Predikim i së Premtes nga: Alban Fejza, Drejtues i Xhematit Online
Përmbledhje:
Në këtë predikim të së Premtes, Alban Fejza e shpjegon si krijesat e dimensioneve më të larta mund të shfaqen në forma të ndryshme në botën tonë, dhe pse Zoti e lejoi Satanin të shfaqej si gjarpër: si kafshimi i gjarprit, mëkati na dëmton më vonë, Satani na sheh ndërsa ne nuk mund ta shohim, e ndërron lëkurën me emra të rinj, dhe i mungon udhëzimi.
Transkripti i videos:
Lavdi Zotit. Nuk ka zot tjetër përveç Zotit.
Në librin e parë të Biblës, Zanafilla, Satani u shfaqet Adamit dhe Evës në formën e një gjarpri, flet me ta, i bind ta hanë frutin nga pema e ndaluar, dhe i bën të dëbohen nga Parajsa. Natyrisht, e dimë se Satani dhe gjarpërinjtë janë dy krijesa të ndryshme. Megjithatë, krijesat e dimensioneve më të larta, si engjëjt, xhindët dhe Satani, nëse Zoti do t’i lejonte të hynin në botën tonë tredimensionale, gjë që nuk e bën në kohën tonë, por e bëri në disa raste në të kaluarën, mund të hynin në botën tonë në forma të ndryshme. Për shembull, engjëjt iu shfaqën Abrahamit në formën e qenieve njerëzore, Satani iu shfaq Adamit dhe Evës në formën e një gjarpri, dhe xhindët iu shfaqën Solomonit në forma të tjera.
Si mund të ishte kjo? Epo, kur objektet e dimensioneve më të larta hyjnë në dimensione më të ulëta, mund të shfaqen në forma të ndryshme, varësisht nga këndi i hyrjes dhe cila pjesë e trupit të tyre hyri. Për shembull, një kon është objekt tredimensional. Nëse e bëjmë konin të hyjë në një botë me dimension më të ulët, le të themi në një botë dydimensionale, atëherë varësisht nga këndi në të cilin hyn, mund të shfaqet në atë botë si rreth, elips, trekëndësh, hiperbolë apo parabolë. Në një botë dydimensionale, këto janë pesë forma të ndryshme, por në botën më të lartë, tredimensionale, janë thjesht prerje tërthore të vetëm një forme, që është koni.
Në të njëjtën mënyrë, meqë krijesat e dimensioneve më të larta, si engjëjt, xhindët dhe Satani, jetojnë në deri në 10 dimensione, numri i mënyrave në të cilat forma e tyre deri në 10D mund të shfaqet në një botë 3D rritet në mënyrë drastike. Nëse kanë qoftë edhe një formë pak të sofistikuar në një botë 10D, mund të shfaqen në mijëra apo miliona forma të ndryshme, të sakta, të sofistikuara, varësisht nga këndi në të cilin u lejohet të hyjnë në këtë botë. Kjo do të thotë se Zoti mund ta kishte lejuar Satanin t’u shfaqej dhe t’u fliste Adamit dhe Evës në formën e një luani, një krokodili, një ujku, një merimange, apo çdo forme tjetër kafshe, që Adami dhe Eva të mund të ndërvepronin me të para se të mashtroheshin.
Por pse u shfaq Satani te ta pikërisht në formën e një gjarpri? A është sepse gjarpërinjtë i vrasin njerëzit? Epo, edhe luanët i vrasin njerëzit; krokodilët, ujqërit dhe arinjtë gjithashtu i vrasin njerëzit, dhe në kaq shumë mënyra janë më të rrezikshëm se gjarpri nëse ndeshesh me ta. Por megjithatë, Zoti e lejoi Satanin t’u shfaqej Adamit dhe Evës në një kënd me formë gjarpri. Pra, pse pikërisht një gjarpër? Sepse Zoti donte të na mësonte diçka nga kjo. Gjarpri ka shumë karakteristika që na mësojnë se kush është Satani.
Ka shumë karakteristika të tilla, por dallimi kryesor midis gjarprit, si kafshë që i vret njerëzit, dhe kafshëve të tjera që i vrasin njerëzit, është se në rastin e gjarprit, veprimi dhe pasoja janë të ndara në kohë. Nëse një ujk të ha, koha kur të ha dhe koha kur të lëndon, apo kur vdes, janë e njëjta. E njëjta gjë vlen për luanin: kur luani e mbyt gjahun e tij, po e vret në kohë reale. E njëjta gjë vlen për krokodilin, e kështu me radhë. Por jo kështu me gjarprin. Gjarpri të jep vetëm një kafshim të vogël, e pastaj vdes orë apo madje ditë më vonë, nëse lihesh pa trajtim.
Siç mund ta shihni, ka një hendek në kohë midis kohës kur gjarpri të kafshon dhe kohës kur përfundon duke vdekur, dhe kjo na mëson një gjë kyçe për Satanin. Ka një hendek kohor midis kohës kur Satani të prek dhe kohës kur përfundon duke u lënduar prej saj. Për shembull, Satani mund të të prekë me një mëkat, si vjedhja, gënjeshtra apo kurorëshkelja, dhe ka një hendek kohor midis kohës kur Satani të preku dhe kohës kur lëndohesh prej saj. Lëndohesh nga ato mëkate orë, ditë, muaj apo vite më vonë, apo madje drejt fundit të jetës tënde, dhe madje pas kësaj jete nëse je mosbesimtar. Pra, si në rastin e gjarprit, ka një hendek kohor midis kohës kur Satani të prek dhe kohës kur lëndohesh, dhe ky hendek kohor, kjo shtyrje e pasojave, është ajo që e bën më të rrezikshëm, dhe ajo që e bën mëkat.
Shihni, ka dy lloje dëmi: dëmi i drejtpërdrejtë, i cili quhet thjesht dëm, dhe dëmi i shtyrë, i cili quhet mëkat. Një dëm i drejtpërdrejtë, për shembull, është ta vësh dorën në zjarr. Në këtë rast, veprimi dhe dëmi ndodhin në të njëjtën kohë, prandaj Zoti nuk e përmendi prekjen e zjarrit si mëkat, por si ndëshkim. Por kur bëhet fjalë për gënjeshtrën, le të themi, është dëm i shtyrë. Veprimi dhe dëmi ndodhin në kohë të ndryshme, prandaj Zoti e zbuloi në Kuran se nuk duhet ta bëjmë. Duke pasur parasysh se ka një hendek kohor midis veprimit dhe dëmit, ne si njerëz nuk do të ishim në gjendje ta dinim se është i dëmshëm sikur Zoti të mos na e thoshte. Kjo është arsyeja pse Zoti na thotë t’i shmangim dëmet e shtyra, apo mëkatet, veçanërisht sepse ato dëme mund të shtyhen përtej kësaj jete, në të cilin rast përfundojmë në Ferr.
Zoti na dha mendje për ta mbrojtur veten nga dëmet ku veprimi dhe dëmi ndodhin të dyja në të njëjtën kohë, dhe Zoti na dha Kuranin për dëmet ku ka një hendek kohor midis veprimit dhe dëmit. Pra, simbolikisht, Zoti na dha mendje për mbrojtje kundër ujqërve, por na dha Kuranin për mbrojtje kundër gjarpërinjve. Sepse sikur njerëzit të mos na thoshin se gjarpri ka helm, nuk do ta dinim. Burrat natyrshëm do të mendonin se mund ta mundnin me duar të zhveshura. Gjarpri duket kaq i dobët nga jashtë. Mund t’i ikësh me vrap, ta shtypësh, dhe madje ta vrasësh me duar të zhveshura, por orë apo ditë më vonë, ka shumë gjasa të jesh edhe ti i vdekur. Pra, kjo është një veçori që gjarpri dhe Satani e kanë të përbashkët: ka një hendek kohor midis kohës kur të prekin dhe kohës kur dëmtohesh.
Aspekti i dytë që gjarpri dhe Satani e kanë të përbashkët është se gjarpri mund të na shohë natën, ndërsa ne nuk mund ta shohim. Gjarpërinjtë kanë një shqisë shtesë, një shqisë të gjashtë: mund ta ndiejnë dritën infra të kuqe, gjë që u mundëson t’i shohin trupat tanë të ngrohtë gjatë natës. Por një gjarpër nuk do të ishte në gjendje ta shihte një trup të vdekur natën, sepse është i ftohtë. Pra, gjarpërinjtë mund t’i ndiejnë trupat e gjallë por jo trupat e vdekur, ashtu siç Satani mund t’i prekë trupat e gjallë në këtë botë por nuk ka fuqi mbi trupat e vdekur, apo mbi besimtarët që i kanë lënë trupat e tyre dhe kanë shkuar në botën tjetër. Në këtë botë, Kurani, në strofën 7:27, na thotë se Satani mund të na shohë ndërsa ne nuk e shohim.
Një aspekt tjetër që gjarpri dhe Satani e kanë të përbashkët është se gjarpri e ndërron lëkurën rreth 17 herë gjatë jetës së tij. Me fjalë të tjera, Satani i provon të njëjtat dredhi të vjetra, por nën një lëkurë të re. Për shembull, ata që dikur quheshin budallenj tani quhen ateistë; Satani i riemërtoi për ta bërë idenë më joshëse. Ata që dikur quheshin paganë tani quhen të krishterë. Ata që dikur quheshin njerëzit e shkrimit tani quhen kuranistë, apo protestantë, varësisht për cilin shkrim po flet. Ata që dikur quheshin Bijtë e Izraelit tani quhen të nënshtruar. Ata që dikur quheshin kundërshtimi i sistemit të Zotit tani quhen hebrenj. Fjala “Jehud” në arabisht do të thotë kundërshtar, apo dikush që u kthye mbrapsht nga besimi, dhe fjala “Izrael”, ndër të tjera, në hebraisht do të thotë ai që lufton kundër Zotit. Pra, Satani thjesht e ndërroi lëkurën, por mënyrat dhe thelbi i tij, që është rebelimi kundër Zotit, mbeten të njëjta.
Një arsye tjetër pse Zoti e lejoi Satanin t’u fliste Adamit dhe Evës në formën e një gjarpri është se gjarpërinjtë lëvizin me kokat e tyre të mbajtura ulët pranë tokës. Kjo i bën dritëshkurtër. Një gur i vogël, pak bar, apo çdo ngritje e vogël në tokë mjafton për ta bllokuar fushëpamjen e tyre, gjë që e bën të pamundur për ta të bëjnë plane të mira afatgjata. Në thelb, nuk kanë udhëzim të mjaftueshëm për ta gjetur rrugën e tyre drejt një qëllimi. Arrijnë diku vetëm përmes provës dhe gabimit. Kjo veçori e gjarprit përmendet në Kuran. Kurani, në strofën 67:22, thotë: “A është më i udhëzuar ai që ecën me fytyrën në tokë”, që është gjarpri, “apo ai që ecën drejt në rrugën e drejtë?” Ai është njeriu, i cili mund të qëndrojë drejt në dy këmbë, të shikojë larg përpara, dhe të zgjedhë paraprakisht ku dëshiron të shkojë. Pra, ka udhëzim në të qenët në gjendje të qëndrosh drejt.