Övgü Tanrı’yadır!
Tanrı’dan başka tanrı yoktur.
Tanrı’ya iman etmekte ya da etmemekte tamamen özgürüz. Özgürce dilememiz Tanrı’nın iradesidir (18:29, 25:57, 73:19, 74:37, 76:29, 78:39, 80:12).
İlk günahımızı işledikten sonra Tanrı bize suçumuzu reddetmemiz ve O’nun mutlak otoritesini kabul etmemiz için bir fırsat verdi (33:72). Ama biz Şeytan’ın bir “tanrı” olarak yetkinliğinin gösterilmesini görmek istediğimize karar verdik. Birçok insan, Tanrı’nın kendilerini bu korkunç sınavdan geçirmek için yaratmasına itiraz eder. Açıktır ki bu insanlar [1] korkunç bir suç işlediklerinin ve [2] suçlarını reddedip kendilerini kurtarmaları için bir fırsat verildiğinin, ama sınavdan geçmeyi seçtiklerinin farkında değildir.
57:22’den, hayatlarımızın, etrafımızdaki diğer her şeyle birlikte, bir video kaseti gibi bir şeye önceden kaydedildiğini öğreniyoruz. Tanrı her birimizin ne tür bir karar vermesinin takdir edildiğini tamamen bilir; hangimizin Cennete, hangimizin Cehenneme gideceğini bilir. Biz bu dünyaya doğmadan önce bile Tanrı hangi ruhların iyi, hangi ruhların kötü olduğunu biliyordu. Tanrı’nın her şeyi bilmesi açısından, herkesin alnında “Cennet” ya da “Cehennem” yazan bir damga olduğunu hayal edebiliriz. Yine de bizim açımızdan, Tanrı’nın mutlak otoritesinin ya da Şeytan’ın çok tanrılı görüşlerinin yanında yer almakta tamamen özgürüz. Dolayısıyla kader, bizim açımızdan değil, Tanrı açısından bir gerçektir.
Bu anlayış, “Tanrı dilediğine rehberlik eder, dilediğini saptırır” diyen çok sayıdaki ayeti açıklar. Tanrı, bilgisine dayanarak ruhlarımızı hak ettiğimiz koşullara atar. Tanrı meleklere “Ben sizin bilmediğinizi bilirim” (2:30) dediğinde, bu bazılarımızın kendimizi kurtarmak için bir fırsatı hak ettiği anlamına geliyordu. Tanrı’nın rehberliği hak edenlere rehberliğinin bir örneği 21:51’de bulunur: “İbrahim’e hidayetini ve anlayışını bahşettik, çünkü biz onun tamamen farkındaydık.” Başka bir deyişle Tanrı İbrahim’in rehberliği hak eden iyi bir ruh olduğunu biliyordu ve Tanrı ona hidayetini ve anlayışını bahşetti. Bir başka iyi örnek 12:24 ayetinde belirtilir. Yusuf adeta Mısırlı soylunun karısına kapılmıştı ve eğer Rabbinden bir işaret görmeseydi neredeyse zina edecekti. Tanrı 12:24’te bize şunu öğretir: “Biz kötülüğü ve günahı ondan böyle çevirdik, çünkü o bizim adanmış kullarımızdan biriydi.” Şehvetini kontrol eden Yusuf muydu? Yoksa onu iffetli kılan Tanrı’nın günahtan korumasıydı mı?
İşte kader budur.
Cuma Vaazı şu eserin 14. Ekine dayanır: Kuran’ın Yetkilendirilmiş İngilizce Çevirisi yazan: Reşad Halife (1989)