[search-in-place-form in_current_page="1"]

Meditimi

Përmbledhje:

Në këtë predikim të drejtpërdrejtë të së Premtes, Alban Fejza flet për meditimin siç përshkruhet në Kuran, si çmimi i krijimit të Zotit, dhe si na ruan nga shqetësimi i tepërt.

Transkripti i videos:

Lavdi Zotit. Nuk ka zot tjetër përveç Zotit. Pra sërish, më falni që ju bëra të prisni. Mikrofoni nuk po funksiononte. Mendoj se e di pse. Gjatë kësaj jave po testoja një program audio për të redaktuar disa audio, dhe me sa duket ma prishi mikrofonin dhe nuk isha i vetëdijshëm se do ta prishte për videon e drejtpërdrejtë. Pra, për çka dua të flas sot është—po, po planifikojmë të bëjmë një Kuran me video, dhe—një sekondë. Kata po thotë se ende mund ta shohë vetëm videon, por pa zë. A mund ta konfirmoni sërish? A e dëgjoni zërin?

Po. Në rregull. Pra, njerëzit mund ta shohin. Në rregull. Pra, e dëgjoni zërin. Në rregull. Pra, po, po flisja se si plani, me vullnetin e Zotit, është ta bëjmë Kuranin në format video. Dhe po mendoja ta quaja ose Kuran, ose Kuran me video, ose ndoshta Kuran me video për meditim, frymëzim dhe ndoshta shërim. Pra imagjinoni që titulli do të ishte për shembull “Kuran me video për meditim, frymëzim dhe shërim”. Tani, shërimi është një pretendim në Kuran. Vetë Kurani pretendon se ka shërim në Kuran. Pra nuk ka nevojë të shpjegohet. Dhe gjithashtu kur them frymëzim, nuk e kam fjalën si shpallje, në mënyrën si e kishin fjalën në kohët e lashta arabe. Ajo që e kam fjalën është frymëzim në mënyrën si e përdorim sot në art, le të themi kur shikojmë një film: thua “u frymëzova të shkoj të stërvitem”. Ndoshta sheh një film ku personi është në formë, kështu që të frymëzon të shkosh të stërvitesh, çfarëdo, frymëzim në atë mënyrë. Tani, frymëzimi mund të jetë nga Zoti ose nga djalli. Pra nuk e di saktësisht me siguri. Prandaj jam i kujdesshëm kur e përdor fjalën frymëzim. Por në këtë rast nuk po pretendoj ndonjë lloj specifik frymëzimi, në kuptimin që thjesht po them Kurani për frymëzim. Mund ta përdorësh për frymëzim. Nuk po them se kjo do të të japë frymëzim nga Zoti. Pra duhet të jemi të kujdesshëm për këtë. Nuk po e bëj atë pretendim. Dhe nuk më pëlqen kur njerëzit bëjnë pretendime të tilla, kur ndonjëherë duan të jenë fetarë dhe thonë: “Zoti më frymëzoi ta bëj këtë. Zoti më frymëzoi ta bëj atë.” Si e di se ishte Zoti? Ndoshta ishte thjesht ideja jote. Ndoshta ishte thjesht mendimi yt. Ndoshta kjo është ajo që të pëlqen. Ndoshta ishte nga djalli. Pra po, zakonisht jam i kujdesshëm se si e përdor fjalën frymëzim, por në këtë rast ka kuptim, sepse produkti, Kurani me video, me vullnetin e Zotit, do të jetë për frymëzim. Pra pak a shumë kështu dua ta titulloj: për meditim, frymëzim dhe shërim. Dhe fjala meditim aty—pak a shumë kjo është ajo në të cilën dua të përqendrohem sot, të shpjegoj çka është meditimi. Rashadi e përdori fjalën meditim mjaft shumë në Kuran, dhe mendoj se njerëzit ndonjëherë e keqkuptojnë, prandaj dua ta shpjegoj pak. Më lejoni së pari të lexoj si e përdori Rashadi fjalën meditim në përkthim. Pra thjesht do të lexoj disa strofa nga Kurani që e përdorin fjalën meditim nga përkthimi i Rashadit. Duke filluar me strofën 3:17, thotë—besimtarët—”Ata janë të palëkundur, të vërtetë, të nënshtruar, bamirës dhe meditues në agim.” Strofa 3:41 thotë: “Ai tha: ‘Zoti im, më jep një shenjë.’ Ai tha: ‘Shenja jote është se nuk do t’u flasësh njerëzve për tri ditë përveç me shenja. Përkujtoje Zotin tënd shpesh dhe medito natë e ditë.'” Strofa 9:112 thotë: “Ata janë penduesit, adhuruesit, lavdëruesit, meditues, ata që përkulen dhe bien në sexhde, nxitësit e drejtësisë dhe ndaluesit e së keqes, dhe ruajtësit e ligjit të Zotit. Jepu lajme të mira besimtarëve të tillë.” Strofa 17:79 thotë: “Gjatë natës do të meditosh për merita shtesë, që Zoti yt të të ngrejë në një gradë të nderuar.” Pastaj për Zakarinë—mendoj se po flet për Zakarinë—thotë se doli nga vendi i shenjtë i adhurimit dhe u bëri shenjë: “Meditoni mbi Zotin ditë e natë.” Strofa 25:64 thotë: “Në intimitetin e natës”—besimtarët—”meditojnë mbi Zotin e tyre dhe bien në sexhde.” Strofa 26:218 thotë: “Kush të sheh kur meditoni gjatë natës.” Strofa 37:143 thotë: “Sikur të mos ishte se ai”—mendoj se po flet për Jonain—”iu drejtua meditimit mbi Zotin,” dhe strofa vazhdon duke thënë diçka si se nuk do të ishte shpëtuar. Pastaj strofa 39:9 thotë: “A nuk është më mirë të jesh nga ata që meditojnë natën, duke rënë në sexhde dhe duke qëndruar zgjuar, të vetëdijshëm për botën tjetër dhe duke e kërkuar mëshirën e Zotit të tyre? Thuaj: ‘A janë të barabartë ata që dinë me ata që nuk dinë?’ Vetëm ata që kanë inteligjencë do të marrin mësim.” Strofa 50:40 thotë: “Gjatë natës do të meditosh mbi emrin e Tij, dhe pas rënies në sexhde.” Strofa 73:2 thotë: “Medito gjatë natës, përveç rrallë.” Pastaj strofa tjetër thotë se meditimi natën është më efektiv dhe më i drejtë. Pastaj strofa 73:20 thotë: “Zoti yt e di se ti meditoni gjatë dy të tretave të natës, ose gjysmës së saj, ose një të tretës së saj, dhe po ashtu disa nga ata që besojnë në Zotin.” Tani, Rashadi e përdori fjalën meditim në anglisht. Megjithatë, fjala meditim në arabishten e Kuranit në fakt nuk ekziston. Pra shumë herë kur ka përkthime, ka fjalë që janë kombinim i shumë fjalëve. Pra atëherë pyetja është: pse e përdori Rashadi këtë? Epo, kishte një qëllim, por dua të shpjegoj edhe një tjetër më vonë. Arsyeja pse e përdori këtë është sepse donte të largohej nga etiketat standarde që fatkeqësisht myslimanët tradicionalë i përdorin. Si p.sh. kohët e fundit pashë se dikush, një nga Të Nënshtruarit, kishte rënë edhe ai në atë kurth. E përdori fjalën kisve—mendoj se do të thotë mbulesa e Qabes apo diçka e tillë—dhe është pak a shumë si një etiketë. Është markë. Më lejoni t’ju tregoj pse ka rëndësi, pse bën dallim nëse e përdor emrin e markës arabe apo jo. Nëse them për shembull: “Sot kam veshur Nike-t e mia.” Pse po e them kështu? Mendoj se Nike është në greqisht, apo gjermanisht ndoshta. Mendoj se është greqisht. Nuk e di nëse edhe Adidas është në greqisht. Ose “Kam veshur Adidas.” Shih, po e përdor fjalën në atë gjuhë. Pse? Sepse po e pranoj se ajo është një markë që vjen si paketë. Askush nuk mund të thotë gjysmë Nike. Ose është Nike ose jo. Pra ta servirin si paketë. Pra kur biem në ato, le të themi, mashtrime që përdoren nga njerëzit fetarë, udhëheqësit fetarë të botës—e kthejnë në markë, e pastaj kur biem në të, është pak a shumë sikur po pranojmë se ajo që na servirni do të jetë ajo ose asgjë tjetër, dhe nuk do ta ndryshojmë. Pra kisve, nëse e përdor atë fjalë, çfarëdo që të thotë, është një formë specifike e një qilimi që vetëm ata mund të vendosin çka është. Pra është pak a shumë një mashtrim. Është një mashtrim për ta kthyer në markë diçka që nuk është. Ka një strofë në Kuran që thotë: “A e kanë monopolizuar dijen e Zotit?” Në thelb, po e monopolizojnë. Po thonë: ose e përdor termin tonë ose nuk do të flasim. Pra le të mos biem në të. Pra Rashadi, me këtë përkthim, nuk ra në ato gjëra, sepse kur shkon në botën myslimane tradicionale, në fakt kanë fjalë specifike për këto gjëra. Thonë: “Në rregull, a e ke bërë? A e ke bërë? Kështu bëhet.” Ose nëse shkon te sufitë, kanë fjalë specifike. E dini, dervishët rrotullues kanë një fjalë për këtë. Kanë fjalë të ndryshme për të—sufitë bëjnë meditim në shumë mënyra. Problemi është se kanë fjalë specifike për këtë, e cila pastaj të mashtron të mendosh se ajo është e vetmja mënyrë për të medituar. Ajo nuk është e vetmja mënyrë për të medituar; ka shumë mënyra për të medituar. Pra Rashadi pak a shumë u largua nga rënia në atë kurth dhe nuk i përdori termat arabë; e përdori termin më të përgjithshëm “medito”. Tani në Kuran, më lejoni t’ju jap shembuj nga Kurani arab. Çka e përktheu ai si medito? Njëri prej tyre në fakt thotë kërko falje, dhe Rashadi e përktheu si medito. Në një rast tjetër thotë lavdëro, por Rashadi e përktheu si medito. Një tjetër fjalë për fjalë do të thotë ngrihu në këmbë apo ji zgjuar. Rashadi e përktheu si medito. Në një rast tjetër mendoj se do të thotë diçka tjetër, diçka si lavdërim—e përmenda këtë. Por ka edhe një tjetër: dil jashtë. Është interesante: të dalësh jashtë, dhe Rashadi e përktheu si medito. Fjalë për fjalë do të thotë dil jashtë. Por çka do të thotë fare të dalësh jashtë? Dil jashtë trupit tënd. Dil jashtë. Po. Sidoqoftë, ajo që po them është se e përdori qëllimisht fjalën medito, sepse këto terma janë keqpërdorur për shekuj. Këto terma të tjerë, markat arabe—është markë. Nuk është në fakt gjuha. Nuk jam kundër gjuhës. Gjuha arabe është vërtet e bukur, e pastër dhe e hijshme. Problemi është marka. E përdorin si markë. Pra Rashadi u largua nga kjo, dhe kjo ishte me qëllim, që të mos ta imponojnë vetëm formën e tyre të adhurimit. Do të thotë, për shembull, nëse do ta përdorte, le të themi, fjalën për t’u ngritur, çfarëdo qoftë fjala në arabisht, atëherë njerëzit do të mendonin: “Oh, duhet ta bëjmë mënyrën tradicionale të sunetit,” ku njerëzit bëjnë lutje shtesë pas salatit e gjëra të tilla. Shih, meqë ra fjala, me dy marka nuk kam problem: salat dhe zeqat. Me ato marka nuk kam problem, sepse janë rite të përbashkëta që i ndajmë. Nuk kam problem ta ndaj atë markë: salat, zeqat, është në rregull. Të tjerat nuk më pëlqen t’i kthej në marka. Ose Allah. Pse ta kthesh në markë? Pse t’i japësh markë? Është emër. Është emër. Do të thotë Zot në shqip. Dhe po, mund ta përdorim Zot. Është në rregull. Sepse pastaj e bën të duket sikur është markë, sikur versioni i vetëm i Zotit që njerëzit mund ta kuptojnë është ai, nëse kështu e shpjegojnë. Po. Sidoqoftë, kështu mendojnë ata. Pra lidhur me meditimin, siç mund ta shihni, në fakt nuk ka fjalë meditim në Kuran. Meditimi ekziston në anglisht, është gjë e vërtetë, por nuk kishte nevojë në arabisht për ta përshkruar. Ka strofa të tjera që, kur i kombinon, mund të të japin fjalën meditim. Për shembull, ka mjaft strofa në arabisht që thonë: mos u shqetësoni. Ka një strofë në Kuran që thotë: ata që besojnë në Zotin, në botën tjetër dhe bëjnë jetë të drejtë, nuk kanë asgjë për t’u shqetësuar dhe as nuk do të pikëllohen. Në thelb, meditimi duhet kuptuar si aftësia bazë për të mos u shqetësuar, në nivelin bazë—nëse do ta mendosh si meditim të thjeshtë. Meditimi më i avancuar—mund të jetë e ndërlikuar ta thuash kështu, por thjesht do të them çka e kam fjalën—nëse e kupton pak më thellë, është aftësia për të mos menduar. Shumë njerëz, kur u thua “oh, po meditoj”—të cilën nuk do ta thoja, është pak e çuditshme, por sidoqoftë—nëse dikush thotë “po meditoj”, si një guru, çfarëdo guru indian apo hindu që u thotë “le të meditojmë” apo “kështu meditojmë”, shumica e njerëzve, sidomos në kulturën perëndimore, e keqkuptojnë. Mendojnë se është një lloj të menduari. Në fakt nuk është të menduarit; është aftësia për të mos menduar. Dhe është e lidhur, sepse ajo që bën është se të mundëson të mos shqetësohesh. Sepse pse mendojnë njerëzit? Sepse shqetësohen. Nëse mendon për planifikimin për të shkuar në punë nesër, pse e bën këtë? Sepse shqetësohesh. Shqetësohesh. Nuk do ta humbasësh punën. Pse mendon çka do të gatuash sot? Sepse shqetësohesh. Shqetësohesh se do të mbetesh i uritur nëse nuk e bën. Pra të menduarit dhe shqetësimi janë mjaft të lidhura, dhe aftësia për të mos menduar mund të të mundësojë edhe të mos shqetësohesh. Tani, nuk po them të bëhesh krejtësisht budalla, por ka diçka të tillë si zvogëlimi i aktivitetit të trurit në një nivel ku nuk shqetësohet. Nuk po shqetësohesh. Dhe në thelb, ky është meditimi. Tani, ka disa truke për ta aktivizuar këtë pak, që në thelb do të thotë se duhet të jesh në të tashmen, sepse arsyeja pse njerëzit mendojnë është kryesisht për të ardhmen apo të kaluarën. Ose ëndërrojnë me sy hapur, zakonisht për të kaluarën apo ndonjë skenar imagjinar, që nuk është meditim, ose planifikojnë, mendojnë për të ardhmen: “Oh, çka do të bëj nesër?” Ose flasin me veten. Nuk e di si mendojnë njerëzit. Mendoj se ka pasur studime se çka bëjnë njerëzit pjesën më të madhe të kohës gjatë ditës, si mendojnë gjatë ditës. Disa njerëz në fakt flasin me veten, të tjerë imagjinojnë se flasin me të tjerët, të tjerë mendojnë për të ardhmen, si do t’i bëjnë disa gjëra, për cilën punë do të aplikojnë, gjëra të tilla. Të tjerë mendojnë për të kaluarën, e dini, kanë nostalgji për të kaluarën. Pra njerëzit kanë prirje ta bëjnë këtë, dhe ky nuk është meditim. Meditimi është ndalimi i këtij teprimi. Dhe në thelb, mënyra për ta bërë është çdo gjë që të mban në të tashmen, tani. Çka po them tani? Çka po ndiej tani? Në thelb, si mund të jem në të tashmen pa u shqetësuar për të ardhmen, pa menduar për të kaluarën? A mund të jem në të tashmen? Dhe po, mendoj se aftësia më e mirë për të medituar është të mos përdorësh asnjë truk, por shumica e njerëzve përdorin truke, në mënyrën si do të të mësojnë disa guru apo çfarëdo; përdorin truke për ta arritur këtë, sepse njerëzit nuk janë aq të mirë në meditim. Më lejoni ta them kështu: nëse meditimi duhet të mësohet, kjo është sepse nuk je i mirë në të dhe sepse nuk po e bën mirë. Megjithatë, kjo nuk do të thotë se nuk duhet ta përdorim, ta bëjmë kështu. Sërish, nuk po ju mësoj si të meditoni. Mendoj se është i mbivlerësuar, sepse, me vullnetin e Zotit, siç do t’ju tregoj, në fakt e bëjmë meditimin gjithsesi gjatë ditës. Por, çka doja të thosha? Pra po, ka metoda për të të mbajtur në të tashmen, por para se të shkoj aty, le të pendohemi.

Lavdi Zotit. Nuk ka zot tjetër përveç Zotit. Pra po, si mund ta nxisim—nuk dua ta përdor fjalën imponojmë—le të themi se nuk di si të meditosh dhe dikush të pyet: “Si të meditoj?” Në thelb, thjesht duhet t’i thuash personit, apo t’i thuash vetes, të jetë në të tashmen. Dhe si mund të jesh në të tashmen? Duke mos menduar, pak a shumë. Dhe fatkeqësisht njerëzit nuk janë të mirë në të mos menduarit. Njerëzit nuk janë të mirë në të mos menduarit. Thjesht nuk mund ta ndalin mendjen. Mendja vazhdon: mendon, mendon, mendon, mendon. Sidomos nëse ke ankth, depresion, do të mendosh gjithnjë e më shumë dhe më thellë, dhe mendimet kanë emocione më të mëdha. Pra është aftësia për të mos menduar, dhe njerëzit nuk janë shumë të mirë në të, prandaj ndonjëherë përdorim truke. Dhe ato truke i quaj truke sepse nuk dua që njerëzit t’i keqpërdorin si një lloj metode që duhet ta bësh. Është truk. Është në rregull. Funksionon. Dhe disa nga ato truke janë thjesht, le të themi, të përqendrohesh te shqisat e tua. Për shembull, disa guru do të të thonë: “Merr frymë, merr frymë ngadalë, përqendrohu te fryma jote.” Në rregull, kjo të mban në të tashmen. Thjesht të pengon të mendosh për të ardhmen apo të kaluarën. Ose tani, le të themi kudo që jeni ulur, thjesht përqendrohuni te ajo që po prekni apo ku jeni ulur. Kjo sepse tani i largon shqetësimet, sepse je në të tashmen. Je tani, këtu. Pa menduar për të ardhmen, asgjë për të kaluarën. Tani je në të tashmen. Thjesht ekziston. Nuk po mendon. Thjesht ekziston. Ky është meditimi. Ose le të themi, njerëzit e bëjnë shumë më shumë se sa e kuptojnë, prandaj mendoj se është i mbivlerësuar si fjalë. Për shembull, kur nuhat një erë të mirë, në fakt të sjell në të tashmen. Le të themi se po mendoje: “Oh, çka do të bëj sot?” E pastaj papritur po kalon pranë disa luleve dhe ka një erë të mirë, dhe thua: “Sa erë e mirë.” Ajo që bëri është se thjesht të solli në të tashmen dhe je më i lumtur. Të solli te ajo që po ndien dhe po bën tani. Pra pak a shumë të pengon nga ato mendime të këqija shqetësuese, nga shqetësimi i tepërt. Dhe në fakt ndodh shumë më shpesh. Shumë nga ato që i përshkruan Kurani—për shembull, Kurani e përshkruan çmimin. Çmimi është një formë meditimi. Kur e çmon diçka, sheh një lule dhe e çmon. Dhe pse është meditim? Sepse të mban në të tashmen. Kur e çmon diçka, nuk mund të mendosh për nesër. Thjesht po e çmon sot. Të pëlqen sot. Një përqafim është meditim, sepse çka bën një përqafim? Të pengon të mendosh për të ardhmen apo të kaluarën. Thjesht të mban në të tashmen, sepse duhet t’i angazhosh ndjenjat e tua. Shumë gjëra janë meditim. Kur hamë, meditojmë. Kur shikojmë një film, meditojmë. Tani, këto janë truke megjithatë. Shumica e njerëzve nuk kanë aftësinë të meditojnë vetvetiu. Pra u duhet stimulim i jashtëm për të medituar. Mendoj se muzika ndoshta është më e mira. Nëse do ta dish si ndihen njerëzit që vërtet dinë të meditojnë, është njësoj si kur dëgjon muzikë, sepse çka bën muzika? Të mban në të tashmen. Kaq. Prandaj të bën të ndihesh mirë. Të mban tani, sepse ka një notë, e pastaj nota tjetër është aty menjëherë pas saj, e pastaj vjen tjetra. Pra vazhdimisht të mban në të tashmen, tani, këtu. Çka po ndien? Çka po sheh? Për çka po mendon tani? Vetëm për tani. Pra po, ajo që po them është se thjesht dëgjimi i muzikës është po aq i mirë sa ajo që do të të mësojë një guru. Në thelb, ajo që po them është: mos bini pas guruve, sepse ajo që po shesin, ajo që në fakt po ju tregojnë, është si të mos bëni gjëra të tjera kur meditoni. Nuk po ju mësojnë si të meditoni. Meditimin mund ta bësh vetë. Kushdo mund të meditojë thjesht duke u ulur, nëse ke aftësinë të ulesh vetëm, të mos bësh asgjë dhe të mos shqetësohesh. Shumica e njerëzve, nëse thjesht nuk bëjnë asgjë, do të shqetësohen. Dhe meqë ra fjala, kjo është e rrezikshme, sepse mënyra si e mësojnë gurutë në fakt është se po mësojnë apati. Po mësojnë një jetë që nuk është aktive. Nëse marr një shembull nga, le të themi, fitnesi: fitnesi është i mirë, megjithatë shumica e njerëzve të fitnesit do të të mësojnë si të mos kesh sukses në jetë, sepse: “Oh, duhet të stërvitesh pesë herë në javë, duhet ta bësh këtë.” Në thelb po më thua të mos shkoj në punë, të mos lexoj dhe të mos bëj gjëra për veten që kanë më shumë rëndësi. E njëjta gjë me ata guru që flasin për meditim. Në thelb, kushdo mund ta bëjë. Problemi është se kur njerëzit shkojnë te gurutë, mënyra si ua mësojnë është se i pengojnë të bëjnë më shumë se vetëm meditim. Fatkeqësisht sot njerëzit, meqë nuk jetojmë jetë të plota, duhet të zgjedhim çka duam të bëjmë specifikisht në lidhje me gjëra të ndryshme. Për shembull, ose meditojmë, ose stërvitemi, ose hamë. Në të kaluarën i bënin pothuajse të gjitha bashkë. Mund të hash dhe të meditosh; e dini, mund të ecësh dhe të përtypësh çamçakëz. Por sot duhet ta bëjnë specifikisht: “Oh, le ta bëjmë këtë gjë specifike apo atë gjë specifike.” Kjo është kryesisht sepse nuk jetojmë jetë të plota, sepse nuk ke kohë për të gjitha, meqë ra fjala. Pra çka do të bësh? Do të meditosh apo do të stërvitesh, apo cilën do ta bësh së pari? Nuk ka mjaftueshëm orë në ditë. Prandaj nuk më pëlqen—po, besoj në meditim; mendoj se është gjë e mirë që Rashadi e përktheu kështu, kryesisht sepse njerëzit po i markonin gabimisht gjëra të tjera. Megjithatë, thjesht dua t’ju paralajmëroj të mos bini në anën tjetër, që është të mendoni se ka ndonjë lloj sekreti në meditim. Është thjesht të jesh në të tashmen, kaq, dhe të mos shqetësohesh për të ardhmen. Dhe mund ta nxisësh. Ndoshta fjala nxit është më e mirë. Mund ta nxisësh meditimin përmes disa teknikave: frymëmarrja, përqendrimi te e tashmja, te ajo që po nuhat, ajo që po dëgjon, ajo që po sheh, çmimi, mosshqetësimi. Tani, forma më e mirë e meditimit është Lutja e Kontaktit. Leximi i Kuranit është gjithashtu një formë shumë e mirë meditimi. Por më e mira është Lutja e Kontaktit si formë meditimi. Sepse çka bën Lutja e Kontaktit? Të mban në të tashmen. Duhet të thuash vazhdimisht diçka, që do të thotë se nuk mund të flasësh me veten për ndonjë gjë tjetër. Duhet të ndiesh vazhdimisht diçka, sepse ndërsa, le të themi, qëndron në këmbë, çka ndien? Shputat e këmbëve. I ndien. I ndien shputat e këmbëve duke e prekur tokën ndërsa qëndron në këmbë. Kur shkon të biesh në sexhde, e ndien tokën në duar apo në kokë. E ndien tokën këtu ose e ndien trupin duke lëvizur. Pra të mban në të tashmen. I ndal shqetësimet e tua. Nuk shqetësohesh më aq shumë. Kaq. Tani, por siç mund ta shihni, me Lutjen e Kontaktit, ndërsa meditoni, po bëni shumë gjëra të tjera. Po e përkujtoni Zotin. Po e lavdëroni Zotin. Po e çmoni. Po i nënshtroheni Zotit. Po i bindeni Zotit. Ka shumë gjëra të tjera që po i bëni me Lutjen e Kontaktit, përfshirë meditimin. Pra në thelb, ajo që të tjerët ju mësojnë për meditimin—nuk po them se është gabim apo jo. Thjesht është më kufizuese. Mund të bëni më shumë. Mund të bëni më shumë se kaq. Pra çfarëdo që t’ju thonë gurutë, në fetë budiste, në fenë hindu, po, ka pak të vërtetë në të. Ajo që po them është: po, meditimi ekziston. Është i vërtetë. Megjithatë, po ju mësojnë si ta bëni më pak. Mund ta bëni më shumë, dhe më shumë do të thotë se bëni meditim dhe gjëra të tjera. Meqë ra fjala, mendoj se kjo është pjesërisht arsyeja pse disa vende ndonjëherë janë më të varfra. Mendoj se një gjerman që punon dhe e shijon punën e tij, ndonjë lloj pune fizike, po mediton më shumë se sa e kupton, krahasuar me një djalë që ka shkuar në ndonjë tempull budist diku në Nepal apo Indi apo çfarëdo dhe po përqendrohet krejtësisht te meditimi i tij. Ai ndoshta nuk po mediton aq sa një gjerman që thjesht po përqendrohet te puna e tij. Puna është meditim nëse e shijon. Nëse e urren, jo. Nëse e urren, nëse duhet të planifikosh. Meqë ra fjala, edhe sot, prandaj them se nuk kemi jetë të plota, sepse edhe puna nuk është gjithmonë meditim sot. Shumica e punës sonë përfshin atë që e quaj gjëra administrative. Shumë njerëz mendojnë: “Oh, do të bëhem mjek. Do të…” Gjysma e punës do të thotë thjesht plotësim dokumentesh. Nuk po flet në fakt me pacientët. Nuk po e mëson atë që di. Janë gjëra administrative. Çfarëdo profesioni që ke, ndoshta gjysma e punës sate është diçka tjetër. Dhe shumë të rinj në fakt habiten kur shkojnë në punë. Le të themi se të punësojnë si mësues dhe shumicën e kohës nuk jep mësim. Shumicën e kohës duhet ta raportosh programin apo çfarëdo, ta raportosh planin, ta raportosh çka bëre, gjëra të tilla. Tani, kjo nuk është meditim. Por meditim është kur në fakt po jep mësim, le të themi, dhe po e shijon, sepse je në të tashmen, aty, atëherë. Nuk po planifikon. Nuk po shqetësohesh. Pra ajo që po them është se ndonjë gjerman për të cilin askush nuk do të mendojë se po mediton—thjesht po punon. Nuk i intereson feja. Nuk i intereson hinduizmi. Shkon në punë. Çfarë lloj pune mund të marr si shembull të mirë? Le ta marrim aq të thjeshtë sa pastrimi i rrugës. E dini, në disa qytete punësojnë njerëz për ta pastruar rrugën. Pra djali thjesht po e pastron rrugën. Pse është kjo meditim? Sepse nuk e lejon të mendojë për të ardhmen. Nuk e lejon të mendojë për të kaluarën. Të paktën jo shumë. Nuk po shqetësohet, sepse duhet të mendojë për çdo fshirje, për çdo lëvizje që bën, kështu që po e mban në të tashmen. Duhet të mendojë vetëm për fshirjen e radhës, kështu që po e mban në të tashmen. Po mediton. Po mediton dhe po punon. Pra edhe pse nuk jam kundër meditimit, mendoj se mënyra si është markuar meditimi sot është më pak se ajo që mund të kishe bërë ndryshe. Në thelb, mund të meditosh dhe të punosh. Puna është meditim. Leximi i Kuranit është meditim. Puna nuk është gjithmonë meditim, por leximi i Kuranit është gjithmonë meditim. Ajo që po them është se puna është kryesisht meditim. Por Lutja e Kontaktit është meditimi më i mirë, sepse e bën këtë plus gjithçka tjetër. Nuk të pengon nga vepra të tjera të mira. Kur them gjithçka tjetër, e kam fjalën çdo vepër tjetër të mirë dhe qëllim që mund ta kesh—e gjitha kjo e kombinuar në një Lutje Kontakti, përfshirë meditimin. Pra e përfshin meditimin. Po, nuk mendoj se duhet të them shumë për këtë, meqë ra fjala. Nuk po përpiqem ta përbuz meditimin. Thjesht po them: mos bini pas meditimit të markuar. Jam kundër meditimit të markuar. Është thjesht, e dini, meditim. Nuk ke pse ta markosh, nuk ka pse të jetë ndonjë formë specifike. Po, ndoshta nëse thjesht merr frymë më ngadalë, është meditim i mirë. Sërish, nuk po e nënvlerësoj. Ka metoda. Disa njerëzve ndonjëherë u nevojitet meditimi sepse mund të kenë jetë stresuese. Në thelb po them se ndoshta i përket më shumë psikologjisë dhe terapisë. E dini, nëse dikujt i duhet terapi për depresion, ankth, gjëra të tilla, po, meditimi ndoshta është një nga mjetet, nuk e di. Nuk është profesioni im. Nuk është aq e rëndësishme. Ajo që po them është: po, nuk jam kundër kësaj. Por shumicën e kohës, nëse nuk ke vërtet një nevojë specifike për të, mund ta bësh në një mënyrë ku arrin edhe gjëra të tjera. Mund të shkosh në punë nëse e shijon. Vërtet, në fakt është meditim. Po. A ka dikush ndonjë pyetje?

E vetmja gjë që duhet ta mbani mend është se meditimi është mosshqetësim, dhe në formën përfundimtare mosmendim, që është pothuajse e pamundur. Oh, meqë ra fjala, një nga format që Rashadi e përktheu si meditim është ajo që në arabisht e quajnë përkujtim i Zotit, të thuash “Zot”—po, kjo është një formë meditimi, por a e shihni se prapë e arrin të njëjtën gjë? Të mban në të tashmen, sepse ndërsa e thua, nuk të lejon të mendosh diçka tjetër për të ardhmen. Po. Dikush po thotë se dëgjimi i predikimit të së Premtes është meditim i mirë. Po, edhe kjo është meditim. Pra Kurani me video është pjesërisht i destinuar për meditim. Fillimisht po thoshe po. Pra përgjigjja ime është po. Kurani me video është pjesërisht i destinuar për meditim, sepse i përdor disa nga ato truke. Është truk: ka pamje të bukura. Me vullnetin e Zotit do të ketë pamje të bukura. Pak muzikë, ndoshta disa tinguj. Meqë ra fjala, nëse shkon në YouTube dhe kërkon video për meditim, çka do të jetë? Thjesht ndonjë tingull i thjeshtë e i rrafshët. Nuk ka asgjë të fshehtë aty. Gjithë çka bën është se të mban në të tashmen. Nuk të lejon të mendosh për të ardhmen apo të kaluarën. Pse? Ndërsa e dëgjon tingullin, të pengon të kesh mendime të tjera, sepse po përqendrohesh te ajo që po dëgjon. Kaq. Pra po, ka meditim aty, sepse njerëzit duhet të përqendrohen te Kurani, dhe nëse ka disa tinguj apo video shtesë aty, mund t’i ndihmojnë të meditojnë. Është artificiale. E di se është meditim artificial. Në thelb, i mashtron njerëzit të mendojnë se janë më të mirë në të se sa janë në fakt. Por është në rregull. Është në rregull. Bëjmë gjëra artificiale sot gjithsesi. Nuk do ta bëja nëse nuk do të kishte konkurrencë për këtë. Online ka shumë gjëra që në fakt të mashtrojnë drejt versionit të tyre të meditimit. Dhe nuk është vërtet mashtrim. Është më shumë si: më lejoni të bërtas më fort që njerëzit të më dëgjojnë. Po. Të bërtiturit më fort është një truk për ta tërhequr vëmendjen e njerëzve. Nëse të gjithë në treg po bërtasin: “Oh, blejeni këtë ar, blejeni këtë ar,” dhe nëse shkon në një treg vërtet shumë të mbushur ku të gjithë po e shesin produktin e tyre, dhe le të themi se do të shkosh aty të predikosh, do të të duhej të bërtisje, sepse të gjithë po bërtasin, dhe kjo është një mënyrë për ta mbajtur vëmendjen e personit në të tashmen, aty te ajo që ke për të thënë. Edhe tani ndoshta po bërtas, sepse jam mësuar nga konkurrenca e të bërtiturit, mendoj nga puna, nga jeta e gjëra të tilla. Më falni për të bërtiturit e tepërt, por po, është thjesht një mënyrë për ta tërhequr vëmendjen. Nuk është e vetmja mënyrë. Po. Pra, mendoj se ndoshta mjafton për sot. Meditimi është i vërtetë. Mënyra si jua paraqesin zakonisht është e mbivlerësuar. Nuk ka shumë më tepër në të se sa thjesht puna apo dëgjimi i muzikës. Dhe dëgjimi i muzikës është artificial. Nuk po them se kështu duhet ta bëni. Gjithë çka po them është se ndodh edhe kur nuk e keni për qëllim. Dhe nëse mund të meditosh pa muzikë, atëherë ke aftësi më të mira meditimi. Sidoqoftë, për ata që duhet ta bëjnë Lutjen e Kontaktit, bëjeni Lutjen e Kontaktit. Të tjerët, paqja qoftë mbi ju.