[search-in-place-form in_current_page="1"]

Asgjësimi i arsyetimeve

Predikim i së Premtes nga: Rashad Khalifa, imam i Xhamisë së Tucsonit

Përmbledhje:

Në këtë predikim të së Premtes, Rashad Khalifa shpjegon se Zoti po e bën çdo gjë dhe se kjo jetë është një provë në të cilën Zoti i asgjëson arsyetimet e të gjithëve, duke i ndryshuar kohët e lindjes së diellit dhe orët e agjërimit, dhe madje duke nxjerrë një dijetar të shquar të Ez’herit, Dr. Ahmed Subhy Mansour, i cili predikon të njëjtin mesazh. Pastaj ai raporton për lirimin e mrekullueshëm të Dr. Mansourit dhe largimin e tij nga Egjipti dhe udhëtimin e tyre në Kanada.

Transkripti i videos:

E lavdërojmë Zotin, dhe dëshmojmë se ka vetëm një Zot.

Zoti po e bën çdo gjë, dhe ky është përfundimi në të cilin duhet të arrijmë nëse duam të shpëtohemi. Që Zoti po e bën çdo gjë është cilësi e Zotit. Nëse nuk e njihni këtë cilësi, atëherë nuk e njihni Zotin. Dhe prandaj Kurani është plot strofa që flasin për njerëz që besojnë në Zotin, por do të shkojnë në Ferr sepse nuk e njohin Zotin ashtu siç është vërtet. Në Suren 8, strofa 17, na mësohet se… Kishte pamjen e një beteje, me një grusht të vogël besimtarësh që luftonin një ushtri të madhe mosbesimtarësh, dhe besimtarët ishin të zënë duke vrapuar përreth, duke goditur me thikë dhe duke hedhur shigjeta e duke qëlluar e kështu me radhë. Ata mendojnë se po luftojnë.

Por strofa na tregon se Zoti është Ai që po lufton. Zoti është Ai që e bëri vrasjen dhe hedhjen e shigjetave. Zoti po e bën çdo gjë. Ne vetëm e marrim vendimin për të qenë me Zotin apo jo, dhe i gjithë dizajni i kësaj jete është për ta kryer një provë për secilin prej nesh. E gjithë kjo jetë është provë, asgjë tjetër. Dhe lexojmë në Suren 51, strofa 56, se Zoti e krijoi gjithë këtë univers, na krijoi ne, vetëm për ta adhuruar vetëm Atë. Çdo gjë tjetër është thjesht mjet për furnizim: punët, shkuarja në shkollë, gjetja e punës, zhvillimi i talenteve tuaja, çfarëdo qoftë. Është thjesht një pamje e jashtme, për t’ju furnizuar, për t’ju dhënë dollarët, ushqimin, kulmin mbi kokë e kështu me radhë.

Por puna kryesore, kur zgjoheni në mëngjes: “Puna ime kryesore sot është ta adhuroj vetëm Zotin dhe t’i kryej detyrat e mia ndaj Zotit.” Të gjitha ato detyra, sigurisht, janë projektuar për të mirën tonë, për ta zhvilluar dhe rritur shpirtin tonë, përmes lutjeve, agjërimit e kështu me radhë.

Por e gjithë bota është projektuar për një provë, në atë që një personi i kërkohet të falet para lindjes së diellit, për shembull, që shpirti i tij apo i saj të rritet dhe të zhvillohet. Dhe ndonjë person mund të thotë: “Oh, dielli po lind tepër herët, në orën katër të mëngjesit.” E dini, në korrik dhe gusht ankohen: “Dielli lind në orën katër. Nuk do të ngrihem në 3:30 për ta bërë lutjen e mëngjesit.”

Pra, Zoti thotë: “Mirë, do ta bëj të lindë në shtatë.” Zoti e projektoi Tokën pak të anuar, kështu që ajo ngrihet e ulet para diellit në këtë mënyrë, duke krijuar dimrin dhe ditën e shkurtër dhe ditën e gjatë. Dhe Zoti do të thotë: “Mirë, tani dielli po lind në orën shtatë. A do ta bëni lutjen e mëngjesit para lindjes së diellit?” E shihni, Zoti e projektoi provën në këtë mënyrë, dhe Zoti i asgjëson arsyetimet e të gjithëve, për të parë kush do ta arrijë Parajsën më të lartë, dhe ai është personi që do të falet para lindjes së diellit pavarësisht se në çfarë ore lind dielli.

Dhe gjithashtu për ta siguruar vendin e atyre që do të shkojnë në gropën më të ulët të Ferrit, sepse madje edhe kur dielli lind në orën shtatë, ata nuk do ta bëjnë lutjen e mëngjesit para lindjes së diellit. Pra, mund ta shihni gamën e kohës së lindjes së diellit, dhe si e bëri Zoti këtë për t’i shoshitur gradat: njerëzit që do të falen kur dielli lind në gjashtë, njerëzit që do të falen kur lind në 6:30, dhe njerëzit që e bëjnë lutjen e mëngjesit kur lind në shtatë pa një çerek. Pra, gjithmonë do të ketë braktisës, dhe do të ketë ata që falen pavarësisht se në çfarë ore lind dielli. Në tre të mëngjesit, ata do të jenë zgjuar në 2:30, dhe do ta bëjnë lutjen e mëngjesit dhe do të kthehen në gjumë, por do ta bëjnë.

Njerëzit do të thonë: “Do të agjëroj në Ramazan për 16 orë? Dita është 16 orë e gjatë, dhe nuk do të ha ushqim e as nuk do të pi ujë për 16 orë, dhe është kaq nxehtë.” Zoti thotë: “Mirë, do t’jua ftoh. Do ta bëj shtatë orë.” Dhe Zoti e bën këtë. Pra, mund ta shihni se ditët e agjërimit shkojnë nga shtatë apo nëntë orë në një ditë të freskët deri në 16 orë në ditët e nxehta, dhe mund ta shihni provën duke ndodhur, dhe mund t’i shihni braktisësit. Disa njerëz do të agjërojnë edhe nëse dita është 20 orë në gusht, dhe askush nuk vdes prej kësaj gjithsesi. Është mirë për ju. Ua ul presionin e gjakut, ua zvogëlon peshën e të gjitha këto. Askush nuk vdes nëse agjëron për dy ditë rresht. Por ka njerëz që do të agjërojnë edhe nëse dita është 20 orë e gjatë.

Për 19 vitet e fundit, i kemi dhënë botës myslimane dëshmi se ajo ka devijuar, se duhet t’i përmbahemi vetëm Kuranit, dhe ua kemi treguar strofat në Kuran. Kështu ata thanë: “Epo, kush është ky Rashad Khalifa? Ai është njeri injorant. Nuk ka qenë kurrë në Ez’her, dhe po i mashtron njerëzit injorantë që nuk dinë asgjë për Islamin.” E shkruan këtë, e botuan, mbajtën ligjërata e kështu me radhë: “Ai është njeri i shkencës; nuk është njeri fetar. Nëse e dëgjoni nga një dijetar, nga Ez’heri, atëherë mund të…” E dini, e shkruan se Rashadi është injorant, nuk ka diplomë fetare, nuk është nga Ez’heri, dhe po i mashtron njerëzit injorantë.

Dhe Zoti tha: “Mirë, do ta asgjësoj”, si dita e gjatë dhe lindja e diellit në shtatë. Ai tha: “Mirë, do t’jua nxjerr dijetarin më të mirë të Ez’herit.” Dhe ai është ulur pikërisht me ne tani. Ai nuk është dijetar i zakonshëm i Ez’herit. Ai është i vetmi pas një kohe të gjatë që ishte i pari në klasën e tij në vitin e parë, të dytë, të tretë dhe të katërt. Ai nuk është person i zakonshëm i Ez’herit. Nuk kishte lidhje. E dini, shumë njerëz në Ez’her kanë lidhje me dekanin apo me presidentin e universitetit, dhe kalojnë e kështu me radhë. Por ka studentë të veçantë që i marrin këto diploma, dhe diplomohen me nderimet më të larta.

Dhe ai është njëri prej tyre, njëri nga studentët e jashtëzakonshëm. Kur u diplomua i pari në klasën e tij, u punësua nga universiteti, dhe dha mësim në universitet, dhe e bëri doktoraturën e tij për të njëjtën temë që e predikojmë këtu në këtë xhami: se Profeti nuk do të ndërmjetësojë në emrin tuaj në Ditën e Gjykimit, se profetët janë qenie njerëzore që bënë gabime. Dhe ia dhanë doktoraturën me notën më të lartë ndonjëherë në Ez’her. Pra, Zoti tha: “Do t’ju jap një njeri të Ez’herit; jo thjesht një njeri të Ez’herit, do t’ju jap më të mirin.”

Dhe kështu ai shkon dhe jep mësim, dhe ua vjedh studentët të gjithë profesorëve të tjerë. Dua të them, këto janë fakte që tani janë regjistruar në tituj, në faqet e para, që dolën muajin e fundit, ndërsa ai ishte në burg dhe Fatiha jonë e fuqishme e nxori, elhamdulil-lah. Ai shkonte dhe i jepte mësim klasës së vitit të katërt, dhe pastaj në orën e ardhshme ishte në klasën e vitit të dytë, dhe studentët nga klasa e vitit të katërt e ndiqnin në klasën e vitit të dytë. Dhe profesori i klasës së vitit të katërt ankohej: “Ku janë fëmijët e mi? Ku janë studentët?” Ata e kishin ndjekur Subhy Mansourin në klasën e vitit të dytë. Pra, ai ngjalli shumë xhelozi brenda universitetit.

Përveç faktit që ai po predikonte saktësisht… është identike me atë që e kemi mësuar këtu në këtë xhami dhe me atë që e kemi predikuar. Dhe armiqtë e Kuranit, armiqtë e Zotit, u çmendën, sepse Zoti ua asgjësoi arsyetimet. Ai tha: “Mirë, nuk ju pëlqen Rashad Khalifa, i cili është kimist? Ja një njeri i Ez’herit, njëri nga tuajt dhe njëri nga më të mirët tuaj, dhe ai po predikon të njëjtën gjë.” Ai e zbuloi të vërtetën.

Dhe nuk e di ku e fshehu Zoti nga Dreqi, e dini, sepse Dreqi i monopolizoi të gjithë ata njerëz të Ez’herit. Ai shpëtoi disi; Zoti e mbrojti. Ai supozohej ta mbante Hutben sot, por refuzoi. Tha: “Dua ta shoh sistemin tuaj së pari; pastaj do ta mbaj Hutben.” Ai gjithashtu do ta rrisë zotërimin e tij të gjuhës angleze, të cilën e flet shumë mirë. E dini, vërtet më habiti.

Por tani i kemi këto gazeta që thonë: “Si e mori ai doktoraturën për këtë temë?” Tani duan ta nxjerrin komisionin e tij në gjyq: “Pse ia dhanë doktoraturën? Si ndodhi kjo?” Dhe kryetari i komisionit të tij të doktoraturës rastësisht është tani kreu i Institutit të Sunetit në Kajro, dhe ai thotë: “Si e bëra këtë?” Ata thjesht nuk mund ta kuptojnë, por ai është dëshmi e gjallë e fuqisë së Zotit.

Ata po thonë: “Le t’ia marrim mbrapsht doktoraturën.” E dini, është e padëgjuar. Si mund ta marrësh mbrapsht? Jo vetëm që po pyesin si e mori doktoraturën, por pyesin si e mori doktoraturën me këtë notë të lartë, nderimet më të larta. E quajnë nderim të parë, grada e nderimit më të lartë. Dhe teza i kishte të gjitha këto gjëra në të. E shkurtuan, meqë ra fjala, por edhe pasi e prenë çfarëdo që donin, ende nuk u pëlqen, në gazetë.

Por kjo ju tregon fuqinë e Zotit, dhe tregon si Zoti i asgjëson arsyetimet e njerëzve për ta kryer provën. Për ata që nuk e duan diellin që lind në orën katër, Zoti do ta bëjë të lindë në shtatë, gradualisht. Dhe për ata që nuk e duan agjërimin për 16 orë në ditë, Zoti do ta bëjë nëntë orë në një ditë të freskët.

E di se shumë prej jush janë të etur ta dëgjojnë raportin tonë për udhëtimin në Kanada. Njëri nga qëllimet e Hutbes së së Premtes është t’i studiojmë punët tona dhe të shohim çka po ndodh. Dr. Mansour dhe unë shkuam në Kanada në fundjavë, dhe ndodhën disa mrekulli. Së pari, disi harrova se një egjiptiani që shkon në Kanada i duhet vizë, vizë hyrjeje. Dhe çka është më keq, për një egjiptian që aplikon për vizë në çfarëdo konsullate kanadeze (kanë një në Seattle), ka një periudhë pritjeje të detyrueshme prej pesë ditësh, sepse e pyesin Kajron nëse ky person është terrorist apo çfarë.

Dhe për sa i përket Egjiptit, ai është terroristi më i madh, dhe të qenit e tij këtu në fakt është mrekulli, sepse i ishte ndaluar të udhëtonte. Kishte njerëz në burg që ishin aty për vite për arsye fetare, sepse e kishin fyer personin që po i intervistonte, apo diçka të tillë. Dhe kjo është diçka që ai e bëri ditën e parë. Ditën e parë, kur po e merrnin në pyetje, oficeri apo avokati, cilido që ishte, prokurori në burg që po e intervistonte, tha: “Unë jam mysliman. Nuk falem dhe nuk agjëroj, por do të shkoj në Parajsë, apo jo?” Ai tha: “Jo, do të shkosh në Ferr.”

Ai nuk i zbut fjalët, dhe është këtu. Ka histori njerëzish që i fyen hetuesit brenda, dhe kurrë nuk dolën. Janë ende aty, për vite, dhe i njohim me emra. Por ai është këtu. Dërguam disa telegrame nga anembanë botës në zyrën e presidentit në Egjipt, dhe e lexuam El-Fatihan, dhe ky është vend shumë i fuqishëm, elhamdulil-lah. Pra, për një sërë arsyesh, e lanë të lirë me garancinë e vet, me kushtin që të mos largohej nga vendi.

Dhe tani ai po i ndjek si fantazmë, sepse po ua dërgonte Perspective-n e re. Titulli është “Ez’heri nuk beson në Kuran.” Ata e quanin “Munkir es-Sunneh” në Egjipt, mohuesi i Sunetit. Dhe, e dini, burgu e prek disi psikikën e njeriut. Kur ndodhi që të dilte nga burgu, ishte një ditë e mjerë. Po binte shi; kishte baltë. Kajro nuk ishte e përgatitur, veçanërisht zona ku jetonte ai; nuk ishte e përgatitur për shi, dhe kishte shumë baltë aty. Shkel në baltë dhe e lë këpucën në baltë, dhe pastaj e merr këpucën, e vë para vetes, e fut këmbën në të, dhe pastaj e lë këpucën e majtë në baltë.

Pra, ai e kapi veten duke folur me vete, duke thënë: “Mirë, Munkir es-Sunneh, a e mohova Sunetin? Kujdes, se mos rrëshqet poshtë”, apo diçka të tillë. Pra, ai ishte jashtë duke folur me vete me këtë titull që ia dhanë, Munkir es-Sunneh. Tani, nga numri i ardhshëm i Perspective, do t’i quajmë njerëzit e Ez’herit “Munkir el-Kuran”, mohuesit e Kuranit. Dhe do të nxjerrim numra emergjentë të Perspective çdo dy javë, dhe po ua dërgojmë me postë atje. Jemi krenarë për titullin tonë, mohuesit e Sunetit, dhe do të shohim sa krenarë janë ata për titullin e tyre si mohues të Kuranit. Është diçka që mbështetet me dëshmi.

Për shembull, revista zyrtare e Ez’herit shkroi një editorial në janar, numri i fundit, duke e sulmuar, dhe në të thanë se Kurani ka nevojë të detajohet. Dua të them, ka rreth dhjetë deklarata drejtpërdrejt kundër Kuranit. Pra, thjesht po e marrim secilën deklaratë dhe po e shkruajmë: “Kjo është ajo që thonë injorantët e Ez’herit, dhe kjo është ajo që thotë Zoti.” Dhe i japim strofat që thonë se Kurani është plotësisht i detajuar. Do ta bëjmë këtë për pjesën tjetër të vitit.

Mirë, sapo u shmanga te mrekullia e largimit të tij nga Kajro, nga Egjipti. Është mrekulli absolute. Në fakt, një informator në grupin e tij e zbuloi se ai po largohej, por pa një datë të caktuar, dhe ai bëri diçka që e anuloi informacionin e atij informatori. Sidoqoftë, jemi të gëzuar që ai është këtu.

Pra, u nisëm për në Kanada. Ismail Barakat – shumica prej jush e njihni – është person shumë gjaknxehtë, shumë i zëshëm, i mrekullueshëm. E duam. Ai supozohej të na takonte në Seattle, dhe betohet se ishte aty në 1:30. Ne ishim aty në orën një, dhe pritëm deri në orën tre. Sipas rrëfimit të tij dhe rrëfimit tonë, ishim në të njëjtin vend, por kurrë nuk e pamë njëri-tjetrin; kurrë nuk e dëgjuam njëri-tjetrin, sado i zëshëm që është ai. Ai tha: “E mora madje edhe altoparlantin dhe ju thirra.” Ne nuk dëgjuam asgjë. Nuk e pamë; nuk e dëgjuam; ai nuk na pa.

Pra, pritëm deri të nesërmen, kur erdhi Raymondi. Tani, Ismaili u kthye në Kanada, dhe unë nuk kisha çka të bëja, kështu që u përpoqa ta kaloja fshehurazi Dr. Mansourin në Kanada. Nuk funksionoi. Mora me qira një veturë dhe shkova në kufi. Zakonisht të lënë të kalosh, e dini. Djali në kufi tha: “Nga jeni?” Thashë: “Tucson, Arizona.” Tha: “A mund të shoh disa dokumente identifikimi?” Thashë: “Oh, mirë.” Pra, u kthyem mbrapsht. Ndërkohë, Ismaili ishte kthyer në Kanada, dhe Raymond Catton shkoi me ne në mëngjes në konsullatën kanadeze.

Epo, e zbuluam se ka një periudhë pritjeje të detyrueshme prej pesë ditësh që një egjiptian ta marrë vizën. Megjithatë, nënkonsullja, një zonjë, doli të ishte nga vendi i vjetër i Raymond Catton-it, një fshat i vogël në Lancashire, Angli, dhe flisnin të njëjtin dialekt. Kështu e njohën njëri-tjetrin. Ai tha: “Mirëmëngjes”, dhe ajo tha: “Mirëmëngjes”, dhe ai tha: “Oh, je nga Lancashire”, dhe ajo tha: “Ashtu është.” Ajo tha: “Mirë, ja viza.” Falas. Pra, dua të them, sikur Ismail Barakat të kishte shkuar me ne, do të kishim përfunduar në burg.

Ai kurrë nuk do të kthehej në Vankuver pa këtë njeri; ai është shoku më i mirë i Dr. Mansourit. Dhe sikur t’i kishin thënë se nuk mund të kishte vizë për të hyrë në Kanada, dua të them, Barakati do ta kishte shkatërruar konsullatën. Po ju them, do të kishim përfunduar… Pra, falënderuar qoftë Zoti që thjesht nuk e pamë dhe ai nuk na pa.

Pra, me gjithë këto vonesa, arritëm në lutjen e së Premtes në Vankuver. Shkuam menjëherë pas Hutbes; sapo e kishin përfunduar Hutben dhe lutjen. Pra, u ulëm me ta, dhe të gjithë e anuluan kthimin në punë apo çfarëdo, dhe ndenjëm nga rreth ora dy deri në orën katër, dhe arritëm të flasim me ta. Diskutuam shumë gjëra. Bëmë saktësisht çdo gjë që donim ta bënim në lutjen e së Premtes. Dhe pastaj patëm takime të premten në mbrëmje, të shtunën në mbrëmje dhe të dielën në mbrëmje, në tri vende të ndryshme. Kishte rreth 50 apo 60 njerëz, dhe çdo gjë ishte thjesht fantastike. Kundërshtuesit e së kaluarës as nuk u shfaqën. Nuk kishte më kundërshtime. Dhe ajo që ua çova atyre është përfundimi i ri, i thellë që duhet ta kemi të gjithë: se Zoti po e bën çdo gjë.

Pra, siç mund ta kuptoni, do të flasim për këto gjëra në javët e ardhshme, nëse do Zoti, dhe mund të diskutojmë më shumë detaje sonte. Dhe do ta keni rastin ta përshëndetni Dr. Mansourin. Jemi të gëzuar që ai është këtu, dhe është fitore e jashtëzakonshme.