[search-in-place-form in_current_page="1"]

Komentim i Sures “Romakët”

Përmbledhje:

Në këtë predikim të drejtpërdrejtë të së Premtes, Alban Fejza komenton strofat hyrëse të Sures 30, “Romakët”, duke e shpjeguar profecinë e humbjes së romakëve dhe fitores së tyre të mëvonshme, përmbushjen e saj në histori, dhe kuptimin e saj më të gjerë deri në rënien e Konstandinopojës në vitin 1453 e më tej.

Transkripti i videos:

Hyrja:

Lavdi Zotit. Nuk ka zot tjetër përveç Zotit. Sot dua në fakt të bëj një komentim mbi suren Romakët. Thjesht do t’i lexoj disa strofa dhe do t’i komentoj pak.

Kërkoj strehim te Zoti nga Satani i mallkuar. Sura 30 në Kuran ka titullin: “Romakët”.

[30:0] Në emër të Zotit, Më i Gjithëmëshirshmi, Më i Mëshirshmi

[30:1] E. L. M. —e dimë se vlera gjeometrike e ELM është 71, kështu që mund të themi edhe thjesht 71.

[30:2] Me siguri, romakët do të mposhten.

[30:3] Në tokën më të afërt. Pas humbjes së tyre, do të ngrihen sërish dhe do të fitojnë.

[30:4] Brenda disa vitesh. I tillë është vendimi i Zotit, si në profecinë e parë, ashtu edhe në të dytën. Atë ditë, besimtarët do të gëzohen.

[30:5] Në fitoren e Zotit. Ai i jep fitore kujt të dojë. Ai është i Gjithëfuqishmi, Më i Mëshirshmi.

[30:6] I tillë është premtimi i Zotit – dhe Zoti nuk e thyen kurrë premtimin e Tij – por shumica e njerëzve nuk e dinë.

Në rregull, pra thjesht dua t’i komentoj këto strofa. Këto strofa pak a shumë kuptohen në një mënyrë shumë të ngushtë, specifike bazuar në burime historike, dhe sot dua ta zgjeroj më shumë këtë. Për ta bërë këtë, para se ta bëj këtë, dua së pari ta tregoj historinë e romakëve—kush ishin ata e gjëra të tilla—që ta kuptojmë më mirë e pastaj ta dimë si vlen për ne sot.

Një nga gjërat që mjaft shpesh më pëlqen t’i bëj online—kur mërzitem—është se më pëlqen t’i shikoj shtetet duke u zgjeruar. Le të themi si u kolonizua SHBA-ja apo si u zgjeruan perandoritë e lashta. Është thjesht si të shikosh harta—më pëlqejnë hartat. Pra, do ta tregoj një video në YouTube. Shpresoj ta shihni mirë.

Zgjerimi dhe ndarja e Romës

Videoja në YouTube është “Historia e romakëve çdo vit”. Pra, në thelb këtu në këndin e djathtë, më lejoni të shoh nëse e shihni—po, mendoj se e shihni—këtu në këndin e djathtë e kemi vitin, dhe këtu e kemi kush ishte mbreti dhe kryeqyteti. Roma pak a shumë filloi rreth vitit 750. Nuk është e sigurt, por afërsisht atëherë. Thjesht do ta luaj videon që të shohim si Roma, Perandoria Romake, u zgjerua e pastaj si pak a shumë u zhduk, dhe të komentoj. Ndoshta do të komentoj rrugës, kështu që më lejoni ta luaj videon. Do ta luaj me shpejtësi 1,5 që të mos bëhet e mërzitshme.

Në thelb, kjo pikë e kuqe këtu është Roma. Supozohet, nuk e di nëse është e vërtetë, që e filluan dy vëllezër—njëri nga dy vëllezërit—dhe thjesht u zgjerua prej aty.

Pra, kjo është rreth vitit 600 p.e.s. (Para Krishtit).

Dhe rreth vitit 500 p.e.s.

Dhe kjo është rreth vitit 300 p.e.s.

Pak a shumë ndërsa grekët po dobësohen, Perandoria Romake është shumë më e fortë, por po i përfshin grekët aty.

Deri në vitin 50, përfshin edhe Izraelin, Jerusalemin. Pra, në vitin zero, kur lindi Jezusi, përfshinte Izraelin, kështu që teknikisht Jezusi lindi në Izrael, por brenda Perandorisë Romake. [Deri në vitin 150] U zgjerua, mendoj, deri në Britani dhe deri në Rumani, me sa duket, dhe Spanjë.

Tani kemi dy anë; nuk i di saktësisht datat. Fillimisht u nda për arsye praktike, e pastaj mbeti kështu: e ndarë në Perandorinë Romake Lindore dhe Perandorinë Romake Perëndimore—dy perandori të veçanta, pak a shumë perandori të veçanta.

Jemi rreth vitit 400 këtu. Perandoria Romake Perëndimore pak a shumë ra shumë herët, rreth viteve 400, varësisht si e përkufizon.

Perandoria Romake Lindore, meqë ra fjala, e quanin veten romakë. Këtu në video thotë Bizantine, që është emër i mëvonshëm i përdorur nga historianët dhe grekët, sepse ajo që donin të thoshin është se nuk ishin mjaftueshëm të krishterë—kjo është ajo që e kishin fjalën me këtë, dhe është emër i mëvonshëm. Por njerëzit në vitin 400 në atë rajon—le të themi njerëzit në Turqi, njerëzit në Egjipt, njerëzit në Ballkan, njerëzit në Siri, njerëzit në Izrael—nëse i pyet: “Çka jeni?” do të thoshin romakë. Kjo ishte gjithçka që dinin. Nuk e identifikonin veten si egjiptianë apo shqiptarë si sot; do të thoshin romakë në atë rajon nëse i pyetje në atë vit. Më vonë, i riemërtuan ato rajone. Kishin qytete natyrisht, kështu që do të thoshin “Jam nga Jerusalemi” nëse dikush është nga Jerusalemi apo nga Petra. Ata vetë do të mendonin se janë romakë.

Zbulimi i profecisë

Rreth kësaj kohe, lindi Muhamedi. Tani jemi në vitin 595, 602, 606, 608, 610, 611, 612.

Kjo është pjesa kyçe. Shumica e historianëve do të përqendrohen vetëm në këtë pjesë, sepse Kurani e përmend. Le të kthehemi te Kurani, çka thotë Kurani. Kurani thotë: [30:2] Me siguri, romakët do të mposhten. Kështu e përktheu Rashadi, por në arabisht thotë: me siguri romakët pak a shumë sapo u mposhtën.

Kjo Sure u zbulua në vitin, mendoj, 613 apo 614—mendoj se 614 është data më e saktë—dhe thotë: me siguri romakët pak a shumë u mposhtën në tokën më të afërt. Pas humbjes së tyre, do të ngrihen sërish dhe do të fitojnë. Pra, në vitin rreth 614, Muhamedi po persekutohej në Mekë, dhe vjen lajmi nga romakët se ishin mposhtur. Lajmi vjen në Arabinë Saudite, dhe Zoti e zbulon këtë Sure duke i thënë Muhamedit pak a shumë mos u shqetëso, do të ngrihen sërish dhe do të fitojnë.

Arsyeja pse zbulohet kjo është se idhujtarët e Mekës gjatë kohës së Muhamedit i favorizonin më shumë persët, sepse nuk kishin shkrim të shenjtë; nuk ishin njerëz të shkrimit të shenjtë. Ndërkohë, Muhamedi dhe besimtarët donin që romakët të fitonin, sepse romakët e kishin shkrimin e shenjtë—e kishin Biblën e gjithë këtë. Pra, po mbanin anën e dy ekipeve të ndryshme, nëse mund ta thuash kështu.

Romakët u mposhtën në vitin 614, që është pak a shumë koha kur Muhamedi po persekutohet vërtet shumë në Mekë. Më vonë, do ta shohim se kur besimtarët fitojnë në Betejën e Bedrit—që është hera e parë që besimtarët fitojnë—është edhe kur romakët kthehen dhe i mposhtin persët mbrapsht.

Këtu jemi në vitin 612, dhe çka ndodhi, meqë ra fjala, në vitin 614—kushtojini vëmendje këtij rajoni përreth Jerusalemit. Ky është viti 612 tani, 614—shikoni, pak a shumë e humbën Jerusalemin.

Jo, ky është 615, harta po shkon shpejt. Rreth vitit 614 e humbën Jerusalemin, dhe ky është rajoni që do të ishte në kontakt me arabët, që do të thotë se arabët, kur mendonin për romakët, pak a shumë mendonin për pjesën më të afërt që e takonin nga romakët. Prandaj Kurani thotë “në tokën më të afërt”, që do të thotë cilado pjesë e Perandorisë Romake që është më afër Mekës dhe Muhamedit, ajo u mposht—jo domosdoshmërisht të gjithë romakët. Mund ta kuptojmë kështu, edhe pse do ta shihni se mund ta kuptojmë edhe globalisht.

Rreth vitit 614 ky rajon u humb përreth Jerusalemit; persët i mposhtën romakët, e pastaj rreth 8 deri 10 vjet më vonë e rimarrin. Kjo është ajo që historianët do ta përmendin si arsyen e kësaj Sureje. Po shkojmë në 619—shikoni, persët madje e morën Egjiptin në një moment, dhe shikoni tani rreth vitit 624 apo rreth 630 e rimarrin sërish.

Harta po lëviz shpejt, kështu që është vërtet e vështirë ta kapësh. Rreth vitit 630 e kanë sërish, dhe kjo është ajo që e kishin fjalën besimtarët e së kaluarës kur e lexonin këtë sure; kjo është ajo që kuptonin.

Zgjerimi në një profeci globale: Rënia e vitit 1453

Megjithatë, siç mund ta shohim, Roma është perandori e madhe që shtrihet nëpër shumë shekuj. A mendoni se Zoti do të përmendte thjesht një rast specifik? Le të vazhdojmë, sepse në fakt e humbin sërish. A do të thotë se në fakt nuk fituan? Çka ndodhi? Le të vazhdojmë në fakt nëpër gjithë historinë dhe ta kuptojmë plotësisht.

Roma po humb sërish këtu, që do të thotë se po zvogëlohet rreth viteve 600. Meqë ra fjala, në këtë kohë, edhe pse në vitin 700 Roma ishte pjesë e Perandorisë Romake, në fakt ishte Konstandinopoja kryeqyteti—qendra u zhvendos në Konstandinopojë, që sot quhet Stamboll. Jemi rreth viteve 800. Siç mund ta shihni, Perandoria Romake po dobësohet gjithnjë e më shumë. Edhe në këtë pikë, nëse i pyet këta njerëz: “Çka jeni?” do të thoshin romakë.

Vjen viti 1000. Siç mund ta shihni, Perandoria Romake po dobësohet gjithnjë e më shumë, dhe thjesht po përpiqeshin të mbijetonin ashtu siç ishin. Në këtë kohë po sulmoheshin nga osmanët, apo ishin të rrethuar nga osmanët, të cilët janë, të paktën me emër, myslimanë. Kushtojini vëmendje tani këtyre rajoneve, të cilat janë pak a shumë koloni të Konstandinopojës. Rajoni kryesor është qendra në Konstandinopojë në këtë kohë.

Ja viti 1447, dhe në vitin 1453 Konstandinopoja bie; bëhet Stamboll pas kësaj. Atëherë historianët pajtohen se Perandoria Romake ra—pak a shumë u mposht në vitin 1453. Le të shkojmë në 1452—shikoni, Konstandinopoja është zhdukur. Meqë ra fjala, këta janë disa rajone që përfundojnë duke u humbur gjithashtu. Pak a shumë Perandoria Romake përfundon në vitin 1453. Mposhtet gradualisht nga shumë kombe. Por më në fund, osmanët i japin fund në vitin 1453 kur Konstandinopoja bie, apo sipas disave, kur çlirohet. Kjo është pak a shumë historia.

Pyetja që dua ta bëj është: kur shkojmë tani dhe e lexojmë sërish Kuranin, thotë:

[30:2] Me siguri, romakët do të mposhten.

[30:3] Në tokën më të afërt. Pas humbjes së tyre, do të ngrihen sërish dhe do të fitojnë.

[30:4] Brenda disa vitesh. I tillë është vendimi i Zotit, si në profecinë e parë, ashtu edhe në të dytën. Atë ditë, besimtarët do të gëzohen.

[30:5] Në fitoren e Zotit. Ai i jep fitore kujt të dojë. Ai është i Gjithëfuqishmi, Më i Mëshirshmi.

Kur i lexojmë këto strofa, a ka më shumë kuptim të mendojmë thjesht për një rast specifik në histori, apo mendoni se po flet për gjithë Perandorinë Romake? Patjetër ka më shumë kuptim të flasë për gjithë Perandorinë Romake. Pra, ajo që po them është se mënyra si e kuptuan në të kaluarën për një betejë specifike në vitin 614 është një kuptim kaq i kufizuar. Kurani vlen për të, por është i kufizuar, sepse nuk është gjithë Perandoria Romake ajo që humb. Këtu Kurani po flet për mposhtjen e romakëve; nuk mendoj se duhet ta kufizojmë vetëm te rënia e Jerusalemit. Teknikisht, kur Kurani thotë se romakët do të mposhten, është një parashikim i madh historik për shekuj, për mijëra vjet, dhe përfundimisht u mposhtën vërtet në vitin 1453.

Kuptimi i “Tokës më të afërt” në kohë

Por atëherë çka thotë Kurani? Thotë “në tokën më të afërt”. Si mund ta kuptojmë “në tokën më të afërt” në këtë rast? Mund ta kuptojmë në fakt me një kuptim më të mirë. Pra, kur Kurani thotë “romakët do të mposhten”, mund ta kuptojmë në shumë mënyra. Megjithatë, kuptimi më i mirë, të paktën për ne, për brezin tonë, është se po flet për gjithë Perandorinë Romake, jo vetëm për Jerusalemin. E gjithë Perandoria Romake do të mposhtet, dhe thotë “në tokën më të afërt”. Çfarë do të thotë? Do të thotë toka e Perandorisë Romake që është më e afërt me ne.

Pra, në thelb, nëse shkojmë prapa në kohë, kush janë njerëzit që do të ishin më të afërt me ne në kohë—jo në hapësirë, në kohë—që do të ishin romakë? Ky do të ishte Stambolli.

Në thelb, ajo që po thotë këtu është se romakët më në fund do të mposhten në tokën më të afërt—që është Stambolli, sepse ajo është koha e fundit kur ekzistoi Perandoria Romake, e cila është më e afërta me ne. Kur e lexojmë Kuranin sot, Perandoria Romake më e afërt me ne në të kaluarën ishte në vitin 1453. Para kësaj, ishte edhe më larg, më thellë në histori, më larg në të kaluarën. Por pjesa më e afërt ishte në vitin 1453. Pra, Kurani thotë se “romakët do të mposhten në tokën më të afërt”, që do të thotë në Stamboll; pas humbjes së tyre do të ngrihen sërish dhe do të fitojnë. Është profeci.

Çfarë do të thotë që romakët do të ngrihen sërish dhe do të fitojnë? Nëse e kuptojmë kështu, në fakt na ndihmon pak a shumë ta kuptojmë të ardhmen, jo vetëm të kaluarën. Mënyra si e kuptuan në të kaluarën, kishte të bënte vetëm me të kaluarën. Por nëse e kuptojmë kështu për gjithë Perandorinë Romake, nuk përqendrohemi vetëm te e kaluara, por në këtë mënyrë mund ta kuptojmë edhe të ardhmen.

Sërish, çka po thotë strofa: “Me siguri romakët do të mposhten në tokën më të afërt”—që do të thotë se toka më e afërt me ne në kohë është Stambolli. E pastaj thotë se pas humbjes së tyre do të ngrihen sërish dhe do të fitojnë. Çfarë do të thotë që do të ngrihen sërish dhe do të fitojnë?

Në vitin 1957, ishte një gjë e quajtur Traktati i Romës, ku u krijua Bashkimi Evropian, dhe Bashkimi Evropian është pak a shumë i ngjashëm me Perandorinë Romake. Si është i ngjashëm? Së pari, fillon me Romën. Meqë ra fjala, 1957 është shumëfish i 19, por nuk ka rëndësi. Fillon me Romën, dhe zgjerohet e tkurret—ka vende që bashkohen, vende që largohen, ngjashëm me Romën. Dhe është bashkësi kryesisht e krishterë, që ishte pikërisht si ishte Roma. Dhe është pak a shumë në një rajon të ngjashëm—nuk ka pse të jetë saktësisht i njëjti rajon, sepse edhe Perandoria e lashtë Romake kishte rajone të ndryshme në kohë të ndryshme në histori. Por të gjitha e përfshinin Romën. Nuk do të kishte kuptim që Kurani t’i quante romakët romakë përveç nëse e përfshinte Romën, sepse prej aty vjen emri.

Le ta shikojmë Bashkimin Evropian, i cili u krijua në vitin 1957. Le të pendohemi. Tubu ilallah

Lavdi Zotit. Nuk ka zot tjetër përveç Zotit.

Romakët u mposhtën plotësisht në vitin 1453, e pastaj nuk u kthyen deri në Traktatin e Romës, i cili themeloi pak a shumë një bashkësi të re rajonesh të ndryshme; tani janë vende që bashkohen e largohen. Le ta shikojmë historinë e Bashkimit Evropian—kjo është më e shkurtër. Bashkimi Evropian filloi në vitin 1957. Teknikisht, thonë se filloi më herët, por atëherë quhej Komuniteti Evropian i Qymyrit dhe Çelikut. Nuk mendoj se kjo llogaritet si BE. Arsyeja është se pas Luftës së Dytë Botërore, disa nga këto vende u pajtuan se do ta prodhonin çelikun bashkë, jo veçmas, që të mos mund të prodhonin armë dhe të luftonin kundër njëri-tjetrit. Nuk donin të luftonin sërish, kështu që u quajt Komuniteti Evropian i Qymyrit dhe Çelikut. Por kjo nuk e bën një shtet; nuk e bën një perandori apo bashkësi, sepse ka të bëjë vetëm me çelikun, është thjesht biznes.

Në vitin 1957, kur ndodh Traktati i Romës, atëherë i eliminuan tarifat dhe krijuan një treg të përbashkët. Në thelb, kjo është ajo që e bën një shtet. Donin të kishin udhëtim të përbashkët, treg të përbashkët, dhe tregti pa tarifa—në thelb fillimi i një entiteti të ri që quhet Bashkimi Evropian. Le ta shohim historinë e këtij Bashkimi Evropian.

Ky është viti 1957, pra këto janë vendet e para që bashkohen. Mbretëria e Bashkuar bashkohet rreth viteve 1970. Greqia bashkohet rreth vitit 1981. Në thelb, një bashkësi që filloi sërish me Romën po zgjerohet nëpër vitet 1995, 2004, 2005, 2007 dhe 2008,

dhe është pak a shumë e ngjashme edhe sot. Pra, kjo bashkësi po zgjerohet.

Parashikimet e ardhshme dhe gëzimi i besimtarëve

Duke e parë sërish Kuranin, në fakt mund të bëjmë parashikime, sepse çka thotë Kurani? Me siguri romakët do të mposhten. U mposhtën plotësisht në vitin 1453 kur osmanët i mposhtën në tokën më të afërt, që do të thotë në Stamboll. Pas humbjes së tyre, do të ngrihen sërish dhe do të fitojnë, sepse këtu po flet ende për tokat më të afërta, që do të thotë se BE-ja do të ngrihet sërish dhe do të fitojë, në thelb do ta marrë Stambollin—ndoshta vullnetarisht, nuk ka pse të jetë luftë. Turqia ka dashur të jetë pjesë e BE-së për një kohë të gjatë; thjesht nuk e duan sepse janë kryesisht myslimanë. Pra, BE-ja nuk do që Turqia të jetë pjesë e BE-së, edhe pse Turqia për një kohë të gjatë ka dashur të bëhet pjesë e saj. Nuk e di për sot, ka ndryshuar pak, mendoj se nuk e duan aq shumë.

Por mund ta shohim këtu se përfundimisht, parashikimi që mund ta bëjmë është se përfundimisht Stambolli do të bëhet sërish evropian, çfarëdo që të thotë. Nuk e di saktësisht çfarë do të thotë. A do të thotë se bashkohen vetë, apo do të thotë se do të ketë luftë dhe humbin? Nuk ka rëndësi. Pjesa e rëndësishme është—dhe shumë turq ndoshta duan të jenë pjesë e saj, është në rregull—mund ta parashikojmë në të ardhmen çka do të ndodhë bazuar në strofat në Kuran, nëse e kuptojmë Kuranin globalisht, jo thjesht si një ngjarje specifike.

Pjesa më e rëndësishme është ajo që thotë Kurani pas kësaj, në strofat në vijim: thotë “brenda disa vitesh”. Romakët do të fitojnë sërish, që do të thotë se Stambolli do të bëhet sërish pjesë e Perandorisë Romake, në këtë rast e BE-së; thotë brenda disa vitesh. Meqë ra fjala, “disa vite” në arabisht nuk na jep vite specifike, dhe mund ta dimë këtë saktësisht nga këtu. Ndoshta mund të flasim një herë tjetër për këtë.

ELM, vlera e kësaj është 71, pra 71 vjet nga—shpjegova diçka në videon për kohët e fundit, mund ta shihni këtë në videon për kohët e fundit. Brenda disa vitesh, i tillë është vendimi i Zotit, si në profecinë e parë, ashtu edhe në të dytën. Kjo ka shumë kuptime. Profecia e parë mund të kuptohet në mënyrën e vjetër apo në mënyrën e re, por edhe profecia e parë që do të thotë kur humbën dhe kur fitojnë. Ka kaq shumë mënyra për ta kuptuar, dhe të gjitha janë të sakta. Ajo që po them është se kjo është më e sakta, sepse e përfshin gjithë historinë. Të gjitha janë të sakta, por kjo është mënyra më e saktë për ta kuptuar, sepse e përfshin gjithë historinë, jo vetëm një kohë specifike.

Atë ditë—dhe kjo është pjesa e rëndësishme—atë ditë besimtarët do të gëzohen në fitoren e Zotit. Ai i jep fitore kujt të dojë. Ai është i Gjithëfuqishmi, Më i Mëshirshmi. Çfarë do të thotë? Kjo do të thotë se kur Stambolli të bëhet pjesë e Evropës—çfarëdo që të thotë, nuk e di nëse do të quhet Bashkimi Evropian, apo nëse do ta ndryshojë emrin, nuk ka rëndësi si quhet. Pjesa e rëndësishme është se do të bëhet pjesë e një bashkësie mbizotëruese që është kryesisht e krishterë, ku edhe Roma është në të njëjtën bashkësi. Mund ta përkufizojmë kështu, sepse nuk dua të bëj parashikime për BE-në konkretisht; BE-ja mund të ndryshojë, mund të bjerë, nuk ka rëndësi. Pjesa e rëndësishme është se Stambolli do të jetë pjesë e asaj bashkësie të ardhshme që shumë gjasë është BE-ja, prandaj në video ndonjëherë e quajta Evropë në vend të BE-së, sepse nuk e di kurrë, i ndryshojnë emrat.

Pjesa e rëndësishme është se në atë kohë, thotë se besimtarët do të gëzohen. Disa njerëz thonë se sot është pjesë e Evropës. Nuk është. Dua të them, një pjesë e saj është në kontinentin evropian, por a e ndan vërtet të njëjtën tregti? A mund të udhëtojnë njerëzit nga Stambolli në Romë pa vizë? Jo. Pra, në thelb, mendojeni si kur njerëzit e Stambollit mund të udhëtojnë në Romë pa vizë dhe pa asnjë kufizim, si në thelb të konsiderohen të njëjtët qytetarë si njerëzit e Romës. Pra, në thelb, kur qytetarët e Romës dhe qytetarët e Stambollit janë pak a shumë qytetarë të së njëjtës bashkësi, ky është përkufizimi më i mirë. Pra, thotë se atë ditë besimtarët do të gëzohen, dhe ky është lajmi i mirë. Lajmi i mirë është se rreth asaj kohe—e cila besoj se na tregohet nga ky ELM, nga numri i viteve—pra, rreth asaj kohe, besimtarët, dhe kjo meqë ra fjala është pasi të vijë tymi, besimtarët do të bëhen bashkësi mbizotëruese, në thelb me xhami me mijëra—nuk e di sa—ndoshta një milion, shumë nënshtrues. Dhe do të jenë në gjendje të takohen me njëri-tjetrin dhe do të gëzohen, që do të thotë se do të ndihen si: “Oh, pak a shumë fituam, ia dolëm. Ia dolëm”. Edhe sot, bashkësia po shkon mirë, por në të vërtetë jemi një bashkësi kaq e vogël, dhe gjatë asaj kohe do të ndihen si: oh, pak a shumë ia dolëm. Pra, le të vazhdojmë thjesht.

A ka dikush ndonjë pyetje? Nëse doni ta dini saktësisht kur është ai vit, nuk dua të përqendrohem konkretisht te vitet këtu; është në videon “Kohët e fundit” dhe në videon që i shpjegon inicialet kuranore duke e parashikuar të ardhmen.

Pyetje nga xhemati

Faisali po pyet: “A do të jetë gëzimi i besimtarëve vetëm për shkak të kufizimeve të udhëtimit, apo do të ndodhin gjëra të tjera?”

Jo, besimtarët do të gëzohen sepse—nuk doja të hyja në hollësi, por më lejoni ta them kështu—në atë kohë, do të vijë i dërguari i ardhshëm. Dhe me gëzim, kjo do të thotë se në fakt do të këndojnë këngë. Metoda e predikimit për të dërguarin e ardhshëm do të jetë të këndojë, dhe do të këndojnë. Kënduarja lidhet me fitoren pak a shumë në të gjitha kohët e besimtarëve. Davidi këndoi kur fitoi; sa herë që besimtarët fitonin, këndonin, apo sa herë që këndonin fitonin—cilado që e shkakton tjetrën. Ajo për të cilën po flet këtu është se i dërguari i ardhshëm dhe besimtarët do të jenë në gjendje gëzimi dhe feste. Nuk ka të bëjë me kufizimet e udhëtimit; kjo është për turqit, që do të thotë se turqit mund të gëzohen që u hiqen kufizimet e udhëtimit, por nënshtruesit nuk janë domosdoshmërisht turq. Nënshtruesit do të gëzohen për një arsye tjetër, që është: po, Albani kishte të drejtë për këtë, po, erdhi i dërguari i ardhshëm, dhe po, po kënaqemi, nëse mund ta themi kështu, me të dërguarin e ardhshëm. Në thelb, do të jenë mbizotërues; do të kenë arsye të jenë të lumtur në këtë botë. Natyrisht, jemi të lumtur për botën tjetër dhe jemi të lumtur në shpirtrat tanë, por po flas për të qenët të lumtur materialisht, më të pasur.

Le të shohim nëse dikush ka ndonjë pyetje tjetër. Arsyeja pse po e them këtë, pjesërisht, është se kur romakët fituan sërish gjatë kohës së Muhamedit, Muhamedi nuk fitoi me romakët; ai fitoi në Betejën e Bedrit, e cila ishte fitore e veçantë. Edhe një pyetje, dhe, nëse do Zoti, do ta përfundoj.

Faisali po thotë: “Nëse do të jemi gjallë atëherë,” me një fytyrë të qeshur. “Nëse do të jemi gjallë atëherë, do të jemi kaq të vjetër.”

Epo, më lejoni të them diçka. Për ata që kanë fat të kenë fëmijë, duan që fëmijët e tyre të jenë më të lumtur se ata, dhe vetëm prindërit e kuptojnë këtë. Nuk ka rëndësi nëse dikush nuk po e shijon atë pjesë. Ndoshta shumë prej nesh do të kenë vdekur, ndoshta shumica prej nesh, nuk e di. Shumë prej nesh, disa prej nesh do të mbijetojnë. Njerëzit jetojnë gjatë këto ditë. Dhe meqë ra fjala, Faisal, pse kaq pesimist? Mendoj se do të jesh gjallë, je kaq i ri, nëse do Zoti. Nuk e di me siguri, por mendoj se ndoshta do të jesh gjallë—i vjetër, por po, gjallë. Në rregull, pra sidoqoftë.

Faisali po thotë: “Ah, nuk jam pesimist, thjesht një kujtesë zgjimi.”

Po, në rregull, faleminderit për kujtesën. E kuptoj që po je pak—por po, është e rëndësishme ta kuptojmë se atëherë nuk do të ndihet si—sepse ja çështja. Kur besimtarët plaken, përqendrohen gjithnjë e më shumë te jeta e përtejme. Moisiu nuk arriti kurrë të shkonte në tokën e premtuar në këtë tokë, edhe pse Zoti ia kishte premtuar popullit të Izraelit se do të shkonin në tokën e premtuar; Moisiu nuk e arriti kurrë këtë. Megjithatë, mori diçka më të mirë: shkoi në parajsë, dhe ajo është toka më e madhe e premtuar. Nëse do ta pyetje Moisiun në atë kohë: “A do të preferoje të shkoje në parajsë apo ta prisje këtë fitore?” Moisiu do të thoshte: “Po, dua të shkoj në parajsë,” sepse deri në kohën kur njerëzit plaken, vërtet e presin me padurim jetën tjetër e jo këtë jetë. Duan që nënshtruesit e tjerë, nënshtruesit më të rinj, të jenë të lumtur, por për veten, thjesht duan të përgatiten për botën tjetër. Kështu sillet një besimtar tipik. Plaket, dhe thjesht do gjëra për jetën tjetër më shumë se për këtë jetë.

Nëse do Zoti, kushdo që plaket ndër ne—shumica, mendoj pothuajse të gjithë ne jemi besimtarë, nëse jo të gjithë—e pret këtë fitore. Kjo është thjesht një fitore kaq e brishtë, e brishtë në kuptimin që ka të bëjë vetëm me këtë botë. Në të vërtetë nuk është aq e rëndësishme—dua të them, është e rëndësishme sepse e përmend Kurani. Por nuk është gjëja më e rëndësishme; vetëm disa strofa për të janë në Kuran. Fitorja e vërtetë është në parajsë.

Le ta bëjmë Lutjen e Kontaktit për këdo që duhet ta bëjë Lutjen e Kontaktit, dhe për të tjerët, paqja qoftë mbi ju.

 
Predikim i së Premtes nga: Alban Fejza, Drejtues i Xhematit Online