[search-in-place-form in_current_page="1"]

Kaligrafia muhamedane

Predikim i së Premtes nga: Alban Fejza, Drejtues i Xhematit Online

Përmbledhje:

Në këtë predikim të së Premtes, Alban Fejza e shpjegon se varja e kaligrafisë së emrit të Muhamedit, si varja e kryqeve për Jezusin, e rrezikon adhurimin e idhujve edhe kur nuk është i qëllimshëm, dhe shkon kundër urdhrit të Kuranit për të mos bërë dallim midis të dërguarve të Zotit.

Transkripti i videos:

Lavdi Zotit. Nuk ka zot tjetër përveç Zotit.

Sipas strofës 33:21, Muhamedi është shembull për besimtarët. Megjithatë, ai vetë nuk e vuri kurrë kaligrafinë e emrit të tij në muret e shtëpive të tij apo të xhamive. Nuk ka asnjë dëshmi për këtë në Kuran, madje as në Hadith. Pra, ndjekja e Muhamedit do të thotë se duhet ta bëjmë të njëjtën gjë si ai, që është të mos e vëmë emrin e tij në mure. Varja e kaligrafisë me emrin e Muhamedit në mure është në thelb e njëjtë me kur të krishterët i vënë kryqet në muret e tyre. I vetmi dallim është se të krishterët e adhurojnë Jezusin duke qenë të vetëdijshëm për këtë, ndërsa myslimanët e adhurojnë Muhamedin pa qenë të vetëdijshëm për këtë.

Megjithatë, nëse dikush është i vetëdijshëm apo jo nuk e justifikon nga adhurimi i idhujve, sipas strofave 6:22 deri në 6:24. Strofat thonë: “Në ditën kur do t’i thërrasim të gjithë, do t’i pyesim ata që vendosën ortakë: ‘Ku janë idhujt që i vendosët?’ Përgjigjja e tyre katastrofike do të jetë: ‘Për Zotin, Zotin tonë, ne nuk vendosëm kurrë ortakë.’ Vini re si e gënjyen veten, dhe si i braktisën idhujt që i kishin shpikur.” Pra, sipas këtyre strofave, muhamedanët do të jenë krejtësisht të pavetëdijshëm se e adhuruan Muhamedin, por strofa nuk i justifikon. Ishin ende adhurues idhujsh, pavarësisht sa të vetëdijshëm ishin për këtë.

Kur bëhet fjalë për të gjitha mëkatet e tjera, nëse njerëzit i bënë pa dashje, do të falen në botën tjetër, sepse ishte pa dashje. Por nëse ishte adhurim idhujsh pa dashje, do të duhet ta paguajnë ende, sepse nuk mund të pohosh se diçka ndodhi pa dashje në lidhje me vetë çështjen për të cilën u krijove që në fillim. Zoti thotë në strofën 51:56: “Nuk i krijova xhindët dhe njerëzit përveç për të më adhuruar vetëm Mua.” Duke pasur parasysh se kjo është arsyeja kryesore pse ekzistojmë, nuk mund të pohosh se shkuarja kundër saj ishte pa dashje. Ai justifikim nuk llogaritet për arsyen kryesore të ekzistencës tënde.

Mund të pohojmë se e vramë dikë pa dashje në një aksident me veturë, për shembull. Mund të pohojmë se hëngrëm mish derri pa dashje, duke menduar se ishte mish lope. Por nuk mund të pohojmë se adhuruam apo u shërbyem të tjerëve në ortakëri me Zotin pa dashje, sepse kjo është e vetmja punë e vërtetë e jona në jetë. Nëse dikush të punëson për ta ushqyer macen e tij, për shembull, mund të pohosh se e theve tasin pa dashje, apo se i le dritat ndezur pa dashje kur e ushqeve macen. Por nuk mund të pohosh se nuk e ushqeve macen pa dashje, sepse për këtë u punësove që në fillim. Pronari i maces mund të të paguajë ende nëse ia theve tasin apo ia le dritat ndezur, por nuk do të të paguajë nëse nuk ia ushqeve macen, sepse për këtë të punësoi.

Në të njëjtën mënyrë, arsyeja jonë e vetme e ekzistencës në këtë botë është ta adhurojmë vetëm Zotin dhe askënd tjetër, dhe nëse dështojmë në këtë, nuk mund të pohojmë se nuk ishim të vetëdijshëm apo se e bëmë pa dashje. Kjo është e vetmja punë e jona në këtë jetë, dhe prandaj është e vetmja çështje ku justifikimi i pavetëdijes nuk është i justifikuar. Pra, është e mundur që dikush ta adhurojë Muhamedin pa qenë i vetëdijshëm se po e bën, por kjo nuk do të jetë justifikim i mjaftueshëm në Ditën e Gjykimit.

Tani, duke pasur parasysh se adhurimi i idhujve është i vetmi faj i pafalshëm, sipas strofës 4:48, madje edhe mundësia më e vogël që dikush mund të jetë adhurues idhujsh pa qenë i vetëdijshëm për këtë duhet ta frikësojë, nëse është i sinqertë. Madje edhe mundësia më e vogël që vënia e kaligrafisë së emrit të Muhamedit pranë kaligrafisë së emrit të Zotit është adhurim idhujsh duhet ta frikësojë një person aq shumë saqë ta shmangë plotësisht. Përsëri, edhe nëse nuk është i sigurt nëse është adhurim idhujsh apo jo, fakti i thjeshtë që mund të jetë adhurim idhujsh duhet të jetë i mjaftueshëm për të vendosur kundër saj. Meqë adhurimi i idhujve është i vetmi faj që Zoti nuk e fal, dhe ndëshkimi i tij zgjat përgjithmonë, nuk është e arsyeshme ta rrezikojmë gjithë përjetësinë tonë thjesht për ta vënë kaligrafinë e Muhamedit në mur, apo për ta varur një kryq në mur për ta simbolizuar Jezusin.

Madje më shumë, bërja e kësaj shkon kundër shumë strofave të tjera në Kuran që na thonë të mos bëjmë dallim midis të dërguarve të Zotit, sepse kur e vëmë kaligrafinë e një të dërguari dhe nuk e bëjmë për të tjerët, bëjmë dallim midis të dërguarve. Strofa 2:136 thotë: “Ne besojmë në Zotin, dhe në atë që na u zbrit ne, dhe në atë që iu zbrit Abrahamit, Ismailit, Isakut, Jakobit dhe Patriarkëve; dhe në atë që iu dha Moisiut dhe Jezusit, dhe të gjithë profetëve nga Zoti i tyre. Nuk bëjmë dallim midis asnjërit prej tyre. Vetëm Atij ne jemi të nënshtruar.” Strofa 2:285 thotë: “I dërguari ka besuar në atë që i zbriti nga Zoti i tij, dhe po ashtu besimtarët. Besojnë në Zotin, engjëjt e Tij, shkrimin e Tij, dhe të dërguarit e Tij: ‘Nuk bëjmë dallim midis asnjërit nga të dërguarit e Tij.’ Thonë: ‘Dëgjojmë, dhe bindemi. Na fal, o Zoti ynë. Te Ti është destinacioni përfundimtar.'”

Pra, nëse dikush e vë kaligrafinë e Muhamedit në mur pa e vënë kaligrafinë e profetëve të tjerë, ai apo ajo po bën dallim midis të dërguarve të Zotit dhe po shkon kundër strofave 2:136 dhe 2:285 në Kuran. Dhe e njëjta gjë vlen për vënien e kryqeve dhe pikturave të Jezusit.