Përmbledhje:
Në këtë predikim të së Premtes, Alban Fejza e shpjegon pse të jetuarit bashkë me jo të nënshtruar është diçka që një i nënshtruar i duhur nuk mund ta fshehë, dhe si ta paguajë Zeqatin përkatës të dënimit, duke e krahasuar me një taksë historike për frymë dhe duke e shpjeguar mbrojtjen që vjen nga të jetuarit me të nënshtruar.
Transkripti i videos:
Predikim i së Premtes nga Alban Fejza më 03.02.2023
Lavdi Zotit! Nuk ka zot tjetër përveç Zotit.
Në videon e mëparshme për Zeqatin e Dënimit, nën pikën 17, thashë se, nëse e përmend apo e pranon publikisht një vepër të keqe që e bëre pasi u bashkove me të nënshtruarit, duhet të kontribuosh një bamirësi të barabartë për të. Tani, sigurisht, nuk duhet të jetë puna e asnjë udhëheqësi fetar të të kapë duke bërë diçka gabim. Në fakt, duhet të përpiqen të mos i shohin të metat e tua, nëse kanë mundësi. Megjithatë, ka diçka, të cilën nëse do ta bënin punën e tyre si duhet, dhe nëse je i nënshtruar i duhur, do ta vinin re gjithmonë. Është diçka që nuk duhet ta fshehësh, dhe diçka që patjetër do ta dinin. Ka të bëjë me atë se me kë jeton. Kanë të drejtë ta dinë këtë, për shumë arsye, dhe njëra prej tyre është ta dinë nëse je në një situatë jete ku ke nevojë për ndihmë si i nënshtruar, që t’u thonë të nënshtruarve të tjerë ta dërgojnë Zeqatin e tyre te ti, dhe nuk ke të drejtë ta fshehësh, sepse në një shoqëri të përsosur, kjo në fakt mund të të fuste në telashe ligjore. Për shembull, je i detyruar t’u thuash njerëzve se je i martuar. Këto ditë, shumë njerëz martohen dhe e mbajnë sekret. Epo, si ndryshon kjo nga kurorëshkelja? Sikur martesa të lejohej të mbahej sekret, atëherë të gjithë kurorëshkelësit, sa herë që kapeshin, thjesht mund të pohonin se janë të martuar por e mbajtën sekret. Apo le të themi se je beqar, dhe thua se është informacion privat nëse jam beqar apo jo. Epo, ai qëndrim nuk është aq i padëmshëm sa duket. Le të themi se dikush të sheh me motrën tënde duke hyrë në të njëjtën shtëpi, dhe duke pasur parasysh se nuk e dinë nëse je beqar apo jo, detyrohen të supozojnë se ajo është gruaja jote, sepse nuk u the kurrë kush është motra jote, e pastaj askush nuk do të interesohet të martohet me motrën tënde, sepse fjala mund të përhapet në bashkësi se ajo është gruaja jote. Prandaj, do ta dëmtoje motrën tënde duke qenë më privat se sa të lejon Kurani të jesh. Shih, nuk mund të zgjedhësh sipas qejfit cilin informacion e ndan dhe cilin jo, kur bëhet fjalë për disa gjëra të përcaktuara në Kuran. Fatkeqësisht sot, njerëzit i zbulojnë trupat e tyre të cilët duhet të jenë privatë, por papritur shqetësohen për privatësinë e tyre në çështje që duhet të jenë publike. Qesharake! Dua të them, ajo që ndodh në një shtëpi është private, por kush jeton në një shtëpi nuk është privat. Natyrisht, nuk po them se duhet të shkosh dhe t’ua tregosh këtë armiqve të tu, por nuk duhet ta fshehësh nga miqtë e tu, nëse të pyesin për këtë, dhe miqtë tanë më të mirë janë të nënshtruarit e tjerë. Pra, patjetër nuk është e arsyeshme, dhe nuk është e natyrshme t’ua fshehësh të nënshtruarve të tjerë me kë jeton. Në të njëjtën kohë, nuk është e arsyeshme që një Drejtues Xhemati të mos interesohet për këtë. Ai është aty për ta ndihmuar bashkësinë, ndoshta për të të ndihmuar ta gjesh dikë për t’u martuar, apo për të parë nëse ke nevojë për Zeqat, apo gjëra të tilla, dhe nuk mund ta dijë këtë përveç nëse i di gjërat bazë, ku jeton, me kë jeton, a punon? Dhe kështu tani, duke pasur parasysh se në një grup të përsosur të nënshtruarish, Drejtuesi i Xhematit gjithmonë në një mënyrë apo në një tjetër përfundon duke e ditur me kë jeton, do ta dijë nëse jeton me një të nënshtruar apo me një jo-të nënshtruar. Tani, kur jeton me dikë, ata përfundojnë duke qenë mbrojtësi yt dhe ti je mbrojtësi i tyre. Për shembull, ata e kanë çelësin e shtëpisë dhe ti e ke çelësin e shtëpisë, apo duhet ta marrësh çelësin e tyre, apo nëse ka zjarr në shtëpi, dhe ti po fle, mund të të zgjojnë, apo nëse hyn një hajdut në shtëpi, mund të të zgjojnë, dhe gjëra të tilla. Në thelb, bëhen mbrojtësit e tu. Termi arab për këtë është evlija, që do të thotë mbrojtës. Pra, nëse jeton me një jo-të nënshtruar, e ke pranuar si mbrojtës tëndin. Tani, çfarë thotë Kurani kur e ke pranuar një jo-të nënshtruar si mbrojtës tëndin? Në strofën 5:51, në arabisht, thotë: “O ju që besoni, mos i pranoni hebrenjtë dhe të krishterët si mbrojtës. Disa prej tyre janë mbrojtës të të tjerëve. Dhe kushdo nga ju që i pranon si mbrojtës, atëherë është prej tyre.” Dhe kjo do të thotë se, nëse jeton me hebrenj, je edhe ti hebre, nëse jeton me të krishterë, je edhe ti i krishterë, nëse jeton me myslimanë, je edhe ti mysliman, nëse jeton me kuranistë, je edhe ti kuranist, e kështu me radhë. Por nuk është fundi i botës, sepse që nga interneti është e mundur të jesh edhe nga hebrenjtë edhe i nënshtruar, edhe nga të krishterët edhe i nënshtruar, e kështu me radhë. Dhe këtë mund ta gjejmë edhe në fillim të Përkthimit Anglisht të Kuranit nga Rashadi. Te Shpallja. aty në fillim, ai thotë se mund të jesh i Nënshtruar Hebre, apo i Nënshtruar i Krishterë, apo i Nënshtruar Mysliman e kështu me radhë. Dhe meqë ra fjala, kjo nuk të bën hipokrit, sepse nuk po e fsheh. Kjo thjesht të bën një person që e ka përzier veprën e tij të mirë me veprat e tij të këqija, dhe për këtë duhet të japësh për bamirësi, sipas strofave 102 dhe 103 të Sures 9. Ka dallim midis hipokritëve dhe atyre që i përziejnë veprat e mira me veprat e këqija. Hipokritët janë mosbesimtarë që janë ngecur me të nënshtruarit, por të Nënshtruarit e Krishterë apo të Nënshtruarit Myslimanë, apo të Nënshtruarit Hebrenj janë besimtarë që janë ngecur me jo-të nënshtruar. Dhe nëse je ngecur me këta njerëz, sepse Zoti nuk të ka dhënë ende forcë të jesh plotësisht i pavarur financiarisht, apo për shkak të mëkateve të tua të kaluara, veçanërisht sot kur është pothuajse e pamundur ta blesh shtëpinë tënde deri në vitet shumë të vona të jetës tënde, apo fare, apo ndoshta u ngute në një martesë, apo për çfarëdo arsye, mund të jesh ende besimtar, dhe mund të jesh ende i nënshtruar, por pa dashje, pa qëllim sjell probleme në bashkësinë e të nënshtruarve, dhe për këtë duhet të jesh i gatshëm të paguash. Dhe nëse je në atë situatë, ti vetë e di se ndeshesh me probleme kur dëshiron të jesh plotësisht me ne, dhe e di se po të mban pas nga dhënia e plotë e mbështetjes tënde për çështjen e Zotit, dhe e di se bashkëbanuesi yt jo-i nënshtruar do të të sjellë sëmundje ngjitëse, dhe Zoti e di si i morën, të cilat pastaj do t’i marrësh prej tyre dhe do t’i përhapësh midis nesh. Prandaj, duhet të paguash për këtë, në përputhje me atë që Zoti na thotë në strofat 102 dhe 103 të Sures 9. Por sa duhet të paguash? Epo, për shembull, meqë je i Nënshtruar i Krishterë, atëherë për të krishterët, ngarkojmë një taksë sipas strofës 9:29. Nuk specifikohet në përkthimet anglisht çfarë lloj takse, por në të kaluarën, në arabisht, kur u zbulua kjo strofë, të gjithë e dinin çfarë do të thoshte, dhe do të thoshte një dhe vetëm një gjë. Një taksë për frymë. Vetëm taksat për frymë quheshin taksë atëherë. Një taksë për frymë është taksë që është e njëjtë për të gjithë, kur i regjistron njerëzit, kur i numëron njerëzit, kushdo që numërohet paguan të njëjtën shumë – të njëjtën shumë për çdo individ, pavarësisht rrethanave të tyre. Një taksë për person, e njëjta shumë. Kjo është taksë për frymë, dhe u zbatua nga Perandoria Romake e cila përbëhej nga të krishterë dhe hebrenj kur u zbulua Kurani, e pastaj u përvetësua edhe nga Muhamedi, sepse ajo ishte e vetmja taksë që ekzistonte midis njerëzve të shkrimit, thjesht një taksë për frymë. Kurani e quan taksa e njerëzve të shkrimit, që do të thotë se ekzistonte tashmë në shkrimin e tyre. Dhe sigurisht, e gjejmë në Bibël. Në librin e Eksodit, kapitulli 30, nga vargu 11 deri në 16, ja çfarë shkruan: Pastaj Zoti i tha Moisiut: “Kur ta bësh regjistrimin e izraelitëve për t’i numëruar, secili duhet t’i paguajë Zotit një taksë për frymë për jetën e tij në kohën kur numërohet. Në këtë mënyrë, asnjë murtajë nuk do të vijë mbi ta kur t’i numërosh. Secili që numërohet duhet të japë gjysmë sikli. Ky gjysmë sikli është ofertë për Zotin. Kushdo mbi 20 vjeç duhet ta japë këtë ofertë për Zotin (jetonin më gjatë atëherë). I pasuri nuk duhet të japë më shumë se gjysmë sikli dhe i varfëri nuk duhet të japë më pak se gjysmë sikli (të gjithë njësoj), dhe duhet t’i përdorësh paratë për shërbimin e tendës së takimit,” e cila ishte tenda-xhami e tyre në shkretëtirë. Ata kishin një xhami lëvizëse, një tendë, të cilën e mbanin me vete kudo që udhëtonin në shkretëtirë, ashtu siç ne e kemi një xhami online. Pra, taksa për frymë jepet në Bibël dhe është gjysmë sikli për person. Dhe historianët kanë zbuluar një sikël nga ato kohë biblike, dhe rezulton të jetë rreth 11 gramë ar. Pra, gjysmë sikli është rreth 5.5 gramë ar, por ari në të kaluarën nuk ishte aq i pastër sa tani, kështu që vetëm për të qenë të sigurt, le të themi 4 gramë ar. Pra, taksa për frymë për njerëzit e shkrimit duhet të jetë 4 gramë ar. Pra, nëse jeton me njerëzit e shkrimit, u përket atyre, dhe duhet të paguash 4 gramë ar si taksë për frymë, çdo vit. Në dollarë amerikanë, sot, në vitin 2023, është rreth 240 dollarë amerikanë. Pra, në xhematin tonë sot, për vitin 2023, nëse do Zoti, në raportin tonë vjetor, për të gjithë ju që jetoni me jo-të nënshtruar, do të shkruaj një borxh prej 240 dollarësh, të cilin do të duhet ta paguani kur të nevojitet për çështjen e Zotit. Meqë ra fjala, mund të pyesni, për shembull, pse nuk po i taksoj të krishterët, por vetëm të Nënshtruarit e Krishterë. Epo, në fakt rregulli është i njëjtë për çdo të krishterë në një demokraci, dhe ja rregulli: Nëse je i krishterë, ose e paguan taksën për frymë, ose nuk numërohesh midis nesh. Thjesht ndodh që të krishterëve sot nuk u intereson të numërohen midis nesh, por ty duhet të të interesojë të numërohesh midis nesh, sipas strofës 18:28 dhe strofës 5:83. Duhet të përpiqesh të jesh midis të nënshtruarve. Të duam dhe të respektojmë që je i nënshtruar, dhe jo që je i krishterë, por që je i krishterë, duhet ta paguash taksën për frymë, dhe e njëjta gjë vlen nëse je i Nënshtruar Hebre, apo i Nënshtruar Mysliman, apo i Nënshtruar Kuranist, e kështu me radhë. Ajo që ka rëndësi është që je i nënshtruar. Nëse ndodh të jesh edhe nga të krishterët, apo myslimanët, apo çfarëdo, sepse jeton me ta, kjo janë thjesht rrethana. Meqë ra fjala, thjesht sepse e pagove taksën për frymë, kjo nuk të jep leje t’i shkelësh rregullat e tjera në Kuran. Për shembull, nëse je mashkull, nuk mund të thuash se po jeton me një mike të krishterë që është femër, dhe nuk jeni të martuar. Kjo nuk lejohet. Këtu, po flas për bindjen ndaj të gjitha rregullave të tjera kuranore, dhe prapë pagesën e taksës për frymë, thjesht sepse ndodh ta shkelësh rregullin e caktuar në Kuran që të thotë të mos jetosh me njerëzit e shkrimit. Edhe një gjë, nëse ke fëmijë që janë më pak se 18 vjeç, ata automatikisht numërohen si të nënshtruar – të nënshtruar në varësi – por sapo të bëhen 18 vjeç, dhe u thua t’u bashkohen të nënshtruarve, dhe nuk bashkohen, atëherë ose i largon nga shtëpia jote, ose i mban, në të cilin rast je edhe ti prej tyre, dhe prandaj duhet ta paguash taksën për frymë. Pra, të përfiton financiarisht t’i edukosh fëmijët e tu si të nënshtruar ndërsa po rriten. Meqë ra fjala, pavarësisht me sa jo-të nënshtruar jeton, paguan vetëm një taksë për frymë. Po e paguan vetëm për veten, për të jetuarit me jo-të nënshtruar, gjë që të bën prej tyre. Përsëri, je ende i nënshtruar, por edhe nga ai grup tjetër në të njëjtën kohë. Kjo është e mundur sot, për shkak të demokracive dhe komunikimit online. Pra, mund të jetosh me një jo-të nënshtruar, dhe në të njëjtën kohë të jesh i lidhur online me të nënshtruarit, dhe prandaj t’u përkasësh edhe të nënshtruarve. Dhe strofa 102 në Surën 9 e vërteton këtë duke e quajtur vepër të përzier. Një vepër me edhe të mirë edhe të keqe në të. Vepër e mirë për faktin se ndoshta po e trajton mirë anëtarin e familjes tënde (duke jetuar me të) por vepër e keqe sepse po jeton me një jo-të nënshtruar. Prandaj, një vepër e mirë dhe një vepër e keqe në të njëjtën kohë – një vepër e përzier. Meqë ra fjala, madje edhe në rastet kur nuk po jeton me një jo-të nënshtruar, nëse jeton në pronën e tij apo të saj pa qira, atëherë duhet ta paguash ende taksën për frymë, sepse ai apo ajo po të mbron me pronën e tij. Për shembull, le të themi se babai yt jo-i nënshtruar vendosi të ta japë një apartament, dhe ti jeton në të. Po mbrohesh prej tij, që do të thotë se i përket atij, në të cilin rast e paguan taksën për frymë. Nëse e merr apartamentin pasi ai të vdesë, kjo është çështje tjetër, duhet ta japësh atë 20% që e shpjegova në një video tjetër, por nëse ta jep atë apartament para se të vdesë, nuk e paguan atë 20%. Por, e paguan taksën për frymë për sa kohë që ai jeton, që është një shumë parash e barabartë me 4 gramë ar, çdo vit. Dhe së fundi, më lejoni ta shpjegoj me një shembull pse duhet të paguash taksë për frymë kur mbrohesh apo jeton me jo-të nënshtruar. Strofa 29:41 thotë: “Shembulli i atyre që pranojnë mbrojtës të tjerë përveç Zotit është ai i merimangës dhe shtëpisë së saj; më e brishta nga të gjitha shtëpitë është shtëpia e merimangës, sikur ta dinin.” Pra, nëse po mbrohesh nga një jo-i nënshtruar, atëherë po mbrohesh nga mbrojtës të tjerë përveç Zotit, në të cilin rast është si të mbrohesh nga shtëpia e një merimange, që është forma më e dobët e mundshme e mbrojtjes. Por, nëse po mbrohesh nga një i nënshtruar, ai vetë po mbrohet nga Zoti, në të cilin rast të gjithë ju bashkë po mbroheni nga Zoti.
Predikim i së Premtes nga: Alban Fejza, Drejtues i Xhematit Online