Predikim i së Premtes nga: Alban Fejza, Drejtues i Xhematit Online
Përmbledhje:
Në këtë predikim të së Premtes, Alban Fejza tregon se shumica e tregimeve të të dërguarve në Kuran ndjekin një rrjedhë të vetme tregimi me dymbëdhjetë fjalë (njerëzit të këqij, i dërguari i paralajmëron, njerëzit nuk i besojnë, njerëzit shkatërrohen) dhe i shpjegon përjashtimet.
Transkripti i videos:
Lavdi Zotit! Nuk ka zot tjetër përveç Zotit. Kurani përmban një numër të madh tregimesh, të cilat ndryshojnë në kohë, gjatësi, hollësi, e kështu me radhë, por ka një rrjedhë arketipale të tregimit që i mbulon ato tregime. Ai tregim arketipal mund të tregohet në vetëm dymbëdhjetë fjalë (në anglisht). Ja ku është: Njerëzit të këqij. I dërguari i paralajmëron. Njerëzit nuk i besojnë. Njerëzit shkatërrohen. Mund t’i tregoj tregimet e kaq shumë të dërguarve me këtë tregim arketipal. Pra, më lejoni t’jua tregoj tregimin e Noeut: Njerëzit të këqij. I dërguari i paralajmëron. Njerëzit nuk i besojnë. Njerëzit shkatërrohen. Tani, më lejoni t’jua tregoj tregimin e Hudit: Njerëzit të këqij. I dërguari i paralajmëron. Njerëzit nuk i besojnë. Njerëzit shkatërrohen. Tani, më lejoni t’jua tregoj tregimin e Salihut: Njerëzit të këqij. I dërguari i paralajmëron. Njerëzit nuk i besojnë. Njerëzit shkatërrohen. Tani, më lejoni t’jua tregoj tregimin e Lotit: Njerëzit të këqij. I dërguari i paralajmëron. Njerëzit nuk i besojnë. Njerëzit shkatërrohen. Tani më lejoni t’jua tregoj tregimin e Shuajbit: Njerëzit të këqij. I dërguari i paralajmëron. Njerëzit nuk i besojnë. Njerëzit shkatërrohen. Tani, me të dërguarit e mëvonshëm, përsëri rrjedha e tregimit vetëm bëhet më pak e fortë, por ideja është e njëjtë. Njerëzit të këqij. I dërguari i paralajmëron. Njerëzit nuk i besojnë.
Njerëzit vazhdojnë si humbës. Pra, në vend që të shkatërrohen, tani thjesht bëhen humbës. Pra, tregimi për brezat e mëvonshëm dhe të dërguarit e mëvonshëm bëhet më i zbutur, sepse nuk kanë aq forcë për të qenë aq të ligj sa të mëparshmit. Pra, më lejoni ta vazhdoj atë tregim arketipal: Tregimi i Elias: Njerëzit të këqij. I dërguari i paralajmëron. Njerëzit nuk i besojnë. Njerëzit vazhdojnë si humbës. Tregimi i Eliseut: Njerëzit të këqij. I dërguari i paralajmëron. Njerëzit nuk i besojnë. Njerëzit vazhdojnë si humbës. Tregimi i Zakarias: Njerëzit të këqij. I dërguari i paralajmëron. Njerëzit nuk i besojnë. Njerëzit vazhdojnë si humbës. Tani, në rastin e Moisiut, Jezusit dhe Muhamedit, kjo është vetëm gjysma e tregimit. Pra, pjesa e tyre e parë e tregimit është përsëri e njëjtë: Njerëzit të këqij. I dërguari i paralajmëron. Njerëzit nuk i besojnë. Njerëzit vazhdojnë si humbës. Megjithatë, në rastin e Moisiut, Jezusit dhe Muhamedit, ka një pjesë të dytë të tregimit, dhe pjesa e dytë e tregimit vazhdon kështu: Njerëz të tjerë të mirë. I dërguari u jep lajme të mira. Ata besojnë. Përfundimisht dominojnë. Dhe për shkak të kësaj pjese të dytë të tregimit, morëm Judaizmin, Krishterimin dhe Islamin.
Dhe në fakt, bazuar në sa fe kemi sot nga të gjithë ata të dërguar, mund ta themi sa prej tyre u besuan nga njerëzit. Sigurisht, të dërguarit nuk donin të krijonin tri fe, por njerëzit përfunduan duke u besuar të dërguarve në thelb vetëm tri herë dhe pas tyre erdhën njerëz që nuk besuan por që e trashëguan prapë diturinë dhe krijuan fe të veçanta prej saj. Pra, nga rreth 20 të dërguar, njerëzit u besuan vetëm tri herë, dhe kjo tregon sa e keqe është gjendja e njerëzve. Dhe madje edhe gjatë atyre tri herëve, një grup besoi pasi një grup tjetër nuk besoi. Pra, madje edhe këta tre të dërguar u refuzuan nga një grup, e pastaj u pranuan nga një grup tjetër. Në rastin e Moisiut, ai u refuzua nga Faraoni dhe egjiptianët, dhe më vonë u pranua nga hebrenjtë. Në rastin e Jezusit, ai u refuzua nga hebrenjtë, dhe më vonë u pranua nga grekët dhe disi më vonë nga romakët. Dhe në rastin e Muhamedit, ai u refuzua nga mekasit dhe më vonë u pranua nga medinasit. Tani, ka të dërguar për të cilët ky tregim arketipal nuk vlen, por kjo është vetëm për shkak të ndonjë arsyeje tjetër. Për shembull, në rastin e Abrahamit (disi), Ismailit, Isakut, Jakobit dhe Jozefit, ky tregim nuk vlen, sepse këta ishin profetë që jetuan vetëm me familjet dhe kafshët e tyre shtëpiake, kryesisht të izoluar nga bashkësitë e mosbesimtarëve, dhe si rezultat, populli i tyre në thelb përbëhej nga familja e tyre. Pra, në rastin e Abrahamit, Ismailit, Isakut, Jakobit dhe Jozefit, njerëzit përreth tyre iu bindën sepse ishin babai i tyre, dhe do t’u ishin bindur edhe sikur të mos besonin se ishin të dërguar, sepse bindja ndaj babait ishte norma gjatë atyre kohëve. Ka një rast tjetër ku të dërguarit nuk refuzohen. Është rasti i Davidit dhe Solomonit. Megjithatë, nuk i refuzuan sepse ishin mbretër, dhe mbreti do t’ua priste kokat, nëse refuzonin t’u bindeshin, siç bënin të gjithë mbretërit atëherë. Asgjë ndryshe aty. Pra, në rastin e Davidit dhe Solomonit, iu bindën sepse ishin mbretër, dhe jo domosdoshmërisht sepse ishin të dërguar. Në rastin e Jonait, tregimi devijon nga tregimi arketipal vetëm pak, sepse Jonai është i vetmi i dërguar që fillimisht refuzon ta bëjë punën e tij. Në rastin e tij, tregimi shkon kështu: Njerëzit të këqij. I dërguari i paralajmëron. Njerëzit fillimisht i besojnë, por në fund nuk i besojnë. Njerëzit vazhdojnë si humbës. Por për shumicën e rasteve ku nuk ka ndonjë arsye tjetër të caktuar për të devijuar nga tregimi arketipal, tregimi arketipal rrënjë është i njëjtë: Njerëzit të këqij.
I dërguari i paralajmëron. Njerëzit nuk i besojnë. Njerëzit shkatërrohen. Dhe pyetja është, pse është ky tregim në rrënjë të të gjitha tregimeve në Kuran? Sepse tregimi i gjithë njerëzimit është ky. Pra, këto tregime janë mësim për fundin e botës. Dhe tregimi i gjithë njerëzimit është në thelb ky. Njerëzit të këqij. Të dërguarit i paralajmërojnë. Njerëzit nuk u besojnë. Njerëzit shkatërrohen kur vjen Fundi i Botës. Fundi i tregimit…kështu do të donin ata. Do të donin të ishte fundi i tregimit, por është vetëm fundi i pjesës së parë të tregimit. Vazhdimi është më i keq për ta, dhe shkon kështu: Njerëzit e paralajmëruar ringjallen. Të dërguarit thonë: “I paralajmëruam.” Zoti i gjykon. Njerëzit e paralajmëruar shkojnë në Ferr, përgjithmonë. Dhe ky shkatërrim i dytë është më i keq se shkatërrimi i parë sepse dhemb më shumë dhe zgjat përgjithmonë.