Përmbledhje:
Në këtë predikim të së Premtes, Alban Fejza shpjegon pse besimtarët nuk duhet ta humbin kurrë shpresën në mëshirën e Zotit, sidomos në sistemin e sotëm të kënaqësisë së shtyrë, duke nxjerrë mësime nga vështirësitë e Adamit, Moisiut, Abrahamit, Jakobit, Jonës dhe Muhamedit, dhe nga strofat kuranore për shpresën.
Transkripti i videos:
Rëndësia shpirtërore e shpresës në mëshirën e Zotit
Lavdi Zotit. Nuk ka zot tjetër përveç Zotit.
Në të kaluarën, por pjesërisht edhe në botën e sotme, njerëzit kalonin vështirësi. Ose vështirësi përmes shëndetit, vështirësi përmes varfërisë, vështirësi përmes mungesës së njerëzve të duhur përreth teje, vështirësi udhëtimi, gjëra të tilla, vështirësi bezdie, vështirësi parehatie, mungesë e një vendi për t’u ulur, për shembull, e gjëra të tilla.
Dhe në të kaluarën, ishin më, nëse mund t’i quajmë kështu, nuk ishin kurrë të rastësishme, por më të rastësishme në kuptimin që njerëzit kishin vështirësi të ndryshme në kohë të ndryshme. Dikush ishte më i pasur, dikush ishte më i varfër. Në botën e sotme, kjo është standardizuar pak më shumë për shkak të botës moderne, asaj që unë e quaj sjellja e detyruar globale, dhe kështu një pjesë e saj në fakt është thjesht e përbashkët për të gjithë. Dhe po, ke ende ndryshime, por shumë prej saj janë të përbashkëta.
Sistemi modern i kënaqësisë së shtyrë
Një nga, le të themi, vështirësitë e përbashkëta është shtyrja e çdo lloj, le ta quajmë, kënaqësie. Shtyrja e shtëpisë së parë. Njerëzit sot e marrin shtëpinë e parë pak më vonë se sa do ta kishin marrë në të kaluarën. Nuk është faji i tyre; thjesht sistemi e ka krijuar atë situatë. Dhe është ashtu siç është. Nëse në vend që ta marrësh, le të themi, shtëpinë në moshën 30 apo 40 vjeçare, mund ta marrësh në 50. Ose në vend që të martohesh në 20, mund të martohesh në 30 apo 40. Thjesht gjithçka është shtyrë.
Natyrisht, njerëzit në pushtet e kanë bërë këtë, duke menduar se do t’i zgjidhin problemet tona. Demokracitë duke menduar se: “Oh, çka të bëjmë për,” le të themi për shembull, në mendjen e tyre, “si ta zgjidhim varfërinë? Bëjmë këtë, bëjmë atë, bëjmë atë, i edukojmë njerëzit.” Por kjo në fakt thjesht i shtyn gjërat; thjesht e shtyn varfërinë për më vonë apo i shtyn gjërat për më vonë.
Duke pasur parasysh se kaq shumë nga këto janë shtyrë—martesa jote e parë nëse nuk je i martuar, fëmijët e tu të parë nëse nuk ke fëmijë, shtëpia jote e parë nëse nuk ke shtëpi, vetura jote e parë nëse nuk ke veturë, biçikleta jote e parë nëse nuk ke biçikletë. Disa njerëz nuk kanë as biçikletë. Është në rregull. Është normale.
Çka mund të jetë, puna e parë. Puna jote e parë mund të shtyhet. Në të kaluarën, njerëzit kur mbushnin 16, 18, po, nuk ishte puna më e mirë, por kishin diçka për të bërë. Sot, shumë njerëz shkojnë në fakultet, madje edhe master, ndonjëherë doktoraturë. Nuk marrin punë deri në 25, 30. Dhe është normale. Është në rregull. Është shtyrë. Pra, të gjitha këto janë shtyrë.
Pse besimtarët nuk duhet ta humbin kurrë shpresën
Kur të gjitha këto janë shtyrë, është vërtet e rëndësishme për nënshtruesit, për ne, për besimtarët, të mos e humbim shpresën. Është vërtet e rëndësishme të mos e humbim shpresën. Pse është e rëndësishme të mos e humbim shpresën? Është sepse nëse shpreson se gjërat do të përmirësohen, që është ajo që duhet të besojë një besimtar, atëherë tregon se e di që Zoti është i mëshirshëm.
Sepse kur e humb shpresën, çka mendon brenda vetes? “Oh, Zoti nuk është i mëshirshëm.” Sepse nëse Zoti është i mëshirshëm, nuk do të të linte përgjithmonë, apo për një kohë shumë shumë të gjatë, më shumë se sa mund të përballosh, nuk do të të linte në një situatë të vështirë. Përfundimisht, do të përfundojë. Të gjitha situatat e vështira për besimtarët përfundimisht përfundojnë. Qofshin disa vjet, një dekadë më shumë, disa vjet më shumë, të gjitha përfundojnë. Të gjitha situatat e këqija përfundojnë nëse je besimtar. Nëse je mosbesimtar, situata e vështirë mund të zgjasë përgjithmonë. Por nëse je besimtar, do të përfundojë. Përfundimisht, do të përfundojë.
Kjo ndodh sepse Zoti është i mëshirshëm. Dhe meqë është i mëshirshëm, nuk do të të linte të vuash përgjithmonë apo të jesh në një situatë të keqe përgjithmonë. Pra, është vërtet e rëndësishme që të kesh shpresë.
Tema e sotme që po e theksoj është se nuk duhet ta humbim shpresën nëse jemi besimtarë. Nuk duhet, më lejoni ta specifikoj më saktë, nuk duhet ta humbim shpresën në mëshirën e Zotit. Kështu e thotë Kurani. Sepse nëse e humb shpresën në mëshirën e Zotit, nuk beson se Zoti është i mëshirshëm.
Të qenët i mëshirshëm është një nga cilësitë apo emrat e rëndësishëm të Zotit. Zoti është shumë gjëra. Zoti është i drejtë, Zoti është i Madh, Zoti është i fuqishëm. Të gjitha këto janë të rëndësishme. Por një nga ato cilësi të rëndësishme të Zotit është se Zoti është i mëshirshëm. Dhe nëse e humb shpresën, kjo tregon se nuk beson brenda vetes se Zoti është i mëshirshëm. Pra, kur do të jesh më shpresëplotë, thjesht mbaje mend: Zoti është i mëshirshëm. Nuk do të të lërë në atë situatë përgjithmonë.
Mësime nga tregimet e profetëve
Kjo është sidomos e rëndësishme, sepse kur shikon prapa se çka ndodhi me profetët e mëparshëm, do ta shohësh se në fakt, nëse nuk do të kishin shpresë, do të ishte e paarsyeshme, ose asnjë nga situatat që ndodhën nuk do të ndodhte.
Adami
Le të kthehemi te Adami. Adami u dëbua nga parajsa. Le ta marrim si shembull. Adami bëri një gabim me gruan e tij. U mashtrua nga Satani. Çka tha Zoti? “Dil prej këtu. Dil nga parajsa,” apo Kopshti i Edenit. “Dil. Dil nga Kopshti i Edenit.”
Nëse Adami nuk do të kishte shpresë se mund të kthehej potencialisht në parajsë, nuk do t’i kërkonte kurrë Zotit ta falte apo nuk do t’i lutej kurrë Atij. Kurani thotë se Zoti i dha Adamit fjalë specifike me të cilat e shpëtoi. Por nëse Adami nuk do të kishte shpresë, duke menduar: “Oh, tani jam jashtë parajsës dhe mbaroi për mua. Mbaroi,” nëse Adami do të mendonte kështu, nuk do të kthehej kurrë në parajsë. Nuk do të lutej kurrë. Nuk do t’i kërkonte kurrë Zotit ta falte, sepse e humbi shpresën. Pra, është e rëndësishme të kesh shpresë, dhe ai kishte shpresë sepse e dinte se Zoti është i mëshirshëm. Pak a shumë si kur të dëbojnë, e di: “Oh, po. Mund të më lejojë në fakt të kthehem. Është i mëshirshëm. Nuk do të më zhgënjejë.” Shumë nga lutja vjen nga shpresa.
Moisiu
Ose le ta marrim shembullin e Moisiut dhe bijve të Izraelit. Kur Moisiu shkoi për t’i predikuar Faraonit dhe për t’i liruar bijtë e Izraelit, çka bëri Faraoni? Faraoni ua bëri më të vështirë. Si në Bibël, thotë se Faraoni e bëri dyfish, si le të themi nëse duhej të mbanin një tullë, të nesërmen do të duhej të mbanin dy tulla, vetëm sepse Moisiu i kërkoi Faraonit t’i lironte bijtë e Izraelit. Pra, u bë dyfish më e vështirë për ta për një kohë. Nëse nuk do të kishin shpresë, çka do të bënin? Do të dorëzoheshin. Do të ishin si: “Oh, le të, po i bashkohemi Faraonit tani.”
Abrahami
Ose le ta marrim shembullin e Abrahamit. Abrahamit iu premtua se do të kishte një fëmijë, edhe gruas së tij, dhe zgjati për vite, vite e vite e vite. Një premtim. Nëse nuk do të kishte shpresë, Zoti e di çka do të kishte bërë. Pak a shumë si gruaja e tij e humbi pak shpresën, sepse pastaj pak a shumë patën një fëmijë tjetër përmes njërës nga skllavet e saj, por prapë kryesisht e ruajtën shpresën. Abrahami e ruajti shpresën.
Jakobi
Ose rasti i Jakobit. Kur ia morën Jozefin, menduan se e kishin mashtruar plotësisht. Por nuk e kishin mashtruar. Jakobi e dinte se Jozefi ishte, kishte informacion të sigurt se Jozefi ishte ende gjallë. Nëse Jakobi do ta humbiste shpresën, imagjino, do të mendonte se Jozefi ka vdekur. Kështu do ta jetonte gjithë jetën duke menduar se Jozefi ka vdekur. Dhe nëse Jakobi do ta humbiste shpresën, situata do të kishte marrë një drejtim tjetër.
Jona
Ose situata e Jonës. U gëlltit nga peshku, balena, çfarëdo që të jetë. Dhe sipas Kuranit dhe Biblës, qëndroi atje tri ditë. Qëndroi në barkun e peshkut. Nëse Jona do ta humbiste shpresën dhe nuk do t’i lutej Zotit—arsyeja e vetme pse dikush do t’i lutej Zotit në mes të barkut të peshkut në errësirë të plotë, arsyeja e vetme pse do t’i lutej Zotit është nëse shpreson se: “Ndoshta Zoti do të më falë, dhe ndoshta Zoti do të më nxjerrë nga situata. Ndoshta Zoti do ta bëjë më mirë.”
Kjo, meqë ra fjala, të kesh shpresë nuk është garanci se ajo që do do të të jepet, sepse shumë nga këto janë dëshira, por patjetër në përgjithësi do të përmirësohet. Ndonjëherë e kufizojmë veten si: “Oh, nuk mund ta ndërtoj një shtëpi sepse e dua atë shtëpi më të madhe.” Po, thjesht po e shtyjmë vetë. Është faji ynë. Megjithatë, duhet të shpresojmë se në përgjithësi gjërat përmirësohen. Pse? Sepse Zoti është i mëshirshëm, dhe përmirësohen për besimtarët.
Muhamedi
Dhe meqë ra fjala, ka ulje-ngritje, që do të thotë se ndonjëherë përkeqësohen për një kohë, por është gjithmonë e përkohshme. Le ta marrim shembullin e Muhamedit. Muhamedi u predikoi mekasve për një kohë. Gjërat në fakt u përkeqësuan. Ngjashëm me rastin e bijve të Izraelit, për një kohë gjërat u përkeqësuan. Muhamedi mendonte se mekasit përfundimisht do të besonin. Kishte shpresë se Zoti do të ishte i mëshirshëm dhe përfundimisht situata do të bëhej më e lehtë dhe mekasit do të besonin. Por për një kohë, në fakt u përkeqësuan. E dëbuan. E luftuan. Nëse nuk do të kishte shpresë, do të dorëzohej. Do të ishte si: “Oh, mendova se Meka përfundimisht do të përmirësohej.” Por nuk u përmirësua. U përkeqësua për një kohë. Dhe do të ishte dorëzuar, dhe dorëzimi do të thotë se nuk beson se Zoti është i mëshirshëm.
Shtrembërimi i kohës gjatë vështirësive
Dhe meqë ra fjala, shpresa, më lejoni t’ju kujtoj pak se është vërtet e rëndësishme të dini se pas një situate të vështirë, gjërat përmirësohen nëse je besimtar. Sepse kur kalon një situatë të vështirë—mund të jetë mungesa e parave të mjaftueshme, apo ndoshta depresioni, çfarëdo që të jetë—cilado që të jetë ajo situatë e vështirë, duket se do të zgjasë më shumë se sa zgjat, apo mund edhe të bindesh se do të zgjasë përgjithmonë.
Pse? Sepse kur jemi në një situatë të vështirë, siç e dinë shumë prej nesh këtë, kur kalon kohë të vështira, duket sikur koha po lëviz më ngadalë.
Më lejoni të marr një shembull. Le të themi se ke njëfarë problemi të madh shëndetësor në trupin tënd, dhe mjeku të thotë: “Oh, duhet të bësh operacion. Pastaj pas operacionit, do të duhet të rrish shtrirë në shtrat për dy javë. Nuk mund të lëvizësh, nuk mund të bësh asgjë tjetër për dy javë, e pastaj do të përmirësohesh.”
Nëse e dëgjon këtë informacion kur je i sëmurë, vërtet i sëmurë, do të mendosh se dy javë janë shumë të gjata, sidomos nëse ke dhimbje. Koha lëviz vërtet ngadalë. Çdo sekondë duket sikur çdo sekondë është shumë e gjatë, çdo sekondë është shumë e gjatë, dhe kjo të bind se dy javë janë vërtet të gjata. “Si do t’i duroj dy javë kështu?” Kjo është e padurueshme. Mendon se është e padurueshme. Dhe kjo të bind se ndoshta nuk duhet të kesh shpresë.
Megjithatë, nëse dikujt tjetër i thuhet para se të sëmuret apo pasi të sëmuret: “Do të duhet të bësh operacion dhe do të zgjasë dy javë,” nëse nuk po vuan në momentin kur e dëgjon këtë, nuk duket aq e gjatë. Sepse kur je mirë, ndihet sikur koha po lëviz shpejt. Pra, dy javë, je si: “Po, natyrisht, pas dy javësh do të përmirësohem dhe kaq.”
Pra, është sidomos e rëndësishme të kesh shpresë, dhe po ju kujtoj ta kuptoni se gjërat përfundimisht përmirësohen, se asnjë situatë e keqe nuk zgjat përgjithmonë. Është sidomos e rëndësishme, sepse nëse je në fakt në atë situatë tani, apo kurdo, do të mendosh se do të zgjasë më shumë se sa zgjat. Ndihet sikur do të zgjasë më shumë, kështu që është më lehtë ta humbësh shpresën. Le të pendohemi.
Lavdi Zotit. Nuk ka zot tjetër përveç Zotit.
Strofat kuranore për shpresën dhe mëshirën
Dhe tani më lejoni në fakt t’i lexoj disa strofa nga Kurani, të cilat na kujtojnë të mos e humbim shpresën.
Sura 39, strofa 53 thotë:
“Shpall: ‘O robërit e mi që i kaluat kufijtë, mos e humbni kurrë shpresën në mëshirën e Zotit, sepse Zoti i fal të gjitha mëkatet. Ai është Falësi, Më i Mëshirshmi.’”
Shiko sërish, Zoti po na kujton se Ai është Më i Mëshirshmi. Sepse kuptimi i asaj cilësie të Zotit, dija se Zoti është i mëshirshëm, është ajo që të jep shpresë. Sepse Ai mund të ishte Zoti më i fuqishëm; nëse nuk është Zot i mirë, Zot i mëshirshëm, kjo nuk do të thotë se gjërat do të përmirësohen. Por nëse është i mëshirshëm, gjërat patjetër do të përmirësohen për besimtarët.
Pastaj në Suren 3, strofa 139, thotë:
“Nuk do të lëkundeni, as nuk do të pikëlloheni, sepse ju jeni fitimtarët përfundimtarë nëse jeni besimtarë. Nëse vuani vështirësi, edhe armiku vuan të njëjtën vështirësi. I alternojmë ditët e fitores dhe të humbjes midis njerëzve. Zoti kështu i dallon besimtarët e vërtetë dhe disa prej jush i bekon me martirizim. Zoti nuk e do padrejtësinë.”
Në Suren 12, strofa 87, jepet shembulli i Jakobit, ku Jakobi thotë:
“O bijtë e mi, shkoni e sillni Jozefin dhe vëllanë e tij, dhe mos e humbni kurrë shpresën në mirësinë e Zotit.”
Pra, mos u dorëzoni, në thelb.
“Dhe mos e humbni kurrë shpresën në mirësinë e Zotit. Askush nuk e humb shpresën në mirësinë e Zotit përveç njerëzve mosbesimtarë.”
Dhe kjo është deklaratë e fortë. Nëse mendon se gjërat nuk do të përmirësohen kurrë për ty, kurrë, atëherë e ke harruar se Zoti është bujar, se Zoti është Më i Gjithëmëshirshmi, dhe se Zoti është Më i Mëshirshmi. Le të mos e humbim shpresën në mirësinë e Zotit, sidomos në kohë të vështira.
Si zgjidhen dhe barazohen vështirësitë
Është e rëndësishme ta mbajmë mend këtë, sepse, siç thashë, në kohë të vështira duket sikur koha po ngadalësohet. Koha po lëviz më pak shpejt, gjë që të bën të mendosh se do të zgjasë përgjithmonë, por thjesht largohet. Mund të jesh në depresionin më të keq; mund të largohet. Meqë ra fjala, nuk po them se nuk duhet të kërkosh ndihmë te mjekët, terapistët, gjëra të tilla. Duhet ta bësh këtë. Por do të largohet. Nëse je besimtar, do të largohet, cilado vështirësi që ke, ose mund të zgjidhet me një ndryshim situate.
Mund të kesh madje njëfarë problemi të përhershëm shëndetësor, ndoshta i lindur pa një krah apo diçka. Përfundimisht, edhe nëse nuk ndryshon, gjërat do të bëhen më të lehta për ty sepse, le të themi, krijohen telefona ku mund t’i flasësh telefonit, kështu që nuk të duhet më aq shumë krahu. Shumica e njerëzve sot në fakt nuk gatuajnë. Shumë njerëz nuk gatuajnë. Nuk u duhet aq shumë krahu. Dua të them, është e rëndësishme të kesh krahë, por dallimet nuk janë aq të mëdha.
Ose le të themi se dikush është i martuar, dikush nuk është i martuar. Dallimet janë bërë gjithnjë e më pak të theksuara ndërsa lëvizim drejt së ardhmes. Por ndërsa njerëzit plaken, në një moment të caktuar, le të themi 60 apo 70, dikush që është i martuar dhe dikush që nuk është i martuar, jeta e tyre është pak a shumë e njëjtë, pak a shumë e barabartë. Sepse ai person që u martua është i bekuar, por mund të ketë njëfarë vështirësie me fëmijët që janë adoleshentë, duhet t’i dërgosh në fakultet, kështu që ka vështirësi. Dhe djali apo gruaja që nuk u martua kurrë, tani është krejtësisht e lirë. Në thelb, nuk ka pse të shpenzojë para për fakultet. Pra, në një moment barazohen.
Edhe dikush që nuk ka krah, përmirësohet. Edhe për atë person, përmirësohet. Në një moment, të gjithë plaken pak. Çka do të bëjnë? Do të rrinë në telefon. Personi që nuk ka krah do të flasë në telefon, ngjashëm me personin që ka krah.
Pra, ajo që po them është se përmirësohet. Ka kaq shumë mënyra si mund të përmirësohet, sepse Zoti është i mëshirshëm. Dhe pjesa më e rëndësishme, patjetër përmirësohet në parajsë. Pra, le të mos e harrojmë këtë, edhe pas vdekjes përmirësohet. Edhe kur vdesim, apo procesi i vdekjes, mund të jetë i vështirë për një javë, për dy javë, për një muaj. Disa njerëz vuajnë me sëmundje për vite, 10 vjet, 20 vjet, dhe përfundimisht përmirësohet. Nëse je besimtar, përmirësohet.
Premtimi i lehtësimit
Më lejoni t’i lexoj dy strofat e fundit nga Kurani. Sura 94, strofa 5 thotë:
“Me vështirësinë vjen lehtësimi. Me të vërtetë, me vështirësinë vjen lehtësimi.”
Kjo është ajo që thotë Kurani. “Me vështirësinë vjen lehtësimi.” Dhe kjo duhet të të japë shpresë nëse e beson vërtet këtë. “Me vështirësinë vjen lehtësimi. Me të vërtetë, me vështirësinë vjen lehtësimi.”
Dhe kjo është sidomos e rëndësishme, sepse ja lajmi i mirë. Nëse ke kaluar tashmë vështirësi, apo nëse po kalon vështirësi, kjo të garanton se do të kesh kohë të lehtë në të ardhmen, apo në të ardhmen e afërt, apo në të ardhmen e largët, në çdo rast. Pra, me vështirësinë vjen lehtësimi.
Lajmi i mirë është se njerëzit e tjerë që nuk e kanë kaluar atë vështirësi, përfundimisht mund të duhet ta kalojnë; përndryshe, nuk do të arrijnë në të njëjtin vend në parajsë. Mund të arrijnë në një parajsë më të ulët, ose nëse janë njerëz të këqij, mund të shkojnë në ferr. Por nëse duan të arrijnë në të njëjtin vend në parajsë si ti, nëse nuk e kanë kaluar atë vështirësi, do ta kalojnë në të ardhmen e afërt kur të plaken, çfarëdo që të jetë. Por nëse e ke kaluar tashmë, lajm i mirë, do të jetë më e lehtë nëse je stërvitur më shumë. Le të themi nëse ke pasur jetë fizike të vështirë, kur të godet sëmundja apo diçka, do të ndihet më e lehtë.
Pra, po, le të mos e harrojmë këtë. Le të mos e harrojmë se me vështirësinë vjen lehtësimi, dhe se Zoti është Më i Mëshirshmi. Nëse i kuptojmë këto dhe i mbajmë këto dy fakte në mendjen tonë, atëherë nuk do ta humbim shpresën në mëshirën e Zotit.
Për ata që duhet ta bëjnë Lutjen e Kontaktit, bëjeni Lutjen e Kontaktit, apo kurdo që të jetë koha. Pra, kurdo që të jetë koha për Lutjen e Kontaktit, thjesht bëjeni Lutjen e Kontaktit. Paqja qoftë mbi ju.
Predikim i së Premtes nga: Alban Fejza, Drejtues i Xhematit Online