[search-in-place-form in_current_page="1"]

Njohja para martesës

Përmbledhje:

Në këtë predikim të së Premtes, Alban Fejza e shpjegon se takimet e njohjes lejohen kur janë “takime për martesë”, i paraqet kufijtë e tyre, si takimi në vende publike dhe mosvazhdimi pafundësisht, dhe tregon si kjo ndihmon për t’i zvogëluar fejesat e prishura dhe divorcet.

Transkripti i videos:

Lavdi Zotit. Nuk ka zot tjetër përveç Zotit. Kam punuar për një video sqaruese për Martesën dhe Divorcin për mjaft kohë tani, dhe për njëfarë kohe mendova gjithashtu se mund ta trajtoja temën e “Takimeve (njohjes para martesës)” në atë video, por meqë nuk mund ta shpjegoja këtë temë pa i përfshirë mendimet e mia personale, m’u desh ta hiqja prej aty, por është temë e rëndësishme gjithsesi si Predikim i së Premtes, veçanërisht për të rinjtë e sotëm. Pra, më lejoni të shkoj drejt e te pika. Për t’i ndihmuar martesat apo fejesat dhe për t’i zvogëluar gjasat e divorcit apo të prishjes së fejesës, takimet lejohen para martesës apo fejesës, por vetëm ato që unë i quaj “Takime për martesë”. Ajo që dua të them me këtë është se martesa është përmendur apo diskutuar tashmë para se të shkohet në atë takim të parë, edhe pse nuk është marrë asnjë vendim për martesë. Diçka si: “Ka shumë gjasa që do të ishim partnerë të mirë martese, por vetëm për të qenë të sigurt, si thua të takohemi për drekë apo darkë javën e ardhshme, apo diçka të tillë?” Dhe nëse ideja dhe rregullimi për një takim të tillë vjen nga një palë e tretë, do të llogaritet si bamirësi për ta. Por gjithsesi, nëse nuk e di për çfarë po takohesh, mos shko, dhe kjo është e vërtetë për të gjitha llojet e takimeve. Nuk më pëlqen kur njerëzit më thërrasin dhe nuk më thonë për çfarë. “A mund të vish këtu, do të doja të flisja me ty për diçka?” Jo, jo. Së pari më thua për çfarë do të flasësh, e pastaj unë do të vendos nëse ia vlen të vij atje. Sepse kushdo që ftohet në një takim ka të drejtë ta dijë pse po ftohet. Dhe takimi pa e përmendur tashmë martesën është takim pa kuptim. Dhe gjithashtu nëse e përmend martesën para takimit të parë, gratë jo të drejta do të nxjerrin përfundimin se je tepër i dëshpëruar që e përmend fjalën “martesë” kaq herët, dhe do të refuzojnë, gjë që është mirë, ndërsa gratë më të drejta do të të japin një mundësi, nëse mendojnë se ka gjasa të arsyeshme. Gjithashtu, mos ji aq i drejtpërdrejtë saqë ta bësh të sikletshme, por gjeje një mënyrë për t’ia bërë të ditur se qëllimi përfundimtar është martesa e mundshme, dhe jo diçka tjetër.

Dhe meqë ra fjala, ai që e bën ftesën gjithmonë paguan. Kjo është e vërtetë për çdo lloj takimi, jo vetëm për takimet e njohjes. Nëse burri do ta bëjë ftesën, gjë që ndodh në shumicën e rasteve, atëherë ai duhet të paguajë. Ideja jote, paguan ti. Apo ndoshta një burrë apo një grua po shkojnë diku gjithsesi, dhe personi tjetër i fton për një udhëtim shtesë ku mund të takohen, atëherë ftuesi paguan për atë pjesë shtesë. Tani, ndoshta një burrë është tashmë i sigurt se dëshiron të martohet me një grua, kështu që ia thotë tashmë se dëshiron të martohet me të, por ajo nuk mund të vendosë, dhe dëshiron të takohen edhe disa herë për ta ndihmuar me vendimin e saj; në atë rast, ajo paguan. Ajo ka nevojë për ato takime për vendimin, jo ai. Pra, kushdo që fton apo rekomandon një takim është ai që paguan. Dhe kjo pagesë do të llogaritet si bamirësi për ta shlyer mëkatin e ftesës së dikujt në një takim. Meqë ra fjala, takimi, kur bëhet saktë, nuk është mëkat, por ftesa e dikujt në një takim është një mëkat shumë i vogël, por e paguan atë mëkat, e shlyen, sapo t’u japësh kafe, apo drekë, apo darkë, apo diçka të ngjashme. Bamirësia gjatë takimit e kapërcen mëkatin e ftesës për takim. Dhe nga strofa 31, në Surën 12, mund ta shohim se takimi nuk është mëkat, por ftesa për takim është mëkat. Strofa 31, në Surën 12 thotë:

Kur i dëgjoi thashethemet e tyre, ajo i FTOI, u përgatiti një vend të rehatshëm, dhe secilës prej tyre i dha një thikë. Pastaj i tha Jozefit: “Hyr në dhomën e tyre.” Kur e panë, e admiruan aq shumë, saqë i prenë duart. Thanë: “I madhëruar qoftë ZOTI, ky nuk është qenie njerëzore; ky është një engjëll i nderuar.”

Tani, Jozefi nuk është fajtor për atë takim, as gratë që u ftuan nuk duhet të fajësohen për të, ishte gruaja që e bëri ftesën ajo që e bëri mëkatin. Pra, ftesa për takim është mëkat, por e paguan atë mëkat sapo e jep drekën apo darkën apo kafen, apo çfarëdo që është e përshtatshme në atë takim, dhe kjo llogaritet si bamirësi që e kapërcen mëkatin, dhe në disa raste e tejkalon mëkatin sepse veprat e mira shpërblehen dhjetë herë, ndërsa veprat e këqija ndëshkohen vetëm një herë.

Dhe mund ta shohim gjithashtu nga rasti i Moisiut si ftesa kur kombinohet me dhënien, kapërcehet nga dhënia. Strofa 28:23 thotë: “Kur Moisiu arriti te uji i Medjenit, gjeti një turmë njerëzish duke ujitur, dhe vuri re dy gra duke pritur anash. Tha: “Çfarë ju nevojitet?” Ato thanë: “Nuk jemi në gjendje të ujitim, derisa të shpërndahet turma, dhe babai ynë është plak.”

Pra, ai iu afrua atyre, që është një takim i paplanifikuar, por e pagoi. Strofa pasuese thotë: “Ai ujiti për to”, që është bamirësi.

Dhe meqë ra fjala, babai i vajzave, duke qenë gjithashtu njeri i drejtë, në strofën pasuese, kur e ftoi Moisiun në një takim, edhe ai e mbuloi me pagesë. Strofa pasuese na thotë se babai i grave e ftoi Moisiun për ta paguar, por vërtet, mendoj se ishte i interesuar ta takonte, por e garantoi ftesën me bamirësi. Jam mjaft i sigurt se i ofroi Moisiut një drekë shumë të mirë.

Oh meqë ra fjala. Pagesa me paratë e prindërve kur je shumë i ri, ky është takim i papërgjegjshëm. Nëse të duhen paratë e prindërve për një takim, kjo është shenjë se të duhen edhe prindërit të të shoqërojnë gjatë atij takimi.

Dhe meqë ra fjala, e dua kulturën e Evropës Perëndimore dhe të SHBA-së në kaq shumë mënyra, por janë kaq të këqij në këtë çështje. Nuk mund ta numëroj sa herë jam ftuar në festat e tyre të punës, apo takime të ngjashme pune, apo gjëra të tilla, dhe më kanë thënë: “Sill ushqim me vete.” Vërtet? Nëse do ta sjell ushqimin tim, do të preferoja t’i ftoja njerëzit në festën time. Dhe nuk është çështje parash. Është çështje parimi. Nëse e ftoj dikë në diçka, gjithmonë paguaj. Shumë rrallë ftoj në gjëra të tjera përveç fesë së organizuar, por kur ftoj, paguaj. Është çështje parimi, dhe do të prisja që të gjithë ne të silleshim në të njëjtën mënyrë. Personi që ftohet duhet t’i marrë të gjitha falas, përfshirë udhëtimin, nëse kjo është çështje e rëndësishme. Pra, e njëjta gjë vlen për takimet e njohjes.

Dhe tani më lejoni ta përmend rregullin më të rëndësishëm të takimeve: Pa marrëdhënie seksuale para martesës. Kjo është e qartë në Kuran. Gjithashtu, takimi duhet të ndodhë në një vend publik – në një restorant apo kafene apo ndonjë lloj udhëtimi jashtë, apo në qendrat e qytetit, apo hapësira të ngjashme publike, por jo në bodrumin privat të dikujt, apo diçka të tillë. Dhe mbani mend se fjala privatësi dhe errësirë, dhe shtëpi private, janë e njëjta fjalë rrënjë në Kuran, që do të thotë se nuk duhet të takoheni në natyrë pas perëndimit të diellit, apo në hapësira të qytetit gjatë natës pa dritat e qytetit, por është në rregull të takoheni në rrethanat e qytetit gjatë natës, nëse qyteti është i ndriçuar.

Gjithashtu, më lejoni t’ju them diçka si statisticien. Sipas njërit nga implikimet e Teoremës Qendrore Kufitare, njëri nga rregullat praktike është se 30 të dhëna mjaftojnë për ta marrë një ide të përafërt për gjithë atë ndryshore. Pra, 30 takime mjaftojnë për ta marrë një ide të përafërt për personin. Mund ta bësh me më pak, por nëse deri në kohën kur e takon një person 30 herë, ende nuk e di nëse ai apo ajo është personi i duhur për ty, ndoshta nuk do ta dish kurrë. Nëse ndodhën më shumë se 30 takime, dhe ende nuk u martuat, dikush po e shfrytëzon dikë. Gjithashtu, do ta hamendësoja se një telefonatë online llogaritet si një e dhjeta e një takimi, hamendësimi im, dhe një bisedë video online llogaritet si një e treta e një takimi, mendoj.

Dhe tani, ja një këshillë miqësore: Nëse je rreth 90% i sigurt si burrë, apo 80% e sigurt si grua, thjesht rrezikoje, dhe vendos për martesë. Kjo jetë është e shkurtër gjithsesi. Nuk do të jesh kurrë 100% i sigurt. Dhe këto përqindje ndoshta do të përmbysen pas martesës. Burri do të jetë 80% i sigurt se e mori vendimin e duhur, ndërsa gruaja do të jetë 90% e sigurt se e mori vendimin e duhur, prandaj po sugjeroj një nivel më të lartë gatishmërie për burrat, sepse kanë më shumë gjasa ta ndryshojnë mendjen pasi vendosin, dhe përqindje më të ulëta për gratë, sepse gratë kanë pak më pak dashuri në zemrën e tyre krahasuar me burrat paraprakisht, pjesërisht sepse një pjesë e dashurisë së tyre është e rezervuar për fëmijët e tyre, por kryesisht sepse burrat e vërtetë janë ndërtuar ta japin jetën për miqtë e tyre, nëse nevojitet. Në Bibël, te Gjoni 15:13, Jezusi thotë: “Askush nuk ka dashuri më të madhe se kjo: Ta japë jetën e vet për mikun e tij.” Dhe kjo rrallë ndodh me burrat, dhe është edhe më e rrallë me gratë. Dëgjon për burra që e sakrifikojnë veten në luftëra dhe në lloje të ndryshme situatash të rrezikshme, dhe vjen nga dashuria e tyre më e thellë, jo nga forca e tyre, dhe gratë në përgjithësi do ta sakrifikojnë veten vetëm për fëmijët e tyre. Pra, meqë gratë nuk janë kurrë 100% të sigurta (në situata ku burri dhe gruaja janë njësoj tërheqës), nëse gruaja thotë “Në rregull” për idenë e martesës apo të takimit, kjo do të thotë “Po”. “Jo” do të thotë “Jo”, por “Në rregull” do të thotë “Po”. Dhe ju gra, jini të lira të thoni “Në rregull”. Pse ta turpëroni veten me një “Po”, kur thjesht mund të thoni “Në rregull”. Dhe përgjigjja “Do të mendoj për këtë” duhet të jetë gjithmonë përgjigje e pranueshme, edhe për burrat edhe për gratë. Dhe meqë ra fjala, të dy partnerët e mundshëm duhet t’ia lënë gjithmonë tjetrit një “derë shpëtimi” të hapur, nëse zgjedh ta marrë, pa asnjë pasojë negative çfarëdo, dhe pa asnjë presion. Oh, meqë ra fjala, gratë e këqija, kur e kuptojnë se para martesës një burrë i do më shumë sesa e duan ato atë, do ta përdorin kundër tij dhe do të përpiqen ta manipulojnë dhe ta mbajnë poshtë, gjë që vërtet funksionon vetëm për një kohë të shkurtër, dhe për shkak të situatës emocionalisht të cenueshme, burri nuk do ta harrojë, të paktën në nënvetëdijen e tij, dhe pas martesës, nëse martohen, ai do t’i shprehë, nga hiçi, mosrespekt asaj kur ajo e pret më së paku, dhe ajo nuk do të jetë në gjendje ta kuptojë pse, dhe ai mund të mos e dijë pse, por do të ndodhë. Nga ana tjetër, gratë e mira, kur e kuptojnë se një burrë i do më shumë, do ta kompensojnë atë dallim të vogël me pak më shumë respekt ndaj tij, dhe burri do ta mbajë mend këtë dhe do ta respektojë më shumë pas martesës.

Dhe sigurisht, gjatë takimeve, vlen veshja e duhur, ashtu si gjatë kohëve të tjera. Dua të them, edhe burrat edhe gratë, duhet të përpiqeni ta paraqitni versionin më të mirë të vetes për ta nxitur martesën, por brenda asaj që e lejojnë rregullat kuranore, dhe brenda asaj që mund ta kërkojnë rrethanat e takimit.

Edhe një gjë. Ndërkohë, ndërsa mund të keni pasur takime me dikë, me qëllimin e qartë të martesës, jeni ende beqarë. Nuk ekzistojnë gjëra të tilla si e dashura apo i dashuri për të nënshtruarit. Ai status nuk ekziston për besimtarët. Je ose beqar, ose i fejuar, ose i martuar. Përshkrimet e tjera nuk janë të pranueshme. Nuk je i rezervuar për askënd, dhe askush nuk është i rezervuar për ty, deri në momentin e martesës, dhe je i lirë ta ndryshosh mendjen në çdo kohë derisa ta përmbushësh martesën. Pra, mos vendos ndonjë status tjetër marrëdhënieje në rrjetet e tua sociale, nëse zgjedh të vendosësh ndonjë. Nëse tregon ndonjë status marrëdhënieje në rrjetet e tua sociale, duhet të jetë ose “beqar”, “i fejuar” ose “i martuar”. As nuk ke nevojë t’u tregosh njerëzve se je i divorcuar, përveç nëse ke fëmijë, në të cilin rast, është më mirë të thuash se je i divorcuar për t’i penguar njerëzit të mendojnë se je kurorëshkelës apo kurorëshkelëse. Shih, ndryshe nga mëkatet e tjera ku rrëfimi i tyre i bën më të mira, mëkatet e lidhura me seksin, të cilat e përfshijnë divorcin pas përmbushjes së martesës, bëhen mëkate më të mëdha kur i rrëfen, sepse e degradojnë moralin e shoqërisë, thjesht duke dëgjuar se të tjerët e kanë bërë, gjë që i josh edhe të tjerët ta bëjnë, dhe nuk po rrëfehesh vetëm për veten, po rrëfehesh edhe për personin tjetër, gjë që është akuzë, një mëkat tjetër, dhe tradhti e dikujt që të besoi. Pra, rrëfimi i një mëkati të lidhur me seksin apo i ndonjë situate të ngjashme nga e kaluara jote nuk do të të çlirojë nga ai mëkat. Do të shtojë vetëm një mëkat shtesë. Sigurisht, nëse kapesh me provë për kurorëshkelje, duhet të ndëshkohesh, dhe ta pranosh. Pra, nëse ke bërë gabim me ndonjë lloj të këtyre mëkateve në të kaluarën, mos ia trego kurrë burrit tënd të ri apo gruas tënde të re, apo familjes tënde, apo miqve të tu. Vetëm do ta bëjë mëkatin më të madh. Sigurisht, nuk duhet të gënjesh, por thjesht thuaj se jeta jote private e kaluar është jeta jote private e kaluar, dhe dëshiron të shikosh drejt së ardhmes, dhe kjo i takon Zotit ta gjykojë. Dhe është shumë e rëndësishme të pendohesh, dhe të mos e përsëritësh kurrë më.

Gjithashtu, sa u përket propozimeve për martesë siç i bëjnë shpesh në kulturat perëndimore diku drejt njërit nga takimet e fundit, kjo është në rregull por nuk ka asnjë vlerë ligjore. Nuk është fejesë, nuk është martesë. Është thjesht tregues i fortë se personi do të pranojë të martohet kur të vijë koha e martesës, por përndryshe, nuk ka asnjë vlerë ligjore, sepse nuk i përmbushi kërkesat e martesës apo të fejesës, të cilat janë dëshmitarët, dhe leja nga kujdestarët e kështu me radhë. Dhe nuk ke nevojë të ulesh në gju. Ne gjunjëzohemi para Zotit. Gjithashtu, mos i turpëroni njerëzit me befasi publike. Mos u bëni fëmijë.

Dhe në përgjithësi, gjatë takimeve, flisni për gjërat me pjekuri. Nëse di si të jesh i hijshëm, dhe person me të cilin kalohet mirë, në rregull, por sinqeriteti është gjëja më e rëndësishme, dhe mos harro pse po takohesh. Qëllimi duhet të jetë martesa, apo njohja e personit mjaftueshëm mirë për t’u ndier rehat të pranosh të martohesh me të.

Dhe së fundi, më lejoni ta trajtoj elefantin në dhomë, strofën 2:235 e cila shpesh përdoret nga njerëzit që janë fetarisht kundër takimeve. Strofa u thotë burrave të mos i takojnë gratë privatisht përveç nëse kanë diçka të drejtë për të diskutuar. Megjithatë, takimet siç i paraqita këtu nuk shkojnë fare kundër kësaj strofe, sepse propozova që takimet të mbahen në vende publike, restorante, kafene, e kështu me radhë, dhe gjithashtu strofa thotë, “përveç nëse keni diçka të drejtë për të diskutuar”, dhe diskutimi i martesës dhe i gjërave përreth saj është diçka e drejtë për t’u diskutuar.

 

Predikim i së Premtes nga: Alban Fejza, Drejtues i Xhematit Online