[search-in-place-form in_current_page="1"]

A u shërbente Muhamedi interesave të veta?

Përmbledhje:

Në këtë predikim të së Premtes, Alban Fejza i përgjigjet pretendimit se Muhamedi shpikte shpallje për t’u shërbyer interesave të veta, duke i përshkruar vështirësitë, përqeshjet, bojkotin dhe humbjet që i vuajti pasi e shpalli profetësinë e tij, dhe duke shpjeguar se ai, si të gjithë profetët, po u shërbente interesave të Zotit.

Transkripti i videos:

Lavdi Zotit! Nuk ka zot tjetër përveç Zotit.

Shumë urrejtës të shpalljeve të Zotit, pasi e dëgjojnë se Muhamedit iu lejua të kishte më shumë se katër gra, ndërsa njerëzve të tjerë jo, menjëherë ndoshta do të thonë diçka si: “E shihni! Muhamedi po u shërbente interesave të veta. Po i shpikte këto gjëra në çfarëdo mënyre që i përshtatej.” Epo, le ta shohim sa i përshtatej. Le të fillojmë nga fillimi. Ai e mori shpalljen e tij të parë në vitin 610, dhe rreth tre vjet më vonë, e bëri publike, dhe ja çka iu desh të kalonte si pasojë: U përqesh në mënyrë të famshme nga Ebu Lehebi, nga xhaxhai i tij, në atë ngjarje publike. Deri në këtë kohë, tri nga vajzat e Muhamedit ishin tashmë të martuara me njerëzit që e kundërshtonin. Udhëheqësit e fiseve i shtrënguan dhëndurët e Muhamedit t’i shkurorëzonin vajzat e tij duke u premtuar shumë gra të tjera më të reja. Dy prej tyre e shkurorëzuan vërtet vajzën e Muhamedit, kështu që tani Muhamedi duhej t’i mbante dy vajzat e tij të shkurorëzuara, të cilat në ato kohë nuk kishin perspektivë në jetë. Ato shiheshin kryesisht si barrë në ato kohë, sepse nuk punonin për ta mbajtur veten. Situata e vajzës tjetër mbeti po aq e keqe. Ajo qëndroi me fisin e mosbesimtarëve, sepse burri i saj nuk e shkurorëzoi. Pra, Muhamedi ishte në konflikt me familjen që po ia mbante vajzën, dhe kjo vazhdoi madje edhe pasi Muhamedi u shpërngul në Medinë, dhe pas betejave e kështu me radhë. Gjatë gjithë kësaj kohe, njëra nga vajzat e tij qëndroi me grupin e mosbesimtarëve. Imagjinoni sa e tmerrshme duhet të ketë qenë kjo. Të duhet të luftosh me njerëzit që po ta mbajnë vajzën. Nëse Muhamedi do të kujdesej për atë që i përshtatej atij dhe familjes së tij, me siguri do të ndalonte së luftuari me ta. Meqë ra fjala, të tria këto vajza vdiqën para Muhamedit. Pra, çfarë jete të shkëlqyer familjare kishte Muhamedi pasi shpalli se ishte i dërguari i Zotit. Tri vajza të poshtëruara dhe të vdekura. Gjithashtu, dy nga djemtë e tij vdiqën. Njëri ishte 4 vjeç, dhe tjetri ishte 2 vjeç. Sidoqoftë, të kthehemi te ditët e hershme, kur Muhamedi doli publikisht me Kuranin. U përpoqën ta frikësonin, ta kërcënonin, ta margjinalizonin, ta izolonin, për ta shtrënguar të ndalonte së predikuari. Ai i dha leje një grupi shumë të vogël mbështetësish të hershëm të iknin në Etiopi, edhe pse kjo nuk i përshtatej, meqë mbeti edhe më i izoluar kështu. U dha leje të tjerëve, por ai vetë nuk shkoi në Etiopi. Në vitin 616, u shpall një bojkot publik për këdo që kishte çfarëdo lidhjeje me Muhamedin. Nuk lejohej asnjë tregti me ta, dhe kjo ndodhi në një bashkësi të shkretëtirës ku tregtia ishte pothuajse mënyra kryesore për të mbijetuar. Pastaj, iu hoq mbrojtja fisnore, që do të thoshte se nëse dikush e vriste, nuk do të mbahej përgjegjës. Ai shkoi në Taif, që është rreth 50 milje në lindje të Mekës, me shpresë për të gjetur strehim aty, dhe për t’u predikuar atyre njerëzve, por ata e qëlluan me gurë, dhe u kthye me shumë plagë. Kur u kthye, situata u përkeqësua. Mekasit planifikuan ta vrisnin, kështu që Zoti e autorizoi të ikte. Kur iku, e humbi çdo gjë. Gruaja e tij kishte vdekur tashmë, vajzat e tij nuk ishin me të, iu desh ta linte shtëpinë pas, devetë e tij ishin ngrënë tashmë për të mbijetuar gjatë tre viteve kur tregtia i ishte ndaluar. Pra, në këtë pikë Muhamedi nuk kishte asgjë. Ebu Bekri i erdhi në ndihmë me dy devetë e tij. Ata ikën së bashku duke i kalëruar devetë e Ebu Bekrit. Gati u kapën kur u fshehën në një shpellë, gjatë rrugës për në Medinë, dhe udhëtuan nëpër rrugën e vështirë buzë detit, jo nëpër rrugën e lehtë të njohur. Pastaj në Medinë, nuk bëri as aty një jetë të lehtë. Për ta rivendosur drejtësinë, ai ishte përgjegjës për organizimin e rreth 90 betejave, dhe mori pjesë aktivisht në rreth gjysmën e tyre, veçanërisht në ato më të hershmet, më të rrezikshmet, kur ishin pak dhe në pakicë. Çdo betejë zakonisht kërkonte rreth një javë mbledhjeje fondesh, një javë përgatitjeje dhe blerjeje armësh, një javë përballjeje pa e filluar luftimin për të parë nëse armiku mund të vendoste të dorëzohej, dhe gjatë kësaj kohe duhej të qëndronin jashtë në verë të nxehtë, të flinin jashtë në net të ftohta, me shpresë për ta shmangur gjakderdhjen, dhe pastaj beteja do të fillonte, e cila zakonisht zgjaste gjithë ditën, dhe pastaj rreth një javë pastrimi. Imagjinoni të duhet ta bëni këtë rreth 40 herë në jetë, ndërsa keni presion dhe spiunë, dhe varfëri në shtëpi. Është si t’i kalosh katër vite të jetës duke fjetur jashtë në kushte të vështira, pa banjë, dhe nën ankth të vazhdueshëm se armiku mund të të befasojë. Pra, askush nuk mund të më thotë se Muhamedit i përshtatej ta predikonte Kuranin. Askush nuk mund të më thotë se ai po u shërbente interesave të veta. Pothuajse gjithë jeta e tij ishte e zënë me vështirësi si pasojë e kësaj, dhe ai e dinte që nga fillimi se do të haste rezistencë. Ai nuk ishte naiv, por e bëri atë që duhej ta bënte, sepse ishte gjëja e duhur. Madje edhe profetët e mëhershëm duhej të kalonin nëpër gjëra të ngjashme. Nuk i përshtatej asnjë profeti tjetër të shpallte se ishin profetë, përveç Sulejmanit, sepse ai ishte tashmë mbret, por madje edhe në rastin e tij, ishte Davudi ai që u shpalli njerëzve se Sulejmani është profet. Pra, madje as Sulejmani nuk kishte motiv të gënjente për këtë. Pra, të gjithë profetët e prisnin rezistencën, dhe asnjëri prej tyre nuk hoqi dorë. Ibrahimi, Musai, kaluan nëpër kohë shumë më të vështira se Muhamedi. Davudi u detyrua të luftonte kundër atij që nuk i lejohej ta vriste. Sauli ishte mbreti, dhe e kishte humbur rrugën, dhe Davudi refuzoi ta vriste sepse Sauli ishte zgjedhur mbret nga Zoti, dhe Davudi jetoi pothuajse gjithë jetën duke u fshehur në male, ku as nuk humbiste, as nuk i lejohej të fitonte. Ai kërkohej nga ushtarët e Saulit. U detyrua ta shpikte parzmoren prej hekuri për trupin, që të mos mund ta vrisnin lehtë. Po Jusufi në burg? Zekerijait iu pre koka. Jahjait iu pre koka. Isai, shembulli i përsosur i një jete flijimi, dhe pastaj Muhamedit iu desh të kalonte nëpër pak nga të gjitha. Pra, asnjëri nga profetët nuk kishte motiv të gënjente se ishin profetë. Nuk fituan asgjë prej saj. Disa prej tyre e shijuan jetën në vitin e fundit të jetës së tyre ndoshta, dhe kjo ishte vetëm sepse kishin luftuar në beteja më herët, dhe vetëm si shembull për të na treguar se në fund besimtarët fitojnë. Dhe kjo është ajo që e përmendin mosbesimtarët. Mesatarisht, profetët patën një jetë të vështirë përpjekjesh për rreth 99 vjet, dhe e shijuan vetëm në vitin e fundit, dhe kjo është e vetmja gjë që mosbesimtarët pëlqejnë ta përmendin. Vitin e fundit të jetës së tyre, kur ishin gjithsesi të moshuar. Pra, nëse ndonjëri prej nesh po kalon nëpër ndonjë vështirësi sepse këmbëngulim të përpiqemi në rrugën e Zotit, thjesht mbani mend se është bërë më parë, në një masë më të madhe. Në rastin tonë, cilat mund të jenë vështirësitë tona? Ndoshta disa vështirësi në karrierë sepse nuk duam t’i përdorim të gjitha dredhitë djallëzore dhe të paligjshme që kolegët tanë mund t’i përdorin. E dini, marrja e meritës për punë që nuk e bënë, rinegocimi i shpeshtë i rrogave, dhe gjëra të tilla. Ndoshta mund të martohemi më vonë, sepse konkurrenca është e padrejtë këto ditë, me gjithë konkurrencën mëkatare që po ndodh përreth? Atyre nuk u intereson sa njerëz lëndojnë gjatë rrugës, dhe sa premtime të rreme japin, dhe sa shtiren, dhe sa gënjejnë, për sa kohë që më në fund e marrin atë që po kërkonin. Ndoshta mund të kemi fëmijë 20 vjet më vonë apo ndoshta 30 vjet më vonë, por krahasojeni këtë me Ibrahimin dhe Zekerijain që patën fëmijë rreth 80 vjet më vonë. Ndoshta mund t’i humbim disa gëzime familjare e kështu me radhë, sepse mosbesimtarët mund të duan ose që të silleni keq ose të mos jeni pjesë e atyre gëzimeve? Ndoshta mund të na duhet ta humbim një punë, sepse ndonjëherë tregu i punës është thjesht tepër mëkatar për të vazhduar, por krahasojeni këtë me profetin Ejjub që e humbi tërë familjen e tij dhe tërë pasurinë e tij, të gjitha njëherësh. Ndoshta mund të na duhet të paguajmë qira, sepse prindërit tanë nuk planifikuan saktë. Ata ishin të shqetësuar për veten, të martoheshin sa më herët, të kishin fëmijë sa më herët, por nuk menduan nëse fëmijët e tyre do të kishin mbështetje të mjaftueshme materiale. Pra, ndoshta, në vend që t’i zotërojmë shtëpitë tona, mund të na duhet të paguajmë qira për apartamente të vogla, por krahasojeni këtë me Davudin që ishte i pastrehë në pjesën e parë të jetës së tij. U detyrua të mbetej i pastrehë. Ai shkoi drejt nga i Pastrehë në mbret. Ai fjeti në kushte të vështira në male dhe në shpellat e maleve, dhe argëtimi i tij i vetëm gjatë asaj kohe ishte dëgjimi i këngëve të zogjve, kullotja e deleve dhe shikimi i maleve, aq shumë sa Zoti vendosi t’i lërë malet dhe zogjtë t’i bashkoheshin Davudit në adhurimin e Zotit. Imagjinoni këtë. Të jetosh mes zogjve aq shumë sa Zotit t’i vjen keq për ty, dhe i lë zogjtë të flasin me ty, dhe të lë t’i kuptosh. Tingëllon interesante kur e them, por sikur ta përjetonim, të gjithë do të hiqnim dorë. Shumica e njerëzve heqin dorë pas 2 apo 3 ditësh në një udhëtim kampingu, e lëre më disa vjet vetëm në male. Pa shtrat, pa banjë, pa dush, pa rroba të pastra, pa meze, pa çokollatë, pa pije në shishe, pa internet, asgjë nga këto. Vetëm duke e parë diellin duke lindur dhe perënduar, dhe zogjtë duke fluturuar përreth për disa vjet. Pamjet e mëngjesit dhe të mbrëmjes ndoshta ishin të bukura, por pjesa tjetër e ditës ishte tepër e nxehtë dhe pa ngjarje, dhe pjesa tjetër e natës ishte tepër e ftohtë dhe e mërzitshme. Pra, nuk i përshtatej Davudit të ishte në anën e Zotit, dhe nuk i përshtatej Muhamedit të ishte në anën e Zotit. Muhamedi nuk po u shërbente interesave të veta kur shpalli se ishte profet. Ai po u shërbente interesave të Zotit. Prandaj Zoti shpesh e quan Muhamedin, dhe pjesën tjetër të profetëve, “robërit e Tij”, “robërit e Zotit”, sepse ata nuk po i shërbenin vetes. Ata po i shërbenin Zotit.

 

Predikim i së Premtes nga: Alban Fejza, Drejtues i Xhematit Online