Përmbledhje:
Bazuar në Shtojcën 7 të Përkthimit të Autorizuar Anglisht të Kuranit nga Rashad Khalifa, ky predikim shpjegon se ne jemi në këtë botë për shkak të një krimi të kryer në Shoqërinë Qiellore, kur Dreqi e sfidoi autoritetin absolut të Zotit, dhe se kjo jetë është shansi ynë për ta shpenguar veten duke e mbështetur autoritetin e Zotit.
Transkripti i videos:
Lavdi Zotit! Nuk ka zot tjetër përveç Zotit.
Ne jemi në këtë botë sepse kryem një krim të tmerrshëm, dhe kjo jetë është shansi ynë për ta shpenguar veten, për ta mohuar krimin tonë dhe për t’iu ribashkuar mbretërisë së Zotit.
Gjithçka filloi disa miliardë vjet më parë kur “lindi një grindje në Shoqërinë Qiellore” (38:69). Njëra nga krijesat e rangut të lartë, Dreqi, ushqeu mendime mendjemadhe se fuqitë e tij të dhëna nga Zoti e kualifikonin të ishte zot përveç Zotit. Kështu ai e sfidoi autoritetin absolut të Zotit.
Në kapitullin 14, vargjet 13 deri në 15, të librit të Isaisë, lexojmë: “Ti, Lucifer, the në zemrën tënde: ‘Do të ngjitem në qiej. Mbi yjet e Zotit do ta ngre fronin tim. Do të ulem në Malin e Kuvendit, në skajet e Veriut. Do të ngjitem mbi majat e reve; do të jem si i Shumëlarti!’”
Gjithashtu, në kapitujt 4 të Mateut dhe të Lukës, lexojmë: “Djalli pastaj e mori Isain në një mal shumë të lartë dhe i shfaqi të gjitha mbretëritë e botës në madhështinë e tyre, duke i premtuar: ‘Të gjitha këto do të t’i jap nëse bie përmbys në nderim para meje.’ Atëherë Isai i tha: ‘Largohu, Satan! Shkrimi thotë: ‘Ta adhurosh Zotin, Zotin tënd; VETËM Atë do ta adhurosh.’’”
Pra, jo vetëm që ideja e Dreqit ishte blasfemuese, ajo ishte e gabuar – vetëm Zoti, e askush tjetër, i ka kualifikimet dhe aftësinë për të qenë zot. Si pasojë e blasfemisë së Dreqit, ndodhi një ndarje në Shoqërinë Qiellore, dhe të gjithë përbërësit e mbretërisë së Zotit u klasifikuan në katër kategori:
- Engjëjt: Krijesat që e mbështetën autoritetin absolut të Zotit.
- Kafshët: Krijesat që u rebeluan, por pastaj e pranuan ftesën e Zotit për t’u penduar.
- Xhindët: Krijesat që u pajtuan me Dreqin; se ai është i aftë të jetë “zot”.
- Njerëzit: Krijesat që nuk e vendosën mendjen; ata dështuan të mbanin qëndrim të prerë me autoritetin absolut të Zotit.
Më i Mëshirshmi
Engjëjt prisnin që Zoti t’i dëbonte krijesat që nuk e mbështetën autoritetin e Tij absolut (2:30). Por Zoti është Më i Mëshirshmi; Ai vendosi të na japë një shans për ta mohuar gabimin tonë, dhe i informoi engjëjt se Ai e dinte atë që ata nuk e dinin (2:30). Zoti e dinte se disa krijesa e meritonin një shans për t’u shpenguar.
Nëse pretendoni se keni aftësinë të fluturoni me aeroplan, mënyra më e mirë për ta testuar pretendimin tuaj është t’ju japin një aeroplan dhe t’ju kërkojnë ta fluturoni. Pikërisht këtë vendosi të bënte Zoti në përgjigje të pretendimit të Dreqit. Zoti krijoi shtatë universe të mëdha, pastaj i informoi engjëjt se po e caktonte Dreqin si zot në grimcën e vogël të quajtur “Tokë” (2:30). Rrëfimet kuranore që lidhen me caktimin e Dreqit si “zot” të përkohshëm (36:60) e konfirmojnë shkrimin e mëparshëm.
Plani i Zotit parashikonte krijimin e vdekjes (67:1-2), pastaj sjelljen e njerëzve dhe xhindëve në këtë botë. Kështu, ata fillojnë nga e para pa asnjë paragjykim, dhe e ushtrojnë lirinë e plotë për ta mbështetur autoritetin absolut të Zotit apo teorinë politeiste të Dreqit. Për ta marrë këtë vendim vendimtar, çdo qenie njerëzore merr një mesazh nga Zoti që e mbron autoritetin e Tij absolut, si edhe një mesazh nga Dreqi që i shtyn parimet e tij politeiste.
Për të na dhënë një përparësi në fillim, Më i Mëshirshmi i mblodhi të gjitha qeniet njerëzore para Tij, para se të na dërgonte në këtë botë, dhe ne dëshmuam se vetëm Ai është Zoti dhe Zotëruesi ynë (7:172). Kështu, mbështetja e autoritetit absolut të Zotit është një instinkt natyror që është pjesë përbërëse e çdo qenieje njerëzore.
Pasi i vdiqën rebelët, shpirtrat e njerëzve dhe xhindëve u vendosën në një depo të veçantë. Zoti pastaj i krijoi trupat e përshtatshëm për t’i strehuar shpirtrat e xhindëve dhe njerëzve gjatë periudhës së testit. Trupi i parë i xhindit u bë nga zjarri, dhe Dreqi iu caktua atij trupi (15:27). Trupi i parë njerëzor u krijua nga materiali tokësor, balta (15:26), dhe Zoti ia caktoi shpirtin e parë njerëzor atij trupi. Plani hyjnor parashikonte që engjëjt t’u shërbenin njerëzve në tokë – t’i ruanin, t’ua drejtonin erën dhe shiun, t’ua shpërndanin furnizimet, etj. Ky fakt thuhet në Kuran në mënyrë alegorike: “Zoti yt u tha engjëjve: ‘Bini në sexhde para Ademit.’” Dreqi, sigurisht, refuzoi të kishte çfarëdo lidhjeje me shërbimin ndaj racës njerëzore (2:34, 7:11, 17:61, 18:50, 20:116).
Ndërsa trupi i Ademit mbeti në tokë, personi i vërtetë, shpirti, u pranua në Parajsë në universin më të jashtëm. Zoti i dha Ademit disa urdhërime, të përfaqësuara nga pema e ndaluar, dhe Dreqi u caktua si shoqërues i Ademit për t’ia dorëzuar Ademit mesazhin e tij djallëzor. Pjesa tjetër është histori.
Sa herë që lind një qenie njerëzore, një person njerëzor i caktohet foshnjës së re nga depoja e shpirtrave. Zoti i cakton shpirtrat në përputhje me dijen e Tij (28:68). Çdo shpirt meriton t’i caktohet një trupi të caktuar dhe të jetojë në rrethana të caktuara. Vetëm Zoti e di cilët shpirtra janë të mirë dhe cilët shpirtra janë të këqij. Fëmijët tanë u caktohen shtëpive tona në përputhje me planin e Zotit.
Një shpirt i pavarur xhindi i caktohet gjithashtu qenies së re njerëzore për ta përfaqësuar pikëpamjen e Dreqit. Ndërsa trupi fizik i çdo xhindi riprodhohet nga xhindët prindër, shpirti i xhindit është ai i një individi të pavarur. Xhindët janë pasardhës të Dreqit (7:27, 18:50). Xhindi i caktuar mbetet me qenien njerëzore nga lindja deri në vdekje, dhe shërben si dëshmitari kryesor në Ditën e Gjykimit (50:23). Një debat i vazhdueshëm zhvillohet në kokat tona mes shpirtit njerëzor dhe shpirtit të xhindit derisa të dy të binden për njërën pikëpamje.
Mëkati origjinal
Në kundërshtim me besimin e përgjithshëm, “Mëkati Origjinal” nuk ishte shkelja e ligjit të Zotit nga Ademi kur hëngri nga pema e ndaluar. Mëkati origjinal ishte dështimi ynë për ta mbështetur autoritetin absolut të Zotit gjatë Grindjes së Madhe. Nëse personi njerëzor e bind shoqëruesin e tij apo të saj xhind ta mohojë atë mëkat origjinal dhe ta mbështesë autoritetin absolut të Zotit, të dyja krijesat shpengohen në mbretërinë e përjetshme të Zotit në Ditën e Gjykimit. Por nëse shoqëruesi xhind e bind qenien njerëzore t’i mbështesë pikëpamjet idhujtare të Dreqit, atëherë të dyja krijesat dëbohen përgjithmonë nga mbretëria e Zotit.
Për ta promovuar pikëpamjen e tij, Dreqi dhe përfaqësuesit e tij e mbrojnë idhullimin e krijesave të tilla të pafuqishme si Muhamedi, Isai, Merjemja dhe shenjtorët. Meqë jemi këtu për shkak të prirjeve tona politeiste, shumica prej nesh jemi pre e lehtë për Dreqin.
Paaftësia e Dreqit si “zot” tashmë është dëshmuar nga përhapja e kaosit, sëmundjeve, aksidenteve, mjerimit dhe luftës në tërë sundimin e tij (36:66). Nga ana tjetër, qeniet njerëzore që e mohojnë Dreqin, e mbështetin autoritetin absolut të Zotit dhe përmbahen nga idhullimi i krijesave të pafuqishme dhe të vdekura si Isai dhe Muhamedi, rikthehen nën mbrojtjen e Zotit – ata e gëzojnë një jetë të përsosur këtu në këtë botë dhe përgjithmonë.
Meqë jeta jonë në këtë botë është një varg testesh të projektuara për t’i ekspozuar idetë tona politeiste, adhurimi i idhujve është e vetmja shkelje e pafalshme (4:48, 116). Bota është projektuar hyjnisht për ta shfaqur vendimin tonë për ta mbështetur ose autoritetin absolut të Zotit, ose pikëpamjet idhujtare të Dreqit (67:1-2). Dita dhe nata ndryshojnë vazhdimisht për ta testuar gatishmërinë tonë për t’i mbështetur ligjet e Zotit duke e kryer Lutjen e Agimit dhe duke agjëruar gjatë ditëve më të nxehta dhe më të gjata. Vetëm ata që janë plotësisht të sigurt për autoritetin absolut të Zotit shpengohen (26:89).
Predikim i së Premtes bazuar në Shtojcën 7 të Përkthimit të Autorizuar Anglisht të Kuranit nga Rashad Khalifa (1989)