Predikim i së Premtes nga: Rashad Khalifa, imam i Xhamisë së Tucsonit
Përmbledhje:
Në këtë predikim të së Premtes, Rashad Khalifa vëren se shumica e njerëzimit ende nuk ka lindur, rishikon si u klasifikuan krijesat si engjëj, xhindë dhe njerëz, dhe shpjegon se kjo botë është një Ferr i përkohshëm, i butë (19:71-72) ku Zoti ende i furnizon të gjithë. Ai e paralajmëron zbulimin e Abdullahut se numrat e strofave të Kuranit, pa dy strofat e rreme, formojnë një shumëfish të 19-ës, dhe e lexon profecinë e Biblës për të Dërguarin e Besëlidhjes në Malakia 3.
Transkripti i videos:
Allahu Ekber.
Elhamdulil-lah. E lavdërojmë Zotin, dhe dëshmojmë se nuk ka zot përveç Zotit të Vetëm. Siç e dini, kam qenë duke punuar në përkthimin e ri, dhe tani jemi te puna serioze e përgatitjes së faqeve për shtypshkronjën. Pra, këto duken të jenë zhvillimet përfundimtare.
Dhe ka shumë informacion që po zhvillohet tani. Ka shumë për të mësuar, por dua t’i ndaj zhvillimet me ju ndërsa po ndodhin. Njëra nga pyetjet kryesore që njerëzit gjithmonë e kanë bërë, që nga koha e Musait, është: po gjithë ata njerëz në të kaluarën? Ata kishin informacionin e gabuar. Kujtojeni pyetjen që Faraoni ia bëri Musait: “Po gjithë ata njerëz të brezave të kaluar?” Dhe Musai tha: “Dija e tyre është te Zoti im. Zoti im kurrë nuk gabon.”
Pra, kjo pyetje vazhdon të dalë: po gjithë ata miliona njerëz në të kaluarën? Prandaj dua të bëj pak statistika me ju. Nëse e ndajmë popullsinë e botës… Nëse thjesht e vizatojmë një shirit kështu dhe e ndajmë në 15 pjesë. Këto janë 15 pjesë. Nga koha e Ademit, nga fillimi, njeriu i parë, deri tani, do ta zënë këtë pjesë këtu. Këta janë njerëzit që jetuan në Tokë nga koha e Ademit deri tani: rreth gjashtë miliardë njerëz.
Dhe nga tani, nga 1989 (Gëzuar Vitin e Ri) deri në fund të botës, 2280, do të ketë kaq shumë njerëz: 75 miliardë. Pra, siç e shihni, jemi ende në fillim të njerëzimit, dhe shumica dërrmuese…
Folëm për tri kategoritë e krijesave, si u klasifikuan krijesat e Zotit si rezultat i grindjes qiellore, grindjes në Shoqërinë e Lartë të Sures 38, strofa 69. Dreqi mendoi se mund të ishte zot, për shkak të injorancës së tij për faktin që vetëm Zoti e ka fuqinë. Dhe nuk është egoizëm nga ana e Zotit apo diçka e tillë, i lartësuar qoftë Zoti. Është thjesht fakt se vetëm Zoti mund ta kontrollojë çdo atom në universe, ndërsa asnjë krijesë tjetër nuk mund ta bëjë këtë. Dhe kemi parë shembuj se si Dreqi nuk mund t’i shohë as gjërat e mëdha në këtë botë; e kam ndarë këtë me ju më parë.
Pra, për shkak të injorancës dhe arrogancës së Dreqit, ai mendoi se mund të sundonte si zot diku, dhe Zoti ia dha këtë grimcë të vogël të quajtur planeti Tokë për ta sunduar. Tani, duke u kthyer te klasifikimi i krijesave: ka një kategori në Universitetin e Arizonës të quajtur “student i paklasifikuar”. Ky është një student që hyn, dhe ai apo ajo nuk është as student i studimeve themelore as i studimeve pasuniversitare. Është student i paklasifikuar.
Klasifikimi ndodhi si rezultat i kësaj grindjeje. Numri një, grupi i parë, ishin engjëjt, dhe ata janë krijesat inteligjente. Ata janë ata që e dinin, apo besuan, apo vendosën me vullnetin e tyre të lirë, se vetëm Zoti e ka gjithë fuqinë për ta kontrolluar çdo atom në univers. Ata kurrë, kurrë nuk patën dyshim apo pyetje. Pra, ata u klasifikuan si engjëj.
Grupi i dytë në fakt besoi se Dreqi mund të vepronte si zot, se ai ka mjaft kualifikime dhe fuqi për të qenë zot. Ata janë Dreqi dhe fisi i tij, xhindët. Ata u bënë xhindë. Prandaj xhindi juaj gjithmonë po ju thotë se edhe Muhamedi ka njëfarë fuqie, se Isai ka njëfarë fuqie, se shenjtorët…
Nëse Dreqi ju tregon me gisht dhe thotë: “Ky person e idhullon diçka”, për arsyen më të vogël, Zoti do të thotë: “Merre”, apo merre. “Ky është i yti.” Pra, prandaj duhet të ikim sa më larg nga çdo shenjë e adhurimit të idhujve. Sidoqoftë, kategoria e tretë e krijesave u bënë njerëz. Ata janë ata që nuk e vendosën mendjen.
Ata thanë: “Po, ndoshta Dreqi mund ta bëjë.” Me fjalë të tjera, ata nuk ishin të bindur për autoritetin absolut të Zotit. Nuk ishin të vendosur; nuk thanë: “Vetëm Zoti e ka gjithë fuqinë.” Dhe prandaj jemi këtu: për të na ndihmuar ta vendosim mendjen. Por në thelb, ky është krim i tmerrshëm, mosvlerësimi i autoritetit absolut të Zotit. Dhe prandaj jemi këtu.
Mirë, pra, Zoti vendosi të na e jepte këtë shans, për të na ndihmuar ta vendosim mendjen dhe për të na ndihmuar të shpengohemi. Engjëjt, të cilët janë plotësisht të bindur për autoritetin absolut të Zotit, thanë: “Dërgoji të gjithë në Ferr. Mos u jep një shans tjetër.” Zoti, Më i Mëshirshmi, vendosi të na e jepte atë shans. Folëm për këtë, por siç e shihni, ju dhe unë po e zhvillojmë këtë kuptim së bashku, dhe ka shumë më tepër për të mësuar, nëse do Zoti. Kjo strofë këtu, 255 e Sures 2, thotë se Zoti e lëshon dijen e Tij në përputhje me vullnetin e Tij. Pra, kjo dije po na vjen në përputhje me vullnetin e Zotit, pak nga pak.
Tani, kjo na sjell te pyetja e “dërgoji në Ferr”. Dhe duket, nga studimi i Sures 19, strofat 71 dhe 72, se ky është Ferri. Sipas përkufizimit, ky është Ferri. Më lejoni ta saktësoj këtë: ky është një Ferr i përkohshëm, i butë. Ferri që do të fillojë në Ditën e Ringjalljes është shumë më i keq, dhe kjo është ajo që do ta diskutoj me ju tani.
Nëse e lexoni 19:71-72, thotë se secili prej jush do të shkojë atje, do të shkojë në Ferr. Pastaj, në strofën 72, Zoti thotë: “Pastaj Ne i shpëtojmë të drejtët, dhe i lëmë shkelësit atje.” Pra, ky është një vend në gjysmë të rrugës mes Parajsës dhe Ferrit. Mund ta quani purgator, nëse doni ta përdorni atë term. Strofat 19:71 dhe 72 thonë se secili prej jush do të shkojë atje.
Tani, cili është përkufizimi i Ferrit? Përkufizimi i Ferrit është thjesht mungesa e Zotit. Nëse Zoti nuk është këtu, ky është Ferri. Dhe Zoti na mëson në Kuran se Ai nuk është këtu fizikisht. Musai donte ta shihte Zotin, dhe Zoti tha: “Nuk mund të më shohësh. Shikoje malin; nëse qëndron në vend, do të më shohësh.” Dhe pastaj Zoti iu shfaq malit, dhe mali u shemb. Kjo Tokë nuk mund ta përballojë praninë e Zotit. Prandaj Zoti, edhe pse e kontrollon çdo atom të vetëm në univers, nuk është këtu fizikisht. Ai nuk ka nevojë të jetë këtu për ta kontrolluar çdo atom. Pra, mungesa e Zotit do të thotë Ferr.
Ky është Ferr. Në Suren 21, strofa 101, shohim se të drejtët do të largohen nga Ferri. Pra, të gjitha këto probleme, rrëzimet e aeroplanëve dhe tërmetet dhe dhimbjet e kokës dhe problemet, janë sepse ky është Ferr. Dhe është Ferr sepse Dreqi po e drejton, në përputhje me vullnetin e Zotit.
Megjithatë, ky është Ferr i butë, sepse Zoti nuk na hodhi plotësisht në Ferr. Siç thashë, është një vend në gjysmë të rrugës. Për shembull, Zoti furnizon. Në Ferrin e vërtetë, Zoti nuk do të furnizojë. Dhe këtë e shohim në atë që e shkrova këtu, Sureja 7, strofa 32: Zoti thotë se furnizimet janë vetëm për të drejtët në Ditën e Ringjalljes, në Botën Tjetër, ekskluzivisht. Dhe ju kujtohet në Suren 2, strofa 126, kur Ibrahimi tha: “Të lutem, o Zot, furnizoji ata që besojnë në Zotin dhe në Ditën e Fundit”, Zoti tha: “Dhe gjithashtu mosbesimtarët”, sepse Zoti do t’u japë një shans ta shpengojnë veten.
Pra, Zoti ndërhyn. Zoti është i vetmi furnizues në këtë botë, jo Dreqi; kjo nuk është puna e Dreqit. Puna e vetme e Dreqit këtu është të kujdeset për nënshtetasit e tij, përveç furnizimeve, dhe ta drejtojë mbretërinë e tij me ata nënshtetas. Por Zoti ndërhyn, për ta furnizuar besimtarin dhe mosbesimtarin. Nuk është kështu në Botën Tjetër. Në Ferrin e përjetshëm të Botës Tjetër, Dreqi do të jetë në Ferr, dhe nuk do të ketë furnizime për askënd në Ferr. Pra, këto janë disa nga mendimet që doja t’i ndaja me ju. Pra, le të pendohemi dhe ta shpengojmë veten. Zoti na shpengon me kërkesë.
Elhamdulil-lah. E lavdërojmë Zotin, dhe dëshmojmë se nuk ka zot përveç Zotit të Vetëm.
Çka po thoja para se të më ndërpritnin? Mirë. Në këtë Hutbe, do të doja t’i vjedh disa nga idetë e Abdullahut. Ai do t’jua japë detajet të Premten e ardhshme, nëse do Zoti, por mendoj se ai e zbuloi mrekullinë përfundimtare në Kuran. Ende nuk e kam parë, por kjo është ajo që e kuptoj nga ajo që më thanë; nuk isha në dispozicion kur erdhi ai. As nuk më duhet tabela.
Çka bëri ai: i mori të gjithë numrat në Kuran. Kemi Suren numër 1, shtatë strofa; Suren numër 2, 286 strofa… Hm? Vetëm suret me iniciale? Oh, mirë, jo tërë Kuranin. Suret pa iniciale, duke përfshirë Suren 9. Pra, Sureja 1, dhe pastaj Suret 4, 5, 6 e kështu me radhë; i kapërceni suret me iniciale. Sureja 9 është sure pa iniciale, siç e dini. Pra, nëse e merrni Suren numër 1 dhe e vendosni strofën numër 1, strofën numër 2, strofën numër 3, 4 e kështu me radhë deri në strofën 7, dhe bëni të njëjtën gjë me të gjitha ato sure në Kuran, duke i vendosur numrat pranë njëri-tjetrit (sigurisht, kur vini te Sureja 9, shkoni vetëm deri te strofa 127, jo 129), kjo do t’ju japë një numër që është, mendoj, rreth tri milje i gjatë, dhe është shumëfish i 19-ës. Nëse i shtoni strofat e rreme 128 dhe 129, nuk është shumëfish i 19-ës.
Siç e dini, ky është parim që është vendosur më parë. E dini, lutja e mëngjesit është dy njësi. Lutja e mesditës është katër reqate, katër njësi. Lutja e pasdites është katër, e perëndimit tri, dhe e natës katër. Ky numër këtu është shumëfish i 19-ës. Pra, kjo është vendosja e numrave pranë njëri-tjetrit, dhe kjo na tregon se këto janë lutjet e sakta, numrat e saktë të reqateve. E mëngjesit është dy reqate, dy njësi, dhe kjo është universale në tërë botën. Prandaj e perëndimit është tri dhe jo katër. Sikur të ishte katër apo pesë apo dy, nuk do ta kishit shumëfishin e 19-ës. Pra, Abdullahu do t’jua japë detajet javën e ardhshme, por ky është një parashikim i saj.
Dhe dua të ndaj me ju atë që thotë Bibla për të Dërguarin e Besëlidhjes. Tani, me këtë fakt këtu, nga fillimi i botës deri tani, kjo është sasia e popullsisë që kemi, dhe shumica e njerëzve ende nuk kanë ardhur. Ka kuptim që dikush të vijë për ta bashkuar mesazhin, për ta pastruar nga të gjitha gënjeshtrat, plehrat, risitë që iu shtuan, dhe për t’i vënë mesazhet e të gjithë profetëve në një njësi.
Dhe është mahnitëse që Bibla të flasë për të Dërguarin e Besëlidhjes. Kam folur me disa të krishterë të ndriçuar për këtë, dhe kam marrë vërtet disa informacione të thella. Ky është libri i fundit i Dhiatës së Vjetër, libri i Malakisë, kapitulli 3. I Dërguari i Besëlidhjes në Kuran është gjithashtu në Suren 3.
Kapitulli 3 thotë: “Ja, unë do ta dërgoj lajmëtarin tim, dhe ai do ta përgatisë rrugën para meje: dhe Zoti, të cilin ju e kërkoni, do të vijë papritmas në tempullin e tij, madje lajmëtari i besëlidhjes, të cilin ju e dëshironi: ja, ai do të vijë, thotë Zoti i ushtrive. Por kush mund ta durojë ditën e ardhjes së tij? dhe kush do të qëndrojë kur ai të shfaqet? sepse ai është si zjarri i shkrirësit të metaleve dhe si sapuni i larësve.” Pastaj vargjet vazhdojnë, duke folur për pastrimin, rafinimin e arit, kështu që besimtarët do të dalin si ari, duke hequr gjithë papastërtinë, dhe gjithashtu se ai do t’i djegë të tjerët.
Dhe kjo na bën të mendojmë: çka është ajo që bëjmë gabim, që njerëzit janë kaq kundër saj? Pse na ngacmojnë, dhe thonë: “Pse shkon në këtë xhami?” dhe këtë lloj gjëje? Çka po bëjmë? Po e adhurojmë vetëm Zotin. Po themi: “Adhurojeni vetëm Zotin. Adhurojeni Atë që ju krijoi. Mos i idhulloni njerëzit e pafuqishëm.” Por kjo ju tregon si qenia njerëzore në thelb është e keqe. Qenia njerëzore në thelb është kriminele. Edhe pse po themi gjëra të buta, po themi gjërat e drejta, po themi “La ilahe il-lallah”, kjo i lëndon.
Sepse ne pastrojmë. Më lejoni ta lexoj një version tjetër. Mund ta kërkoni në çdo Bibël, në Malakia kapitulli 3. Malakia është libri i fundit në Dhiatën e Vjetër, dhe Malakia është njëri nga profetët e Izraelit, i fundit. Nëntitulli është “Lajmëtari i Besëlidhjes”.
[Ai e lexon Malakinë 3:1-3 nga një përkthim tjetër.]
Duke pasur parasysh njerëzit, duke i rafinuar si ari apo si argjend, që t’i ofrojnë Zotit flijimin e duhur. Dhe vazhdon, ky proces pastrimi, dhe duket sikur brezi ynë po e bën këtë proces pastrimi tani.
Çka besojnë të krishterët? Shumica e të krishterëve besojnë se Lajmëtari i Besëlidhjes është Gjon Pagëzori, sepse ai erdhi menjëherë pas Isait. Dhe nuk ka kuptim, sepse ata nisen nga pretendimi se Isai është Zot, apo Zoti. Shihni, dëgjojeni çka thotë në fillim të kapitullit: “Ja, unë do ta dërgoj lajmëtarin tim.” Kjo është në Dhiatën e Vjetër, para se të lindte Isai, dhe ata po mendojnë se ky është Isai që po flet. Mund ta shihni fantazinë. Ata pretendojnë se Isai po thotë: “Ja, unë do ta dërgoj lajmëtarin tim”, dhe e kanë gabim. I Dërguari i Besëlidhjes: Zoti deshi që ai të përmendej në Bibël dhe në Kuran.