Predikim i së Premtes nga: Alban Fejza, Drejtues i Xhematit Online
Përmbledhje:
Në këtë predikim të së Premtes, Alban Fejza e përshkruan jetën si një piramidë në të cilën lëndimi kalon nga njerëzit më të ligj te të tjerët, dhe e shpjegon si sjellja e shqetësimeve tona te Zoti në lutje na ndalon ta kalojmë lëndimin më tej.
Transkripti i videos:
Lavdi Zotit! Nuk ka zot tjetër përveç Zotit. Shumë herë kur njerëzit lëndohen nga të tjerët, pyesin: “Pse?” Përqendrohen se si ta ndalojnë aty për aty, dhe kjo shpesh i pengon ta shohin pamjen më të madhe. Shumicën e kohës, nuk e kuptojnë se është pjesë e sistemit në këtë jetë. E gjithë kjo jetë është një piramidë gjigante e lëndimit, dhe ja çfarë dua të them me këtë: Le të themi se dikush i lig atje jashtë e vret dikë, sepse thjesht nuk mund ta përmbajë veten. Është kaq tmerrësisht i palumtur përbrenda deri në atë pikë sa është e vetmja gjë që i ka mbetur për t’u ndier mirë për disa ditë. Tani, shteti duhet ta kapë, ta gjykojë, dhe ta burgosë për një kohë të gjatë, dhe do t’i kushtojë shtetit të paktën rreth 2 milionë dollarë për t’i bërë të gjitha këto. Nuk po e teproj. Tani, meqë shteti ka 2 milionë dollarë më pak, duhet t’i rrisë taksat. Sapo t’i rrisë taksat, kjo e lëndon një biznesmen që thjesht po përpiqet ta krijojë një biznes dhe ta jetojë jetën e tij normalisht, por taksat dhe të gjitha rregullat e ndërlikuara ia humbin shumë nga përpjekjet. Pra, për ta kompensuar atë përpjekje të humbur, biznesmeni ka mësuar se mund t’i shtyjë punonjësit e tij të punojnë më fort, nëse thjesht është i vrazhdë dhe i rreptë me ta. Pra, është i vrazhdë me njërin nga punonjësit një ditë, dhe tani punonjësi ndihet keq dhe i pavlerë, dhe pas punës, del të pijë për ta hequr qafe dhimbjen e tij. Shkon në shtëpi, është i dehur dhe i bërtet gruas së tij, dhe kjo ndodhte rregullisht kohët e fundit. Ajo nuk mund ta durojë më, kështu që e divorcon. Tani, për fëmijën duhet të kujdesen me përpjekje shtesë në dy vende të veçanta. Pra, duhet të shpenzojnë më shumë për të njëjtin fëmijë. Meqë duhet të shpenzojnë më shumë, bëhen më koprracë në gjëra të tjera. Tani, një mike e sheh se ajo është bërë koprrace dhe nuk paguan kurrë kur rrinë bashkë, kështu që mikja ndihet disi e shfrytëzuar dhe nuk e sheh kuptimin të qëndrojë në një miqësi ku ajo është gjithmonë ajo që kontribuon. Tani, vendos të mos e takojë më shpesh. Tani, ajo ndihet më e vetmuar. Meqë ndihet e vetmuar, për ta lehtësuar këtë, shikon më shumë filma. Shton peshë. Përfundimisht duhet të shkojë te mjeku më herët, për shkak të jetesës së pashëndetshme. Pra, tani kompania e sigurimit shëndetësor duhet t’ia paguajë shpenzimet. Por, kompania e sigurimit shëndetësor tani duhet t’i rrisë primet për të gjithë të tjerët për t’i mbuluar shpenzimet e saj, ose duhet ta zvogëlojë atë që mbulon sigurimi. Pra, tani fillojnë të mendojnë mënyra për të mbuluar më pak pa e vënë re klientët, duke shkruar gjëra në kontrata të ndërlikuara me shkronja të imta, e pastaj sapo dikujt t’i duhet një trajtim shëndetësor, mund ta kuptojë më vonë se në fakt nuk është i mbuluar për atë trajtim në të njëjtën mënyrë siç mendonte se ishte i mbuluar më parë. Tani, ndihet i zemëruar. Tani, ka një zgjedhje. Mund ta thyejë dritaren e kompanisë së sigurimit shëndetësor, nga zemërimi, ose mund ta lërë të kalojë. Nëse nuk e lë të kalojë, ky rreth i kalimit të lëndimit nga një person te tjetri do të vazhdojë përgjithmonë, dhe vazhdon kështu derisa të vijë dikush që di ta lërë të kalojë. Dhe ai rreth i lëndimit ndalet vetëm te ai person që e lë plotësisht të kalojë, dhe e thith lëndimin vetë, dhe nuk ua kalon të tjerëve. E thjeshtova këtë shembull për ta thënë më shpejt, por realiteti është se ky shembull mund të shkojë në kaq shumë mënyra të ndryshme, por ideja kryesore është se sa herë që një person e lëndon një person të dytë, atëherë ai person i dytë ndien nevojën ta lëndojë një person të tretë, dhe në çdo fazë, njerëzit thithën pak, dhe përpiqen ta kalojnë pjesën më të madhe të dhimbjes te dikush tjetër, dhe në fund aty, personi që e thith lëndimin pa ia kaluar dikujt tjetër bëhet besimtar. Dhe meqë është psikologjikisht e pamundur të lëndohesh pa ua kaluar të tjerëve, e vetmja mënyrë për ta bërë është t’ia kalosh Zotit, dhe kjo bëhet përmes lutjes. Pra, sapo lutesh, thjesht e bën veten psikologjikisht të aftë të mos ua kalosh lëndimin tënd njerëzve të tjerë, por ta shprehësh me fjalë ndaj Zotit, dhe Zoti është aty për të dëgjuar kur i shpreh shqetësimet e tua, dhe sapo të mbarojë lutja, tani je i aftë të mos ua kalosh dhimbjen tënde njerëzve të tjerë. Përndryshe, zemërimi grumbullohet, dhe detyrohesh ta kalosh me dëshirë apo pa dëshirë. Gjithsesi, ajo që e përshkrova është vetëm një vijë e kalimit të lëndimit nga personi më i lig te personi më pak i lig i cili pastaj ia shprehu Zotit i cili e shëron. Por, në realitet nuk është vetëm një vijë, është më shumë si një piramidë. Në fund, kemi një numër të madh njerëzish më pak të lumtur që ndihen të lënduar, dhe duan ta marrin pak lumturi nga njerëzit pak më lart tyre duke i lënduar, e pastaj ata e bëjnë këtë me njerëzit pak më lart tyre, dhe në çdo nivel, ka gjithnjë e më pak njerëz, dhe është si një piramidë lëndimi, një piramidë dhimbjeje. Dhe lëndimi transportohet nga fundi i piramidës, thithet pak në çdo nivel, dhe transportohet drejt majës, e pastaj besimtarët në majë të piramidës e transportojnë atë lëndim si shprehje lutjeje te Zoti. Dhe i dërguari është thjesht personi që është në majë të asaj piramide. Ai është personi më i mirë në botë që di ta lërë të kalojë. Por ai nuk është djali që u lëndua më shumë.
Ai është thjesht djali që u lëndua më shumë krahasuar me sa pak mund të lëndohej, sepse zgjodhi t’u kalojë të tjerëve sa më pak lëndim të ishte e mundur krahasuar me atë që të tjerët ia transportuan atij. Dhe kjo është e mundur vetëm me lutje të sinqertë. Një mënyrë tjetër për ta shprehur këtë është se i dërguari zgjidhet nga personi që ka dallimin më të madh midis asaj sa zgjodhi të marrë në jetë dhe asaj sa mund të merrte në jetë, dhe shembulli përfundimtar i kësaj është Jezusi. Ky dallim është më i madhi te ai, nga të gjithë njerëzit ndonjëherë. Në Bibël, Jezusit i ofrohet gjithë bota nga Satani vetëm për ta adhuruar një herë, dhe Jezusi refuzon duke thënë se shkrimi thotë: “Duhet ta adhurojmë vetëm Zotin.” Dhe Jezusi e refuzoi një ofertë të vërtetë. Nuk ishte bllof nga Satani. Siç e dimë në Kuran, Satanit i është dhënë sundimi mbi Tokën, kështu që e kishte fuqinë t’ia jepte Jezusit, dhe Satani ishte i gatshëm t’ia jepte Jezusit, sepse do ta vërtetonte Zotin të gabuar, dhe edhe Jezusi edhe Satani e dinin se nëse Jezusi do ta pranonte ofertën, do ta bënin të dy. Por, në vend të kësaj Jezusi zgjodhi të mos marrë asgjë. Pra, dallimi midis asaj që mund të merrte në këtë jetë dhe asaj që zgjodhi të merrte në këtë jetë është aq i madh sa gjithë pasuria e botës – dallimi përfundimtar, dhe meqë Jezusi e ka dallimin më të madh midis asaj sa mund të merrte në këtë jetë, dhe asaj sa zgjodhi të merrte në këtë jetë, kjo është arsyeja pse Zoti e zgjodhi. Mesia, siç e dini, do të thotë “i zgjedhuri”. Dhe meqë ra fjala ky dallim midis asaj që një person ka aftësinë ta marrë në jetë dhe asaj që zgjodhi ta marrë në jetë është rezultat i lumturisë së tyre të brendshme, sepse vetëm një person vërtet i lumtur mund ta durojë të marrë më pak se sa mund të marrë në fakt dhe të jetë ende i lumtur. Një person i palumtur nuk mund ta lërë lëndimin të kalojë. Por një person i lumtur mund ta lërë lëndimin të kalojë. Dhe lumturia jonë i takon Zotit. Ai është ai që mund të na bëjë të qeshim apo të qajmë. Pra, është humbje kohe të përpiqemi ta ndryshojmë lumturinë tonë përmes gjërave materiale. Në vend të kësaj, thjesht duhet ta lëmë Zotin t’i sundojë jetët tona, dhe lumturia është aty.