[search-in-place-form in_current_page="1"]

T’ia kushtojmë veten Zotit

Përmbledhje:

Në këtë predikim të së Premtes, Alban Fejza e shpjegon se vlera e kushtimit të vetes Zotit varet nga kur, si dhe pse e bëjmë, se pendimi në afrimin e vdekjes nuk pranohet, dhe na nxit t’i shërbejmë Zotit ndërsa e kemi ende shëndetin, pasurinë dhe ndikimin tonë.

Transkripti i videos:

Lavdi Zotit! Nuk ka zot tjetër përveç Zotit. Shumë njerëz në kohë të ndryshme të jetës së tyre vendosin të bëhen të nënshtruar, apo ndoshta të bëjnë përpjekje shtesë për çështjen e Zotit, dhe kjo është mirë, por fatkeqësisht shumë shpesh njerëzit fetarë i kanë idetë e gabuara për vlerën relative të kësaj krahasuar me bërjen e së njëjtës gjë në kohë të tjera. Kur ia kushtojmë veten Zotit, e vëmë veten në shërbim të Zotit, varet kur, si, pse, ku, dhe në fakt dallimet mund të jenë të mëdha. Për shembull, në strofën 4:18, Zoti thotë, nuk pranohet pendimi i atyre që bëjnë mëkate derisa vdekja fillon t’u afrohet, e pastaj thonë: “Tani pendohem.” Kjo do të thotë se pendimi kur nuk ke më shumë fuqi për të bërë mëkate nuk është vërtet pendim. Është thjesht pranim se nuk e ke më fuqinë të vazhdosh me mëkatet e tua. Pra, koha ka rëndësi. Por pse ka rëndësi koha? Ka rëndësi sepse kur ia kushtojmë veten Zotit, është ngjashëm me t’i kushtuar diçka materiale Zotit. Trupat tanë janë gjithashtu materialë. Pra, ngjashëm kur japim për bamirësi, sipas strofës 2:267, Zoti na thotë të mos i zgjedhim gjërat e këqija dhe t’i japim për bamirësi. Pra, tani imagjinoje veten kur ishe në gjendjen tënde më të keqe, dhe kur ishe në gjendjen tënde më të mirë, imagjinoji si dy persona të veçantë. Ti në gjendjen më të keqe, le të themi ti i dobët, ndoshta ti i vjetër, dhe personi tjetër je ti në gjendjen më të mirë, le të themi ti i ri, apo ti i fortë. Tani, imagjino t’ia kushtosh këtë version më të mirë të vetes djallit, dhe t’ia kushtosh këtë version më të keq të vetes Zotit. A nuk mendon se kjo është fyese për Zotin? Pse duhet ta pranojë Zoti versionin tënd të vjetër të dobët, kur ia kushtove djallit versionin tënd të ri të fortë? Dhe në të kaluarën kur njerëzit pritej nga shoqëria të ishin fetarë, por në zemrën e tyre nuk donin vërtet, do ta gjenin një mënyrë për t’ia kushtuar Zotit versionin më të dobët të vetes. Për shembull, do të punonin dhe do të merreshin me çështjet e kësaj bote për sa kohë që ishin të shëndetshëm dhe të fortë, dhe do të thoshin se nuk po i bëjnë Lutjet e Kontaktit sepse orari i tyre shumë i ngjeshur nuk i lejon, e pastaj kur bëheshin le të themi rreth 60 vjeç, do të fillonin t’i bënin Lutjet e Kontaktit. Vërtet? A është sepse nuk je më i shëndetshëm? Dhe vetë ata do ta pranonin se nëse e kushton një kurban të pashëndetshëm kafshe, atëherë nuk do të pranohet prej teje. Pra, atëherë pse nuk ia kushtove Zotit trupin tënd të shëndetshëm, por tani po ia kushton Zotit trupin tënd të pashëndetshëm?

Kjo është ajo që mund ta quajmë fetari jashtë kohe, e cila ndodh në të dy drejtimet – tepër i ri, apo tepër i vjetër. Pra, tani le të flasim për rastet që janë tepër të rinj. Për shembull, shumë prindër tepër kontrollues do t’i shtyjnë për shembull fëmijët e tyre pesëvjeçarë ta mësojnë dhe ta bëjnë Lutjen e Kontaktit plotësisht, por në një moshë kaq të re nuk po i mësojnë fëmijët e tyre si të jenë besimtarë, vetëm po i mësojnë si të shtiren se janë besimtarë, sepse deri në 12 vjeç, ata fëmijë nuk e kanë një kuptim të bazuar thelbësisht të fesë. Besojnë çfarëdo që u thoni ju apo të tjerët. Pra, deri në 12 vjeç, thjesht duhet t’i lini ta bëjnë atë që bëni ju gjatë lutjes së kontaktit, dhe do të bashkohen nga kurioziteti, dhe do ta shohin si lojë, por nuk keni nevojë të prisni që ta bëjnë vetë. Por, disa njerëz do t’i shtyjnë fëmijët e tyre ta bëjnë këtë, duke menduar se ka kaq shumë vlerë në të, kur në fakt, përpjekjet për ta mbajtur fëmijën në rregull kështu janë më të mëdha se dobitë që do të ndodhnin me të njëjtat përpjekje në diçka tjetër të mirë. Dallimi midis lojës dhe punës është se loja ka kosto më të mëdha se rezultatet, ndërsa puna ka rezultate më të mëdha se kostot, dhe çdo gjë para moshës 12 vjeç në fakt është thjesht lojë, edhe nëse shtiren se punojnë. Në thelb, prodhimi neto i çdo gjëje që bëjnë fëmijët nën 12 vjeç është gjithmonë negativ. Gjithmonë kanë nevojë për më shumë ndihmë, sesa mund të japin ndihmë. Herë pas here, bëjnë diçka të dobishme, por nëse analizoni me kujdes, do ta shihni se investuat më shumë kohë gjatë viteve të tyre për t’i mësuar si ta bëjnë atë, sesa ajo që në fakt bënë. Pra, në thelb, nuk ka kthim të investimit derisa fëmijët të bëhen 12 vjeç. Këto ditë, është më shumë si deri në 25, për shkak të qeverive, por natyrshëm, nëse e injorojmë ndikimin e qeverisë, atëherë është rreth 12. Dhe kjo është arsyeja pse Abrahami ia kushtoi djalin e tij Zotit vetëm pasi u bë mjaft i fortë për të punuar me të.

Në Surën 37, strofat 102-107 thonë: “Kur Ismaili u rrit mjaftueshëm PËR TË PUNUAR ME Abrahamin, Abrahami tha: “Biri im, shoh në ëndërr se po të flijoj. (Shihni. Vetëm atëherë Abrahami ia kushtoi djalin e tij Zotit. Pasi u rrit mjaftueshëm për të punuar. Atëherë Ismaili e arriti vlerën e plotë. Abrahami kishte frikë ta bënte më herët, sepse kishte frikë ta fyente Zotin duke ia kushtuar një flijim të paplotë) Ismaili tha: “O babai im, bëje atë që je urdhëruar ta bësh. Do të më gjesh, nëse do Zoti, të durueshëm.” Të dy u nënshtruan, dhe ai ia uli ballin (për ta flijuar). E thirrëm: “O Abraham. E ke besuar ëndrrën.” Kështu i shpërblejmë të drejtët. Ajo ishte me të vërtetë një sprovë e rëndë. E shpenguam (Ismailin) duke e zëvendësuar me një FLIJIM KAFSHE.

Pra, mund ta shohim paralelen këtu. Nëse nuk do t’ia kushtojmë Zotit një kafshë të pashëndetshme, dhe sipas Biblës, nuk pranohet t’i kushtosh një kafshë me ndonjë lloj të mete, atëherë duhet të përpiqemi t’ia kushtojmë veten Zotit, jo kur jemi në pozitën tonë më të keqe në jetën tonë, por kur jemi në formën tonë më të mirë, fizikisht, nga mosha, financiarisht, e kështu me radhë. Kur kemi vlerën më të madhe.

Dhe mund ta shohim të njëjtën ide kur Zoti i urdhëroi Bijtë e Izraelit ta flijonin një lopë. Në strofat 2:68 deri në 72, Zoti i urdhëron Bijtë e Izraelit ta flijojnë një lopë që NUK ËSHTË AS TEPËR E VJETËR, AS TEPËR E RE, E MOSHËS SË MESME, NJË LOPË ME NGJYRË TË VERDHË TË NDEZUR QË U PËLQEN ATYRE QË E SHIKOJNË, QË NUK U POSHTËRUA KURRË DUKE E LËRUAR TOKËN APO DUKE I UJITUR TË MBJELLAT, DHE PA ASNJË TË METË. Pra, një lopë në formën e saj më të mirë.

Pra, përsëri na kujtohet se nëse ia kushtojmë veten Zotit kur jemi tepër të vjetër, ka gjasa që nuk do të pranohet. Për shembull, në strofën 10:90, shohim se pak para se të vdiste Faraoni u pendua dhe besoi, por Zoti i thotë: “Tepër vonë! Sepse tashmë je rebeluar…” Pra, është e rëndësishme për ne të ndalojmë së mëkatuari para se të jetë tepër vonë për t’u penduar, dhe ajo vijë e pendimit kalohet në përgjithësi kur e humbet shëndetin tënd, apo pasurinë tënde, apo ndikimin tënd dhe gjëra të tilla. Pra, le t’ia kushtojmë veten Zotit ndërsa është ende e pranueshme dhe e pëlqyeshme për Të.

 

Predikim i së Premtes nga: Alban Fejza, Drejtues i Xhematit Online