[search-in-place-form in_current_page="1"]

Drejtësia përtej pritshmërive të shoqërisë

Lavdi Zotit! Nuk ka zot tjetër përveç Zotit. A e keni vënë re si kur i shikoni rrotat e veturave të tjera në një autostradë, ndonjëherë rrotullohen aq shpejt saqë duken sikur po rrotullohen mbrapsht. Apo për shembull, Steve Jobs, ishte aq i pasur, saqë filloi të dukej i varfër, duke i veshur gjithmonë të njëjtat rroba në prezantimet publike:

Diçka e ngjashme ndodh ndonjëherë kur dikush është jashtëzakonisht i drejtë. Është aq i drejtë, saqë duket keq. Shoqëria bëhet e dyshimtë për motivet e tij. “Çfarë do vërtet? Kjo nuk është ajo që do ta prisnim të bënte një person i mirë!” Sipas pritjeve të shoqërisë së përgjithshme, duket sikur një person jashtëzakonisht i drejtë sapo bëri një gjë të keqe.

Për shembull, kur Abrahami i shkatërroi idhujt, i theu copa-copa. Është aq e mirë, saqë duket keq. Thyerja e gjërave duket si gjë e keqe. Epo, nuk ishte gjë e keqe, sepse nuk ishte dëmtim prone. Ata njerëz që i ndërtuan ata idhuj nuk pohuan se ata idhuj u përkasin atyre, se idhujt janë prona e tyre. Pohuan se ata u përkasin idhujve. Pra, nuk i konsideronin pronë. Pra, kur Abrahami i theu copa-copa, nuk po bënte dëmtim prone. Dëmtimi i pronës është i ndaluar në Kuran, patjetër, por idhujt nuk ishin pronë. Nuk mund t’i zotërosh statujat nga të cilat pohon se je i zotëruar. Pra, çdo idhull fizik i ndërtuar nga njerëzit nuk mund të konsiderohet pronë. Nuk mund të pohojnë se e zotërojnë atë që pohojnë se i zotëron ata. Pra, në momentin kur i adhuruan statujat, nuk i konsideronin më pronë, dhe kështu Abrahami e kishte të drejtën ligjore ta shkatërronte atë që nuk i përket askujt. Sikur ato statuja të kishin qenë pronë e thjeshtë, si disa statuja sot që nuk adhurohen, Abrahami nuk do ta kishte të drejtën t’i shkatërronte, por populli i Abrahamit nuk i ndërtoi thjesht statujat, i adhuroi, dhe me vetë atë veprim, i shpallën se nuk ishin më prona e tyre, në atë pikë statujat ose e kishin fuqinë ta mbronin veten, ose Abrahami i shkatërronte, dhe meqë i shkatërroi, kjo vërtetoi se nuk e kishin fuqinë ta mbronin veten. Por, mund ta shihni sa lehtë është ta keqkuptosh Abrahamin si shkatërrues prone. Kjo vepër ishte aq jashtë çdo shkalle e mirë, saqë nuk kishte kuptim për ta, kështu që iu duk e keqe.

Apo në rastin e Marisë. Kur e lindi Jezusin, Kurani thotë se kur erdhi te familja e saj, duke e mbajtur, ata thanë: “O Mari, ke bërë diçka krejtësisht të papritur.” Dhe fjala kyçe këtu është “krejtësisht të papritur” – përtej pritjeve të shoqërisë. Ngjashëm me kur një atlet është aq i mirë, e thyen një rekord me kaq shumë, saqë fillojnë të dyshojnë se po merrte barna për përmirësimin e performancës. Në shumë raste e bëjnë, por herë pas here, atleti është thjesht i jashtëzakonshëm. Apo kur një fshatar shkon në një qytet të madh për herë të parë, dhe fshatarët janë mësuar me përshëndetje të gjata dhe të jenë të mirë me këdo që takojnë, sepse nuk takojnë njerëz shpesh, kështu që kur udhëtojnë në qytet, dhe janë të mirë me njerëzit e parë që takojnë, njerëzit e qytetit bëhen të dyshimtë. Çfarë do? Pse është kaq i mirë me mua? Cilat janë qëllimet e tij të vërteta? Herë pas here, ndoshta dikush thjesht po tregohet i mirë; e jashtëzakonshme në një qytet të madh, por jo e pamundur. Diçka e ngjashme ndodh me të dërguarit. Për shumicën e njerëzve, meqë nuk e njohin mesazhin, do të duhet të mbështeten në gjykimin e qëllimeve apo karakterit të të dërguarit. “Pse po e bën këtë? Çfarë do të fitojë prej kësaj, dhe gjëra të tilla?”

Apo kur Jozefi ua tregoi ëndrrën e tij vëllezërve të tij: Ndoshta ishin mësuar që babai i tyre të ishte profet, gjë që ishte e pranueshme për ta, sepse ishte i vjetër, dhe ishin mësuar me këtë gjatë një kohe të gjatë, “por Jozefi, ky çunak? Kjo është përtej pritjeve.”

Pra, herë pas here kur dikush bën një vepër shumë të drejtë, njerëzit do t’i vënë në pikëpyetje qëllimet e tij. Sigurisht, këto ditë, kjo situatë ndodh shumë më rrallë se në të kaluarën, sepse dallimet midis njerëzve jashtëzakonisht të drejtë dhe njerëzve jashtëzakonisht të ligj janë shumë më të vogla sot.

Por, është pjesë e sistemit të Zotit t’i bëjë njerëzit jashtëzakonisht të drejtë të keqkuptuar nga shoqëria e tyre, sepse kjo është pjesë e mënyrës si ata njerëz të drejtë fitojnë merita. Megjithatë, duhet të jemi të kujdesshëm si e kuptojmë këtë, sepse nuk është domosdoshmërisht e vërtetë në drejtimin e kundërt. Shihni, kur je jashtëzakonisht jashtëzakonisht në të drejtë, shoqëria të viktimizon, por thjesht sepse dikush ndihet i viktimizuar, kjo nuk e bën të ketë të drejtë. Shumë njerëz ndihen të keqkuptuar apo si viktima, por kjo nuk i bën të kenë të drejtë. Njerëzit në periferi të shoqërisë, në skajet e shoqërisë janë të keqkuptuar, dhe shumë shpesh jo sepse janë jashtëzakonisht të drejtë, por për shkak të karakteristikave të tyre të tjera ekstreme, shumë lloje ekstremesh. Mund të jenë midis më të mençurve, apo midis më pak të mençurve, apo midis më të gjatëve, apo midis më të shkurtërve, apo midis më të pasurve apo midis më të varfërve, dhe ka qindra ekstreme të tilla, dhe të gjithë janë të keqkuptuar, por ato lloje keqkuptimesh nuk u sjellin domosdoshmërisht merita, por keqkuptimi i njerëzve sepse janë tepër të drejtë, në atë rast, paguhen për të në botën tjetër.

 

Predikim i së Premtes nga: Alban Fejza, Drejtues i Xhematit Online