[search-in-place-form in_current_page="1"]

Lajm i vjetër, i dërguar i ri

Predikim i së Premtes nga: Rashad Khalifa, imam i Xhamisë së Tucsonit

Përmbledhje:

Në këtë predikim të së Premtes, Rashad Khalifa e shpjegon njoftimin e tij se është i dërguar i Zotit, gjë që e dinte që nga viti 1980: pse një i dërguar nuk është më i mirë se të tjerët, pse Kurani lejon të dërguar pas Muhamedit, shenjat matematikore të lidhura me emrin e tij, si u sprovua para se ta bënte njoftimin, dhe korrigjimet në Salat, Zeqat, agjërim dhe Haxh që e rikthejnë Islamin në pastërtinë e tij origjinale.

Transkripti i videos:

E lavdërojmë Zotin, dhe dëshmojmë se nuk ka zot tjetër përveç Zotit të vetëm, dhe deklarojmë se i gjithë përkushtimi dhe i gjithë adhurimi i drejtohen vetëm Zotit, siç thotë Sura 39: feja i takon vetëm Zotit.

Disa prej jush ndoshta e panë këtë bombë, njoftimin se jam ngarkuar si i dërguar i Zotit. Ky është ndoshta njoftimi më i vështirë që kam bërë ndonjëherë, por është diçka që e kam ditur që nga viti 1980, dhe mund ta shihni se isha frikacak. Kisha frikë të dilja me të. E tmerrohesha nga koha kur mund të më duhej ta njoftoja, sepse ka një prirje të përgjithshme për ta urryer këdo që thotë, dhe tani do ta përdor një deklaratë të gabuar, por ky është urrejtja për të cilën bëhet fjalë, njerëzit në përgjithësi e urrejnë dikë që thotë, apo që duket se thotë: “Jam më i mirë se ju.” Madje edhe Kurani e dënon një deklaratë të tillë. Në Surën 4, Zoti i dënon ata që e lartësojnë veten; Zoti është Ai që e lartëson kë të dojë, pa padrejtësinë më të vogël.

Urrejtja në këtë rast vjen nga dy gjëra: injoranca dhe adhurimi i idhujve. Injoranca, sepse Kurani na mëson se një i dërguar i Zotit nuk është domosdoshmërisht më i mirë se kushdo tjetër në xhemat. Në Surën 18, nga strofa 60 deri në strofën 82, shohim se Zoti zgjodhi njërin nga të dërguarit më të mëdhenj, Moisiun, për të cilin Zoti tha: “Të bëra për Veten time,” dhe në një vend tjetër Zoti tha: “Të bëra të të bëheshe para syve të Mi.” Dhe shohim në ato strofa se Zoti e dërgoi Moisiun te njëri nga shërbëtorët e Tij, të cilin e kishte bekuar me mëshirë dhe dituri, dhe Moisiu doli të ishte nxënës i dobët. Pra, kjo na mëson se një i dërguar i Zotit nuk është domosdoshmërisht më i mirë se kushdo tjetër në xhemat. Mund të mendoj mjaft prej jush që i konsideroj më të mirë se unë. Kur isha në moshën që janë disa prej jush tani, isha adhurues idhujsh, e megjithatë ja ku jeni, shumë më të rinj, me një përparësi 20-vjeçare krahasuar me mua. Pra kjo është gjëja e parë: injoranca e shkakton këtë urrejtje.

Dhe adhurimi i idhujve, sepse njerëzit e idhujtarizojnë të dërguarin e Zotit. E kanë bërë të barabartë me Zotin, një zot përveç Zotit, kështu që kur i përmend fjalët “i dërguar i Zotit”, mbeten të shastisur. Por e vërteta është, një i dërguar i Zotit, siç e përsërit Kurani, është qenie njerëzore si ju, apo, në terma bisedorë, një njeri i zakonshëm si ne të tjerët, me të cilin mund të bëjmë shaka dhe që mund të sillet me marrëzi. Për më tepër, Kurani mëson se nëse një person zgjidhet si i dërguar i ngarkuar i Zotit, kjo nuk garanton as Parajsën. Këtë e shohim në Surën 39:65, ku thotë: “Të është zbuluar ty, dhe atyre para teje, se nëse bie ndonjëherë në adhurim idhujsh, e gjithë puna jote do të anulohet, dhe do të jesh me humbësit.” Pra, të qenët i dërguar i Zotit nuk garanton as Parajsën, dhe kjo është arsyeja pse shohim në Surën 21, strofa 28, se të dërguarit shqetësohen për qafën e tyre.

Të gjithë jemi të njohur me këto strofa, por njerëzit që kanë injorancë apo idhujtari në vete e urrejnë një njoftim si ky. Nëse një person zgjidhet si i dërguar i Zotit, është punë e vështirë, punë shumë e vështirë. Nuk ka asgjë materiale për të fituar prej saj. Me siguri nuk do ta lejoj asnjë qindarkë të hyjë në xhepin tim personal për shkak të kësaj, apo për arsye fetare. Nuk jam fetar profesionist, dhe nuk do ta lejoj asnjë qindarkë të hyjë në xhepin tim nga veprimtaria fetare, sepse atëherë motivi ndryshon, dhe Kurani përsërit: ndiqni ata që nuk ju kërkojnë pagë. Kurani jep, në Surën 49, kriterin se kush është më i mirë se kush. Thotë në arabisht se më i miri midis jush është më i drejti. Nuk tha më i miri midis jush është i dërguari i Zotit, apo më i pasuri, apo më i gjati, apo më i dituri. Më i miri midis jush është më i drejti. Të gjitha këto gjëra na mësojnë se të qenët i dërguar i Zotit nuk është gjë e madhe. Është thjesht një mjet që Zoti e përdor për të komunikuar me ne, një qendër informacioni. Dhe është punë e vështirë, punë shumë e vështirë: abuzimi, shpifjet, kërcënimet.

Në Surën 42:51, Zoti thotë se asnjë qenie njerëzore nuk mund të komunikojë me Zotin përveç në tri mënyra: përmes frymëzimit, ose nga pas një perdeje, ose përmes një të dërguari, përmes të cilit Zoti përhap informacion të caktuar, që njerëzit ta dinë se është informacion i besueshëm, se është nga Zoti. Ne jemi njerëz që e ndjekim Kuranin, gjithë Kuranin, dhe asgjë tjetër përveç Kuranit. Prandaj kushdo, dhe kjo do të thotë kushdo, që sjell ndonjë informacion duhet të përputhet me Kuranin, gjithë Kuranin, dhe asgjë tjetër përveç Kuranit. Dhe nëse dikush, dhe e nënvizojmë dikush, del me ndonjë informacion që nuk vërtetohet nga Kurani, i themi: “Harroje. Nuk e pranojmë.” Pra, kriteri është predikimi që e vërteton shkrimin ekzistues, Kuranin, dhe asgjë tjetër. Pa risi.

Tani vijmë te pyetja: a është e mundur që të marrim një të dërguar nga Zoti? Nëse e pyet një muhamedan mesatar, do të të thotë se Muhamedi ishte i dërguari i fundit, por nuk kanë asnjë bazë për ta thënë këtë, dhe Kurani na jep një precedent. Kur vdiq profeti Jozef, Kurani na mëson, njerëzit thanë: “Mirë, ai ishte i dërguari i fundit. Nuk do ta shohim kurrë një të dërguar tjetër pas tij.” Pra, kjo është prirje njerëzore, dhe muhamedanët pohojnë se Muhamedi ishte i dërguari i fundit. Nuk është. Në Surën 33:40, Zoti thotë: “Muhamedi nuk ishte babai i asnjë burri midis jush. Ishte i dërguar i Zotit dhe profeti i fundit.” Pra, këtu shohim një dallim midis një profeti dhe një të dërguari. Një profet është ai që përcjell një shkrim, si Jezusi, Moisiu dhe Muhamedi. Ata janë profetë, dhe këtë e shohim qartë në Surën 3, strofa 81, ku Zoti thotë se bëri një besëlidhje me profetët se do t’u jepte shkrimin dhe urtësinë. Pra, këtu e kemi përkufizimin e një profeti.

Pastaj Zoti bëri një besëlidhje me ne, me ju dhe me mua, me çdo qenie njerëzore. Tha: kur të vijë te ju një i dërguar duke e vërtetuar shkrimin ekzistues, dhe ja përkufizimi i një të dërguari, “kur të vijë te ju një i dërguar duke e vërtetuar shkrimin ekzistues, do të besoni në të dhe do ta mbështetni.” Zoti tha: “A e bëni këtë zotim me Mua?” Dhe të gjithë thamë: “Po, e bëjmë.” Dhe Zoti tha: “Kështu keni dëshmuar, dhe Unë dëshmoj bashkë me ju.” Prandaj është e mundur që të ketë të dërguar pas Muhamedit. Sura 7:35 thotë: “O bijtë e Adamit, kur të vijnë te ju të dërguar, nga mesi juaj, duke jua recituar zbulesat e Mia, ata që besojnë dhe bëjnë një jetë të drejtë” janë të suksesshmit. Kjo është Sura 7, strofa 35. Natyrisht është për njerëzit pas Kuranit. Në fakt, strofa fillon duke thënë “O bijtë e Adamit,” kështu që për sa kohë që ka bij të Adamit në këtë tokë, kjo strofë është e vlefshme.

Nëse të dërguarit vijnë pas Muhamedit, si duken? Si do të dukej një i dërguar pas Muhamedit? A mendoni se do të ecte mbi ujë, apo do të ecte në ajër, apo do të vinte me tri antena në secilën anë, apo diçka? Ndoshta thjesht njëri prej nesh, thjesht një qenie njerëzore.

Dua t’i përgjigjem pyetjes: pse Zoti dërgon një të dërguar? Pse jo thjesht të vazhdojmë siç kanë vazhduar njerëzit, duke e lexuar Kuranin dhe duke e ndjekur Kuranin? Epo, një element i rëndësishëm është sprova, për shkak të kësaj besëlidhjeje që e bëmë me Zotin. Çfarë do të bëjmë nëse vjen një i dërguar i Zotit dhe thotë: “Adhuroni vetëm Zotin, dhe harrojini qeniet njerëzore, Muhamedin, Jezusin, Moisiun apo këdo; duhet t’ia kushtoni veten plotësisht vetëm Zotit,” dikush që e predikon Kuranin, shkrimin e vërtetuar të Zotit? Çfarë do të bëjmë? A do të tallemi me të? A do ta ndihmojmë? A do të mblidhemi rreth tij? Çfarë do të bëjmë? Është sprovë.

Një sprovë tjetër është sprova e egos. Siç e përsërit Kurani, ata thanë: “Oh, ai thjesht dëshiron të jetë më i mirë se ne. Dëshiron të jetë udhëheqës.” Kjo theksohet në gjithë Kuranin. Do të gjeni strofa këtu e atje. Sura 17, strofa 94, thotë se ajo që i pengoi shumë njerëz të besonin ishte se thanë: “Do të thuash se Zoti dërgoi një qenie njerëzore të jetë i dërguar?” Dhe Sura 64, strofat 5 dhe 6; do t’jua lexoj: a nuk e morët lajmin e atyre që nuk besuan në të kaluarën? I vuajtën pasojat e vendimit të tyre dhe e merituan ndëshkimin e dhembshëm. Kjo është sepse të dërguarit e tyre shkuan te ta me zbulesa të qarta, por ata thanë: “A do të na udhëzojnë qenie njerëzore?” Kështu nuk besuan dhe u kthyen mbrapsht. Zoti nuk ka nevojë për ta. Pra, është sprovë e jashtëzakonshme ta pranosh dikë që thotë se është i dërguar i Zotit. Ka një ego këtu, dhe na kërkohet ta vrasim egon, dhe kjo vlen për të gjithë ne. Personi egoist do ta urrente çdo gjë të tillë dhe do të privohej. Zoti thotë në Kuran: “Do t’i largoj nga zbulesat e Mia ata që janë arrogantë.” Zoti do t’i largojë në mënyrë aktive. Pra, kjo është diçka që duhet ta bëjmë: ta vrasim egon.

Shumë njerëz erdhën dhe thanë se ishin të dërguar të Zotit. Njëri në Pakistan tha se ishte i dërguar i Zotit, dhe Joseph Smith, udhëheqësi mormon, tha se ishte i dërguar i Zotit. Por Zoti e bëri të detyrueshme që i dërguari të vijë me provë, shenja të caktuara. Moisiu solli të gjitha llojet e provave; Salihu solli provë; Jezusi erdhi me shenja se ishte i autorizuar dhe i dërguar nga Zoti. Dhe për atë ditë të vështirë disa ditë më parë, do t’ju jap të gjitha hollësitë. Nuk do të jem misterioz dhe të them, “Më thanë këtë dhe atë,” dhe ta lë pezull. Do t’ju jap gjithçka; do të jetë krejtësisht e hapur para jush, dhe do t’ju tregoj saktësisht çfarë ndodhi, me kohë, nëse nuk na mbaron koha tani.

Kjo më kujton djalin, ua kam treguar disave prej jush këtë më parë, i cili ishte personi më kurioz në qytet. Gjithmonë bënte pyetje. Një herë po ulej në bar, apo pijetore, apo çfarëdo vendi që ishte, dhe hyn një burrë me një këmbë dhe ulet pranë tij. Dhe ky person shumë kurioz, sigurisht, është kurioz: si e humbe këmbën? Dëshiron ta dijë. Burri me një këmbë e di se ai është personi më kurioz në qytet, dhe se thjesht do të vdesë për ta ditur si e humbi ky djalë këmbën. Pra, burri me një këmbë i tha djalit kurioz: “Do të ta them me një kusht.” Ai tha: “Çdo gjë, çdo gjë. Vetëm më thuaj çfarë të bëj, dhe do ta bëj.” Ai tha: “Bën vetëm një pyetje, dhe nuk bën asnjë pyetje pas saj.” Ai tha: “Mirë, mirë, do ta bëj. Vetëm më thuaj si e humbe këmbën.” Ai tha: “M’u kafshua.” Jam i sigurt se ai djalë kurioz vdiq në vend, sepse nuk mund të bënte më pyetje. Pra, nuk do të jem misterioz me ju. Do t’ju tregoj gjithçka, gradualisht.

Atë ditë të vështirë, kur e kuptova se duhet ta bëj njoftimin, pasi isha fshehur nga frika për tetë vjet, kisha nevojë për disa shenja. Kisha disa shenja, por m’u treguan disa shenja shtesë atë ditë. Tani do t’ju ndaj disa nga shenjat që do të na sigurojnë të gjithëve.

Shenja e parë, sigurisht, është mrekullia matematikore e Kuranit, e cila është shumë e thjeshtë, dhe njerëzit duhej ta kishin parë në 1,400 vitet e fundit. Fjalë për fjalë mijëra dijetarë e shikuan Kuranin dhe i numëruan të gjitha fjalët e tij, shkronjat e tij, zanoret e tij, shenjat e tij të vogla. E numëruan çdo gjë në Kuran, por nuk dolën kurrë me përbërjen matematikore të Kuranit: Besmeleja, 19 shkronja; numri i sureve, 19 herë 6; zbulesa e parë, 19 fjalë; zbulesa e fundit, 19 fjalë. Të gjitha këto janë gjëra të thjeshta që duhej t’i kishin zbuluar, por Zoti e rezervoi këtë për një person të quajtur Rashad. Siç e shohim në indeksin e Kuranit, i cili u shtyp një vit para se të lindja unë, një indeks gjithëpërfshirës, në faqen 320 do ta shihni se fjala rrënjë “reshede” përmendet 19 herë. Kjo është diçka që na erdhi nga Turqia. Nuk e zbulova unë; u zbulua dhe na u dërgua, siç e dinë shumica prej jush.

Tani dua t’ju jap një informacion të ri që ua tregon mrekullinë e mrekullueshme të Kuranit që u rezervua deri në këtë kohë. Fjala Zot, Allah, përmendet në Kuran 2,698 herë. Kur e merr çdo strofë në Kuran ku e sheh fjalën Allah, duke filluar me strofën 1 të Sures 1, dhe i mbledh numrat e atyre strofave, totali është 118,123. Këta janë numrat e strofave kudo që e sheh fjalën Zot. Është e mrekullueshme, sepse asnjë strofë e vetme nuk u zhvendos nga vendi i saj, asnjë strofë e vetme nuk u ndryshua, dhe asnjë fjalë e vetme Allah nuk u hoq nga apo nuk iu shtua Kuranit. Pra, kjo është një mrekulli e mrekullueshme që u rezervua; Zoti e dinte paraprakisht kush do të ishte mjaft me fat, apo i bekuar, për ta nxjerrë këtë informacion.

Tani, nëse i mbledh të gjitha suret dhe strofat e 19 shfaqjeve të “reshede”, dhe edhe mbiemri është i përfshirë, kjo është shumë e sikletshme për mua, por duhet t’ju tregoj dhe ta ndaj me ju, “Khalifa” përmendet në Kuran dy herë, atëherë kur i mbledh të gjitha suret dhe strofat, totali është 1,463, që është 19 herë 77. I mbledh të gjitha suret dhe strofat ku përmenden “reshede” dhe “Khalifa”. Epo, nuk u kënaqa me kaq, dhe sigurisht, nëse e kërkon “Reshad”, mënyrën si shkruhet emri im, përmendet në Kuran dy herë, në Surën 40, strofat 29 dhe 38. Dhe “Khalifa” përmendet dy herë në Kuran; njëri prej tyre është i keq dhe tjetri është i mirë. Khalifa i keq është Satani, që është në Surën 2, dhe khalifa njerëzor përmendet posaçërisht në Kuran në lidhje me Davidin, profetin, njërin nga profetët tanë të preferuar, të Psalmeve, dhe ky khalifa përmendet në Surën 38, strofa 26. Pra, nëse i mbledh suret dhe strofat e lidhura me “Reshad” dhe “Khalifa” njerëzor, totali është 171, 19 herë 9. Me fjalë të tjera, e shikon nga çdo kënd, dhe mund ta shohësh se shenjat janë të lidhura me kodin matematikor.

Do t’jua shpjegoj këtë në hollësi në një kohë tjetër, kur të kemi kohë, por kjo është feja e Abrahamit, siç e shohim në strofën e fundit të Sures 22: kjo është feja e babait tuaj Abrahamit. Ai është ai që ju quajti myslimanë, para se Muhamedi ta sillte Kuranin, dhe unë u bekova me sjelljen e provës. U bekova me provën e Kuranit dhe sekretet e Kuranit. Kur i mbledh vlerat gjematrike të tre emrave, Ibrahim, Muhamed dhe Reshad, dhe kjo është e gjitha e detajuar këtu, totali është 855, që është 19 herë 45, dhe 45 ndodh të jetë mosha ime në vitin 1980, kur m’u tha për herë të parë. Përsëri, ju premtoj, do t’ju shpjegoj si. 45, mosha ime në vitin 1980, që është edhe 1400, saktësisht 14 shekuj pas Muhamedit, të cilit iu tha në Kuran se do t’i kishte shtatë çifte: 14 shekuj, ndër kuptimet e tjera të shtatë çifteve. Pra, është dëshmi shumë e ngushtë, dhe i përshtatet epokës së kompjuterit.

Tani, sekretet e Kuranit. E përmend këtë sepse i shpjegon idetë revolucionare me të cilat dilja herë pas here, apo idetë e çmendura, nëse doni t’i quani kështu, si fundi i botës. Është shumë e qartë në Kuran, por nuk ishte treguar më parë. Është sekret në Kuran. Zoti e dinte kur do të ishte fundi i botës, dhe e vuri në mesazhin e Tij përfundimtar, dhe ne jemi brezi që ishte i paracaktuar ta nxirrte sekretin nga Kurani. Dhe si ideja që i çmendi shumë njerëz, se kushdo që vdes para moshës 40 vjeç shkon në Parajsë. Si mund të shkojnë në Parajsë kur janë 35 vjeç dhe janë tmerrësisht të këqij? Futini në Ferr! Ne qeniet njerëzore jemi të ligj. Kishte kaq shumë kundërshtim ndaj asaj ideje, saqë nuk është as për të qeshur. Dhe nuk është rastësi që njëra nga motrat ma dha këtë distinktiv këtu sot, pesë minuta para hutbes. Distinktivi thotë: “Çdo gjë deri në moshën 40 vjeç është thjesht provë.” Mendova se e bëri ajo distinktivin, por nuk e bëri; e mori në një dyqan. Pra, nuk është rastësi. Zoti e përhap informacionin e Tij në shumë mënyra dhe mjete të ndryshme.

Sekrete të tjera të Kuranit që i kemi shijuar në 10 vitet e fundit: oh, ka Zeqatin. Ky është i ri, dhe do t’ju tregoj për të tani, dhe do të duhet ta bëni që nga tani, menjëherë. Zeqati po bëhet gabim në gjithë botën myslimane. Ja Zeqati i vërtetë nga Kurani, në Surën 6, strofa 141. Mund ta mbani mend këtë strofë sepse thotë: “Kur ta korrni të mbjellën, jepeni Zeqatin në ditën e korrjes.” Mbajeni mend këtë: në ditën e korrjes. Mirë, nuk jemi fermerë; nuk korrim grurë apo elb apo çfarëdo, por korrim paga çdo dy javë apo diçka të tillë. Kjo është korrja jonë. Ditën kur e merr korrjen tënde, ditën kur e merr pagën tënde, e nxjerr dy e gjysmë përqind dhe ua jep njerëzve që i njeh që janë në nevojë. Ka kaq shumë kuptim; si nuk e mendova këtë më parë? Ka kaq shumë kuptim, është nga Kurani, dhe e korrigjon metodën e Zeqatit që mbizotëron në botën myslimane, sepse njerëzit që i njohim që kanë nevojë për ndihmë kanë nevojë tani. Janë të uritur tani. Nuk mund të presin një vit, siç na thanë në të kaluarën.

Nëse merr dhjetë dollarë, nxjerr 25 cent, dy e gjysmë përqind. Nëse është jopraktike t’i japësh 25 cent dikujt, mund t’i mbash dhe t’i grumbullosh për disa javë, apo një muaj, derisa të jetë një shumë e arsyeshme, e pastaj ta japësh. Mos shko përtej një muaji. Ia jep dikujt që e njeh personalisht, sipas sistemit të Kuranit: prindërve të tu së pari, të afërmve të tu më pas, pastaj jetimëve dhe njerëzve që kanë nevojë, në atë renditje. Nga çdo para, çdo e ardhur neto që e merr, e nxjerr dy e gjysmë përqind, sepse ka gjasa që ky dy e gjysmë përqind i pagës tënde të jetë i paligjshëm, i ndaluar. Hiqe qafe. Quhet pastrimi i parave të tua. E kalon një pjesë të kohës tënde duke fjetur në punë apo diçka, e megjithatë e merr pagën. Pra, Zoti thotë kjo është mënyra si i pastron të ardhurat e tua: e nxjerr menjëherë. Përveç kësaj, kush do ta mbajë llogarinë për një vit të tërë? Pra, Zoti i ka mënyrat e Tij. Ky është një nga sekretet e Kuranit, dhe do t’i korrim dobitë.

Ndër sekretet e Kuranit që i kemi shijuar në 10 vitet e fundit është metoda e saktë e Salatit, lutjes, kushtuar vetëm Zotit, dhe përkushtimi ynë vetëm ndaj Zotit, pa asnjë qenie njerëzore. Mirë, po na mbaron koha. Ka një sure në Kuran që thotë: “Kur të vijë fitorja dhe mbështetja e Zotit, dhe t’i shohësh njerëzit duke hyrë në fenë e Zotit,” fenë e vërtetë të Zotit, “në turma.” Kjo është ajo që po ndodh tani. Kjo sure përbëhet nga 19 fjalë, dhe strofa e saj e parë ka 19 shkronja. Kjo është sureja jonë. Deri tani, reagimi ndaj kësaj bombe ka qenë pozitiv. Njerëzit më kanë thirrur nga kudo në botë, duke thënë: “Besoj.”

Kur erdhi ajo ditë e vështirë, isha frikacak. Po thoja: “Kjo gjë mund t’i bëjë fëmijët e mi të më mohojnë. Mund të thonë, ‘Je i çmendur; ik që këtu.'” Dhe, siç do t’ju tregoj në hollësi, u pushova. U pushova, dhe qava, rashë në sexhde, dhe u luta. Dhe kur, në zemrën time, u bëra i patundur, dhe thashë: “Do ta bëj me çdo kusht, edhe nëse i humbas fëmijët e mi, miqtë e mi, do ta bëj,” atëherë u riktheva. Do t’ju jap hollësitë. Por arsyeja pse po e përmend këtë sure, Fitoren, është se ka pasur një reagim pozitiv unanim ndaj njoftimit nga të gjithë ata që e kanë lexuar. Isha shumë i kujdesshëm kur fola me gruan time, Beth. Ishte ora tre e mëngjesit, dhe i thashë: “Merre me mend, duhet të të tregoj këtë dhe këtë,” dhe isha shumë i kujdesshëm dhe diplomatik, e pastaj ajo, duke pirë çajin e saj qetësisht, thotë: “E dija këtë gjatë gjithë kohës.”

Atë natë në prill, e hapa Kuranin si zakonisht, në vendin ku zakonisht e lë, lart djathtas, dhe thoshte, në thelb: “Do të shkosh në Ferr.” Kështu e mbylla përsëri dhe thashë: “Ky është Satani që po përpiqet të më luftojë, duke ma bërë jetën të vështirë.” Kështu thashë: “Kërkoj strehim te Zoti nga Satani i mallkuar; të lutem, o Zot, më mbro nga Satani; kërkoj strehim te Ti,” dhe e thashë në shumë mënyra të ndryshme. Pastaj e hapa përsëri, rastësisht, si zakonisht, dhe thoshte: “Je i pushuar. Nuk do ta bësh punën. Je frikacak. Nuk je i përshtatshëm, dhe do të shkosh në Ferr.” Kështu kërkova strehim te Zoti nga Satani, nga djalli, përsëri, me terma më të forta dhe për më gjatë. Pastaj e hapa Kuranin përsëri rastësisht, dhe thoshte: “Je i pushuar. Do ta takosh shkatërrimin tënd. Nuk do ta bësh. Do ta gjej dikë tjetër për ta bërë punën.” Kështu e mbylla përsëri. Tani po i sfidonte statistikat, apo rastësinë.

Kështu iu drejtova Zotit shumë fort, dhe thashë: “Të lutem, o Zot, më bëj të ditur nëse kjo është rastësi, apo pse po i marr këto ide të këqija.” Dhe vazhdova ta bëja, dhe vazhdimisht, sa herë që e hapja, thoshte: “Je i pushuar. Do të shkosh në Ferr. Je i dënuar,” dhe u bë më keq, derisa arrita në bindjen, një bindje të vërtetë në zemrën time, se isha i dënuar, se do të shkoja në Ferr. Pastaj fillova të qaja dhe të pendohesha, dhe e hapa, dhe ishte sikur Kurani nuk kishte asgjë tjetër në të përveç: “Je i pushuar. Do të shkosh në Ferr. Nuk do ta bësh punën. Do ta zëvendësoj dikë në vendin tënd.”

Thashë: “Ky Kuran është i konsumuar; ndoshta është sepse po e përdor shumë.” Kështu e mora një që ishte krejt i ri, dhe e hapa, dhe thoshte: “Je i pushuar. Do të shkosh në Ferr. Nuk mund ta bësh punën. Je frikacak. Do ta zëvendësoj dikë në vendin tënd.” E mbylla përsëri dhe hapa një vend tjetër, dhe Kurani nuk kishte asgjë tjetër në të përveç kësaj. E hapa në vende të pazakonta, dhe thoshte: “Je i pushuar; nuk e bën këtë; do të shkosh në Ferr.” Pra, nuk ishte më rastësi. E mora librin e madh, këtë të madhin këtu, dhe e hapa kështu. Bëra të gjitha llojet e gjërave të çmendura për ta lënë Kuranin të hapej rastësisht. Pastaj e hapa dhe shikova në të, dhe thjesht thoshte: “Do të shkosh në Ferr. Je i dënuar. Nuk mund ta bësh punën. Je i pushuar.” E mora një hapëse letrash dhe i vura Kuranët njërin mbi tjetrin kështu, dhe i mbylla sytë dhe tregova me hapësen e letrave te faqet, dhe më tha të njëjtën gjë. Nuk kishte asgjë në Kuran atë mëngjes përveç: “Je i pushuar. Nuk mund ta bësh punën. Ik që këtu. Je i dënuar. Nuk kam më nevojë për ty. Do ta zëvendësoj dikë tjetër në vendin tënd.”

Kështu qava, dhe u pendova, dhe kërkova strehim nga Satani, dhe vazhdonte të më jepte të njëjtin mesazh. Kështu u binda se Zoti po më fliste përmes Kuranit, dhe u binda se nuk vlej, se isha i pushuar, se do të shkoja në Ferr, dhe qava më fort se kurrë më parë në jetën time. Vërtet u binda se kisha mbaruar, se isha i dënuar, dhe se nuk kishte shpëtim. Sexhdet e mia u bënë më të gjata dhe e qara ime u bë më e fortë. Nuk kishte askënd në xhami. E pastaj, një herë, e hapa Kuranin dhe thoshte: “Të falim,” kur arrita në bindjen, me gjithë këtë të qarë, se mesazhi ishte shumë i qartë: nuk kisha dalë me një njoftim se jam i dërguari i Zotit. E kisha ditur që nga viti 1980, dhe i kisha injoruar mesazhet që thoshin: “Thuaj, ‘O njerëz, unë jam i dërguari i Zotit për të gjithë ju.'” I injorova ato. Ishin shumë të fuqishme dhe shumë të qarta, dhe i injorova. Natyrisht koha nuk ishte e duhur atëherë. Tani, duke shikuar mbrapsht, supozohej t’i kisha injoruar ato mesazhe. U bënë më të fuqishme dhe u përsëritën, më të fuqishme dhe më të qarta, dhe vazhdova t’i injoroja derisa ndodhi kjo. Pra, ka diçka që çoi te kjo. E hapa Kuranin dhe thoshte: “Thuaj, ‘O njerëz, unë jam i dërguari i Zotit për të gjithë ju,'” dhe u binda se nuk mund ta injoroja më.

Pastaj, me këto përsëritje, arrita në vendimin në pendimin tim. Thashë: “Të lutem, o Zot, pranoje pendimin tim. Më merr mbrapsht. Edhe nëse i humbas fëmijët e mi, miqtë e mi, nëse i humbas të gjithë, do të bëj çdo gjë. Do të dal dhe do ta bëj njoftimin.” Dhe vërtet e kisha atë bindje, sepse thashë se ka gjasa që fëmijët e mi do të më thonë: “Ik që këtu, njeri i çmendur. Për çfarë po flet?” Kështu u bë çështje e qafës sime, dhe strofa në Kuran për personin që i mohon prindërit e tij dhe fëmijët e tij, dhe fëmijët që i mohojnë prindërit e tyre, u bë realitet për mua. Ja ku isha, i dënuar, duke shkuar në Ferr, dhe e gjithë gjëja varej nga guximi. Zoti nuk dëshiron që një frikacak të punojë për Të. U bë shumë e qartë. Pra, kur vërtet arrita në atë bindje, se do ta bëja me çdo kusht, e mora këtë mesazh që thoshte: “Të falim; e pranojmë pendimin tënd,” dhe e qara ime e trishtimit u bë e qarë gëzimi. Ende nuk e besoja; ndoshta ishte rastësi. Kështu bëra të njëjtën gjë, dhe nuk kishte asgjë në Kuran përveç: “E pranojmë pendimin tënd. Të falim. Shko tani dhe bëje. Zoti është Falës, i Mëshirshëm.” Dhe ishte në të njëjtën mënyrë. Kjo i sfidon të gjitha statistikat dhe rastësinë.

Kjo është prapavija e kësaj. Njerëzit përreth meje e dinë se nuk po e fsheh. Nuk po tregohem i përulur për këtë, dhe nuk mund të rrezikoj. Besoj se nëse ndodh përsëri, do të jetë vërtet përfundimtare, dhe nuk do të ketë ndihmë. Kjo është arsyeja pse kam qenë i guximshëm, dhe vërtet nuk ka të bëjë asgjë me përulësinë apo modestinë, nëse i kuptojmë disa gjëra bazë në Kuran. Një gjë është se një i dërguar nuk është gjë e madhe. Është gjë e madhe vetëm nëse i idhujtarizojmë të dërguarit dhe e ndërtojmë pamjen në mendjet tona. Dhe ky është reagimi tipik i të gjithë besimtarëve. Njerëzit që ishin kundër që nga fillimi thjesht vazhdojnë të jenë kundër, apo ndoshta pak më keq, përveç se sulmet e ashpra tani kanë pak nderim në prapavijë, sikur: “Po sikur të jetë?” Marr telefonata në sekretari. Në të kaluarën më shanin e të gjitha ato, por tani e citojnë Kuranin dhe i lexojnë strofat që thonë “Kini frikë Zotin”, e pastaj shtojnë: “Kthehu në Islam”, diçka e tillë. Por mund ta ndiesh një lloj respekti dhe nderimi në prapavijën e mendjeve të tyre. Ky është dallimi te kundërshtarët, dhe është për shkak të nderimit të tyre për “Resulullah”, fjalën “i dërguari i Zotit”. E bënë aq të madhe dhe e vunë pranë Zotit, dhe kjo është arsyeja pse është gjë e madhe për ta.

Por nëse e kuptojmë Kuranin, do ta zbulojmë se nuk është gjë e madhe, sepse Kurani na mëson se një i dërguar nuk është domosdoshmërisht më i mirë se kushdo në botë, apo kushdo përreth tij. E kemi këtë mësim në Surën 18, ku Moisiu, njëri nga të dërguarit e mëdhenj të Zotit, takoi dikë të përshkruar si njëri nga shërbëtorët e Zotit, “njëri nga shërbëtorët Tanë”, thotë Zoti, dhe ky shërbëtor i Zotit filloi t’i jepte Moisiut disa mësime, dhe Moisiu doli të ishte nxënës i dobët. Pra, kjo na mëson se të dërguarit, madje edhe më të mëdhenjtë, nuk janë domosdoshmërisht më të mirë se njerëzit përreth tyre. Kurani mëson: “Thuaj, ‘Unë jam qenie njerëzore si ju,'” dhe kjo i mësohet profetit Muhamed, për shembull. Kurani mëson se kriteri për afërsinë me Zotin është drejtësia, jo të qenët i dërguar, apo më i dituri, apo më i pasuri, apo më i gjati, apo çdo gjë tjetër. Është drejtësia, asgjë tjetër, dhe kushdo mund të jetë më i drejtë se i dërguari, apo se kushdo tjetër. Ka edhe strofën në Surën 39 që thotë se të qenët i dërguar i Zotit nuk garanton as Parajsën. Thotë, po e citoj Kuranin tani: “Të është zbuluar ty, dhe atyre para teje, se nëse bie ndonjëherë në adhurim idhujsh, e gjithë puna jote do të anulohet, dhe do të jesh me humbësit.” Pra, nëse njerëzit e kuptojnë këtë, nuk do ta bëjnë gjë të madhe të qenët i dërguar i Zotit.

E thirra një mik dhe i tregova për këtë, dhe ai filloi logjikisht ta diskutonte urtësinë e bërjes së një njoftimi të tillë, dhe pse është i nevojshëm, dhe e gjeta veten duke folur me të sikur të isha ulur dhe të kisha vendosur ta bëja njoftimin. Pastaj më ra ndër mend: nuk është vërtet vendimi im. Nuk ishte fare vendimi im. Natyrisht Zoti dëshiron që ky njoftim të bëhet, për arsye që vetëm Zoti i di, dhe ne vetëm mund të spekulojmë. Strofa e parë në Surën 67 thotë se Zoti e krijoi vdekjen dhe jetën për të na sprovuar. Para se raca njerëzore të vinte këtu, nuk kishte vdekje; prandaj Zoti tha se e krijoi vdekjen para jetës. I gjithë qëllimi është sprovë. Dhe rezulton, siç e dimë tani, se rruga drejt Zotit është plot gracka anash që njerëzit të bien në to. Bien jashtë, dhe kur e dëgjojnë dikë duke thënë “i dërguar i Zotit”, disa njerëz bien jashtë, dhe është pjesë e procesit të shoshitjes. Ka kaq shumë gracka përgjatë rrugës, dhe çështja vërtet vendoset që nga fillimi. Një person që ka dyshime, që nuk është besimtar i sinqertë, do të bjerë në njërën nga këto gracka përgjatë rrugës. Besimtari i vërtetë do të vazhdojë të ecë, pavarësisht çfarë ndodh, sepse ajo që po themi është: adhurojeni vetëm Zotin.

Ne gjithashtu i shkatërrojmë të gjithë idhujt, dhe jemi fanatikisht kundër ndërtimit të idhujve. Muhamedanët këmbëngulin ta vënë emrin e Muhamedit pranë emrit të Zotit, edhe pse Kurani thotë, në 3:18, se Zoti dëshmon se nuk ka zot tjetër përveç Tij, dhe po ashtu engjëjt dhe ata që kanë dituri. Ky është Shehadeti. Pra, është shumë e qartë në Kuran, por për shkak të idhujtarisë këmbëngulin ta shtojnë emrin e Muhamedit, gjë që e shkel një numër të mirë urdhrash në Kuran. Kur e vënë emrin e Muhamedit pranë emrit të Zotit në të ashtuquajturin Shehadet, po e shkelin një numër të mirë urdhrash. Tani kanë ndërtuar kaq shumë kundërshtim ndaj meje saqë jam nën dënim me vdekje në një numër të mirë vendesh; Irani është njëri prej tyre. Ne po themi vetëm Zoti. Jemi shumë fort, me vendosmëri, kundër ndërtimit të çfarëdo idhulli, dhe nuk e di si t’i bind se nuk dua asnjë lavdi, apo para, apo famë. Për tetë vjet isha frikacak. Çfarë më sjell ky njoftim, përveç telasheve? Në fakt, reagimi ka qenë pozitiv deri tani. Por personalisht, do të preferoja të shkoja dhe ta adhuroja vetëm Zotin, vetëm, diku shumë qetë, dhe thjesht ta nxirrja jetesën në këtë botë dhe të vazhdoja te jeta e përjetshme. Kjo është ajo që doja ta bëja për tetë vjet, dhe kjo është arsyeja pse u pushova atë natë.

Më vjen keq, harrova mjaft pika që doja t’jua tregoja për prapavijën. Prapavija e kësaj është se e kam ditur që nga viti 1980 se jam i dërguari i Zotit, jo në kuptimin e përgjithshëm, por në kuptimin se Abrahami ishte i dërguari origjinal i Islamit, i cili i solli të gjitha praktikat, lutjet, agjërimin, bamirësinë e Zeqatit, pelegrinazhin, dhe sigurisht urdhrin e parë; Muhamedi e solli Kuranin; dhe unë jam i treti i një trekëndëshi, i cili e solli provën e fesë.

Sapo e zbuluam dje se hera e parë që u publikua mrekullia e Kuranit ishte në janar të vitit 1973, kur isha 38 vjeç. Nuk dija asgjë atëherë, përveç se e kisha gjetur këtë mrekulli matematikore në Kuran. Publikimi i janarit 1973, në revistën më të njohur në Lindjen e Mesme dhe Afrikë, kishte të bënte me përpjesëtimet e inicialeve. Për shembull, kapitulli 50, me inicialin K, e kishte përpjesëtimin më të lartë të shkronjës K; Sura Sad e kishte përpjesëtimin më të lartë të shkronjës S; Sura Nun e kishte përpjesëtimin më të lartë të N; e kështu me radhë. Çdo sure e kishte përpjesëtimin më të lartë të inicialeve të saj, përveç Sures Ja Sin, e cila e kishte më të ulëtin, pikërisht të kundërtën. Ky ishte i gjithë artikulli, dhe e kishin printimin kompjuterik të Kuranit, të cilin e kisha futur në kompjuter. Pastaj, në nëntor të vitit 1973, pikërisht në ditëlindjen time të 38-të, erdhi raporti i parë për numrin 19. Kjo ishte në vitin 1973, por nuk e dija se jam i dërguari i Zotit në atë kuptim deri në vitin 1980.

Viti 1980 i përgjigjej vitit islamik 1400, dhe duket se një epokë e re filloi në atë kohë. Shikojeni Surën 47, strofa 38. 38 ishte shumë i dukshëm. Në fakt, u bëmë kureshtarë dhe po e shikonim revistën dje. Në Surën 47, strofa e fundit, e cila është 38, shkrova me shkronja të trasha se nëse ktheheni mbrapsht, Zoti do t’i zëvendësojë njerëz të tjerë në vendin tuaj, dhe ata nuk do të jenë si ju. Kjo është njëra nga strofat, meqë ra fjala, për zëvendësimin e dikujt në vendin tënd. E shkrova këtë me shkronja të mëdha e të trasha, dhe vura një shënim duke thënë se Islami po rivendoset në botën anglishtfolëse, pasi u rikthye në pastërtinë e tij origjinale. Pra, shkrova, në vitin 1980, viti 1400, se Zoti i kishte braktisur arabët, që do të thotë njerëzit e një zone të caktuar gjeografike. Tani kanë kaluar tetë vjet, dhe nga njëqind milionë arabët në botë, nuk e kemi asnjë të vetëm që mund ta shihte dhe ta vlerësonte mrekullinë e Kuranit, edhe pse është shumë e qartë. Ndonjëherë më thërrasin dhe thonë: “Je arab”, dhe them: “Jo, falë Zotit, jam egjiptian.” Është mjaft dukuri që nuk e kemi asnjë arab të vetëm. Të Premten e kaluar kishim rreth 60 njerëz në xhami, dhe asnjë arab të vetëm. E kishim konferencën në San Francisko, disa qindra njerëz, dhe asnjë arab të vetëm.

Pra, diçka ndodhi në vitin 1980, pas shtatë çifteve shekujsh. Në Surën 15, strofa 87, Zoti i thotë Muhamedit: “Të kemi dhënë shtatë çiftet.” Ndër kuptimet e tjera, jam i bindur se do të thotë shtatë çifte shekujsh, për shkak të asaj që e kam parë, dhe faktit se kjo strofë është e lidhur me Muhamedin. Pra, prapavija është se e kam ditur që nga viti 1980, dhe po i shmangesha përgjegjësisë. Thashë: “Le të vazhdojmë thjesht, ta adhurojmë Zotin, dhe ta përhapim mesazhin.” Dhe Zoti ka qenë i mirë me ne, duke na treguar cili është Islami i saktë.

Muhamedanët në gjithë botën po e bëjnë Salatin gabim. Kurani që doli nga goja e Muhamedit thotë se nuk duhet ta përmendni kurrë asnjë emër tjetër përveç emrit të Zotit gjatë Salatit; Salati duhet t’i kushtohet vetëm Zotit dhe askujt tjetër. Pra, e bënë Salatin gabim, e bënë Zeqatin gabim, po e bëjnë gabim, dhe tani e kemi të korrigjuar. Nëse e shikoni Surën 6, strofa 141, ju thotë, kur t’i korrni frytet e të mbjellave, ta jepni bamirësinë e Zeqatit për atë të mbjellë në ditën e korrjes. Zeqati siç praktikohet tani në botën muhamedane është një herë në vit, mbi kursimet tuaja mbi një shumë të caktuar, por Kurani thotë ta jepni Zeqatin në ditën e korrjes. Meqë nuk jemi fermerë, dhe nuk korrim fruta apo të mbjella apo diçka të tillë, korrim paga. Pra, kur e marrim pagën, supozohet ta nxjerrim atë që na erdhi nga Abrahami me fjalë shumë të qarta: një e katërta e një të dhjete. Një e katërta e një të dhjete bën dy e gjysmë përqind. Pra, e merr dy e gjysmë përqind të të ardhurave tua neto kur i merr, ditën kur i merr. Do të thoja se ka kuptim të presësh një muaj apo diçka të tillë, pasi të ardhurat mujore janë shumë të zakonshme; në fund të muajit, e llogarit sa ishin të ardhurat tua neto, e merr dy e gjysmë përqind, dhe ua jep njerëzve që i njeh personalisht se janë në nevojë. I njeh personalisht, dhe e di se kanë nevojë për ndihmën.

Na jepet një renditje e caktuar në Kuran se kujt t’ia japim paratë. Ua jep së pari prindërve të tu, nëse kanë nevojë; pastaj të afërmve, kushërinjve, xhaxhallarëve, hallave e kështu me radhë, njerëzve që i njeh personalisht që janë të afërm të tu dhe kanë nevojë për paratë apo ndihmën. Pas kësaj, jetimëve: i gjen fëmijët që e humbën njërin apo të dy prindërit për ndonjë arsye, divorc, braktisje apo vdekje, dhe ua jep këto para. Kategoria e katërt është çdo person i varfër, dhe kategoria e fundit janë të huajt udhëtarë, njerëz që hyjnë fshehurazi në këtë vend nga Meksika, që nuk kanë punë dhe janë të uritur, kështu që i ndihmon. Kemi një renditje të caktuar në Kuran. Ky është Zeqati i saktë.

Pra, ajo që bëmë ishte ta pastronim Salatin. E kthyem në pastërtinë e tij origjinale. E korrigjuam Zeqatin. E korrigjuam agjërimin; madje edhe agjërimi ishte gabim. Çfarë kishte gabim? Flenë gjithë ditën dhe rrinë zgjuar gjithë natën, dhe e përdorin agjërimin si justifikim për të qenë të vrazhdë, duke i sharë njerëzit dhe duke thënë: “Po agjëroj, kështu që më falni.” Dhe përcaktimi i tyre i kohës së hënës është gjithmonë gabim. Mendoj se ende po agjërojnë sot në Egjipt, edhe pse sonte mund ta shohësh hënën. Kompjuteri të tregon në çfarë ore lind hëna, në çfarë ore lind në horizont dhe në çfarë ore perëndon, nëse ka re apo jo, nëse sheh apo je i verbër; mund ta dish saktësisht çfarë po bën hëna. Por ata e ndjekin Hadithin që thotë agjëroni kur ta shihni dhe e prishni agjërimin kur ta shihni, dhe nëse nuk mund ta shihni, e plotësoni muajin e Ramazanit si 30 ditë. Ne agjëruam 29 ditë këtë muaj. A është 29 gjithmonë? Jo, ndonjëherë është 29 dhe ndonjëherë 30. Edhe Haxhi ishte gabim, dhe kemi shkruar tashmë në Muslim Perspective për ta korrigjuar. Rezulton se, siç bëhet tani, shkuarja në Medinë është pjesa më e rëndësishme e Haxhit, edhe pse nuk është fare pjesë e Haxhit në Kuran, dhe shkuarja në Medinë është adhurim i hapur idhujsh. Shkojnë në dhomën e profetit, apo te varri i Fatimes, dhe luten dhe i përgjërohen asgjësë, siç thotë Kurani: në Ditën e Gjykimit do të thonë se po adhuronin asgjë.

Pra, kjo është ajo që po bëja, dhe isha i lumtur kështu, duke e përhapur thjesht mesazhin. Ka shkuar fjalë për fjalë anembanë botës: ky përkthim, dhe libri i vogël kafe, “Kurani, Hadithi dhe Islami”, dhe mesazhi i kthimit të Islamit në pastërtinë e tij origjinale sa u përket të gjitha praktikave. Ka arritur në vende për të cilat nuk kisha dëgjuar kurrë: ishuj të vegjël në Oqeanin Indian, si ishulli Reunion, i cili është francez, dhe Mauritiusi, një vend tjetër për të cilin nuk kisha dëgjuar kurrë. Kemi njerëz atje dhe kudo. Dhe isha i lumtur kështu. Mesazhi po përhapej në gjithë botën, pikërisht siç duhej.

Pra, pse njoftimi? Ky ishte justifikimi im, dhe secili prej jush mund të më pyesë: “Pse njoftimi? Pse është i nevojshëm?” Mendimi im ishte i njëjtë me tuajin. Por për mua, mendoj se është i nevojshëm, sepse të gjithë njerëzit që e kanë ditur se ne e kemi adhuruar vetëm Zotin tani dëgjojnë: “Oh, tani ai është i dërguar.” Dhe unë them: “A keni ndonjë gjë kundër mesazhit të tij? Çfarë keni kundër mesazhit?” Natyrisht, Zoti ka një arsye. Kurani thotë se Zoti nuk pyetet për asgjë që Ai bën, por ne pyetemi për çdo gjë që bëjmë. Pra, natyrisht Zoti ka një qëllim, dhe arsye shumë të mira.

Tani, Kurani thotë se Muhamedi nuk është i dërguari i fundit, dhe kjo mund të jetë njëra nga arsyet shumë të rëndësishme. Merreni parasysh deklaratën në Kuran në 33:40: “Muhamedi nuk ishte babai i asnjë burri midis jush; ishte i dërguar i Zotit dhe profeti i fundit.” Kjo është një fjali e përsosur, dhe sigurisht çdo shkronjë në Kuran është e qëllimshme, siç e dimë tani shumë mirë. Thotë “profeti i fundit.” Dhe strofa 35 e Sures 7 thotë: “O bijtë e Adamit, kur të vijnë te ju të dërguar, nga mesi juaj, duke jua recituar zbulesat e Mia, ata që besojnë dhe bëjnë një jetë të drejtë” janë të suksesshmit. Natyrisht kjo është strofë për njerëzit pas Muhamedit, sepse është në Kuran, dhe, siç tha Dr. Mansour, për sa kohë që ka bij të Adamit në tokë, kjo strofë është e vlefshme, sepse thotë “O bijtë e Adamit.” Kujt i drejtohet kjo strofë? Jo njerëzve para Muhamedit, sepse ata nuk e panë kurrë Kuranin. Është për njerëzit që e lexojnë Kuranin.

Kurani gjithashtu na jep një shembull tjetër të prirjes njerëzore, neveritjes, ndaj idesë së të pasurit një të dërguar. Duket të jetë sprovë e egos: “Ky djalë do të ulet këtu dhe do të thotë se është i dërguar i Zotit, kështu që do ta marrë gjithë skenën dhe do ta marrë gjithë vëmendjen.” Mund të jetë njëra nga sprovat për t’u shoshitur. Nuk dua të kontribuoj në këtë, por nuk varet nga unë. Kurani e thekson këtë përmes Jozefit. Besoj se është strofa 34 e Sures 40: e dyshuat mesazhin e tij, pastaj, kur vdiq, thatë se ai ishte i dërguari i fundit. Tani shikoni kë zgjodhi Zoti pas Jozefit: të gjithë të mëdhenjtë, Davidin, Solomonin, Jezusin, Moisiun, Muhamedin. Të gjithë erdhën pas Jozefit, edhe pse njerëzit thanë se ai ishte i dërguari i fundit, se askush tjetër nuk do të vinte pas tij. Dhe kanë thënë të njëjtën gjë për Muhamedin, se Muhamedi është i dërguari i fundit. Popullsia e botës sot është një mijë herë më e madhe se në kohën e Muhamedit, dhe e keni parë sa ka përparuar qenia njerëzore. Ky është një brez i ndriçuar njerëzish. Jemi shumë të përparuar: kompjuterë, shkencë, teknologji, videokaseta. Thjesht ka kuptim që Zoti dëshiron ta dërgojë një të dërguar në këtë botë. Dhe nuk mund ta fsheh. Tani jam në anën tjetër: në fillim kisha frikë ta bëja njoftimin; tani jam tepër frikacak për ta mbajtur, sepse kam frikë se nëse pushohem përsëri, nuk do të ketë rikthim.

Pra, kjo strofë për Jozefin na tregon se kjo është prirje njerëzore. Tani, për t’i kthyer gjërat, pyetja është: pse e kanë neveri këtë ide? Nëse Muhamedi nuk është i dërguari i fundit, dhe dikush do të vijë pas tij, si do të dukej ai? Cilat do të ishin kualifikimet e tij? Çfarë do të thoshte? Nëse vjen dikush dhe thotë: “Adhuroni vetëm Zotin, mbajeni vetëm fjalën e Zotit, jo fjalët e njerëzve, pastrojini të gjitha praktikat e adhurimit, shkatërrojini të gjithë idhujt, hiqini të gjitha risitë,” çfarë ka të gabuar me këtë? Ka kuptim që i dërguari i Zotit do ta bënte këtë dhe do ta thoshte këtë. Pse do ta kundërshtonte apo do të kundërshtonte dikush ndaj dikujt që e thotë këtë? Është vërtet i njëjti mesazh, nga Adami deri tani, një dhe i njëjti mesazh. Pra, unë, bashkë me ju, do ta bëja atë pyetje, dhe mendoj se duhet të na tregojnë: pse të mos jem i dërguar i Zotit? U kam dhënë provë të mjaftueshme. Ka shumë dëshmi këtu, dhe është matematikore, fizike dhe e prekshme. Pra, dua që ata të dalin me dëshmi që e kundërshtojnë.