[search-in-place-form in_current_page="1"]

Ku janë zotat e lashtë?

Përmbledhje:

Në këtë predikim të së Premtes, Alban Fejza e shpjegon se lufta midis besimtarëve dhe mosbesimtarëve ka të bëjë me atë nëse ka ndonjë zot tjetër përveç Zotit, dhe tregon si adhurimi i hapur i idhujve ka rënë nga rreth 99% e botës në të kaluarën në rreth 3% sot, duke e vërtetuar se Zoti po fiton.

Transkripti i videos:

Lavdi Zotit. Nuk ka zot tjetër përveç Zotit. Lavdi Atij, edhe sepse për shekuj i ka mundur armiqtë e besimtarëve. Dhe kjo është pjesë e eksperimentit kozmik që po zbulohet dhe po vërtetohet përmes luftës së vazhdueshme midis besimtarëve dhe mosbesimtarëve. Ky eksperiment është një nga provat që tregon se nuk ka zot tjetër përveç Zotit. Shih, para se të krijohej kjo botë, çdo krijesë e gjallë e dinte se ka një Zot. Shpirtrat tanë u krijuan prej Tij, dhe e dinim se Zoti ekziston. Satani e dinte se Zoti ekziston. Kjo nuk kontestohej. Ekzistenca e Zotit nuk ishte kurrë debat i nxehtë midis besimtarëve dhe mosbesimtarëve. Para se të vinim në këtë botë, çështja e nxehtë ishte nëse kishte edhe zota të tjerë. Dhe praktikisht, nuk është e mundur të vërtetohet se nuk ka zota të tjerë pa ndonjë lloj eksperimenti, sepse mosbesimtarët në jetën e mëparshme mund të pohonin gjithmonë se ka zota të tjerë që ndoshta nuk po na shfaqen. “E dimë për Zotin, por a mund të ketë zota të tjerë të fshehur?” Epo, nëse nuk kanë fare efekt mbi ne, çfarëdo që është e fshehur atje, nuk është zot. Zot është vetëm dikush që mund ta kontrollojë çdo gjë. Pra, për ta vërtetuar se nuk ka zota të tjerë përveç Zotit, Zoti e lejoi të ndodhte një betejë e vazhdueshme midis besimtarëve dhe mosbesimtarëve, dhe nëse ka ndonjë zot tjetër të fshehur, do të kishin njëfarë efekti në këtë eksperiment, dhe rezultatet që Zoti i premtoi nuk do të ndodhnin, ose do të ndodhnin pak ndryshe nga ajo që Zoti e parashikoi. Por, nëse ekziston vetëm Zoti, dhe asnjë zot tjetër nuk ndërhyn, sepse nuk ekzistojnë, atëherë ngjarjet do të zbulohen saktësisht siç i parashikoi Zoti, siç na premtoi Zoti. Dhe parashikimi apo premtimi i Zotit është se përfundimisht besimtarët do të fitojnë, dhe përfundimisht në fund të eksperimentit e gjithë bota do të pajtohet se nuk ka zot tjetër përveç Zotit. Do të ketë ende mosbesimtarë që do të mendojnë se nuk ka fare Zot, por kjo është një çështje e lehtë për t’u zgjidhur, sapo të arrijnë në botën tjetër. Çështja më problematike është të vërtetohet se nuk ka zota të tjerë përveç Zotit. Pra, në thelb, beteja kundër ateizmit nuk është beteja jonë. Ekzistenca e Zotit është e vërtetuar dhe do të vërtetohet gjithsesi në botën tjetër. Nuk kishte nevojë të krijohej kjo botë për ta vërtetuar se ka një Zot. Kjo dihet gjithsesi në botën tjetër. Beteja jonë është beteja kundër adhurimit të idhujve. Një betejë që do ta vërtetojë jo vetëm se ka një Zot, gjë që është e lehtë për t’u vërtetuar, por se nuk ka edhe zota të tjerë, që është beteja e vërtetë. Dhe kjo betejë po vazhdon që nga kohët e lashta. Dhe ne jemi pjesë e një matrice në një betejë kozmike ku roli ynë është të tregojmë se asnjë zot tjetër nuk ekzistoi, sepse fituam duke qenë në anën e Zotit.

Tani, kjo betejë kozmike supozohet t’i vërtetojë dy gjëra:

1. Se nuk ka zot tjetër të dukshëm, përveç Zotit.

2. Se nuk ka zot tjetër të padukshëm, përveç Zotit.

Përsëri, pjesa e parë është më e lehtë për t’u vërtetuar, sepse të gjithë zotat e rremë të dukshëm pothuajse janë vërtetuar të jenë zota të rremë, sepse u shkatërruan. Kjo betejë është fituar prej mjaft kohësh. Për shembull, kur Abrahami i shkatërroi idhujt, zotat e rremë të dukshëm, kjo vërtetoi se nuk janë zota.

Megjithatë, beteja e dytë, beteja që do ta vërtetojë se nuk ka edhe zota të padukshëm përveç Zotit zgjat më shumë, sepse kërkon më shumë prova. Dhe kur flasim për zota të rremë të padukshëm, po flasim për zota si Zeusi, apo Apolloni apo zota të tjerë të lashtë të imagjinuar, si ata grekë, dhe ata egjiptianë, dhe ata babilonas, ata që pohonin se nuk shihen, të padukshëm për ne, përtej kësaj bote. Tani, përsëri siç thamë, është e lehtë të vërtetohet se idhujt (“zotat” e ashtuquajtur të dukshëm) nuk janë zota sepse thjesht mund t’i shkatërrosh, por sapo njerëzit pohojnë se ka zota të tjerë përtej kësaj bote ku nuk mund të arrijmë, atëherë bëhet problem të vërtetohet se nuk ekzistojnë, përveç nëse i lë njerëzit t’i bëjnë ato pohime, dhe edhe ti e bën deklaratën tënde se ka vetëm një Zot, e pastaj luftojmë deri në fund, dhe shohim kush fiton, dhe kjo do ta vërtetojë se e kishim mbështetjen e Zotit tonë, ndërsa atyre u mungonte mbështetja nga çdo gjë, nga çdo gjë që e imagjinuan, dhe prandaj nuk kanë zot. Nëse Zoti ynë është zoti i vërtetë, atëherë Ai do të na ndihmojë të fitojmë kundër armikut tonë, dhe nëse zotat e tyre ekzistojnë, nëse zotat e tyre janë zotat e vërtetë, do t’i ndihmojnë ata të fitojnë kundër nesh. Dhe kjo betejë është ajo që e quajmë beteja kozmike. Dhe kjo betejë pothuajse ka mbaruar. Të gjithë njerëzit që pohuan qartë zota të rremë humbën. Nuk ekzistojnë më. Për shembull, nuk ka më njerëz që besojnë në Zeusin, pas shekujsh pohimesh. Pohimet për Zeusin u zhdukën, pohimet për Apollonin u zhdukën, ndërsa pohimi për Zotin ende vazhdon. Dhe kjo betejë kundër zotave të rremë të padukshëm nuk ka mbaruar plotësisht, sepse ka ende pohime për zotat hindu dhe xhepa të vegjël zotash afrikanë si llojet vudu dhe adhurimi i paraardhësve dhe gjëra të tilla, por kjo është vetëm rreth 3% e PBB-së botërore. Pra, vetëm 3% e forcës së botës ka mbetur me adhuruesit e hapur e të qartë të idhujve, ndërsa 97% e forcës së botës tani është në anën e atyre që nuk pohojnë hapur se ka zota të tjerë.

Në mënyrë të nënkuptuar, brenda zemrës së tyre, shumica e tyre janë ende të ligj gjithsesi, por të paktën hapur, nuk e pohojnë. Hebrenjtë nuk pohojnë se ka zota të tjerë përveç Zotit. Të krishterët nuk pohojnë se ka zota të tjerë përveç Zotit. Myslimanët nuk pohojnë se ka zota të tjerë përveç Zotit. E mbyllin gojën, sepse ideja se ka zota të tjerë përveç Zotit është pothuajse e mundur deri tani, 97% e kryer. Në të kaluarën 99% e njerëzve pohonin se ka zota të tjerë. Vetëm 90% ishin në anën e së keqes, por i vranë të mirët, sepse të mirët nuk e kishin fenë për t’i mësuar si ta mbronin veten, kështu që forma kryesore e shkuarjes në parajsë për njerëzit e mirë para Abrahamit ishte thjesht të vriteshin nga njerëzit e këqij, që adhuronin idhuj, dhe popullsia e botës ishte pothuajse 99% adhurues të qartë të idhujve. Por sot, është vetëm 3%.

Pra, adhurimi i qartë i idhujve, adhurimi i hapur i idhujve, adhurimi i idhujve për të cilin njerëzit e dinin se ishte adhurim idhujsh, ishte 99% i përhapur në të kaluarën midis mosbesimtarëve. Tani ka rënë deri në 3%. Siç mund ta shihni, po fitojmë. Edhe ai 3% i mbetur do të zhduket para Fundit të Botës. Hinduizmi do të zhduket para fundit të botës. Ateizmi do të ekzistojë ende drejt fundit të botës, sepse ai nuk është pjesë e betejës, por Hinduizmi do të zhduket, ose do të përditësohet në një shkallë të tillë ku e lë pas adhurimin e idhujve, ku nuk është më adhurim idhujsh – adhurim i qartë idhujsh. Krishterimi do të ekzistojë, sepse pohojnë në thelb të njëjtin Zot. Judaizmi do të ekzistojë ende sepse pohojnë në thelb të njëjtin Zot, dhe Islami do të ekzistojë ende sepse pohojnë në thelb të njëjtin Zot, dhe të gjitha fetë e tjera që nuk pohojnë asnjë lloj zoti, ndoshta si Budizmi, mund të ekzistojnë deri në fund të botës, sepse nuk janë vërtet fe – janë thjesht shpirtërore – por fetë që pohojnë një zot tjetër përveç Zotit nuk mund të ekzistojnë deri në fund të botës. Pra, beteja pothuajse ka mbaruar, 97% e kryer. Mijëra pohime për zota të padukshëm nga njerëzit e lashtë tashmë janë mundur, dhe kanë mbetur vetëm disa të tjera për t’u mundur. Pra, ndryshe nga sot, ku shumica e betejave janë beteja për pushtet, dhe për komb, betejat e së kaluarës bëheshin për zota. Njerëzit e lashtë luftonin që zoti i tyre të ishte fitues. Besonin se edhe pala tjetër e ka një zot, sipas tyre, dhe se ata e kanë zotin e tyre, kështu që le të luftojmë dhe të shohim kush fiton, dhe sipas tyre, meqë zoti ynë është më i fortë, ai do të na ndihmojë t’i mundim, dhe prandaj do ta tregojmë se zoti ynë është më i fortë, dhe kjo do të jetë një mënyrë për ta nderuar. Prandaj strofa 4:76 thotë: “Ata që besojnë po luftojnë për çështjen e Zotit, të vetmit Zot të vërtetë, ndërsa ata që nuk besojnë po luftojnë për çështjen e “zotave” të tjerë.” Tani, është e rëndësishme të vërehet se fjala e përdorur këtu në këtë strofë është “taghut” që në fakt do të thotë superfuqi. Sot, superfuqitë zakonisht konsiderohen të jenë kombet më të mëdha, por në të kaluarën, zotat e tyre të rremë konsideroheshin të ishin superfuqitë. Në mitologjinë e lashtë greke, për shembull, ata njihen si “Titanë”, që do të thotë disa të fortë përtej kësaj bote. Pra, në thelb, mosbesimtarët e lashtë luftonin që zotat e tyre të rremë, superfuqitë, të fitonin, ndërsa besimtarët, që në kohët shumë të lashta, si kombe ishin në thelb vetëm Bijtë e Izraelit, edhe ata luftonin për zotin e tyre. Dhe pas mijëra vitesh betejash, Zoti i Izraelit ka fituar, pothuajse plotësisht ka fituar, dhe kjo betejë për Zotin e Izraelit kundrejt zotave të tjerë është e kapur në strofën 10:90 e cila thotë: “I kaluam Bijtë e Izraelit përtej detit. Faraoni dhe trupat e tij i ndoqën, në mënyrë agresive dhe mëkatare. Kur mbytja u bë realitet për të, ai tha: ‘Besoj se nuk ka zot tjetër përveç Atij në të cilin kanë besuar Bijtë e Izraelit; unë jam i nënshtruar.’” Pra, në thelb, Zoti i Izraelit i mundi zotat e rremë të kombeve të tjera. Dhe Zoti i Izraelit është Zoti i Moisiut, Zoti i Muhamedit, Zoti i Jezusit, Zoti i të gjithë besimtarëve. Pra, Zoti ynë po fiton. Ai ka fituar për mijëra vjet, dhe ende po fiton. Zoti ynë po fiton. Ne po fitojmë. NE PO FITOJMË. NE PO FITOJMË. ZOTI PO FITON. ZOTI PO FITON. Djalli e urren kur e themi kështu. Le ta bëjmë të na urrejë edhe më shumë. NE PO FITOJMË. NE PO FITOJMË. NE PO FITOJMË. ZOTI PO FITON. ZOTI PO FITON. ZOTI PO FITON. Djalli na urren kaq shumë tani, sepse e themi kështu. Na urren. Planet e tij janë dritëshkurtra. Për shembull, donte t’i bënte grekët e lashtë të besonin në Apollonin për shembull. Ku është Apolloni tani? Nuk ekziston. Nuk ka ekzistuar kurrë. Ku është Zeusi? Ku është Prometeu? Ku është Poseidoni? Ku janë zotat babilonas? Ku është Enlili? Ku është Enki? Ku është Utu? Ku janë zotat persianë? Ku është Mithra? Ku është Atari? Ku është Haoma? Ku janë zotat skandinavë dhe gjermanë? Ku janë “zotat” egjiptianë? Ku është Horusi? Ku është Amuni? Ku janë “zotat” fenikasë? Ku është Baali? Ku janë zotat arabë? Ku janë Lati, Uzza, dhe Menati? Sikur Kurani të mos i përmendte zotat e rremë arabë, nuk do ta dinim kurrë se njerëzit kishin besuar ndonjëherë në ta. Nuk ekzistojnë; besimet e rreme nuk zgjasin.

Pra, beteja e monoteistëve kundër adhuruesve të idhujve, që në fakt është e vetmja betejë që ka rëndësi, është 97% e kryer, dhe po fitojmë. Zoti po fiton. Po e fitojmë betejën kozmike të ideve. Kjo është një betejë maratonë që zgjati nga koha e Adamit deri tani, dhe ashtu si në një maratonë, atletët, ne, jemi tmerrësisht të lodhur drejt fundit. Vullneti për ta luftuar këtë betejë është bërë shumë i dobët këto ditë. Jemi ngadalësuar krahasuar me atletët e lashtë, por sapo ta shohësh vijën e finishit, atletët janë gati t’i japin një shtytje të fundit. Mund ta shohim vijën e finishit tani. E dimë Fundin e Botës tani, kështu që le të përpiqemi të shtyjmë për një vrapim të fundit. Atletët e së kaluarës, besimtarët e së kaluarës, vrapuan e vrapuan e vrapuan pa e parë vijën e finishit, dhe kërkon besim të madh për të vazhduar kur nuk e sheh vijën e finishit, por ne mund ta shohim vijën e finishit tani, kështu që le ta mbledhim forcën tonë dhe ta kryejmë përpjekjen tonë të fundit në betejën e ideve. Ideja se ka zota të tjerë përveç Zotit është gati të mundet përgjithmonë, dhe të mos kthehet kurrë. Dhe të gjitha krijesat në gjithë universin, engjëjt, njerëzit, xhindët, kafshët, do ta dinë njëherë e përgjithmonë, dhe jo vetëm do ta besojnë, por do ta dinë gjithashtu, se nuk ka zot tjetër përveç Zotit.

 

Predikim i së Premtes nga: Alban Fejza, Drejtues i Xhematit Online