[search-in-place-form in_current_page="1"]

Si të sillemi me ata që e lënë Nënshtrimin?

Predikim i së Premtes nga: Alban Fejza, Drejtues i Xhematit Online

Përmbledhje:

Në këtë predikim të së Premtes, Alban Fejza e shpjegon si duhet t’u përgjigjet bashkësia njerëzve që e lënë Nënshtrimin, kushtet për t’u ribashkuar herën e dytë, përfshirë pendimin dhe dëshminë për të dërguarin që e refuzuan, dhe pse martesa me dikë që e la Nënshtrimin duhet të përfundojë.

Transkripti i videos:

Lavdi Zotit. Nuk ka zot tjetër përveç Zotit.

Sipas Biblës dhe Kuranit, njerëzit që e lënë Nënshtrimin duhet të vriten, përveç në rastet kur u bashkohen njerëzve me të cilët kemi arritur marrëveshje paqeje. Një lloj marrëveshjeje paqeje është demokracia, dhe meqë të gjithë jetojmë në demokraci në kohët moderne, kjo do të thotë se njerëzit që e lënë Nënshtrimin nuk duhet të vriten. Nëse jo të vriten, atëherë cila duhet të jetë përgjigjja jonë ndaj tyre?

Para se të flas për këtë, më lejoni ta përkufizoj së pari çfarë kuptoj kur them njerëz që e lanë Nënshtrimin. Kjo i përfshin edhe ata që e lanë Nënshtrimin për arsye të tyre, edhe ata që u përjashtuan nga Nënshtrimi sepse refuzuan ta bënin Lutjen e Kontaktit apo ta jepnin Zeqatin. Pavarësisht arsyes, nëse dikush e lë Nënshtrimin në heshtje, në paqe, pa bërë zhurmë, apo pa u përpjekur të krijojë kaos ndërsa largohet, apo pa u përpjekur t’i marrë të tjerët me vete, apo pa e sulmuar bashkësinë verbalisht apo ndryshe, atëherë në rregull. Nuk kemi problem me këtë, dhe të gjithë janë të lirë të largohen. Megjithatë, nëse personi i përdor kanalet e bashkësisë, apo miqësitë ekzistuese brenda bashkësisë, për të krijuar kaos, apo për t’u përpjekur t’i bindë të tjerët të largohen gjithashtu, atëherë të gjithë duhet ta bllokojnë emailin e tij, apo çfarëdo kanali komunikimi që po e përdor, apo ta raportojnë emailin e tij si spam te çfarëdo ofruesi emaili që po e përdorni, dhe ta lënë drejtuesin e xhematit të merret me të. Nëse po ndodh ndonjë lloj mosmarrëveshjeje, mos u përfshini. Mos e humbni energjinë e qindra të nënshtruarve duke u përpjekur ta bindni vetëm një person. Mos ia jepni atij apo asaj vëmendjen që ai apo ajo tani e dëshiron si mosbesimtar.

Sapo ai person të largohet, i lejohet të bashkohet përsëri vetëm edhe një herë, por ka kërkesa shtesë herën e dytë. Herën e parë, siç e dimë, kërkesat e vetme për të ishin Lutja e Kontaktit dhe Zeqati. Por nëse largohen e pastaj dëshirojnë të ribashkohen, së pari duhet t’i pranojnë dhe t’i rregullojnë gabimet e tyre, dhe kjo e përfshin korrigjimin e arsyes pse u larguan që në fillim. Korrigjimi i gabimit e përfshin gjithashtu kompensimin e Zeqatit të tyre të humbur gjatë asaj periudhe kohe. Për shembull, le të themi se dikush e lë Nënshtrimin dhe dëshiron të ribashkohet pas 10 vjetësh. Do të duhet ta paguajë gjithë Zeqatin e humbur për të gjitha 10 vitet, që e përfshin Zeqatin e tyre të rregullt plus Zeqatin ndëshkues, të barabartë me katër gramë ar për çdo vit të të qenët me jo-të nënshtruar gjatë atyre 10 viteve, pra 40 gramë ar, minus, sigurisht, pjesën që ishte e detyruar, të cilën e shpjegova në videon me titull “Sjellja e detyruar globale”. Duhet gjithashtu ta paguajnë çdo gjë që e lanë të papaguar kur u larguan. Drejtuesi i xhematit kthehet te dosjet nga 10 vjet më parë dhe e sheh çfarë mbeti e papaguar, dhe duhet t’i kompensojnë ato pagesa; përndryshe nuk u lejohet të ribashkohen.

Shihni, sipas strofës 9:11, përveç bërjes së Lutjes së Kontaktit dhe dhënies së Zeqatit, një person duhet gjithashtu të pendohet për të qenë në gjendje t’u bashkohet të nënshtruarve, dhe pendimi i vërtetë nuk ekziston nëse nuk e rregullon apo nuk e kompenson gjithashtu gabimin që e bëre. Për shembull, nëse personi i la të nënshtruarit sepse tha se nuk beson në një të dërguar të caktuar, atëherë kur dëshiron të ribashkohet për herë të dytë, duhet ta deklarojë publikisht se e kishte gabim që e refuzoi të dërguarin, dhe se tani dëshmon se ky i dërguar është i dërguar i vërtetë. Deklarata që pranon se dikush është i dërguar i Zotit duhet të jetë po aq publike sa ishte refuzimi gjatë viteve jashtë Nënshtrimit, dhe drejtuesi i xhematit vendos sa publike duhet të jetë. Pra, nëse një person hyri në një grup, apo në biseda grupi, për të thënë se Albani nuk është i dërguar i Zotit, apo se Albani është i dërguar i rremë, atëherë nuk është penduar vërtet kur dëshiron të bashkohet, përveç nëse hyn në të njëjtat biseda grupi dhe kanale komunikimi, nëse ekzistojnë ende, dhe thotë se e ka ndryshuar mendjen dhe tani beson se Albani është i dërguar i vërtetë i Zotit. Nëse drejtuesi i xhematit gjykon se është bërë korrigjim i mjaftueshëm në nivelin e duhur publik, atëherë në rregull, mund të bashkohet. Por nëse nevojitet më shumë, drejtuesi i xhematit ka të drejtë t’i kërkojë personit ta regjistrojë një video të vetes duke deklaruar: “Tani besoj se Albani është i Dërguari Sqarues i përmendur në Surën 44, strofa 13.”

Meqë ra fjala, kjo dëshmi për identitetin e një të dërguari të gjallë, kur dikush u bashkohet të nënshtruarve për herë të dytë, u keqkuptua nga myslimanët e hershëm, dhe krijuan një Shehadet të shtrembëruar, një dëshmi të shtrembëruar, prej saj. Arsyeja pse Muhamedi do t’u kishte kërkuar mekasve ta deklaronin se ai është i dërguar i Zotit për t’u bashkuar me të nënshtruarit është pikërisht sepse teknikisht po i bashkoheshin atij për herë të dytë.

Ja çfarë ndodhi. Kur iu zbulua Kurani Muhamedit, njerëzit e Mekës i kishin trashëguar tashmë të gjitha ritualet fetare nga Abrahami: Salatin, Zeqatin, agjërimin dhe Haxhin. Pra, teknikisht, ishin tashmë të nënshtruar para se Muhamedi ta merrte Kuranin nga Zoti. Ishin gjithashtu adhurues idhujsh në të njëjtën kohë, por ishin gjithashtu të nënshtruar, dhe kjo në fakt është e mundur, gjë që është çështje tjetër për një herë tjetër. Pra, mekasit ishin edhe adhurues idhujsh edhe të nënshtruar në të njëjtën kohë, dhe kur Zoti ia zbuloi Kuranin Muhamedit, e refuzuan, dhe bashkë me refuzimin e tij, e lanë edhe Nënshtrimin, për shkak të urrejtjes së tyre për Muhamedin. Zoti i la ta linin Nënshtrimin këtë herë, sepse tani Nënshtrimi mund të bartej nga brezi në brez përmes Muhamedit dhe disa ndjekësve të tij nga Meka.

Pastaj, vite më vonë, kur Muhamedi i mundi mekasit kundërshtarë, ata donin t’i bashkoheshin përsëri Nënshtrimit, por kjo ishte hera e tyre e dytë, dhe meqë ishte hera e tyre e dytë, u kërkohej t’i rregullonin gabimet e tyre para se të bashkoheshin. Njëri nga ato gabime ishte se kishin deklaruar se Muhamedi nuk është i dërguar i Zotit, kështu që tani duhej ta rregullonin dhe ta deklaronin se Muhamedi është i dërguar i Zotit. Pra, siç mund ta shihni, Shehadeti i shtrembëruar që miliona muhamedanë e recitojnë sot doli nga fakti se kur mekasit iu bashkuan Muhamedit për herë të parë, në fakt po i bashkoheshin Nënshtrimit për herë të dytë.

Por sot nuk është kështu. Shumica e njerëzve që na bashkohen sot në fakt po i bashkohen Nënshtrimit për herë të parë në jetën e tyre. Nuk e bënë kurrë Lutjen e Kontaktit apo Zeqatin saktë si grup me ne më parë, prandaj nuk kanë nevojë ta dëshmojnë se Albani është i dërguari i Zotit kur na bashkohen për herë të parë. Siç e dimë, Shehadeti i saktë, dëshmia në Kuran, në strofën 3:18, është vetëm: “Nuk ka zot tjetër përveç Zotit.” Megjithatë, nëse dikush e lë Nënshtrimin dhe dëshiron të bashkohet herën e dytë, duhet ta deklarojë gjithashtu se Albani është i Dërguari Sqarues i përmendur në strofën 44:13 të Kuranit. Tani, kjo nuk është pjesë e Shehadetit. E përsërit: kjo nuk është pjesë e Shehadetit. Por është pjesë e pendimit herën e dytë, kur dikush dëshiron të bashkohet, sepse pendimi e përfshin rregullimin e gabimit, dhe kushdo që e lë Nënshtrimin e pastaj dëshiron të ribashkohet e ka refuzuar tashmë, të paktën në mënyrë të nënkuptuar, të dërguarin, duke qenë më parë pjesë e bashkësisë, ku ishte i ekspozuar ndaj faktit se Albani është i Dërguari Sqarues.

Pra, nëse dikush dëshiron të bashkohet për herë të dytë, duhet ta dëshmojë se Albani është i Dërguari Sqarues i përmendur në strofën 44:13 të Kuranit. Nëse kjo situatë ndodh gjatë kohës së Alhakut, atëherë duhet ta dëshmojnë se Alhaku është i Dërguari Forcues i përmendur në strofën 69:40 të Kuranit. Nëse kjo situatë ndodh pas vdekjes së Alhakut, atëherë duhet ta dëshmojnë se Alhaku ishte i Dërguari Forcues i përmendur në strofën 69:40 të Kuranit. Dhe nëse kjo situatë ndodh gjatë kohës së të dërguarit të fundit, kohës së Ahmedit, Mehdiut, atëherë duhet ta deklarojnë se dëshmojnë se Ahmedi është i Dërguari Udhëzues i përmendur në strofën 9:33 të Kuranit.

Tani, pas bashkimit për herë të dytë, nëse një person e lë Nënshtrimin përsëri, nuk i lejohet të bashkohet më kurrë. Strofa 4:137 thotë: “Me siguri, ata që besojnë, pastaj nuk besojnë, pastaj besojnë, pastaj nuk besojnë, pastaj zhyten më thellë në mosbesim, Zoti nuk do t’i falë, as nuk do t’i udhëzojë në asnjë mënyrë.”

Dhe kjo më sjell te pjesa më e rëndësishme e këtij predikimi. Pavarësisht nëse një person e lë Nënshtrimin herën e parë e pastaj nuk bashkohet më kurrë, apo e lë Nënshtrimin për herë të dytë, pas së cilës nuk i lejohet të bashkohet përsëri, në të dyja këto raste ai person do të shkojë në Ferr, e garantuar. Nuk ka shpëtim për të, kurrë. Ja pse. Ka vetëm dy rrugë drejt Parajsës: njëra është përmes Nënshtrimit, dhe tjetra është përmes vuajtjes. Nëse dikush nuk ishte kurrë i nënshtruar, është ende e mundur për të të shkojë në Parajsë përmes vuajtjes. Por nëse dikush ishte i nënshtruar më parë dhe u largua, atëherë Zoti do të sigurohet ta mbyllë edhe derën e vuajtjes për të, për ta shpërblyer në këtë jetë për Nënshtrimin e tij të mëparshëm. Pra, edhe nëse personi vuan, nuk do të vuajë mjaftueshëm në këtë botë për t’i paguar mëkatet e tij dhe për t’i shpëtuar Ferrit. Në strofën 3:86, Zoti thotë: “Pse duhet t’i udhëzojë Zoti njerëzit që nuk besuan pasi besuan, dhe pasi dëshmuan se i dërguari është i vërtetë, dhe pasi u janë dhënë prova të forta? Zoti nuk i udhëzon të ligjtë.” Dhe strofa pak para saj, strofa 3:85, thotë se kushdo që pranon diçka tjetër përveç Nënshtrimit si fenë e tij, nuk do t’i pranohet, dhe në Jetën e Përtejme do të jetë me humbësit. Pra, kjo është e garantuar, përveç kur një person ribashkohet me Nënshtrimin për herë të dytë para se të vdesë. Por nëse personi e ka lënë Nënshtrimin për herë të dytë, atëherë të dyja mundësitë, shkuarja në Parajsë përmes vuajtjes apo përmes Nënshtrimit, janë të mbyllura përgjithmonë.

Tani, meqë njerëzit që nuk u bashkuan kurrë me Nënshtrimin mund të shkojnë apo mund të mos shkojnë në Ferr, duhet t’u japim përfitimin e dyshimit, dhe na lejohet të martohemi me ta, sepse nuk e dimë me siguri. Nuk është opsion i mirë, por lejohet. Megjithatë, nuk na lejohet të martohemi, apo të mbetemi të martuar, me dikë që ishte dikur i nënshtruar e pastaj u largua. Kjo është sepse janë të garantuar të shkojnë në Ferr, përveç nëse bashkohen për herë të dytë, në të cilin rast na lejohet të rimartohemi me ta. Kjo çështje është e rëndësishme sepse ekzistojnë njerëz me vetëvlerësim të ulët që do ta ndryshonin fenë e tyre dhe do të bëheshin të nënshtruar vetëm sepse duan të martohen me një grua të nënshtruar apo një burrë të nënshtruar. Por më lejoni t’ju kujtoj se nëse e lënë Nënshtrimin pasi martohen me një të nënshtruar, ai i nënshtruar duhet t’i divorcojë. Nuk është opsion; është detyrim, për burrat sipas strofës 60:10, dhe për gratë sipas strofave 66:8 deri në 66:12. Është detyrim.

Pra, nëse bashkëshorti yt nuk ishte kurrë i nënshtruar, nuk ka detyrim automatik për ta divorcuar për arsye fetare. Por nëse, pasi ishte i nënshtruar, ai apo ajo e lë Nënshtrimin, atëherë duhet t’i divorcosh. Është detyrim. Nuk ka rëndësi çfarë të thonë. Veprimet flasin më fort se fjalët. Nëse e lanë Nënshtrimin, ky është veprim. Nëse të thonë diçka privatisht, se si janë njerëz të mirë gjithsesi, e kështu me radhë, këto janë thjesht fjalë. Nuk do të thonë asgjë, sepse vijnë nga njerëz që e lanë Nënshtrimin, dhe të gjithë njerëzit që e lanë Nënshtrimin janë mosbesimtarë, dhe të gjithë mosbesimtarët, sipas përkufizimit, janë gënjeshtarë. Kurani na thotë të mos u bindemi. Largohu prej tyre sa më shpejt që të jetë e mundur.