoni atë, qoftë duke ju ngritur në detyrë apo duke ju qortuar, si punë të Zotit. Dhe nëse jeni plotësisht në mbretërinë e Zotit, e dini se çfarëdo që po ndodh është për të mirën tuaj. Do ta kuptoni, dhe do të jeni plotësisht të lumtur.

Pra, mund t’i bashkohemi mbretërisë së Zotit tani, përmes diçkaje që quhet pendim. Mund të zotoheni tani se do t’i bashkoheni mbretërisë së Zotit, se do të jeni fort në mbretërinë e Zotit, se do t’i ndiqni urdhërimet e Tij, jo sepse po i bëni Atij nder, por sepse po i bëni vetes nder. Mund të zotoheni t’i bashkoheni mbretërisë së Zotit tani duke i bërë pesë lutjet, sepse duhet ta ushqeni shpirtin tuaj.

Kurani e thekson një pikë shumë të rëndësishme për shfaqjen para të tjerëve. Disa njerëz mund të falen sepse po shfaqen, apo disa njerëz mund të mos falen për shkak të presionit shoqëror; u vjen turp të falen para shokëve të tyre. Ajo që po bën ky person është se po e mashtron veten. Është saktësisht si të hash vazhdimisht ushqim pa kalori për trupin. Nëse hani ekskluzivisht ushqim pa kalori, nuk mund të jetoni; trupi juaj do të vdesë. Dhe e njëjta vlen për shpirtin. Nuk mund ta mashtrojmë veten duke u shfaqur, apo duke mos u falur për shkak të presionit shoqëror, sepse na vjen turp para shokëve tanë. Kurrë nuk do t’ju vijë aq turp sa të mos hani drekë apo darkë apo mëngjes. Pra, trupi juaj po i merr të drejtat e tij plotësisht, por jo shpirti, nëse ndikoheni nga presioni shoqëror apo nga shfaqja.

Pra, kur them “pendohuni” tani, dua që të gjithë ne kolektivisht t’i bashkohemi mbretërisë së Zotit, të zotohemi të jemi në mbretërinë e Zotit për të mirën tonë. Doni të zotoheni se kurrë nuk do të thoni gënjeshtër, se kurrë nuk do të mëkatoni, dhe e keni seriozisht, që tani: se do të jeni në mbretërinë e Zotit; se do t’i kryeni pesë vaktet ushqyese për shpirtin tuaj; se do t’i ndiqni urdhërimet në Kuran; se do ta agjëroni muajin e Ramazanit, i cili vjen më 17 prill, meqë ra fjala (duhet të jeni gati që tani); se nuk do të përgojoni askënd; se nuk do të lëndoni askënd, përveç nëse ju luftojnë në rrugën e Zotit, gjë që nuk ndodh këtu; ky është vend i lirë. Se thjesht do t’i ndiqni urdhërimet. Dhe e bëni këtë zotim solemn tani.

Ka një urdhërim në Kuran që thotë: “Ja ejjuhel-ledhine amenu”: O ju që besoni (kjo u drejtohet atyre që besojnë), “tubu ilallah”: pendohuni te Zoti, që do të thotë hyni në një besëlidhje me Zotin, “teubeten nesuha”, që do të thotë një pendim i pakthyeshëm. I pakthyeshëm. Pra, e keni seriozisht, ndërsa pendoheni tani dhe ndërsa zotoheni tani të hyni në mbretërinë e Zotit dhe ta arrini lumturinë e përsosur. Dhe Zoti do t’ju besojë; Ai do t’jua marrë fjalën. Kur bëni një besëlidhje, Ai do ta pranojë besëlidhjen. Dhe Zoti thotë në Kuran: “Ju e përmbushni pjesën tuaj të besëlidhjes, dhe Unë do ta përmbush pjesën Time të besëlidhjes”, që është kjo: lumturia e përsosur. Pra, tani do të hyjmë kolektivisht në një besëlidhje me Zotin: se do të pendohemi, se që tani nuk do të ketë mëkat, se do të jeni qenie njerëzore e përsosur. Dhe pastaj do ta mbani pjesën tuaj të besëlidhjes.

E lavdërojmë Zotin, dhe dëshmojmë se nuk ka zot tjetër përveç Tij. Urime. Ndoshta e tundëm galaktikën, vetëm ky grup i yni, duke u zotuar, duke hyrë në një besëlidhje me Zotin. Dhe Zoti ju pranon me krahë hapur.

Ndërsa e recitojmë El-Fatihan në lutje, themi: “Bismil-lahir-Rahmanir-Rahim… Er-Rahmanir-Rahim”, i Gjithëhirshmi, Mëshirëploti. Dhe mëshira e Zotit është përtej imagjinatës sonë. Zoti është i mëshirshëm përtej imagjinatës sonë, dhe këtë e ndiej shumë duke e zbuluar Kuranin. Për shembull, kur mësojmë se Allahu, i lartësuar qoftë, i jep qenies njerëzore 40 vjet për ta vendosur mendjen (40 vjet hulumtim, shikim përreth, studim, dhe pastaj vendim), njerëzit thonë: “Jo, çka do të thuash, 40 vjet? Kjo është tepër gjatë.” Sepse njerëzit janë të ligë; nuk janë aq të mëshirshëm sa Zoti. Dhe shumë njerëz, kur u them se një person që vdes në moshën 35 vjeç, dhe nuk u fal, nuk agjëroi, nuk bëri asgjë, do të shkojë në Parajsë, thonë: “Jo, dërgojeni në Ferr. Pse shkon ai në Parajsë?” E dini, Zoti është i mëshirshëm përtej imagjinatës sonë më të gjerë. Dhe Zoti vendosi se do të na japë 40 vjet për të shikuar përreth dhe për të studiuar. Dhe falënderuar qoftë Zoti – e dini, duke menduar për veten dhe për shumë nga shokët e mi, të cilët mezi ia dolën para se të mbusheshin 40 vjetët. Zoti është i mëshirshëm, sepse do të ishim në telashe të mëdha sikur të ishte më pak se 40 vjet.

Ka një ligj në Kuran, ligji i barasvlerës, ligji i kisasit, i cili përshkruhet në detaje në Kuran. Ai shkon përtej asaj që u diktua në Teurat, dhe thotë: “mashkulli për mashkullin, femra për femrën, robi për robin, i liri për të lirin.” Dhe kjo e kufizon dënimin me vdekje, dhe pasohet nga një rekomandim për ta zëvendësuar dënimin me vdekje me kompensim.

Por kur i pyes njerëzit, madje edhe shokët më të butë dhe më të mirë: “Një mashkull vrau një femër; cili është ndëshkimi?” ata thonë: “Vriteni!” Pse? Zoti thotë mashkulli për mashkullin, femra për femrën. Nga e nxirrni mashkullin për femrën? Them: “Një femër vrau një mashkull. Cili është ndëshkimi për këtë vrasje?” Ata thonë: “Vriteni! Vriteni!” Pse? Dua të them, shikojeni ligjin. Por kur e diskutoj me ta dhe e shikojnë Kuranin, e shohin se mëshira e Zotit është aty, dhe se nuk mund t’i shkelim këto ligje. Ne jemi të ligë. Mëshira e Zotit është përtej imagjinatës sonë më të gjerë.

Kjo strofë, “mashkulli për mashkullin, femra për femrën” e kështu me radhë, pasohet në fund të strofës nga “kushdo që e shkel pas kësaj” – gjë që tregon se ky është ligj i ri – “do ta vuajë një ndëshkim të dhimbshëm.” Pra, është shumë e qartë në strofë, dhe të gjithë ata që e diskutuan këtë çështje me mua më në fund u pajtuan me Kuranin. Ata mund ta shihnin mëshirën e Zotit aty: strofa anon pozitivisht drejt kompensimit në vend të dënimit me vdekje. Pra, mëshira e Zotit, Er-Rahmanir-Rahim, është përtej imagjinatës sonë.

Tani do të kaloj te një temë tjetër, dhe kjo është: si veproni në emër të shokëve tuaj? Keni një shok shumë të dashur, dhe dikush thotë diçka jo të mirë për shokun tuaj. Çka bëni? A rrini thjesht dhe e duroni, apo e mbroni shokun tuaj? Nëse e dini se shoku juaj nuk është mashtrues, për shembull, dhe dikush ju thotë se ky shok i juaji është mashtrues, do të mërziteni në emër të shokut tuaj, dhe do ta mbroni shokun tuaj. Thoni: “Jo, ai nuk është mashtrues.”

Pra, unë vij nga një prejardhje me shumë plehra që duhet t’i heq qafe. Të gjithë ne, dhe Zoti na mëson përmes shembujve. Një vëlla, Dr. Mansour, e përmendi në një Hutbe gjënë nga e cila vinim të gjithë ne; të gjithë e besonim këtë dikur: se Zoti e urdhëroi Ibrahimin ta vriste djalin e tij, djalin e tij të vetëm. Mësuam nga hulumtimi ynë, duke e shikuar Kuranin në detaje, se Kurani kurrë nuk thotë që Zoti e urdhëroi Ibrahimin ta vriste djalin e tij. Ka një ligj në Kuran se Zoti nuk urdhëron vese: “Inn-Allahe la je’muru bil-fahsha’.” Ky është rregull. Dhe duke e ditur këtë për mëshirën e Zotit, a mendoni se Ai do t’i thoshte dikujt: “Shko vrite djalin tënd, djalin tënd të vetëm”?

E dini, prisja që shumë prej nesh të shkonin te Dr. Mansour, për shembull, dhe të thonin: “Studiuam dhe hulumtuam; shikuam në Kuran, dhe zbuluam se Zoti kurrë nuk i tha Ibrahimit ta vriste djalin e tij.” Duhet të ngriheni në mbrojtje të shokut tuaj. Zoti do shokë të fortë, që nuk do ta pranojnë asnjë deklaratë që i kundërshton cilësitë e Zotit.

Nëse dikush ju akuzon se jeni mashtrues, dhe jeni në pozitë pushteti (po formoni një kabinet, një qeveri, për shembull, apo jeni presidenti i ndonjë kompanie, kryetari i bordit apo diçka e tillë), dhe e dini se ky person, edhe pse ju do, gabimisht mendon se jeni mashtrues, si do të silleni ndaj këtij personi? Nëse mendoni për Zotin se Ai e urdhëroi dikë ta vriste djalin e tij, një urdhër i egër, i pamëshirshëm, si do të ndiejë Ai për ju në Ditën e Gjykimit, nëse ndieni kështu?

E diskutova çështjen me Dr. Mansour, dhe shikuam në Kuran, dhe ai tha: “Ashtu është.” I lexoi strofat, dhe thoshte: “Shoh në ëndërr se po të ther.” Thashë: “Ashtu është. Zoti nuk e urdhëroi Ibrahimin ta vriste djalin e tij. Nuk e thotë këtë askund në Kuran. Ai i besoi ëndrrës së tij, nëse e shikoni.” Por e shihni çka na futën në kokë ndërsa po rriteshim, të gjithë ne. Vjen nga disa shtrembërime në Bibël, se Zoti e urdhëroi Ibrahimin: “Merre djalin tënd dhe vrite.” Dhe na ndikoi të gjithëve, kështu që duhet të shikojmë në Kuran dhe ta nxjerrim informacionin tonë nga Kurani. Sikur Zoti ta kishte urdhëruar Ibrahimin ta vriste djalin e tij, Ai do të na e thoshte. Por nuk do ta bënte, sepse Zoti e vendosi rregullin: Ai nuk urdhëron fahsha’, ves, gjëra të rënda. Zoti nuk do të kishte frikë të na e thoshte sikur ta kishte bërë. Unë do ta pranoja sikur ta kishte bërë, por nuk e bëri. Mëshira e Zotit është përtej ëndrrave tona më të gjera.

Ibrahimi mendoi se mori një urdhër nga Zoti në atë ëndërr. Por e shihni, krimi zmadhohet, sepse na thonë se ëndrra e një profeti është e vërteta, gjë që i bën ata jo njerëz. Dua të them, kthehet në idhullim të profetëve. Pra, është krim i rëndë nga shumë e shumë kënde.

Ka disa gjëra të tjera që duhet t’i them për këtë. Më lejoni të shoh nëse më kujtohet. E di se ka diçka që po harroj ta them, prandaj ndoshta do të më kujtohet në lutje. Ka të bëjë me Ibrahimin që mendonte se po e vriste djalin e tij. Pra, ai vazhdoi, dhe Zoti ndërhyri. Është saktësisht anasjelltas, në kundërshtim me atë që besojnë shumica e njerëzve. Zoti ndërhyri vetëm për ta shpëtuar Ismailin, djalin e Ibrahimit. Pra, jo vetëm që nuk e urdhëroi Ibrahimin ta vriste djalin e tij, por ndërhyri për ta shpëtuar djalin, sepse Ibrahimi ishte besimtar i sinqertë. Ai ishte në mbretërinë e Zotit, dhe Zoti nuk do ta linte… Zoti nuk do t’ju lërë të bini e të mëkatoni. Zoti nuk do t’ju lërë të bëni diçka të gabuar kur jeni në mbretërinë e Tij. Ai nuk do t’ju lërë ta bëni. Dhe ju e bëtë zotimin; jeni në mbretërinë e Zotit.