Tanrı’ya övgüler olsun! Tanrı’dan başka tanrı yoktur. Otoyolda diğer arabaların tekerleklerine baktığınızda bazen o kadar hızlı döndüklerini ki geriye doğru dönüyormuş gibi göründüklerini fark ettiniz mi? Ya da örneğin Steve Jobs o kadar zengindi ki yoksul görünmeye başladı; halka açık sunumlarda hep aynı kıyafetleri giyerdi:

Benzer bir şey bazen biri son derece doğru olduğunda da olur. O kadar doğrudur ki kötü görünür. Toplum onun niyetlerinden şüphelenir. “Gerçekte ne istiyor? İyi bir insandan beklediğimiz bu değil!” Genel toplumun beklentilerine göre son derece doğru bir kişi az önce kötü bir şey yapmış gibi görünür.
Örneğin İbrahim putları yok ettiğinde, onları parçalara ayırdığında. O kadar iyidir ki kötü görünür. Bir şeyleri kırmak kötü bir şey gibi görünür. Aslında kötü bir şey değildi; çünkü mala zarar vermek değildi. O putları yapan insanlar o putların kendilerine ait olduğunu, putların kendi malları olduğunu iddia etmiyorlardı. Kendilerinin putlara ait olduğunu iddia ediyorlardı. Yani onları mal saymıyorlardı. Yani İbrahim onları parçalara ayırdığında mala zarar vermiyordu. Mala zarar vermek Kuran’da kesinlikle yasaktır, ama putlar mal değildi. Sizin sahibiniz olduğunu iddia ettiğiniz heykellerin sahibi olamazsınız. Yani insanların yaptığı hiçbir fiziksel put mal sayılamaz. Kendilerinin sahibi olduğunu iddia ettikleri şeyin sahibi olduklarını iddia edemezler. Yani heykellere ibadet ettikleri anda onları artık mal saymıyorlardı ve böylece İbrahim’in hiç kimseye ait olmayanı yok etmeye yasal hakkı vardı. O heykeller bugün ibadet edilmeyen bazı heykeller gibi sıradan mal olsaydı İbrahim’in onları yok etme hakkı olmazdı; ama İbrahim’in halkı heykelleri sadece yapmadı, onlara ibadet etti ve tam da bu eylemle onların artık kendi malları olmadığını ilan ettiler; bu noktada heykellerin ya kendilerini koruma gücü vardı ya da İbrahim onları yok etti; ve o yok ettiğine göre bu, onların kendilerini koruma gücü olmadığını kanıtladı. Ama İbrahim’i bir mal tahripçisi olarak yanlış anlamanın ne kadar kolay olduğunu görebilirsiniz. Bu iş o kadar ölçülerin ötesinde iyiydi ki onlara hiçbir anlam ifade etmedi, bu yüzden onlara kötü göründü.
Ya da Meryem’in durumunda. İsa’yı doğurduğunda Kuran, onu taşıyarak ailesinin yanına geldiğinde şöyle dediklerini söyler: “Ey Meryem! Sen hiç beklenmedik bir şey yaptın.” Ve buradaki anahtar ifade “hiç beklenmedik”tir: toplumun beklentilerinin ötesinde. Bir sporcunun o kadar iyi olması ve bir rekoru o kadar büyük farkla kırması gibi ki performans artırıcı ilaç kullandığından şüphelenmeye başlarlar. Pek çok durumda kullanırlar, ama arada bir sporcu sadece olağanüstüdür. Ya da bir köylü ilk kez büyük bir şehre gittiğinde; köylüler uzun selamlaşmalara ve karşılaştıkları herkese nazik olmaya alışkındır, çünkü insanlarla sık karşılaşmazlar; bu yüzden şehre gittiklerinde ve karşılaştıkları ilk insanlara nazik davrandıklarında şehirliler şüphelenir. Ne istiyor? Bana neden bu kadar nazik? Gerçek niyeti ne? Arada bir belki biri sadece nazik davranıyordur; büyük bir şehirde istisnai, ama imkânsız değil. Benzer bir şey elçilerle de olur. Çoğu insan mesajı tanımadığı için elçinin niyetlerini ya da karakterini yargılamaya dayanmak zorunda kalır. “Bunu neden yapıyor? Bundan ne istiyor?” ve bunun gibi şeyler.
Ya da Yusuf rüyasını kardeşlerine anlattığında: Muhtemelen babalarının bir peygamber olmasına alışkındılar; bu onlar için kabul edilebilirdi, çünkü o yaşlıydı ve uzun zaman içinde buna alışmışlardı; “ama Yusuf, bu küçük çocuk mu? Bu beklentilerin ötesinde.”
Yani arada bir biri çok doğru bir iş yaptığında insanlar onun niyetlerini sorgular. Elbette bugünlerde bu durum geçmişte olduğundan çok daha nadir yaşanır; çünkü son derece doğru insanlarla son derece kötü insanlar arasındaki farklar bugün çok daha küçüktür.
Ama son derece doğru insanları toplumları tarafından yanlış anlaşılır kılmak Tanrı’nın sisteminin bir parçasıdır; çünkü bu, o doğru insanların kazanç elde etme yollarından biridir. Ancak bunu nasıl anladığımıza dikkat etmeliyiz; çünkü ters yönde mutlaka doğru değildir. Bakın, son derece son derece haklı olduğunuzda toplum sizi mağdur eder; ama biri kendini mağdur hissediyor diye bu onu haklı yapmaz. Pek çok insan kendini yanlış anlaşılmış ya da mağdur gibi hisseder, ama bu onları haklı yapmaz. Toplumun kıyısındaki, toplumun kenarlarındaki insanlar yanlış anlaşılır; ve çoğu zaman son derece doğru oldukları için değil, diğer aşırı özellikleri, pek çok türden aşırılıkları nedeniyle.
En zekiler arasında ya da en az zekiler arasında, en uzunlar arasında ya da en kısalar arasında, en zenginler arasında ya da en yoksullar arasında olabilirler; ve bunun gibi yüzlerce aşırılık vardır ve hepsi yanlış anlaşılır; ama bu tür yanlış anlaşılmalar onlara mutlaka kazanç sağlamaz; oysa insanları fazla doğru oldukları için yanlış anlamak, bu durumda, bunun karşılığını ahirette alırlar.
Cuma Vaazı Hazırlayan: Alban Fejza, Çevrimiçi Cemaat Yöneticisi