[search-in-place-form in_current_page="1"]

Gradualiteti si shenjë e mëshirës së Zotit

Përmbledhje:

Në këtë predikim të së Premtes, Alban Fejza shpjegon si mund t’i dallojmë krijimet e Zotit nga objektet e bëra nga njeriu sipas formave të tyre graduale e të rrumbullakosura, dhe si ky gradualitet, në natyrë dhe në ngjarjet e jetës, është shenjë e mëshirës së Zotit, e cila do të jetë edhe më e madhe në botën tjetër.

Transkripti i videos:

Lavdi Zotit. Nuk ka zot tjetër përveç Zotit.

A keni pyetur ndonjëherë veten pse mund t’i dallojmë automatikisht krijesat që janë formuar nga Zoti dhe krijesat e formuara nga njerëzit? Për shembull, një kalë dhe një veturë? Apo elefantin dhe kamionin? Apo një zog dhe një aeroplan? Apo një peshk dhe një anije? Apo qiellin dhe tavanin? Apo barin dhe betonin? Apo diellin dhe llambën? Apo hënën dhe orën? Apo syrin dhe kamerën? Apo burimin dhe shishen? Apo malet dhe shtyllat? Apo faqen dhe jastëkun? Apo dhëmbët dhe thikën? Sikur t’ju pyesja cilat prej tyre u formuan nga njerëzit, dhe cilat u formuan nga Zoti, sigurisht, menjëherë mund të më tregonit cilat. Pra, edhe pse nuk ishit aty kur u formuan, e dini menjëherë cilat janë formuar nga Zoti, dhe cilat janë formuar nga njerëzit. Pjesërisht arsyeja është sepse dëgjuam për to, dhe i mësuam dhe i mbajtëm mend, dhe tani e dimë? Kjo është pjesërisht e vërtetë, por është më shumë se kaq. Po sikur t’ju tregoj gjëra që ndoshta nuk i keni parë më parë? A mendoni se do të ishit në gjendje të më tregonit cilat janë formuar nga Zoti, dhe cilat janë formuar nga njerëzit? (Shihni videon për shembuj të tillë) Ndoshta nuk e dini çka janë, por prapë e dini cilat janë formuar nga Zoti dhe cilat janë formuar nga njerëzit? Pse është kështu? Çka po vini re? Si mund ta dini pa përdorur ndonjë rregull të prerë? Çka është ajo që po e perceptoni në to që ju bën të mendoni se njëra prej tyre është formuar nga Zoti dhe tjetra nga njerëzit? Ka disa aspekte, por do të doja të përqendrohesha te njëri sot. E shihni, ishit në gjendje ta dallonit dallimin mes atyre dy grupeve të objekteve, sepse në nënvetëdije e perceptuat dhe e ndjetë mëshirën e Zotit në njërën prej tyre, dhe ndjetë më pak mëshirë në të tjerat. Ato u formuan me mëshirë, me mëshirën e Zotit, dhe njëra nga shenjat e mëshirës së Tij është ajo që unë e quaj gradualitet. Le ta marrim njeriun si shembull. A e shihni si faqja ime gradualisht kthehet në llapë të veshit? Si gishtat e mi gradualisht kthehen në pëllëmbë? Nuk janë të lidhur me pëllëmbën time me vida. Nuk përdoren bulona. Ata gradualisht kthehen në pëllëmbë, dhe janë ende mjaftueshëm të ndryshëm nga pëllëmba për t’u dalluar prej saj, por nuk janë pjesë krejtësisht të ndara. Njëri prej tyre gradualisht shkrihet në tjetrin. Por te një veturë, rrota është objekt i veçantë, dhe xhami i përparmë është objekt i veçantë. Pra, në realitet vetura nuk është një gjë. Është një koleksion gjërash, të cilave u dhamë një emër. Është emër i shpikur për një grup gjërash. Por qenia njerëzore është një gjë në emër dhe në realitet. Veshi nuk është vesh përveç nëse është i lidhur me kokën. Nuk është gjë më vete. Është nënpërbërës. Nuk mund të ekzistojë veçmas. Rrota ekziston veçmas nga vetura, por veshi i njeriut nuk ekziston veçmas nga njeriu. Njeriu është i gjithi një gjë, dhe çdo nënpërbërës i njeriut shkrihet gradualisht në një tjetër. Nuk ka ndarje të prera, edhe nëse duken kështu. I perceptojmë si të ndara ndonjëherë sepse u kemi dhënë emra, dhe i vizatojmë si gjëra të ndara, por në realitet ato gradualisht kthehen në njëra-tjetrën. Syri gradualisht kthehet në pjesë të trurit tim, në pjesën e pasme të trurit tim, ngjashëm me mënyrën si gjethet gradualisht kthehen në kërcell, dhe kërcelli gradualisht kthehet në trung, dhe trungu gradualisht kthehet në rrënjë. Apo a e keni vënë re si dita kthehet në natë gradualisht? Diellit i duhen mesatarisht rreth 3 minuta për të perënduar gradualisht, dhe pastaj i duhen rreth një orë e gjysmë qiellit për t’u errësuar plotësisht. Krahasojeni këtë me mënyrën si e fikim dritën menjëherë kur përpiqemi t’i vëmë foshnjat tona të flenë. Në këtë botë, mëshira më e madhe mes njerëzve është mëshira e nënës ndaj foshnjës së saj, por kjo as nuk krahasohet me mëshirën e Zotit. E shihni, kur nëna përpiqet ta vërë foshnjën e saj të flejë, sa butë dhe gradualisht e bën? Drita fiket menjëherë. Kur e mban foshnjën, i duhen rreth 15 sekonda për ta vënë gradualisht foshnjën në djep apo në shtrat. Por Zoti na vë të flemë edhe më gradualisht dhe më butë, me më shumë mëshirë. Ai e fik diellin gradualisht për rreth tri minuta, dhe pastaj drita zbehet gradualisht për disa orë. E shihni, të gjitha këto ndryshime graduale janë shenja të mëshirës së Zotit. Dhe pastaj në mëngjes, këngët e zogjve fillojnë ngadalë, dhe pastaj bëhen gjithnjë e më të zëshme, aq sa për t’ju zgjuar butë dhe gradualisht. Krahasojeni këtë me një orë alarmi. Është kaq e papritur, dhe e bezdisshme, dhe ju jep ankth. E bën punën, por pa shumë mëshirë.

A e keni vënë re si luginat gradualisht kthehen në kodra dhe kodrat gradualisht kthehen në male? Mund të ecni të verbër, dhe vështirë se do të bini diku ku do të vdisnit? Zakonisht, terreni bëhet gradualisht më i ashpër dhe gradualisht më i pjerrët, dhe kjo mjafton për të na paralajmëruar se do të bëhet më i rrezikshëm. Tani, krahasojeni këtë me arkitekturën moderne, me ndryshime të mprehta. Një gabim, dhe ke ikur. A mund ta imagjinoni një person të verbër duke ecur në majë të një ndërtese të lartë? Në një hap, është krejt mirë, dhe në hapin tjetër është i vdekur? Në një hap në trotuar, është krejt mirë, dhe në hapin tjetër në rrugë, mund ta shtypë një veturë. Madje edhe veturat ndërtohen pa shumë mëshirë? Ato ecin me shpejtësi më të larta se sa mund të mbijetojë një qenie njerëzore. Krahasojeni këtë me një kalë. Nëse bini nga kali më i shpejtë ndonjëherë, në bar natyral, prapë do të mbijetonit. Por nëse bini nga çfarëdo veture, me një shpejtësi normale veture, ka shumë gjasa që do të vdisnit. Shpesh dëgjoj njerëz injorantë të tregojnë histori se si dikush po ngiste 100 kilometra në orë pa rrip sigurimi dhe pa jastëkë ajri dhe pati një aksident dhe prapë mbijetoi? Në 100 kilometra në orë, të gjithë vdesin. Ajo që ndodhi vërtet ndoshta ishte se personi po ngiste 100 kilometra në orë, e pa rrezikun në dy sekondat e fundit, i shtypi frenat, dhe vetura u ngadalësua në rreth 40 kilometra në orë, dhe pastaj e pati aksidentin? Por kur njerëzit e pyesin: “Sa shpejt po ngisje kur pate aksidentin?” Ai thotë: “100 kilometra në orë.”

Pra, një aksident veturë me veturë mund ta vrasë lehtë dikë, por një aksident njeri me njeri nuk e vret askënd. Nëse ecni pa i kushtuar shumë vëmendje dhe përplaseni me një qenie tjetër njerëzore, nuk vdisni. Keni mish të butë dhe lëkurë të butë nga jashtë, ndërsa kockat e forta janë brenda, dhe qenia tjetër njerëzore gjithashtu ka mish të butë dhe lëkurë të butë nga jashtë, dhe është si mbrojtje me jastëk ajri. E formuar nga Zoti me mëshirën e Tij.

Tani, le të mendojmë për motin. Si ndryshon? Gradualisht bëhet gjithnjë e më ftohtë, apo gjithnjë e më ngrohtë? Kurrë nuk kam parë mot ku është shumë ftohtë në një orë dhe shumë nxehtë në orën tjetër. Ndryshon gradualisht, sepse Zoti e projektoi kështu me mëshirën e Tij, për të na dhënë kohë të veshim disa rroba shtesë, apo të shkojmë në shtëpi, apo të përgatitemi për ndryshimin e stinëve, të mbledhim dru, e kështu me radhë. A e keni parë sa gradualisht ndryshojnë stinët? Sa gradualisht mblidhen retë? Sa gradualisht lëvizin? Sa gradualisht fillon shiu? Sa gradualisht çelin lulet, dhe sa gradualisht kthehen në fruta? Sa gradualisht rriten frutat? Madje edhe ngjyra e tyre ndryshon gradualisht, nga e gjelbër në të verdhë, nëse është limon, apo ndoshta një kumbull vjollcë, apo një boronicë e kaltër, apo një qershi e kuqe, apo një mollë rozë. Madje edhe brenda të njëjtit frut, ngjyrat shkrihen gradualisht nga pjesët e verdha në pjesët e kuqe të errëta te një pjeshkë, për shembull.

Madje edhe zjarri, i cili është shenjë e ferrit dhe i djeg njerëzit, madje edhe aty, kur i afroheni, mund ta ndieni nxehtësinë nga larg, dhe ju jep kohë të largoheni apo të ikni. Kurrë nuk kam parë zjarr që e djeg një qenie njerëzore papritur. Kurrë nuk e bën këtë në natyrë. Fillon gradualisht, pastaj përhapet gradualisht, pastaj bëhet më i madh dhe më i nxehtë, dhe ka kohë të mjaftueshme që njerëzit të ikin. E vetmja arsye pse i djeg njerëzit aksidentalisht është për shkak të gjërave të bëra nga njeriu pa mëshirë, si një bombol gazi që shpërthen papritur e kështu me radhë, por në natyrë, është shumë gradual, dhe na paralajmëron në kohë. Krahasojeni këtë me elektricitetin, i cili është zjarr në një farë mënyre. Elektriciteti është thjesht elektrone që shkëputen nga atomet e tyre dhe udhëtojnë lirshëm, dhe zjarri është në thelb e njëjta gjë. Janë atomet e drurit që lidhen me atomet e oksigjenit, dhe në mes të kësaj, shkëmbehen elektrone. Pra, edhe pse zjarri është reaksion kimik, çdo reaksion kimik është shkëmbim apo lirim elektronesh, apo ndarje elektronesh. Pra, në thelb, nuk ka dallim të madh mes zjarrit dhe elektricitetit. Megjithatë, shikoni si e formësoi Zoti zjarrin të ndizet dhe të fiket gradualisht? Dhe shikoni si e formësuam ne elektricitetin të ndizet dhe të fiket papritur? Elektriciteti vret njerëz çdo ditë, pa paralajmërim. Sa mëshirë ka në këtë? A nuk e shihni si Zoti i bëri gjërat graduale, sepse ishte i mëshirshëm? Format graduale janë shenjë e mëshirës së Tij? Yjet dhe planetët nuk janë formuar me skaje të mprehta e të papritura. A keni parë ndonjëherë yll në formë katrori apo yll në formë trekëndëshi? Ata janë formuar si rrathë. Rrethi është shembulli i përsosur i një forme që ndryshon gradualisht. Këndi i ndryshimit në një rreth është gradual. Është forma abstrakte më e bukur. Sytë tanë janë rrathë përbrenda? Pjesa më e bukur e trupit tonë. Hëna ka formë rrethi? Dielli ka formë rrethi? Mos i fajësoni fëmijët pse i pëlqejnë balonat? Kanë formë rrethi dhe janë të buta. Shumica e frutave në thelb e ndjekin formën e rrethit; janë versione pak të shtypura apo pak të zgjatura të një rrethi. Rrushi, ullinjtë, dardhat, luleshtrydhet, fiqtë. Po bazat e jetesës? Pikat e ujit? Kokrrat e drithit? Vetë qielli. A shihni ndonjë kënd të mprehtë e të papritur, apo shihni forma të lëmuara graduale? Format që ndryshojnë gradualisht dëshmojnë se Zoti është i mëshirshëm. Meqë ra fjala, forma e përsosur është forma rrethore, por forma e përsosur që është gjithashtu krijesë e gjallë është forma e qenies njerëzore. Zoti nuk ka formë? Duhet të kesh fund për të pasur formë. Zoti nuk ka fund. Ai nuk është i formuar; Ai është Formëdhënësi. Krijesat kanë forma. Krijuesi nuk ka nevojë për formë. Ai krijon dhe formëson, dhe i formëson gjërat ndërsa në të njëjtën kohë është i mëshirshëm. Ai formëson me mëshirë, dhe i ka formuar gjërat e kësaj bote me mëshirë të pjesshme. Do të ketë shumë më tepër mëshirë për besimtarët në botën tjetër.

Strofat 156 dhe 157, në kapitullin 7, thonë se mëshira e Zotit i përfshin të gjitha gjërat. Megjithatë, Ai do ta caktojë për ata që bëjnë një jetë të drejtë, e japin bamirësinë e obligueshme, u besojnë shpalljeve të Zotit dhe e ndjekin profetin johebre, profetin Muhamed.

Pra, për njerëzit e drejtë, do të ketë shumë më tepër mëshirë në botën tjetër. Perlat në botën tjetër nuk do të jenë pothuajse rrethore, apo gati rrethore si në këtë botë. Do të jenë plotësisht rrethore. Në këtë botë, objektet më të rrumbullakëta janë vrimat e zeza, të cilat janë të pamundura për t’u parë, por në botën tjetër perla më e thjeshtë do të jetë më e rrumbullakët se objekti më i rrumbullakët në këtë botë. Zoti do t’i formësojë ato perla me shumë më tepër mëshirë. Ato do të projektohen posaçërisht që ne t’i shijojmë.

 

Predikim i së Premtes nga: Alban Fejza, Drejtues i Xhematit Online