[search-in-place-form in_current_page="1"]

Predikimi si mënyrë për të mos rënë në dilema

Përmbledhje:

Në këtë predikim të së Premtes, Alban Fejza përdor shembuj të përditshëm për të treguar si njerëzit bien në kurthin e dilemave pa asnjë vendim të drejtë, dhe e shpjegon si predikimi i hapur i së vërtetës na çliron nga detyrimi për të marrë vendime të tilla, duke i lënë të tjerët ta zbulojnë ku qëndrojnë.

Transkripti i videos:

Lavdi Zotit! Nuk ka zot tjetër përveç Zotit. Shumë herë kur njerëzit ngecin në një dilemë, përpiqen ta gjejnë përgjigjen për të, pa e kuptuar se nuk ka vendim të drejtë në atë situatë. Le ta marrim një shembull të imagjinuar për t’ju treguar çfarë dua të them. Le të themi se menaxheri juaj në punë ju fton në një festë, dhe nuk doni që ata të mendojnë se nuk shkoni mirë me ta, dhe nuk doni ta rrezikoni punën tuaj, kështu që shkoni atje. Sapo të jeni atje nuk doni të largoheni herët nga festa, sepse atëherë menaxheri juaj do ta vërejë. Qëndroni pak më vonë e pastaj nuk ka autobus për në shtëpi. Kolegia juaj ju thotë se mund të shkojnë në shtëpi me veturën e menaxherit të gjithë bashkë, por vetëm nëse shkoni ju bashkë me të, sepse ajo nuk ndihet rehat të shkojë vetëm me të. Pra, hyni të tre në veturë, dhe pasi menaxheri juaj fillon të ngasë, vetëm atëherë ju thotë se duhet të ndalet disa herë shkurt gjatë rrugës. Ndalet për ta blerë një birrë, dhe ju ofron një. Sigurisht, i thoni se nuk pini birrë. Ai e pi birrën e tij, dhe është gati ta hapë të dytën. Tani, jeni në dilemë. Çfarë duhet të bëni? I thoni të ndalojë së piri, por ai këmbëngul se është plotësisht nën kontroll, dhe se e ka bërë këtë më parë. Nëse i thoni ta ndalojë veturën dhe t’ju lërë thjesht jashtë në autostradë, i premtuat mikeshës suaj se do të shkonit bashkë me të gjatë gjithë rrugës. Tani çfarë duhet të bëni? Epo, çdo zgjedhje që e bëni në këtë shembull është zgjedhje e keqe. Dhe kjo ndodh vetëm sepse keni bërë një zgjedhje të keqe më herët. Ndoshta bëtë një zgjedhje të keqe kur vendosët të shkonit në festë, dhe u ftuat në festë, sepse rrethi juaj shoqëror në punë këmbënguli, dhe këmbëngulën sepse nuk e dinin kush jeni vërtet dhe çfarë besoni vërtet, dhe nuk e dinin, sepse nuk ua thatë. Pra, vendimi i keq u mor muaj më parë kur vendosët të mos predikonit. Pra, tani keni rënë në kurthin e një dileme, sepse ditë më parë, apo muaj më parë, apo vite më parë, vendosët ta fshihnit të vërtetën kur u shfaq një mundësi e qartë për ta predikuar të vërtetën. Tani, sikur të kishit predikuar gjatë asaj pushimi të parë të drekës që e patët në punë, kur kolegët tuaj ju pyetën çfarë besoni, atëherë njerëzit që pinë birrë ndoshta nuk do t’ju pëlqenin aq shumë, e pastaj nuk do t’ju ofronin t’ju çonin me veturë, e kështu me radhë, dhe do ta pengonit veten të binit në kurthin e një dileme.

Tani, le ta marrim një shembull pak më ekstrem, por më të qartë. Le të themi se njëri nga njerëzit që i njihni vjen dhe ju tregon, ndoshta duke u mburrur, se ka fjetur me dikë me të cilin nuk është i martuar. E pastaj 3 nga miqtë e tij thonë se është e vërtetë. Tani, sipas Kuranit nuk ekziston diçka e tillë si policia që e zbaton drejtësinë. Të gjithë janë përgjegjës për ta zbatuar drejtësinë kur e shohin. Mund të konsultohen me njerëz më të mençur, por përfundimisht, nëse ke të bësh me një krim, dhe shteti nuk e zbaton drejtësinë për atë lloj krimi, duhet ta zbatosh drejtësinë vetë. Pra, tani jeni në dilemë. Sapo i dëgjuat katër njerëz duke pohuar se dikush ka kryer kurorëshkelje, që do të thotë se duhet ta rrihni me 100 të rëna me kamxhik. Por nëse e bëni këtë, ka gjasa që do t’ju rrahin mbrapsht, apo ka shumë gjasa që do t’ju denoncojnë në polici. Pra, tani jeni në dilemë, a duhet ta bëni gjënë e duhur dhe të shkoni në burg, apo nuk duhet ta bëni gjënë e duhur. Kjo është dilemë e madhe. Epo, sikur të kishit predikuar në kohë, nuk do të përfundonit kurrë në këtë dilemë. Më besoni, nuk do të dilte kurrë. Kur personi filloi të mburrej se sa i pashëm është dhe si e pëlqejnë femrat, e kështu me radhë, duhet të kishit thënë menjëherë se do të donit të flisnit për diçka tjetër, dhe ta fillonit predikimin tuaj, që ai të mos e kishte rastin ta zbulonte krimin e tij personal. Apo në fakt, sikur t’u kishit thënë muaj më parë se besoni se një kurorëshkelës duhet të ndëshkohet, atëherë nuk do të ndiheshin rehat të mburreshin për krimin e tyre para jush. Edhe nëse del një diskutim për dikë tjetër që nuk është aty, duhet të përpiqeni ta ndaloni bisedën duke e predikuar më parë atë që besoni, dhe të mos i lini ta ndajnë me ju krimin e dikujt tjetër. Siç mund ta shihni, nëse predikoni paraprakisht, në kohë, kjo ju pengon të bini në kurthin e një dileme, sepse sapo të bini në kurth, nuk ka zgjedhje të drejtë. Çdo zgjedhje është zgjedhja e gabuar, për një arsye apo një tjetër. Pra, për ta penguar veten të biem në kurthin e dilemave, duhet të predikojmë. Nuk ka alternativë për këtë.

Ja një shembull tjetër nga një artikull në Daily Mail, që është një gazetë britanike. Ja titulli i artikullit: “Milioneri i pronave që ia mohoi gruas së tij një divorc fetar hebre përballet me burg pasi u përfshi në ‘sjellje shtrënguese ose kontrolluese’ pasi AJO e ndjek penalisht në një gjyq historik”. Nuk e lexova pjesën tjetër të artikullit, por titulli mjafton për ta marrë një ide se çfarë po ndodh. Ja një hebre që nuk beson se një grua ka të drejtë të divorcohet pa lejen e një burri, që është besim hebre, por ai nuk e predikoi kurrë këtë. Donte të bëhej milioner më parë, kështu që nuk e predikoi kurrë atë që beson për këto gjëra. Tani, ai është në kurth. Sikur t’i kishte predikuar ato gjëra që nga fillimi, nuk do të përfundonte i martuar me pikërisht atë grua. Nuk po flasim kush ka të drejtë këtu, burri apo gruaja. Kjo është çështje tjetër. Po flasim për faktin se sikur ky milioner i pronave të kishte predikuar gjatë jetës së tij, nuk do të përfundonte në atë situatë. Mënyra më e mirë për ta parandaluar martesën me personin e gabuar nuk është t’i hetosh, siç bëjnë shumica e njerëzve. Mënyra më e mirë është t’u tregosh kush je, dhe kjo do t’i largojë njerëzit e gabuar, ose do t’i afrojë më shumë me ty, nëse janë personi i duhur. Pra, predikimi i së vërtetës dhe mosfshehja e saj është e vetmja zgjidhje për të të nxjerrë nga kurthi në të gjitha këto situata.

Tani, ja shembulli më ekstrem por më i qartë nga Kurani: Rasti i Jonait. Zoti e urdhëroi t’i predikonte qytetit të tij, njerëzve më të afërt me të. Çfarë bëri Jonai? Kishte frikë si do të përgjigjeshin, kështu që vendosi të arratisej në një qytet tjetër me anije. Dhe çfarë ndodhi? Ra në kurth brenda një balene. Pra, meqë Jonai nuk predikoi, ra në kurth, fjalë për fjalë në kurth. Sikur të kishte predikuar kur pati rast, nuk do të binte në kurth. Nëse nuk predikon, nuk ka shpëtim nga rënia në kurth.

Kurthi është më pak ekstrem këto ditë, sepse çdo gjë tjetër është më pak ekstreme, por mund të jeni të sigurt se do të bini në kurth nëse nuk predikoni. Mund të bini në kurth në marrëdhënien e gabuar, apo në vendin e gabuar, apo në punën e gabuar, apo pa xhami, apo pa miq, apo me miqtë e gabuar abuzivë apo çfarëdo, apo në situata të vogla ditore të gabuara, dhe do ta dini se keni rënë në kurth kur nuk dini çfarë të bëni. Nuk është njohuria juaj tani ajo që mungon, është guximi për të predikuar vite më parë ai që mungonte.

Tani, ja një shembull tjetër: Le të themi se nuk e dini nëse disa njerëz në një xhami janë besimtarë apo jo. Epo, kush tha që duhet ta dini? Kush tha që duhet të vendosni kush janë ata? Zoti i ka bërë zemrat tona të fshehura brenda gjoksit tonë sepse nuk është diçka që duhet ta dimë. Në vend të kësaj, duhet t’u predikoni atyre, pa e fshehur atë që besoni, dhe ata do t’ju përjashtojnë, nëse janë mosbesimtarë, ose do t’ju mbajnë të përfshirë nëse janë besimtarë. Nuk mund ta dini ndryshe. E thoni atë që besoni, dhe varësisht si ju trajtojnë më pas, do ta dini nëse besojnë. Nuk duhet të merrni asnjë vendim për besimin e askujt. E predikoni atë që besoni, dhe e lini problemin të zgjidhet vetë pa marrë ju kurrë ndonjë vendim për asgjë. Predikimi i së vërtetës gjithmonë të nxjerr nga kurthi i detyrimit për të marrë ndonjë vendim për çfarëdo. Nëse keni frikë të predikoni, atëherë e futni veten në kurthin e të menduarit se duhet të merrni një vendim nëse disa njerëz janë besimtarë apo jo, nëse duhet ta bëni këtë apo atë. Mos u përqendroni te kjo, thjesht mendoni çfarë dua që këta njerëz ta dinë për besimet e mia, e pastaj situata do të rrjedhë nga aty, dhe në fakt bëhet gjithnjë e më e lehtë sa më shumë që e bëni. Mos mendoni për pasojat apo zgjidhjet. Thjesht përqendrohuni te predikimi. Tani, sigurisht, ai predikim do të çojë në rezultate të gabuara, nëse e bëni gabim. Le ta marrim një shembull të predikimit të keq:

Alban Fejza e njihte një djalë shqiptar që erdhi gjithë rrugën nga Greqia për ta pyetur si t’i numërojë inicialet kuranore. Pasi Alban Fejza ia tregoi, ai hyri në disa blogje dhe faqe të njohura në YouTube dhe filloi të predikonte aty. Por ja gabimi i tij. E bëri nën një emër të rremë, në mënyrë anonime. Alban Fejza e pyeti: “Pse e bën në mënyrë anonime?” Ai tha: “Punoj si kasap në një market, dhe nëse menaxheri im grek i krishterë e merr vesh këtë, mund të më pushojë nga puna.” Albani e pyeti: “A e dinë fëmijët dhe gruaja jote për atë që po predikon?”, dhe përgjigjja e tij ishte se nuk ua tha sepse ka frikë se nuk do ta besojnë. Kështu iu duk situata atij, por sikur të kishim bërë një analizë të thellë psikologjike situata do të rezultonte ndryshe, siç u zbulua disa vite më vonë. Ja çfarë ndodhi me të. Kur e pranoi të vërtetën, e pranoi vetëm me mendjen e tij por jo me zemrën e tij. Pra, thellë në zemrën e tij nuk e besonte, dhe nuk mund të vendoste në zemrën e tij nëse ishte e vërtetë. Pra, vendosi t’u predikonte të tjerëve në mënyrë anonime, për të parë nëse do të besonin edhe të tjerët, e pastaj do të merrte një vendim përfundimtar, nëse do të shihte se besojnë edhe të tjerët. Pra, po e kërkonte me dëshpërim miratimin e njerëzve të tjerë për besimin e tij që në fakt është mosbesimi i tij. Nëse ke nevojë për miratimin e njerëzve të tjerë për besimin tënd, ai nuk është besim i vërtetë. Pra, ajo që ndodhi me të është se mijëra njerëz i lexuan blogjet e tij anonime, dhe asnjë prej tyre nuk e besoi, dhe kështu ai ndërroi mendje. “U zhduk”. E gjithë kjo sepse nuk e gjeti kurrë guximin ta bënte si duhet.

Ja si duhet të bëhet si duhet. Predikimi është detyrim, dhe nuk duhet të bëhet kurrë në mënyrë anonime. Strofa 4:108 thotë se mosbesimtarët kujdesen të fshihen nga njerëzit dhe nuk kujdesen të fshihen nga Zoti. Dhe predikimi duhet të bëhet me radhë. Nuk duhet t’u predikosh miqve të tu pa u predikuar më parë fëmijëve të tu, për shembull. Do të të kthehet mbrapsht, nëse i anashkalon njerëzit më të afërt me ty dhe shkon te të huajt më parë. Përfundimisht do të kthehet në mosbesim në zemrën tënde. Në vend të kësaj, ajo që duhet të bësh është t’ua predikosh të vërtetën fëmijëve të tu, pastaj prindërve të tu, pastaj gruas apo burrit tënd, pastaj vëllezërve e motrave të tua, pastaj gjyshërve të tu, pastaj xhaxhallarëve, dajave dhe hallave e tezeve të tua, pastaj miqve të tu, pastaj kolegëve të tu, pastaj njerëzve në internet. Nëse njerëzit që i njeh në jetën reale nuk e dinë çfarë beson, mos u mundo të predikosh në internet. Ai është hapi i fundit, dhe nëse e bën në mënyrë anonime, ai është hapi i gabuar. Shih, nëse i gjen këto rregulla si jashtëzakonisht të rrezikshme, apo të papranueshme, ndoshta duhet të fillosh ta vësh në pikëpyetje nëse beson vërtet apo jo. Nëse e beson vërtet atë që është e vërtetë, do të doje që të gjithë të dashurit e tu ta dinin të vërtetën, e cila potencialisht mund t’i shpëtojë. Pra, strofa 26:214 na thotë të predikojmë nga ata që janë më afër nesh te ata që janë më larg, dhe fjala afërsi ka shumë kuptime në këtë strofë. Kuptimi i parë është “afërsia në marrëdhënie”. Kuptimi i dytë është “afërsia në besim”. Pra, fillon të predikosh nga ata që janë më afër besimit tënd, dhe forcës së besimit tënd, te ata që janë më larg. Pra, së pari u predikon atyre që i ndajnë shumicën e besimeve me ty, pastaj të tjerëve që i ndajnë më pak besime me ty, e kështu me radhë.

Kuptimi tjetër i “afërsisë” është “afërsia në vendndodhje”, thjesht t’u predikosh njerëzve sepse janë afër teje. Ose afërsia në internet. Këto ditë shumë shpesh njerëzit në internet janë më afër nesh sesa kushërinjtë tanë për shembull. Pra, sa nga artikujt e kësaj faqeje i keni ndarë për shembull? A keni pasur frikë se çfarë mund të mendojnë të tjerët? Nëse nuk i përdorni rrjetet sociale, është në rregull. Nuk keni pse. Por nëse i përdorni për qëllime të tjera, dhe nuk i përdorni për ta ndarë të vërtetën, atëherë po e fshihni të vërtetën, dhe kur e fshihni të vërtetën bini në kurth, dhe kur bini në kurth, keni dilema, dhe kur keni dilema, keni pyetje, dhe kur keni pyetje kjo do t’ju ngadalësojë, ose do t’i ngadalësoni të nënshtruarit e tjerë me pyetje. Pra, predikimi është zgjidhja për dilemat tona. Kërkon guxim, por nuk është aq i rrezikshëm sa duket. Kemi predikuar për më shumë se 14 vjet tani, dhe askush nuk na ka goditur, askush nuk na ka pushuar nga puna. Më e shumta që bënë ishte të na fyenin, kryesisht pas shpine.

Dhe e dini çfarë? Kur predikoni, kjo i largon edhe dyshimet tuaja, dhe ja pjesa më e mirë, i humbni miqtë tuaj të këqij, dhe si rezultat Zoti ju mbështet me frymëzim. Pra, në thelb, nëse kishit miq të këqij, nuk mund ta ndieni frymëzimin e Zotit. Kjo është në strofën 58:22. Pra, kushti për t’u ndier i frymëzuar, dhe për ta ndier të vërtetën, është të predikosh, gjë që çon në humbjen e të gjithë miqve të tu të këqij, apo të disa prej miqve të tu të këqij nëse e bën pjesërisht. Nëse nuk je predikues i mirë, nëse nuk je shumë i aftë me fjalët, atëherë mbështeti ata që janë të mirë në këtë. Mund ta ndash atë që e përgatitën të tjerët. Një kombinim i të dyjave është edhe më i mirë. Është edhe më mirë nëse e njeh Kuranin shumë mirë dhe u tregon njerëzve çfarë thotë Kurani drejtpërdrejt. Strofa 6:51 thotë: “predikoni me Kuranin atyre që e nderojnë thirrjen para Zotit të tyre.” Dhe disa njerëz do të përpiqen t’ju dekurajojnë nga predikimi duke i treguar rezultatet. Sipas strofës 26:136, mund të thonë: “Është njësoj nëse predikon, apo nuk predikon”, nuk do të të besojmë. Epo, kjo nuk duhet t’ju ndalojë nga predikimi. Predikojini personit tjetër e pastaj atij pas tij, e kështu me radhë. Dhe ka shumë gjasa që t’u predikoni 100 njerëzve dhe vetëm njëri prej tyre ndoshta do të kthehet. Arsyeja për këtë është sepse disa prej tyre tashmë janë shpëtuar pjesërisht përmes predikimit nga grupe të tjera fetare, por kjo është çështje tjetër. Në të kaluarën, kur njerëzit predikonin, çdo i dhjeti person do të besonte, dhe në ato rrethana ku familjet kishin rreth 20 anëtarë, mesazhi përhapej shumë shpejt. Pra, kur njerëzit i predikonin familjes së tyre, rreth dy prej tyre do të besonin, e pastaj do të kishin marrëdhënie martesore me familje të tjera e pastaj dy të tjerë do t’i besonin atje, dhe kjo përhapej shumë shpejt. Këto ditë, përhapet më ngadalë, sepse familjet kanë vetëm rreth 5 anëtarë, dhe duhet t’u predikosh rreth 100 njerëzve për ta bindur një. Dhe mund ta shihni si kjo e ngadalëson çdo gjë, por për arsye të mira. Lajmi i mirë është se për shkak të rritjes graduale, do të jemi gjithmonë grupi i saktë deri në fund të botës. Pra, në thelb, te njerëzit që i ndoqën të dërguarit e tjerë të së kaluarës, mesazhi u përhap shpejt, e arriti kulmin e tij, dhe sapo e arrin kulmin, kthehet në grup mosbesimtar, pasi pas arritjes së kulmit, u përshtatet edhe mosbesimtarëve të bashkohen, por grupi ynë do ta arrijë kulmin kur të vijë fundi i botës, gjë që na bën grupin e saktë deri në fund.

 

Predikim i së Premtes nga: Alban Fejza, Drejtues i Xhematit Online