[search-in-place-form in_current_page="1"]

Martesa dhe pasuria e lehtë

Predikim i së Premtes nga: Alban Fejza, Drejtues i Xhematit Online

Përmbledhje:

Në këtë predikim të së Premtes, Alban Fejza mbështetet në predikimin e mëparshëm për vetminë dhe varfërinë për ta shpjeguar si pasuria e lehtë çon në martesë, dhe si dallimet në fatet tona materiale janë përfundimisht të drejta sepse Zoti është i drejtë.

Transkripti i videos:

Lavdi Zotit. Nuk ka zot tjetër përveç Zotit. Në predikimin e mëparshëm, e shtjellova çështjen e vetmisë dhe varfërisë, dhe do të doja ta zgjeroja atë ide dhe ta përdorja për të treguar si vetëm pasuria e lehtë i shkakton martesat. Le t’i marrim si shembull dy njerëz identikë. U rritën në mënyrë identike, baballarë identikë, familje identike, shkolla identike, bukuri identike, moshë identike, mundësi identike. Dhe le të themi se e gjejnë një punë, dhe punojnë për rreth pesë vjet me pagë identike. Megjithatë, le të themi se njëri prej tyre duhej të punonte dy herë më shumë se tjetri për të njëjtën pagë, apo le të themi se duhej të studionte dy herë më shumë për ta marrë të njëjtën punë për ta marrë të njëjtën pagë. Dhe e dini çfarë, ai që duhej të punonte më fort për të njëjtën pagë ndoshta do të përfundonte i pamartuar, dhe tjetri do të përfundonte i martuar, dhe kanë të njëjtën bukuri dhe të njëjtat mundësi. Kjo ndodh sepse, djali që duhej të punonte më fort për të njëjtën pasuri, bëri dy herë më shumë përpjekje për ta shmangur varfërinë, dhe në predikimin e mëparshëm mësuam se kur bën përpjekje shtesë për ta shmangur varfërinë, kjo shkakton vetmi. Pra, siç mund ta shihni çdo gjë është e ndërlidhur me çdo gjë tjetër në këtë botë. Dhe përpjekjet shtesë për ta shmangur varfërinë shkaktohen nga bekimet më të pakta nga Zoti, që janë për shkak të besimit më të paktë të prindërve. Pra, nëse jeni të shqetësuar për fëmijët tuaj se mund të mbeten të pamartuar, nuk do të ndihmojë nëse u thoni të martohen. E vetmja gjë që ndihmon është t’u jepni pak pasuri të lehtë, kur të vijë koha e duhur për martesë. Dhe kjo është vërtetuar edhe me eksperimente te kafshët. Kanë bërë studime me miza dhe bletë. U jep pak ushqim të lehtë, dhe do të shumohen. Bëji të punojnë më fort për ushqimin e tyre, dhe nuk do të shumohen aq shumë. Shkencëtarët kanë bërë eksperimente për këtë, dhe kështu funksionon kjo botë. Dhe ka edhe shembuj nga Kurani. E kemi shembullin e Jozefit, i cili duhej të punonte fort për pasurinë e tij. Nuk u martua deri vonë. Shembulli i kundërt është Maria. Strofa 3:37 thotë se sa herë që Zakaria hynte në dhomën ku qëndronte Maria, gjente furnizime me të. Kjo është pasuri e lehtë. Dhe sipas Biblës, Maria ishte vetëm 14 vjeç kur u martua, për shkak të pasurisë së lehtë, dhe me pasuri të lehtë e kam fjalën për pasuri që arrihet pa punuar tepër fort. Dikush mund të pyesë: “A nuk kanë më shumë gjasa njerëzit më të bukur të përfundojnë të martuar?” Epo, po, por jo për shkak të bukurisë së tyre. Ka shumë njerëz të bukur që nuk janë të martuar, dhe ka shumë njerëz jo aq të bukur që janë të martuar. Lidhja midis bukurisë dhe martesës është më e tërthortë.

Për shkak të shoqërive të padrejta, njerëzit më të bukur kanë më shumë qasje në pasuri të lehtë, sepse njerëzit janë të gatshëm t’u japin trajtim preferencial kur aplikojnë për punë, në një restorant për shembull apo gjëra të tilla, që do të thotë pasuri më e hershme dhe më e lehtë, e pastaj pasuria më e lehtë lidhet me martesën, dhe kjo tregohet në strofën 24:33, e cila thotë se kur doni që shërbëtorët tuaj të martohen, jepuni pak pasuri. Dhe në fakt, funksionon vetëm pasuria e lehtë. Pasuria që arrihet përmes punës shumë të rëndë nuk do të shkaktojë martesa. Në fakt do të shkaktojë vetmi. Kjo është arsyeja pse mendoj se është e pahijshme të qeshësh me shkencëtarët dhe njerëzit me profesione të vështira, duke thënë se nuk e dinë çfarë është jeta shoqërore. Nuk janë budallenj. Thjesht duhet të punojnë më fort për t’i arritur të njëjtat rezultate si njerëzit e tjerë. Dhe më lejoni ta shpjegoj një çështje tjetër, para se të kthehem te kjo. Mesatarisht, jeta ka qenë njësoj e vështirë për të gjithë brezat përgjatë kohës. Jeta ishte aq e vështirë 2000 vjet më parë, sa është tani, sa do të jetë 200 vjet më vonë. Kjo është e vërtetë pavarësisht çfarë paragjykimi kanë njerëzit. Disa njerëz të vjetër konservatorë mund të mendojnë se jeta ishte më e lehtë në të kaluarën, dhe disa njerëz liberalë të keqinformuar mund të mendojnë se jeta ishte më e vështirë në të kaluarën, por realiteti është se jeta ka qenë gjithmonë njësoj e vështirë mesatarisht.

I vetmi dallim është se bekimet janë zvogëluar. Ka më pak bekime për çdo brez pasues, për shkak të mëkateve shtesë të prindërve, dhe meqë ka më pak bekime, nëse duam t’i arrijmë të njëjtat rezultate si prindërit tanë, do të duhet të punojmë më fort. Por çdo brez punon njësoj fort, që do të thotë se jemi të paracaktuar të kemi më pak bekime apo t’i arrijmë të njëjtat bekime më vonë. Pra, nëse prindërit tanë kishin një shtëpi deri në moshën 30 vjeç, nëse duam ta kemi një shtëpi me punë të barabartë, do të duhet të presim deri në 50 për ta arritur të njëjtën shtëpi. Dhe e vetmja mënyrë për ta arritur të njëjtën shtëpi deri në moshën 30 vjeç është të punojmë dy herë më fort, gjë që në kulturat perëndimore është zgjidhur duke kërkuar që edhe gratë të punojnë. Pra, duhet të punojmë dy herë më fort për t’i arritur të njëjtat rezultate, dhe tashmë arritëm në përfundimin se pasuria e lehtë i shkakton martesat, që do të thotë se brezat e mëvonshëm mund t’i arrijnë të njëjtat rezultate si prindërit e tyre vetëm nëse martohen më vonë, apo mbeten të pamartuar, apo disi përfundojnë të divorcuar. Më lejoni ta shpjegoj këtë në një mënyrë më ironike por të vërtetë. Mund ta keni dëgjuar shprehjen e të moshuarve që thoshin: “Fitimet e lehta çojnë në shpenzime të lehta, sepse nuk i vlerëson paratë aq shumë.” Dhe një mënyrë shumë e mirë për t’i shpenzuar paratë lehtë është në një martesë. Pra, paratë e lehta shkaktojnë shpenzime të lehta, dhe paratë e lehta shkaktojnë edhe martesa, kështu që martesat lidhen me shpenzimet, dhe shpenzimet lidhen me martesat. Dikush mund t’i marrë idetë e gabuara nga ajo që po them këtu. Mund të mendojë: “Pra, për t’u martuar, duhet të punoj më pak dhe të studioj më pak fort.” Epo, kjo do të shkaktojë varfëri, dhe varfëria e vërtetë shpesh është më e keqe sesa të mbetesh i pamartuar. Shumë njerëz në vendet e varfra pendohen që u martuan kur e kuptojnë se nuk mund t’i sigurojnë mjaftueshëm fëmijët e tyre. Do ta supozoja se është ndjenjë më e keqe, të mos jesh në gjendje ta sigurosh fëmijën tënd. Pra, mos u përpiqni ta manipuloni njohurinë që po jua jap. Gjithashtu, mos supozoni se dikush kishte vetëm pasuri të lehtë, nëse është i martuar, sepse mund të ketë punuar fort për pasurinë e tij, përveç pasurisë së lehtë. Gjithashtu, mos shkoni duke i akuzuar prindërit tuaj, nëse keni fat të keq. Nëse duan ta dinë, mund t’ua thoni, por mos i akuzoni. Të qenët i nënshtruar do të thotë ta pranosh fatin tënd. Nënshtrimi fjalë për fjalë do të thotë të jesh në rregull me fatin tënd. Dhe strofa 31:22 thotë se duhet t’i nënshtrohemi plotësisht Zotit, që do të thotë se duhet të jemi 100% të kënaqur me fatin tonë, cilido qoftë, dhe pavarësisht se kujt i takon faji. Strofa 57:23 thotë se nuk duhet të pikëllohemi për asgjë që e humbim, as të krenohemi për asgjë që Zoti na e ka dhuruar.

Gjithashtu, mos shkoni duke vjedhur. Kjo është pasuri e lehtë, por do të çojë në një martesë për të cilën do të pendoheni për pjesën tjetër të jetës suaj. Martesa me personin e gabuar e shkatërron gjysmën e jetës tënde. Përvojat negative që i merr prej saj i tejkalojnë shumë ato pozitive. Dhe ashtu si predikimi i fundit, edhe ky predikim është një nga ato predikime ku vetëm po ju tregoj si funksionojnë gjërat, por nuk po ju them çfarë të bëni. Fatet tona janë të paracaktuara, dhe nuk mund t’i ndryshojmë, por ka lidhje midis gjërave brenda atyre fateve, sepse Zoti nuk është i padrejtë. Sikur Zoti t’i paracaktonte fatet tona rastësisht, kjo do të ishte e padrejtë për disa njerëz. E vetmja mënyrë që të jetë e drejtë është nëse ka një arsye të mëparshme për të. Le të supozojmë për shembull se fati juaj material është më i keq se i dikujt tjetër. Kjo do të thotë se personi tjetër u bekua më shumë materialisht, që është rezultat i besimit të prindërve të tij, por ju do të kompensoheni në mënyra të tjera, pasi sa herë që keni bërë një gabim ndaj prindërve tuaj, do të faleni, sepse prindërit tuaj nuk e meritonin një fëmijë të mirë, nëse ky është rasti. Është e gjitha e ndërlidhur. Pra, përfundimisht, të gjithë trajtohen me drejtësi, edhe nëse kemi fate të ndryshme materiale, sepse Zoti është i drejtë. I lutem Zotit që fati ynë përfundimtar të jetë në Parajsë, që është destinacioni më i mirë. Përfundimisht, kjo është ajo që ka rëndësi.