Predikim i së Premtes nga: Alban Fejza, Drejtues i Xhematit Online
Përmbledhje:
Në këtë predikim të së Premtes, Alban Fejza e shpjegon se nuk duhet t’i gjykojmë ashpër besimtarët e së kaluarës, sepse tregimet e tyre u zhvilluan gjatë periudhave të gjata kohore në të cilat njerëzit harrojnë, dhe se ritualet e adhurimit janë të nevojshme për ta kujtuar vazhdimisht Zotin dhe për ta përtërirë dashurinë tonë për Të.
Transkripti i videos:
Lavdi Zotit. Nuk ka zot tjetër përveç Zotit. Shumë herë kur e lexojmë Kuranin, dhe Zoti na tregon shembuj të besimtarëve të dobët të së kaluarës apo të mosbesimtarëve, bëhemi shumë gjykues ndaj tyre, dhe disa njerëz madje i kritikojnë hapur sepse harrojmë se ato ngjarje ndodhën gjatë një periudhe të gjatë kohore. Më lejoni ta marr një shembull nga Kurani për t’ju treguar çfarë dua të them. Më lejoni t’i lexoj strofat 2:50 dhe 51 që u flasin Bijve të Izraelit. Ato thonë: “Kujtoni si e ndamë detin për ju; ju shpëtuam dhe i mbytëm njerëzit e Faraonit para syve tuaj. Megjithatë, kur e thirrëm Moisiun për dyzet net, ju e adhuruat viçin në mungesën e tij, dhe u bëtë të ligj.” Sigurisht, mund ta marrësh çdo person nga rruga sot, dhe ta vësh në atë situatë, dhe është shumë e pamundshme që ai do ta bënte atë që e bënë Bijtë e Izraelit. Imagjinoni, e transportuam njërin prej nesh me një “makinë kohe” në të kaluarën dhe e vumë në një grup bashkë me Bijtë e Izraelit, dhe ai e pa me sytë e tij Moisiun duke e goditur detin me shkopin e tij, dhe deti u nda, e pastaj Bijtë e Izraelit fillojnë ta adhurojnë viçin. Si mendoni se do të reagonte njëri prej nesh? Mund ta imagjinojmë veten duke thënë: “Hajde, njerëz! Si mund ta bëni këtë? E patë Moisiun duke e ndarë detin. Sigurisht, Zoti për të cilin foli Moisiu është Zoti i vërtetë. Nuk është e mundur që viçi të jetë zot. A nuk ju bindi ndarja e detit?”
Megjithatë, e vërteta është se shumica e njerëzve, përfshirë besimtarët, do ta bënin të njëjtin gabim si Bijtë e Izraelit. Mbani mend, ata ishin populli i zgjedhur i Zotit. Pra, si është e mundur? Bëhet e mundur sapo ta marrim parasysh kalimin e kohës. Tani më lejoni ta tregoj të njëjtin tregim, por më lejoni ta theksoj kalimin e kohës ndërsa e tregoj. Po e imagjinoj në mënyrë artificiale. Nuk po them se ashtu ndodhi, por thjesht për hir të argumentit, më lejoni ta tregoj të njëjtin tregim duke i futur fjalët e mia për ta përshkruar kalimin e kohës. “O Bijtë e Izraelit, kujtoni si e ndamë detin për ju. Kur Moisiu e goditi detin me shkop në mëngjes, dhe e patë Faraonin dhe ushtrinë e tij disa milje larg duke iu afruar. Kishit frikë se do të kapeshit, e pastaj deti filloi të bëhej gjithnjë e më i cekët për rreth dy orë, e pastaj u ngritën disa erëra, dhe e shtynë edhe më tej në të dy anët, dhe nga fundi i ditës, ishte ndarë plotësisht në dy pjesë, dhe pikërisht kur Faraoni ishte gati të arrinte, ju shpëtuat. E pastaj kur kaluat në anën tjetër, kaluan disa vite. Shumë prej jush patën fëmijë, dhe bagëtia juaj u shumua, dhe kaluat disa vite duke luajtur me fëmijët tuaj, dhe duke e rritur bagëtinë, dhe ka anëtarë të rinj në familjen tuaj me të cilët nuk e diskutoni shumë të kaluarën, dhe tani keni zhvilluar interesa të reja, dhe keni probleme të reja tani, dhe ky djali i ri që na është bashkuar së fundmi, Samiriu, propozoi që ajo që ndodhi me Moisiun i përket së kaluarës, dhe mund ta kemi një Zot të ri tani. Kanë kaluar disa vite që kur Zoti nuk na ka treguar ndonjë mrekulli. Sa kohë duhet të presim, para se ta kemi një sukses tjetër? Ndoshta çdo zot mund të na tregojë një mrekulli. Ndoshta duhet ta adhurojmë këtë zot tjetër. Ia vlen ta provojmë. Nuk kemi shumë për të humbur. Zoti i Moisiut nuk na ka treguar ndonjë mrekulli tash e disa vite, dhe a doni të plakeni ende në shkretëtirë, dhe ta jetoni gjithë jetën tuaj në shkretëtirë, dhe ndoshta ndarja e detit ishte diçka që ndodh kështu herë pas here gjithsesi.” Siç mund ta shihni, nëse mund ta vëmë veten në atë situatë dhe ta lëmë të kalojë shumë kohë, midis bindjes sonë dhe ndonjë ngjarjeje tjetër, është e mundur edhe për ne të largohemi nga bindjet e forta. Strofa 28:45 thotë: “Por ne krijuam shumë breza, dhe, për shkak të kohëzgjatjes, (ata devijuan)…” Pra, po, largimi nga besimi është i mundur me kalimin e kohës. Dhe në fakt, kjo është një nga arsyet pse Zoti e krijoi kohën – sepse Ai përfundimisht e di kush midis njerëzve është besimtar i vërtetë, dhe kush midis njerëzve thjesht i ka pritjet e gabuara nga Zoti, dhe përfundimisht me kohën mosbesimtarët do ta humbasin vlerësimin për çfarëdo që i ndihmoi të binden për Zotin. Në fakt, fjala “mosbesimtar” (kafir) në Kuran, kuptimi i saj fjalë për fjalë është mosmirënjohës, ose dikush që e mohon vlerën e së mirës. Dhe falë Zotit, të gjithë ne e kemi parë të vërtetën, dhe ka fakte, dhe ngjarje, dhe fjalë, mendim logjik që na kanë bindur për besimin tonë. Megjithatë, është e mundur edhe për ne të largohemi nga besimi ashtu siç bënë Bijtë e Izraelit. Por ka një metodë për ta parandaluar këtë. Dhe Zoti ua dha atë metodë Bijve të Izraelit në Dhiatën e Vjetër. Ai u thotë atyre: “Tani e tutje, pasi e keni dëshmuar ndarjen e detit, duhet ta mbani një ngjarje përkujtimore çdo vit për t’ia kujtuar vetes se Unë isha Zoti që ju çliroi nga Faraoni”, dhe ajo festë ende përkujtohet midis hebrenjve, edhe sot e kësaj dite. Pra, për të mos e humbur vlerësimin tonë për faktin se Zoti na udhëzoi, duhet ta gjejmë ndonjë mënyrë përsëritëse për ta rindezur kujtesën tonë, dhe ta kujtojmë në mënyrë aktive faktin se Zoti na udhëzoi, dhe kjo arrihet përmes ritualeve. Nuk duhet t’i harrojmë Predikimet e së Premtes, çdo javë. Nuk duhet t’i harrojmë lutjet sa herë që vjen koha e duhur e lutjes. Lutjet e Kontaktit janë përkujtues për ta kujtuar Zotin.
Në fakt, do të kishte qenë shumë më mirë sikur ta kujtonim Zotin drejtpërdrejt për shkak të vlerësimit tonë të thellë, por siç mund ta shihni me kalimin e kohës, është e mundur ta humbasësh atë vlerësim, dhe për ta parandaluar këtë, duhet t’ia kujtojmë vetes në mënyrë aktive, dhe kjo mund të arrihet vetëm përmes ritualeve. Dhe unë vetë kam qenë dhe ende në pjesën më të madhe jam një person që nuk i pëlqen t’i theksojë proceset dhe ritualet sepse shpesh i kthejnë njerëzit në hipokritë, dhe pajtohem me atë që thonë të krishterët se gjëja më e rëndësishme është ta duam Zotin. Por ajo që thonë ata është e mundur vetëm për një kohë të shkurtër. Nuk mund ta duash Zotin gjithë jetën tënde, përveç nëse përfshihen ritualet. Përfundimisht me kohën të gjithë harrojnë, dhe kemi nevojë për rituale për të na kujtuar, dhe për ta rindezur dashurinë tonë për Zotin, dhe për ta kujtuar se dikur nuk ishim të udhëzuar, dhe Zoti na udhëzoi. Duhet ta vlerësojmë këtë, dhe të angazhohemi në mënyrë aktive në ritualet e adhurimit për ta përtërirë vlerësimin tonë për këtë.