[search-in-place-form in_current_page="1"]

Evolucion apo krijim – argumenti përfundimtar

Predikim i së Premtes nga: Rashad Khalifa, imam i Xhamisë së Tucsonit

Përmbledhje:

Në këtë program, Rashad Khalifa e shqyrton evolucionin dhe krijimin duke i përdorur ligjet e probabilitetit, tregon se origjina spontane e jetës dhe e organeve të ndërlikuara ka probabilitet zero, e paraqet kodin matematikor të Kuranit të bazuar në numrin 19 si mesazh nga Krijuesi super-inteligjent, dhe arrin në përfundimin se krijimi dhe evolucioni i udhëhequr hyjnisht e plotësojnë njëri-tjetrin.

Transkripti i videos:

Secili prej jush e di për debatin e zjarrtë që ka vazhduar për dekada midis evolucionistëve dhe kreacionistëve. Ky debat i nxehtë filloi në mesin e shekullit të 19-të, rreth 125 vjet më parë, kur Charles Darwin e zhvilloi teorinë e tij të evolucionit gradual. Në thelb, ajo që tha Charles Darwin ishte se jeta filloi spontanisht nga lënda e pajetë, joorganike. Ky fillim i jetës supozohet të ketë qenë në ujë, dhe së pari u formua një qelizë e vetme, e thjeshtë. Pastaj kjo qelizë u nda, u shumua, dhe evoluoi në forma të reja jete. Me kalimin e milionave pas milionave vitesh, peshqit u shfaqën në këtë ujë, dhe me miliona pas miliona vite të tjera, disa nga peshqit filluan të ecnin në tokë dhe zhvilluan mushkëri në vend të velëzave. Përfundimisht, u kërkuan miliona e miliona vite të tjera që disa nga këto krijesa tokësore të zhvillonin krahë dhe aftësinë për të fluturuar. Një degë tjetër e këtyre kafshëve tokësore vazhdoi të zhvillohej dhe të evoluonte, deri te qeniet njerëzore.

Sigurisht, si shkencëtarë, e morëm këtë teori të Charles Darwinit dhe e shqyrtuam me imtësi. E vumë në provë, si çdo teori tjetër. Darwini përdori terma si seleksionimi natyror, mutacionet dhe mbijetesa e më të aftit për ta shpjeguar teorinë e tij. Gjatë 100 viteve të fundit të revolucionit shkencor, kemi mësuar mjaft gjëra. Shumë nga gjërat që ju dhe unë i mësuam si të rinj janë gjetur të gabuara, apo në rastin më të mirë të parëndësishme. Pra, e morëm këtë teori të evolucionit dhe e studiuam me kujdes. Filluam ta kërkonim dëshminë. E trajtuam si çdo teori tjetër, duke u përpjekur ta vërtetonim dhe ta kthenim në ligj. Në procesin e studimit të teorisë dhe mbledhjes së dëshmive, fosileve, mbetjeve skeletore e kështu me radhë, shkencat e tjera u bashkuan për të na mësuar se pjesë të teorisë origjinale të Darwinit ishin të pazbatueshme, apo shkencërisht thjesht krejtësisht të gabuara. Kjo çoi në modifikimin e teorisë së Darwinit. Si shkencëtarë, na u desh ta modifikonim teorinë origjinale të evolucionit, siç u shkrua nga Charles Darwin, për t’iu përshtatur fakteve të sapovendosura.

Më lejoni t’ju jap disa shembuj. Evolucioni gradual doli i gabuar. Regjistri ynë i fosileve nuk e mbështet evolucionin gradual. Keni dëgjuar për hallkën që mungon; secili prej jush e di për hallkën që mungon. Jam këtu për t’ju thënë se nuk mungon vetëm një hallkë; mungojnë mijëra hallka. Për ta zgjidhur këtë problem, shkencëtarët dolën me një teori të re të quajtur ekuilibri i ndërprerë. Stephen Gould nga Harvardi dhe Niles Eldredge dolën me idenë e ekuilibrave të ndërprerë për ta zgjidhur problemin e hallkave që mungojnë. Ajo që thanë ishte se evolucioni ndodhi me kërcime gjigante, jo gradualisht. Pra, ky ishte modifikimi i parë i madh i teorisë origjinale të evolucionit.

Një ide tjetër që na u desh ta braktisnim, për shembull, ishte koncepti i Lamarkut për trashëgiminë e karakteristikave të fituara. Ky koncept i Lamarkut u desh të braktisej sepse doli i pazbatueshëm. Për t’ju dhënë një shembull nga jeta e përditshme, Lamarku tha, për shembull, se gjirafa ka qafë të gjatë sepse ato kafshë duhej të arrinin gjethet e larta, dhe jetonin në një zonë ku kishin nevojë për qafën e gjatë. Epo, kjo u vërtetua e pazbatueshme dhe shkencërisht e paqëndrueshme, dhe përfundimisht u braktis. Pra, vazhduam ta përshtatnim dhe ta modifikonim teorinë e evolucionit.

Ajo që dëshiroj ta ndaj me ju sot është një shqyrtim shkencor i evolucionit dhe i krijimit. Do t’ju paraqes dëshmi fizike, të pakundërshtueshme, të pamohueshme që do t’ju ndihmojë të vendosni saktësisht çfarë ndodhi: evolucion dhe/ose krijim. Titulli i këtij programi është “Evolucion apo krijim: Argumenti përfundimtar”, dhe me shpresë, deri në fund të këtij programi, do të keni parë mjaftueshëm dëshmi për t’ju ndihmuar të merrni një vendim përfundimtar për evolucionin dhe krijimin. Do ta zbulojmë saktësisht cilët përbërës të teorisë së Darwinit janë të saktë dhe cilët janë të gabuar. Dhe duhet ta theksoj në këtë kohë se Darwini ishte me të vërtetë gjeni kur e sugjeroi seleksionimin natyror, mbijetesën e më të aftit dhe mutacionet për ta shpjeguar teorinë e tij.

Më lejoni t’ju jap një shembull të mirë: portokallin pa fara (navel). Ky frut i bukur është krijesë e re. Po: stërgjyshi juaj nuk e pa dhe nuk e shijoi kurrë një portokall navel. Kjo ndodhi përmes mutacionit. Papritur, kjo pemë doli me këtë frut të bukur, pa fara dhe të shijshëm, dhe sigurisht tani është përhapur në gjithë botën. E marrim si të mirëqenë, por ky është një shembull i mirë i evolucionit. Megjithatë, duhet ta theksoj se portokalli navel evoluoi nga portokallet. Me fjalë të tjera, nuk pamë një mollë, apo një fik, të evoluonte nga një portokall. Portokalli navel është ende portokall, dhe kjo është pikë e rëndësishme.

Çështja evolucion-krijim është para Gjykatës Supreme këtë vit, në vitin 1987, kështu që ky program është mjaft në kohë, sepse tani kemi një mjet të fuqishëm, shkencor dhe objektiv që mund të na tregojë saktësisht cilat ngjarje në botë janë të mundshme dhe cilat jo. Ky mjet i fuqishëm, objektiv dhe shkencor është matematika. Matematika është më shkencorja nga të gjitha shkencat. Është shkencë e pastër, dhe përmes matematikës mund ta themi nëse një urë apo një ndërtesë do të shembet në çfarëdo rrethane të dhënë. Pra, mund ta përdorim këtë mjet të fuqishëm për ta shqyrtuar edhe evolucionin edhe krijimin. Pikërisht këtë do ta bëjmë bashkë, dhe me shpresë deri në fund të këtij programi, ju dhe unë do të arrijmë në një vendim përfundimtar. Pra, emri “Argumenti përfundimtar” është mjaft i përshtatshëm.

Pra, më lejoni t’i thjeshtoj së pari ligjet matematikore, ligjet e probabilitetit, që do t’i përdorim sot për ta shqyrtuar edhe evolucionin edhe krijimin. Le të themi se kemi pesë kube. Çdo kub është i shënuar me vetëm një numër: ose një, dy, tre, katër ose pesë. Nëse i përziejmë këto pesë kube në një përzierës dhe i lëmë të bien në njëfarë pajisjeje, që të rreshtohen në një vijë, apo i hedhim lart në ajër dhe i lëmë të bien që të rreshtohen, cilat janë kombinimet e mundshme të këtyre pesë kubeve? Sa ndërrime do të kemi? Ligjet e matematikës janë shumë të thjeshta. Ju thonë se do të merrni 120 kombinime, dhe këtë e merrni duke shumëzuar një me dy me tre me katër me pesë. Prodhimi është 120. Pra, do të merrni 120 kombinime, apo ndërrime. Me fjalë të tjera, çdo kombinim, le të themi nëse bien të rreshtuar një, dy, tre, katër, pesë, ka një shans nga 120.

Më lejoni t’jua tregoj në dërrasë. Ja ku jemi me pesë kubet, secili i shënuar me vetëm një numër. I hedh lart në ajër dhe i lë të bien që të rreshtohen në një kombinim të caktuar. Sa kombinime të mundshme ka? Këtu e shohim formulën: numri i kombinimeve të mundshme, apo ndërrimeve, është 1 herë 2 herë 3 herë 4 herë 5, apo 120 kombinime. Probabiliteti i çdo kombinimi të caktuar merret duke e pjesëtuar 1 me 120, sepse çdo kombinim ka një shans nga 120, dhe 1 mbi 120 është e barabartë me 0.0083. Ky probabilitet zvogëlohet shpejt ndërsa e rrisim numrin e kubeve. Për shembull, nëse e rrisim numrin e kubeve me një, që të keni gjashtë kube në vend të pesë, numri i kombinimeve të mundshme kërcen nga 120 në 720: një herë dy herë tre herë katër herë pesë herë gjashtë. Dhe probabiliteti i çdo kombinimi të caktuar bie nga 1 në 120 në 1 në 720, apo 0.0014. Pra, mund ta shihni sa shpejt zvogëlohet.

Epo, kur do të zvogëlohet probabiliteti deri në zero? Matematikanët, të cilët janë shkencëtarë jashtëzakonisht të saktë, konservatorë dhe të kujdesshëm, vendosën se nëse ke 84 kube, probabiliteti për ta marrë çdo kombinim të caktuar është zero. Çfarë do të thotë kjo? Më lejoni të shkoj te dërrasa dhe t’jua tregoj. E kam numrin këtu për 84 kube. Shikojeni këtë probabilitet: 0.0000, deri në 50 zero, e pastaj 208. Pra, mund ta shihni se, për të gjitha qëllimet praktike, probabiliteti është zero, dhe kjo, meqë ra fjala, është duke e dhënë plotësisht përfitimin e dyshimit. Çfarë do të thotë kjo në terma praktikë? Do të thotë se mund t’i marrësh këto 84 kube, t’i hedhësh lart në ajër dhe t’i lësh të bien në një mënyrë të tillë që të rreshtohen, dhe nëse e do kombinimin e caktuar 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, deri në 84, mund t’i hedhësh lart këto kube dhe t’i lësh të bien të rreshtuar përgjithmonë, dhe nuk do ta shohësh kurrë këtë kombinim. Kjo është ajo që do të thotë probabilitet zero. Mund ta vlerësoni këtë. Shumë prej jush janë të njohur me lotarinë. E dini cilat janë shanset tuaja për ta fituar lotarinë, dhe në lotari po flasim për pesë apo gjashtë numra. Pra, mund ta vlerësoni vërtet pamundësinë që 84 kube të rreshtohen në një kombinim të caktuar.

Për ta shkurtuar një histori të gjatë, materiali gjenetik i qenies njerëzore, gjenet që vendosin çfarë lloj krijese kemi, përmban, dëgjoni këtë, 30 miliardë nukleotide, të rregulluara në sekuenca të caktuara dhe sasi të caktuara. Tani, cilat janë probabilitetet e rregullimit të këtyre miliardave nukleotidesh në një sekuencë të caktuar? Sigurisht, e dini përgjigjen nga ligjet matematikore: probabiliteti është zero, shumë herë. Nuk po flasim për 84 numra, apo 8,400 numra, apo 84,000, apo 84 milionë numra. Po flasim për 30 miliardë nukleotide.

Si shkencëtarë, kemi folur për ngjashmëritë midis qenies njerëzore dhe majmunit sa i përket materialit gjenetik. Dhe e dini diçka? Nëse kemi 90 përqind ngjashmëri, po flasim ende për 300 milionë nukleotide që duhet të rregullohen në një sekuencë të caktuar dhe në sasi të caktuara për ta ndryshuar majmunin në qenie njerëzore. Edhe nëse kemi 99 përqind ngjashmëri, po flasim ende për 30 milionë nukleotide që duhet të rregullohen rastësisht në një sekuencë të caktuar për ta ndryshuar majmunin në qenie njerëzore, dhe e dini se probabiliteti i kësaj është zero. Tani i kemi këto ligje matematikore që mund të na tregojnë saktësisht cilat ngjarje janë të mundshme dhe cilat jo, dhe e dimë se në rastin e 99% ngjashmërisë midis njeriut dhe majmunit, probabiliteti që 30 milionë nukleotide të rregullohen kështu është zero. Nuk po flasim për 84 numra; po flasim për 30 milionë nukleotide.

Një gjë tjetër: në skajin tjetër të spektrit evolucionar, po flasim për të ashtuquajturën qelizë të thjeshtë. E mbani mend, kur e paraqita teorinë e Charles Darwinit, Darwini tha se së pari u formua një qelizë e thjeshtë, e vetme. Epo, qeliza për të cilën flet Darwini nuk është fare e thjeshtë. Është një fabrikë kimike shumë e ndërlikuar. Në fakt, është fabrika kimike më e ndërlikuar që e njohim. Ka qindra veprime dhe reaksione që ndodhin në të, dhe ka material ADN, i cili është shumë i ndërlikuar. Vetëm për të përmendur diçka që do t’ju bënte të buzëqeshnit: rreth 50 vjet më parë, Huxley dhe Wells, në tekstin e tyre “Shkenca e jetës”, e përshkruan bërthamën e qelizës si diçka që nuk tregon asgjë brenda përveç një lëngu të kthjellët. Ata shkencëtarë të mëdhenj nuk dinin asgjë për ADN-në. Në 50 vitet e fundit, ka pasur kaq shumë përparim në shkencë saqë tani e kuptojmë sa shumë veprime dhe reaksione po ndodhin brenda bërthamës. E dimë për ADN-në dhe strukturën e saj spirale, dhe e dimë rregullimin dhe specifikën e sekuencave të nukleotideve, dhe tani e dimë se probabiliteti i krijimit të rastësishëm të një qelize të ashtuquajtur të thjeshtë, siç e quajti Darwini, është zero.

Sipas Darwinit, evolucioni i organeve shkoi paralelisht me evolucionin e organizmave. Për shembull, syri, ky organ shumë i ndërlikuar, filloi, sipas Darwinit, si një njollë e ndjeshme ndaj dritës në sipërfaqe. Pas milionave pas milionave vitesh, kjo njollë e ndjeshme ndaj dritës u bë një gropëzim. Kaluan miliona pas miliona vite të tjera, dhe gropëzimi u bë një gropë, e pastaj miliona vite të tjera bënë që të zhvillohej një thjerrëz në atë gropëzim. Epo, sipas këtij skenari, krijesat ekzistuan për miliona pas miliona vitesh në verbëri të plotë, duke pritur evolucionin e shikimit 20/20, evolucionin e syrit. Logjikisht, për ju dhe për mua, kjo nuk ka kuptim, dhe tani e shohim nga ligjet matematikore se probabiliteti që kjo të ketë ndodhur rastësisht është zero. A e dini sa gjëra ka në sy? Thjerrëza, kornea, retina; mund t’ju jap një listë dyfaqëshe të përbërësve të syrit. Asnjëri prej tyre nuk mund të formohet rastësisht. Tani i kemi këto ligje të matematikës që na thonë se probabiliteti është zero.

Tani më lejoni t’ju jap disa shembuj. Pilivesa ka 30,000 thjerrëza në secilin sy, 30,000 të tilla. Për miliona vjet, pilivesa ka ekzistuar me 30,000 thjerrëza në secilin sy. Çfarë lloj inteligjence i tha pilivesës të ndalonte së evoluari në 30,000? Imagjinojeni syrin e vogël të pilivesës të ndarë në 30,000 kone, dhe çdo kon të pajisur me një thjerrëz me formë të përsosur. Imagjinojeni këtë. Pse u ndal pilivesa në 30,000? Pse jo disa qindra më shumë, apo disa mijëra më shumë? Kush i tha pilivesës: “Ky është evolucion i mjaftueshëm për syrin tënd”? Po miza e shtëpisë? Miza e shtëpisë ka 4,000 thjerrëza në secilin sy. Çfarë lloj inteligjence i tha mizës së shtëpisë të ndalonte së evoluari syrin e saj në 4,000 thjerrëza? Për miliona vjet, miza ka pasur 4,000 thjerrëza në secilin sy. Kush i tha të ndalonte së evoluari? Pse të mos vazhdonte deri në 5,000 thjerrëza? Bleta e mjaltit ka 6,300 thjerrëza në secilin sy, dhe përsëri përballemi me të njëjtën pyetje. Nëse e ndiqni atë pyetje, do ta vërtetojë ekzistencën e një qenieje super-inteligjente që u tha këtyre organizmave të ndalonin së evoluari sytë e tyre në një numër të caktuar thjerrëzash.

Pra, kjo është ironia: ndërsa evolucioni vërtetohet të jetë i saktë nga hulumtimi shkencor, fillimi i jetës, origjina e llojeve, vërtetohet të jetë e pamundshme. Probabiliteti është zero, dhe prandaj duhej të krijohej nga një Krijues super-inteligjent, dhe do ta diskutojmë këtë çështje, dhe do ta shohim dëshminë matematikore që e mbështet, para fundit të këtij programi.

Le t’i shohim disa fakte të vërtetuara që ju dhe unë i kemi dëshmuar në vitet e fundit. Fakti i parë është se, pavarësisht përparimeve tona të jashtëzakonshme shkencore dhe arritjeve të mëdha, asnjë shkencëtar i vetëm, asnjë hulumtues i vetëm, asnjë laborator i vetëm nuk ka arritur ta nisë jetën nga lënda joorganike, e pajetë. Kanë dështuar plotësisht ta përsërisin konceptin bazë të Charles Darwinit se jeta evoluoi nga lënda e pajetë, joorganike. Ajo që ne shkencëtarët kemi arritur ta bëjmë është sintetizimi i aminoacideve dhe proteinave nga oksigjeni, hidrogjeni, azoti e kështu me radhë. Kjo është shtrirja e suksesit tonë në laborator. Nuk mund ta prodhonim jetën. Sigurisht, është e natyrshme që mund t’i bëjmë aminoacidet apo proteinat nga oksigjeni, hidrogjeni, azoti e kështu me radhë; në fund të fundit, këta janë përbërësit që i përbëjnë aminoacidet dhe proteinat. Nuk është gjë e madhe t’i krijosh rrethanat që përbërësit të lidhen dhe t’i bëjnë këto kimikate. Por këto janë kimikate të vdekura, molekula të vdekura aminoacidesh dhe proteinash. Disa njerëz do të thoshin se këto janë blloqet ndërtuese të jetës. Epo, kjo është e drejtë; këto janë blloqet ndërtuese, por kjo është shtrirja e tyre, thjesht blloqe ndërtuese. Nëse e merr një grumbull blloqesh ndërtuese, i vë në një qoshe dhe i lë aty për mijëra vjet, a do të montohen vetë në një ndërtesë me një projekt të qëllimshëm? Sigurisht që jo. Pra, si shkencëtarë, arritëm t’i krijonim blloqet ndërtuese, por nuk mund ta krijonim ndërtesën. Ky është fakt shumë i rëndësishëm.

Debati midis evolucionistëve dhe kreacionistëve ishte aq i nxehtë dhe aq emocional saqë disa nga kolegët e mi shkencëtarë hoqën dorë nga objektiviteti i tyre shkencor, dhe e gjej veten të detyruar t’i kritikoj kolegët shkencëtarë që sillen si kreacionistë joshkencorë. Më lejoni t’ju jap një shembull të mirë. Ka të bëjë me një broshurë të publikuar nga Akademia Kombëtare e Shkencave në vitin 1983. Në atë broshurë, publikuan një fotografi, njërën nga fotografitë e tyre të preferuara, të kafkave të disa hominidëve, dhe nxorën nga ajo fotografi se kafka e hominidit më të përparuar evoluoi nga kafka më primitive. Epo, ky është përfundim krejtësisht i vlefshëm dhe shkencor. Nuk ka problem me këtë. Problemi është se Akademia e injoroi një përfundim njësoj të vlefshëm: se krijesat që i kishin këto kafka thjesht ekzistuan në mënyrë të pavarur nga njëra-tjetra, pa asnjë lidhje çfarëdo. Objektiviteti shkencor e dikton që t’i paraqesim të dyja pikëpamjet: se kafkat evoluuan nga njëra-tjetra, dhe/ose se ekzistuan në mënyrë të pavarur nga njëra-tjetra. Ky lloj braktisjeje e objektivitetit shkencor rezultoi nga emocionaliteti i lartë dhe fanatizmi në të dyja anët e çështjes evolucion-krijim, por shkencëtarët nuk duhet ta braktisin kurrë objektivitetin e tyre. Do të jemi në telashe të thella nëse e bëjmë. Nuk mund të themi: “Evolucioni është fakt, dhe i takon pjesës tjetër të botës të vërtetojë të kundërtën.” Kjo është ta vësh qerren para kalit. Kur themi se evolucioni është teori, barra e provës është mbi ne që ta japim dëshminë se evolucioni është fakt. Është detyra jonë ta vendosim evolucionin si të vërtetë, jo anasjelltas.

Pra, për ta përmbledhur, të gjithë e vlerësojmë fuqinë e matematikës si shkencë e pastër, më shkencorja nga të gjitha shkencat, dhe të gjithë jemi të njohur me formulën e thjeshtë të Einsteinit, E = mc², dhe me pasojat e jashtëzakonshme të një formule kaq të thjeshtë. Matematika është mjet objektiv dhe i fuqishëm që mund të na tregojë saktësisht cilat ngjarje në botë janë të mundshme dhe cilat jo. Kemi folur për ADN-në, gjenet, 30 miliardë nukleotidet në gjenet njerëzore, të cilat ndërveprojnë me procese të tjera jetësore. Nuk po flasim për një lodër. Kur shkon në dyqanin e lodrave dhe blen një lepurush, për shembull, ka veshë dhe sy realistë, por këta sy nuk shohin, dhe ky lepur lodër nuk ka asnjë qelizë, apo ADN, apo nukleotide të rregulluara, apo ndonjë veprim e reaksion jetësor. Këtu po supozojmë se po flasim vetëm për rregullimin e thjeshtë fizik të nukleotideve në sekuenca të caktuara dhe sasi të caktuara. Ky probabilitet pafundësisht i vogël shumëzohet me probabilitete të tjera pafundësisht të vogla kur nukleotidet, ADN-ja, ndërveprojnë me procese të tjera jetësore në qelizë dhe në gjithë organizmin.

Tani mund ta përdorim të njëjtin mjet të fuqishëm për ta vërtetuar alternativën, domethënë krijimin. Si mund ta vërtetojë dikush krijimin? Askush nuk mund ta imagjinonte ndonjë gjë që mund ta vërtetonte krijimin. Por e dini diçka? Rreth 100 vjet më parë, nuk mund ta përfytyronim televizionin, apo telefonin, apo satelitët e komunikimit, por ja ku jemi. Sikur ta shihnit stërgjyshin tuaj sot dhe t’ia përshkruanit televizionin, nuk do të pajtohej me ju; do të mendonte se jeni çmendur. Ngjashëm, nuk mund ta imagjinonim asgjë që do ta vërtetonte apo do ta hidhte poshtë krijimin. Po një mesazh i koduar nga hapësira e jashtme? A keni menduar ndonjëherë për këtë? Një mesazh i koduar nga hapësira e jashtme që ju thotë: “Unë jam Krijuesi, dhe kështu e bëra”: një mesazh që do t’ju jepte të gjitha hollësitë.

Shumë prej jush janë të njohur me romanin më të fundit të Carl Sagan, të quajtur “Kontakti”. Te “Kontakti”, ai paraqiti një tregim të trilluar për një mesazh të koduar nga hapësira e jashtme, nga ndonjë jetë inteligjente atje jashtë, dhe mesazhi u deshifrua nga kompjuterët, e kështu me radhë. Dhe e dini diçka? Ky nuk është fare trillim. Jam këtu për t’ju thënë se në fakt kemi marrë një mesazh të koduar, një mesazh të koduar matematikisht, nga Krijuesi super-inteligjent, që na tregon saktësisht çfarë ndodhi: si u krijuan universi dhe gjashtë milionë llojet e organizmave të gjallë në këtë univers.

Tani që e kemi këtë provë matematikore të pakundërshtueshme, e cila erdhi nga hapësira e jashtme, nga Krijuesi super-inteligjent, mund të shikojmë mbrapsht dhe të paktën të buzëqeshim me deklaratat madje edhe të disa kreacionistëve kryesorë. Për shembull, njëri nga ata kreacionistë kryesorë, Duane Gish, tha se është e pamundur të përfytyrohet një eksperiment që mund ta hidhte poshtë mundësinë e krijimit, dhe se prandaj krijimi nuk i përmbush kriteret e një teorie shkencore. Pra, madje edhe kreacionistët hoqën dorë, duke menduar se nuk mund të kishte kurrë ndonjë gjë për ta vërtetuar apo hedhur poshtë krijimin. Por ja ku jemi. Ashtu si çdo zbulim tjetër, e kemi gjetur këtë mesazh të koduar matematikisht nga Krijuesi super-inteligjent.

Sugjerimi i parë i kodit matematikor u raportua rreth 900 vjet më parë nga një rabin hebre, Rabini Juda i Devotshëm. Dhe meqë ra fjala, po flas këtu për shkrim të pandryshuar, origjinal, të papërkthyer. Kjo është shumë e rëndësishme, shumë vendimtare, sepse ka pasur shumë shtrembërime, ndryshime, modifikime, humbje dhe shtesa në shkrimet, dhe duhet të jemi jashtëzakonisht të kujdesshëm ta dimë se po merremi me shkrime origjinale, të pandryshuara, të papërkthyera, fjalë për fjalë pikërisht të njëjtat fjalë që Krijuesi na i dërgoi. Pra, çfarë gjeti Rabini Juda? Më lejoni t’jua citoj; është më e lehtë kështu.

[Ai e lexon një pasazh nga libri “Studime në misticizmin hebre”, redaktuar nga Joseph Dan dhe Frank Talmage, që përshkruan si Rabini Juda i Devotshëm e refuzoi një shtesë në lutjen e mëngjesit sepse emri i shenjtë, dhe fjalë të tjera kyçe, shfaqen saktësisht 19 herë në tekstin origjinal, në grupe prej 19 që janë të ndërthurura në mënyrë të ndërlikuar.]

Pra, ky ishte sugjerimi i parë i një përbërjeje matematikore, njëfarë kodi, në mesazhin që na erdhi nga Krijuesi. Tani e kuptoni se është e rëndësishme të gjendet shkrim origjinal, i pandryshuar. Ashtu si evolucionistët që kërkojnë fosile dhe mbetje skeletore, shkencëtarët kanë kërkuar në gjithë botën për shkrime origjinale. Keni dëgjuar për Dorëshkrimet e Detit të Vdekur, dhe për të gjitha gjetjet në shumë vende në Lindjen e Mesme. Të gjitha këto janë përpjekje; disa prej tyre janë dështime, dhe disa janë suksese. Pra, u nisa ta gjeja një shkrim origjinal, dhe ja rezultati. Në gjithë këtë botë, ka vetëm një shkrim që nuk u ndryshua kurrë, ku asnjë shkronjë e vetme nuk u ndryshua, dhe ai shkrim është Kurani. Pra, ajo që bëra ishte ta merrja Kuranin, një kopje origjinale me arabishten origjinale, ta futja në kompjuter, dhe ta deshifroja një kod të ndërlikuar matematikor që është qartë përtej aftësisë njerëzore. Pra, tani kemi provë fizike, duke e përdorur kulmin e dëshmisë shkencore, matematikën, që na tregon se ka një Krijues super-inteligjent, dhe në atë mesazh e shohim si u krijuam, pse jemi këtu, ku po shkojmë, dhe shumë, shumë përgjigje të tjera për shumë nga pyetjet tona më urgjente.

Para se ta futja Kuranin në kompjuter, e vura re një dukuri unike që nuk do ta gjeni kurrë në asnjë vepër tjetër letrare. E vura re, për shembull, se në strofën e parë të kapitullit 2 të Kuranit ka vetëm tri shkronja, A.L.M. Kaq; kjo është strofa 1 e kapitullit 2. Këto shkronja mbetën misterioze për katërmbëdhjetë shekuj. Dijetarë dhe shkencëtarë të të gjitha llojeve i shikuan këto iniciale, A.L.M., dhe inicialet e tjera në Kuran, duke u përpjekur ta zbulonin çfarë do të thoshin, dhe nuk mundën. Kompjuteri e bëri kohët e fundit. Për t’ju dhënë një ide, nëse i numëroni shkronjat A, L dhe M në kapitullin 2 të Kuranit, do ta gjeni se totali është 9,899, dhe ky numër, 9,899, është shumëfish i 19-ës. Mbajeni mend punën e Rabinit Juda të Devotshëm. Numri 19 rezulton të jetë emëruesi i përbashkët në shkrimin më të vjetër dhe në shkrimin më të ri. 19 është emëruesi i përbashkët në Biblën origjinale, të pandryshuar, dhe gjithashtu në botimin më të fundit të shkrimit, Kuranin. Dhe kjo është shumë e rëndësishme.

Ka 29 kapituj me iniciale në Kuran, që e mbulojnë gjysmën e Kuranit. Kurani ka 114 kapituj; disa janë më të gjatë dhe disa më të shkurtër, por 29 kapitujt me iniciale përbëjnë gjysmën e Kuranit. Ky sistem matematikor shkon nga shumë i thjeshti te shumë i ndërlikuari, kështu që është i përshtatshëm për njerëz të të gjitha niveleve të arsimimit. Për shembull, kapitulli 50 titullohet “K”. Kaq, vetëm një shkronjë, K, dhe ka si inicial shkronjën K. Kompjuteri tha se ky kapitull përmban 57 K. Mund t’i numëroni vetë nëse i dini shkronjat arabe, dhe do ta gjeni se totali është 57, 19 herë 3. Ka edhe një kapitull tjetër në Kuran që ka si inicial shkronjën K, dhe ai është kapitulli 42, i cili ndodh të jetë më shumë se dy herë më i gjatë se kapitulli 50, me titull “K”. Kur e numëroni shkronjën K në kapitullin 42, e gjeni saktësisht të njëjtin numër, 57. Pra, dy kapitujt e vetëm me inicialin K kanë të njëjtin numër K-sh: 57 dhe 57. Kapitulli 68 ka si inicial shkronjën N, si te Nancy, dhe kur e numëroni shkronjën N në këtë kapitull, dilni me 133, 19 herë 7.

Kjo vazhdon e vazhdon, dhe bëhet gjithnjë e më e ndërlikuar, derisa ta kuptoni se kjo nuk është trillim njerëzor, se kjo është shumë përtej aftësisë njerëzore. Për shembull, kemi shtatë kapituj në Kuran me inicialet H.M. Këta shtatë përbëjnë rreth një të dhjetën e gjithë librit, dhe kur i numëroni shkronjat H, “Ha”, dhe M, “Mim”, në këta shtatë kapituj, dilni me totalin 2,147, dhe ky është shumëfish i 19-ës, emëruesi i përbashkët në gjithë shkrimet, mesazhi i koduar nga Krijuesi për ne. Sikur vetëm një shkronjë H apo një shkronjë M të kishte humbur apo të ishte shtuar në 1,400 vitet e fundit, do të përfundonit me 2,148, për shembull, që nuk është shumëfish i 19-ës, apo 2,146, dhe i gjithë sistemi do të shembej, sepse matematika është shkencë e pastër. Është peshorja më e ndjeshme, dhe nëse humbet një numërim, nuk e ke një shumëfish të 19-ës. Deri në kohën kur kompjuteri e përfundoi analizën matematikore të Kuranit, doli një kod i gjerë matematikor, dhe mund ta shihje se çdo shkronjë dhe çdo fjalë në Kuran është e llogaritur saktësisht, përtej aftësisë njerëzore, dhe do të jeni absolutisht të bindur se ky është mesazh nga një Krijues super-inteligjent, që na tregon saktësisht çfarë ndodhi.

Më lejoni t’ju jap një shembull tjetër të mirë, sepse disa njerëz mund të mendojnë se vetëm kapitujt me iniciale janë të përbërë matematikisht. Ky shembull i thjeshtë është se deklarata hyrëse në Kuran përbëhet nga katër fjalë, dhe numri i shkronjave në këtë deklaratë është 19. Është deklaratë shumë e rëndësishme. Thotë: “Në emër të Zotit, Më i Hirshmi, Më i Mëshirshmi”, dhe konsiderohet deklarata më e rëndësishme në Kuran. Përbëhet nga 19 shkronja, dhe çdo fjalë në të gjendet në gjithë librin në shumëfisha të 19-ës. Për shembull, fjala e parë, “Ism”, apo emër, përmendet saktësisht 19 herë në gjithë librin. Fjala e dytë është Zot, Allah, dhe gjendet 2,698 herë, që është 19 herë 142. Fjala e tretë, Më i Hirshmi, në arabisht, përmendet në gjithë librin 57 herë, 19 herë 3. Dhe fjala e fundit, Më i Mëshirshmi, përmendet 114 herë, 19 herë 6.

Pikërisht aty, mund ta vlerësoni se kjo nuk mund të ndodhë në një libër të bërë nga njeriu. Nëse shkoni në bibliotekë dhe shqyrtoni një milion libra të bërë nga njerëzit, sa do të gjeni ku deklarata hyrëse përbëhet nga X numër shkronjash, dhe çdo fjalë në deklaratën hyrëse përsëritet në gjithë librin në shumëfisha të X? Përsëri, ligjet e probabilitetit thonë zero. Nuk do ta gjeni një libër ku të gjitha fjalët e deklaratës hyrëse e përmbushin këtë kriter. Pra, ja ku e keni, një dukuri shumë e thjeshtë. Meqë ra fjala, u publikua në Scientific American, në numrin e shtatorit 1981, dhe komenti për të ishte se ky është një studim gjenial i Kuranit. Vërtet u ndjeva i lajkatuar.

Çfarë lidhje ka kjo me çështjen evolucion-krijim? Epo, kemi këtu një dokument jetësisht të rëndësishëm nga Krijuesi super-inteligjent, që na tregon, me fjalë dhe shkronja që janë të përbëra matematikisht përtej inteligjencës njerëzore, saktësisht çfarë ndodhi. Në këtë dokument, e shohim se jeta filloi në ujë, ashtu siç tha Darwini, kështu që kjo pjesë e teorisë së Darwinit vërtetohet. Shohim gjithashtu evolucion dhe ndryshime në krijim. Në kapitullin 35, strofa 1, dhe në kapitullin 16, strofa 8, e shohim se evolucioni është proces i vazhdueshëm. Pra, sipas këtij dokumenti jetësisht të rëndësishëm, evolucioni është proces i udhëhequr hyjnisht. Evolucioni është krijim i Krijuesit super-inteligjent, dhe është diçka që po ndodh tani, në mënyrë të vazhdueshme. Mësojmë se secili prej nesh u krijua individualisht, dhe se evolucioni që po ndodh kontrollohet dhe udhëhiqet individualisht nga Krijuesi super-inteligjent.

Një nga gjërat më emocionuese për këtë dokument është se dikotomia, çarja e madhe midis shkencës dhe fesë, eliminohet. Tani e shohim këtë dokument nga Krijuesi super-inteligjent që na tregon se evolucioni është vepra e Krijuesit, dhe se po vazhdon vazhdimisht, dhe prandaj nuk ka nevojë për këtë dikotomi midis shkencës dhe fesë. Pra, ajo që e shohim këtu është dëshmi matematikisht e pakundërshtueshme se krijimi dhe evolucioni janë të dy të saktë, dhe se e plotësojnë njëri-tjetrin. Sigurisht, duhet t’i shqyrtojmë teoritë ekzistuese të evolucionit dhe krijimit, dhe t’i korrigjojmë në dritën e deklaratave të reja që na kanë ardhur nga Krijuesi super-inteligjent.

Ndërsa jemi te tema e vërtetimit apo e refuzimit të shkrimeve ekzistuese, duhet ta theksoj se ky dokument i përbërë matematikisht nga Krijuesi super-inteligjent, Kurani, e vendos të vërtetën në vend sa u përket shumë ideve ekzistuese kreacioniste. Për shembull, mësojmë se toka është miliarda vjet e vjetër, jo pesë mijë apo dhjetë mijë vjet e vjetër, dhe mësojmë se toka ka formë veze, siç e përmenda më parë, jo e sheshtë. Dhe mësojmë se arka e Noeut, për shembull, nuk dukej si ajo që e shohim në fotografitë e tregimeve biblike. Arka e Noeut ishte thjesht një trap i bërë nga trungje të lidhura bashkë me litarë primitivë, dhe Noeu nuk i mbarti të gjitha kafshët e tokës në arkën, apo trapin e tij. Ai i mbarti kafshët e tij shtëpiake, për ta shpëtuar veten, familjen e tij dhe kafshët e tij nga përmbytja. Dhe përmbytja nuk e mbuloi gjithë botën, siç e dëgjuam si të rinj. Përmbytja ishte përmbytje vendore. E gjithë kjo vërtetohet nga deklarata të përbëra matematikisht nga vetë Krijuesi.

Është shumë e rëndësishme ta kuptojmë se kreacionizmi mbizotërues nuk ka asgjë të bëjë me Biblën origjinale, të papërkthyer. Po: kreacionizmi mbizotërues është produkt i tregimtarëve mesjetarë, dhe i interpretimeve injorante dhe përkthimeve të gabuara të Biblës origjinale. Për shembull, Bibla thotë qartë se një nga ditët e Zotit tonë është njësoj si 1,000 nga vitet tona, dhe një ditë mund të jetë e barabartë me 50,000 vjet, nëse e shikoni Kuranin. Pra, na thuhet qartë se dita e tokës sonë nuk është e barabartë me asnjë ditë tjetër. Kur shkon në hënë, dita është e barabartë me 14 ditë tokësore. Nëse shkon në Mërkur, për shembull, dita atje është 88 nga ditët tona. Pra, në minutën që e lë këtë planet të vogël Tokë, dita nuk është më 24 orë. E vërteta është, Bibla nuk thotë se toka është gjashtë mijë apo dhjetë mijë vjet e vjetër. Bibla nuk thotë se përmbytja e Noeut e mbuloi gjithë botën, Bibla origjinale nuk tha se Noeu i mbarti të gjitha kafshët në arkë, dhe as arka nuk dukej si aeroplanmbajtëse.

Këto paraqitje të gabuara të Biblës në fakt i japin Krishterimit, dhe fesë në përgjithësi, një emër të keq. Njerëzit që po e shtyjnë kreacionizmin e rremë mbizotërues po i bëjnë një dëm të tmerrshëm Krishterimit dhe Biblës, sepse këto paraqitje të gabuara nuk janë e vërteta. Gjetjet shkencore, dhe tani matematika, e mbështesin të vërtetën në Bibël, dhe duhet ta mbajmë mend se kreacionizmi që mbizotëron sot është i rremë. Kreacionizmi i vërtetë i krishterë pajtohet 100 përqind me shkencën. Janë këto ide mbizotëruese ato që refuzohen plotësisht nga shkenca dhe nga gjetjet shkencore dhe faktet e vërtetuara. Këto ide e shkaktuan zhgënjimin e Darwinit me fenë. Vetë Darwini shkroi se, si rezultat, gradualisht arriti të mos besonte në Krishterimin si zbulesë hyjnore. Nuk mund ta fajësojmë Darwinin, duke parë se toka është miliarda vjet e vjetër, siç vërtetohet nga shkenca, ndërsa idetë kreacioniste thonë se toka është 6,000 vjet e vjetër. Nuk mund ta fajësosh njeriun që nuk besoi se Noeu i mbarti të gjitha kafshët, luanët, gjirafat, arinjtë polarë dhe krimbat gjigantë të Australisë, në arkën e tij, dhe nuk mund ta fajësosh Darwinin që nuk besoi se përmbytja e Noeut e mbuloi gjithë botën. Pra, të gjitha këto gjëra tani vendosen në vend. Mësojmë nga ky dokument se Kurani i plotëson të gjitha shkrimet, e vërteton shumicën e së vërtetës në ato shkrime, dhe e kurorëzon gjithë mesazhin nga Krijuesi për ne.

Për ta përmbyllur: tani kemi dëshmi fizike, të pamohueshme se secili nga gjashtë milionë llojet e organizmave të gjallë u krijua përmes një procesi krijimi, dhe se pastaj ndodhi evolucioni, dhe po vazhdon vazhdimisht, si proces i udhëhequr dhe i kontrolluar hyjnisht. Ju faleminderit shumë.

[Programi pastaj vazhdon si debat i drejtpërdrejtë në studio me pyetje nga telefonuesit, në të cilin Rashad Khalifa dhe Profesor Jeff Clark, antropolog nga Universiteti Shtetëror i Arizonës, diskutojnë nëse kreacionizmi është shkencë. Rashad Khalifa pohon se matematika tani mund ta vërtetojë ekzistencën e një Krijuesi super-inteligjent, përmes mesazhit të koduar matematikisht që e ka paraqitur.]