[search-in-place-form in_current_page="1"]

Klasifikimi i krijesave

Predikim i së Premtes nga: Rashad Khalifa, imam i Xhamisë së Tucsonit

Përmbledhje:

Në këtë predikim të së Premtes, Rashad Khalifa shpjegon pse duhet ta duam Zotin mbi çdo gjë: kur anuam me blasfeminë e Dreqit, engjëjt do të na kishin dërguar të gjithëve në Ferr, por Zoti, Më i Mëshirshmi, na dha një shans të dytë për t’u kthyer në mbretërinë e Tij. Ai gjithashtu shpjegon pse Zoti lejoi që dy strofa të rreme të mbeteshin në Kuran për 1.400 vjet.

Transkripti i videos:

Allahu Ekber. Allahu Ekber.

E lavdërojmë Zotin, dhe dëshmojmë se nuk ka zot përveç Zotit të Vetëm. Thjesht do të bisedoj me ju, meqë nuk përgatita vërtet asgjë, dhe dua të flas për dashurinë ndaj Zotit.

Është pyetje retorike: a duhet ta duam Zotin, dhe pse? Dhe për ta kuptuar pse duhet ta duam Zotin, dhe sa: Kurani i përshkruan besimtarët si ata që e duan Zotin më së shumti, domethënë, më shumë se çdo gjë tjetër, dhe do të përpiqem t’jua ndaj arsyet logjike pse duhet, pse patjetër duhet, ta duam Zotin. Pra, nëse kthehemi pas në histori disa miliardë vjet, kishim miliarda krijesa të Zotit që nuk ishin të klasifikuara. Nuk ishin engjëj, apo njerëz, apo xhindë. E megjithatë ishte Zoti dhe mbretëria e Tij.

Dhe pastaj njëra nga krijesat e zhvilloi këtë ide blasfemuese që e sfidoi autoritetin absolut të Zotit. Dreqi mendoi se edhe ai mund të ishte zot. Kishte mjaft fuqi dhe mjaft kualifikime, mendoi ai, për të shërbyer si zot më vete. Pra, ai e nisi këtë blasfemi. Mes krijesave kishte disa që ishin pothuajse po aq egoistë dhe krenarë sa Dreqi, dhe i thanë vetes: “Po, Dreqi…” Ato krijesa ishin pothuajse të barabarta; disa ishin më të forta se të tjerat në saje të asaj që Zoti u dha. Por ato menduan se, po, Dreqi ka mjaft cilësi, mjaft kualifikime, për të qenë zot përveç Zotit. Këto krijesa ishin gjithashtu egoiste. Kishin ego, kishin krenari, dhe në nënvetëdije po mendonin: “Po, edhe ne, e dini, jemi afër Dreqit, jemi pothuajse të barabartë, kështu që edhe ne mund të jemi zota, ndoshta.” Por e gjithë kjo ishte në kokat e tyre.

Pra, ata e kryen blasfeminë, por jo në të njëjtën masë si Dreqi. Ata bënë blasfemi kundër Zotit; menduan mendërisht se mund ta sfidonin, apo e sfiduan, autoritetin e Tij absolut. Tani, autoriteti absolut i Zotit nuk është praktikë egoiste nga ana e Zotit, i lartësuar qoftë Ai, por është sepse është e vërteta. E vërteta është se vetëm Zoti mund ta drejtojë një mbretëri ku Ai është Zoti. E vërteta është se nuk ka askënd tjetër që mund ta drejtojë një mbretëri.

Pra, Zoti vendosi, siç kemi folur, ta vinte Dreqin në provë. Ai tha: “Atë që e nisi blasfeminë, do ta bëj zot dhe do të shoh çka mund të bëjë.” Ta dëshmonte se është i paaftë, se nuk mund ta bëjë, sepse kjo është mënyra më e mirë për ta zbuluar. Nëse pretendoni se mund të fluturoni me aeroplan, mënyra më e mirë për ta zbuluar është t’ju vënë në një aeroplan dhe t’ju thonë: “Ja, vazhdo e fluturoje.”

Dhe kjo është ajo që Zoti vendosi ta bënte me Dreqin. Dhe të gjitha ato krijesa që u pajtuan me Dreqin ishin të paracaktuara të bëheshin nënshtetasit e tij, ta dëshmonin paaftësinë e tij, dhe, në fakt, ta vuanin paaftësinë e tij. Por sidoqoftë, në këtë moment krijesat u klasifikuan.

Krijesat që e pranuan autoritetin absolut të Zotit pa hezitim, pa asnjë pyetje, u bënë engjëj, apo ishin engjëj. Dreqi, i cili e sfidoi autoritetin absolut të Zotit, u bë xhind, u bë engjëll i rënë. Ai mori një gjykim, një dënim, për t’u kufizuar në universin më të brendshëm (kjo vjen më vonë, sigurisht) dhe për t’u vënë në provë. Dhe pastaj pasardhësit e tij, pasardhësit e Dreqit, janë xhindët. Dhe krijesat që u pajtuan mendërisht me Dreqin, ju dhe unë, u bëmë njerëz. Këta u bënë qeniet njerëzore.

Tani, engjëjt, siç e dini nga Kurani, nga Sureja numër 2… Kur Zoti tha: “Do ta vë Dreqin në provë; do t’i dërgoj këto krijesa dhe do t’u jap një shans të dytë”, Zoti po na jepte një shans të dytë për ta mohuar blasfeminë e sfidimit të autoritetit të Tij absolut. Dhe të vijmë tani, në këto rrethana, ku fillojmë të pastër: lindim në këtë botë duke harruar çdo gjë tjetër, duke filluar gjithçka nga e para. Dhe tani mund ta mohojmë çdo shirk, çdo ide të të paturit një zot tjetër përveç Zotit, dhe të besojmë në autoritetin absolut të vetëm Zotit. Nëse mund ta bëjmë këtë, atëherë kthehemi në mbretërinë e Zotit.

Pra, Zoti deshi që të marrim një shans tjetër. Çka thanë engjëjt? “Dërgoji të gjithë në Ferr.” Engjëjt thanë: “A do të vendosësh në Tokë ata që do ta korruptojnë dhe do të derdhin gjak?” A ju kujtohet kjo nga Sureja numër 2? Pra, në fakt, çka po thonë ata? Zoti tha: “Do t’u jap këtyre krijesave një shans të kthehen tek Unë.” Engjëjt thanë: “Dërgoji të gjithë në Ferr.”

A duhet ta duam Zotin apo jo? Sikur t’u takonte engjëjve, të cilët besuan në autoritetin absolut të Zotit, ne tani do të ishim në Ferr. Nuk do të kishte provë, as shtatë universe, as planet Tokë; do të ishte vetëm Ferri. Do të ishim dëbuar nga mbretëria e Zotit, dhe ju dhe unë tani do të ishim në Ferr.

Por Zoti, i cili e përshkroi Veten si Er-Rahmanir-Rahim, i Gjithëhirshmi, Mëshirëploti, tha: “Po u jap një shans tjetër të vijnë tek Unë.” A mendoni se duhet ta duam Zotin? A nuk duhet ta duam Zotin për këtë? Prandaj duhet ta duam Zotin. Këtë grindje në Shoqërinë e Lartë e gjejmë në Suren 38, strofa 69, dhe gjeta gjithashtu gjurmë të saj, apo ndoshta as gjurmë, ndoshta të njëjtën gjë, në Bibël, në shkrimin e mëparshëm: Romakëve 3:23, që është shumëfish i 19-ës, kapitulli 3, vargu 23.

Me sa duket nuk e shkrova vargun këtu. Oh, po, mirë. Nuk e shkrova këtu, por tani më kujtohet. Flet për faktin që të gjithë kemi mëkatuar. Të gjithë e kemi sfiduar autoritetin absolut të Zotit. Kemi kryer një krim; prandaj jemi këtu. Një krim i tmerrshëm, i tmerrshëm, për të cilin engjëjt menduan se duhet të shkonim në Ferr menjëherë. Ndoshta e keni parë Romakëve 6:23, ku thuhet: “Paga e mëkatit është vdekja.” Një deklaratë shumë e famshme: paga e mëkatit është vdekja.

Sepse, si pasojë e këtij rebelimi, rebelimit të Dreqit dhe të juajit e të timit, sistemi që Zoti e projektoi parashikonte vdekjen e të gjitha atyre krijesave. Ju dhe unë ishim të vdekur para se të vinim këtu. Zoti e krijoi vdekjen si pasojë e asaj blasfemie. Pra, “paga e mëkatit është vdekja” vjen nga ajo origjinë. Dhe pastaj te Hebrenjve 1:3, flasin për pastrimin e mëkateve tona. Pastrimi i mëkateve tona do të thotë mohimi i idhujtarisë sonë – idhujtaria duke qenë ideja se mund të ketë zot përveç Zotit – që të mund të bëhemi “bij”, siç thuhet, të Zotit, që do të thotë kthim në mbretërinë e Zotit.

Pendohuni. Le të përpiqemi të kthehemi. Elhamdulil-lah. E lavdërojmë Zotin, dhe dëshmojmë se nuk ka zot përveç Tij.

Ne e kryem atë blasfemi, dhe për ta thënë troç, engjëjt thanë: “Dërgoji të gjithë në Ferr”, dhe Zoti tha: “Unë e di atë që ju nuk e dini.” Zoti tha: “Do t’u jap një shans tjetër.” Por kur shikojmë përreth nesh, shohim sa të këqij jemi, sa e keqe është raca njerëzore.

Janë aq të këqij sa nuk është as për të qeshur. Janë aq të këqij sa nuk ka asnjë xhami të vetme në botë, përveç kësaj xhamie dhe disa të lidhura me të, ku Zoti përkujtohet vetëm, ku Zoti është Zoti absolut. Çdo xhami e vetme në botë e shkel urdhërimin në 72:18 që thotë: “Xhamitë i takojnë Zotit; mos thërrisni asnjë emër tjetër përveç emrit të Tij.” Dhe provoni t’u kërkoni ta thonë “La ilahe il-lallah”, nuk ka zot përveç Zotit. Kemi një xhami pikërisht këtu; thjesht provojeni. Dua të them, nuk është as tri milje larg prej këtu. U thoni “La ilahe il-lallah”, dhe do t’ju rrahin. Në fakt do të bëhen të dhunshëm.

Kjo është xhami tipike, dhe ju rrahin vetëm sepse jeni këtu në Amerikë, sepse kjo është botë e civilizuar. Atje, do t’ju vrasin pse e thoni “La ilahe il-lallah”. Janë kaq të këqij. Çdo kishë në botë, më të mëdhatë, katedralet, të gjitha ato ndërtesa të bukura: gjithmonë po rebelohen kundër Zotit, duke thënë se Isai është Zot, apo Bir i Zotit, apo Ati, Biri dhe Shpirti i Shenjtë. E shihni, kjo jemi ne. Fillimisht, ne e sfiduam autoritetin absolut të Zotit. Dhe ne jemi të paktët për të cilët Zoti u tha engjëjve: “Unë e di atë që ju nuk e dini.”

Po shkruaja një fusnotë në përkthimin e ri se pse Zoti lejoi që dy strofa, strofa të rreme, të futeshin në Kuran për 1.400 vjet. Pse e lejoi Ai këtë për 1.400 vjet? Është sepse vetëm disa vjet pas vdekjes së Profetit, ata u kthyen në idhujtari. Myslimanët u kthyen në idhujtari. Vetëm se këtë herë, idhulli i tyre ishte Profeti, i cili i kishte mundur. Profeti e fitoi luftën, dhe ata u bënë myslimanë, por disa vjet më vonë u kthyen në idhujtari. Ata nuk e meritonin Kuranin. Dhe e vranë Aliun dhe familjen e tij, që është familja e Profetit. E vranë familjen e Profetit për shkak të këtyre dy strofave.

Dhe i kam dokumentet; do t’i shihni dokumentet në fusnotë. Nuk kisha ndërmend të hyja në këtë temë, por meqë hyra: gjatë kohës së Uthmanit, Halifi formoi një komision për të bërë kopje të Kuranit, për ta marrë Kuranin origjinal që Profeti e shkroi me dorën e tij, për të bërë kopje prej tij dhe për t’i dërguar në tokat e reja. Ata kishin hapur toka të reja në Siri, Damask, Irak e kështu me radhë, dhe donin t’i dërgonin këto kopje atje. Tani, Sureja 9 ishte sureja e fundit e shpallur në Medinë. Profeti i kishte shkruar të gjitha këto sure, me udhëzimet se ku shkon secila.

Dhe njëri nga shkruesit, apo ndoshta dy, sugjeroi: “Meqë këto kopje po shkojnë në toka të reja, le ta nderojmë Profetin tonë dhe t’i shtojmë disa strofa që e lavdërojnë.” Aliu ishte anëtar i atij komisioni. Uthmani ishte mbikëqyrësi; ai ishte Halifi. Aliu ishte anëtar, Zejd ibn Thabiti ishte anëtar, Ubejj ibn Ka‘bi ishte anëtar, dhe ndoshta disa të tjerë.

Pra, kur doli ky sugjerim, Aliu u tërbua. Dhe pastaj, si pasojë e atij sugjerimi, Uthmani u vra, Aliu u bë Halif, dhe mbështetësit e dy strofave i shpallën luftë Aliut. Pesëdhjetë vjet luftë erdhën pas kësaj për shkak të këtyre dy strofave, dhe kulmuan në betejën e Qerbelasë, ku Husejni dhe tërë familja e Profetit u fshinë, përveç grave dhe fëmijëve. I vranë të gjithë.

Dhe pastaj sundimtari i parë që erdhi pas kësaj lufte ishte Mervan ibn el-Hakemi. Gjëja e parë që bëri ishte çka? E dogji Kuranin që Muhamedi e shkroi me dorën e tij. Kishte frikë se lufta do të fillonte sërish nga e para. Pra, këta njerëz nuk e meritonin Kuranin e vërtetë, dhe për 1.400 vitet e fundit nuk kishte… Dua të them, jam i mahnitur që arritëm në këtë përfundim, me hirin e Zotit, se do ta adhurojmë vetëm Zotin, se do ta ndjekim Kuranin. Dhe Zoti po na jep dhurata, dhurata. Zoti po na mbulon me dhurata, duke përfshirë Kuranin e vërtetë, i cili do të shtypet, nëse do Zoti, për herë të parë pas 1.400 vjetësh. Do ta kemi Kuranin e vërtetë pa dy strofat e rreme.

Dhe tani e kam fusnotën në dispozicion që cilido prej jush ta lexojë dëshminë, provën, për dy strofat, dhe ajo është e pakundërshtueshme. Në javët e fundit, Abdullahu dhe Mahmudi kanë qenë të zënë. Tubacioni është hapur përmes tyre dhe Ihsanit, dhe dëshmia po vjen shumë shpejt, vetëm për t’u përfshirë në atë fusnotë. Është e pabesueshme. Abdullahu hyri me disa mrekulli të tjera këtë pasdite. Mendova se po e shtypja fusnotën përfundimtare. Ai tha: “Nuk është përfundimtarja.” Pra, Zoti i lejoi ato dy strofa për ata njerëz, sepse ata nuk e meritonin Kuranin.

Ata janë aq të këqij sa do t’i kuptojmë strofat në Suren 22, strofat 19 deri në 22. Njerëzit thonë se këto janë strofa shumë të ashpra, por nëse i shihni ata njerëz, do ta kuptoni se Zoti është shumë i mëshirshëm që i ndëshkon vetëm kaq në Ferr. Këto strofa thonë se do t’u qepen rroba prej zjarri, dhe diçka si acidi sulfurik do t’u derdhet mbi kokë (acidi sulfurik i Botës Tjetër, i cili është shumë më i fortë se ai që kemi tani) që do t’ua shkrijë të brendshmet. Ata do të mbyllen në kazanë hekuri, apo qeli hekuri, dhe sa herë që duan ta lënë mjerimin, do të detyrohen të kthehen brenda. Këto janë strofa shumë të ashpra, por kur i takoni këta njerëz, do ta shihni se Zoti është i mëshirshëm.

Sepse ata këmbëngulën të shkonin drejt atij ndëshkimi, dhe vërtet meritojnë shumë më keq. E takuam njërin prej tyre, siç ju thashë në Hutben e fundit, në Los Anxhelos. Pikërisht para meje erdhi një profesor nga Instituti Teologjik i Çikagos për të na thënë se Kurani është halucinacion i Muhamedit, një halucinacion i brendshëm i Muhamedit, dhe se është i gabueshëm. Dhe pastaj erdha unë menjëherë pas tij, duke paraqitur dëshmi fizike, të pakundërshtueshme se Kurani është hyjnor dhe është nga Zoti. Pastaj këta njerëz, disa arabë, të ashtuquajtur myslimanë, u ngritën dhe më sulmuan mua. Nuk e sulmuan tipin që tha se Kurani është halucinacion i brendshëm. Dhe i shikoni, dhe e dini se ky ndëshkim nuk është i mjaftueshëm për ta, se Zoti është shumë i mëshirshëm.

Vërtet, dua të them, sikur të kisha ndërmend ta kundërshtoja dikë, dhe jam mysliman, dhe e dëgjova dikë të thoshte se Kurani është halucinacion i brendshëm, do ta ndryshoja planin tim. Do ta sulmoja tipin që thotë se Kurani është halucinacion, dhe tipin tjetër do ta merrja mënjanë dhe do ta rrihja apo diçka, por mënjanë, jo në publik. Ata nuk e bënë këtë.

Në Ditën e Gjykimit, ata do ta thërrasin rojtarin e Ferrit, Malikun, dhe do të thonë: “Thuaji Zotit tënd të na japë fund.” Dhe Maliku do të thotë: “Më vjen keq, do të zgjasni përgjithmonë”, sepse ata këmbëngulën në këtë. Sureja 40 thotë se këta njerëz argumentojnë me gënjeshtër për ta mundur të vërtetën, dhe këta njerëz erdhën me atë që qartazi është gënjeshtër.

Ata erdhën me gjëra të ngulitura në mendjet e tyre. Thonë: “I numërove shkronjat në këtë mënyrë, por duhet të numërohen në një mënyrë tjetër”, e cila është mënyrë e gabuar. Megjithatë, kur e paraqita punimin, u dhashë numra, as shkronja. Ata mund t’i merrnin shkronjat, por duhej ta kishin ndryshuar mendjen atëherë, sepse nuk ka argument kundër numrave. Nëse i merrni të gjithë numrat në Kuran dhe i mbledhni, keni një shumëfish të 19-ës. Kjo nuk ka të bëjë fare me shkronjat.

Por Zoti thotë se arsyeja pse këmbëngulën të shkonin në Ferr, dhe arsyeja pse u nënshtrohen atij ndëshkimi të tmerrshëm, i cili nuk është i mjaftueshëm për ta, është sepse “Ne u dhamë të vërtetën, por ata e urryen të vërtetën.”