[search-in-place-form in_current_page="1"]

A e kundërshtojnë shkencën gjashtë ditët e krijimit?

Përmbledhje:

Në këtë artikull, Alban Fejza tregon si përputhen gjashtë ditët e krijimit të përshkruara në Bibël dhe në Kuran me shkencën moderne, nga fillimi i universit i konfirmuar në vitet 1920 deri te formimi i tokës, i atmosferës së saj, i stereve dhe i krijesave të para të gjalla.

Transkripti i videos:

Për mijëvjeçarë, ateistët nuk janë pajtuar me Biblën dhe Kuranin për mënyrën si u krijua universi. Ata ishin të mendimit se universi ka ekzistuar gjithmonë dhe nuk ka pasur fillim, ndërsa Bibla dhe Kurani deklaronin se universi kishte fillim. Pastaj në vitet 1920, Aleksandër Fridmani, Zhorzh Lemetri, Edvin Habëll dhe shkencëtarë të tjerë dëshmuan, edhe teorikisht edhe me dëshmi astronomike, se universi me të vërtetë kishte fillim. Më në fund u dëshmua shkencërisht se Kurani dhe Bibla kishin pasur të drejtë gjatë gjithë kohës se universi kishte fillim. Por kjo e njëjta dëshmi shkencore, e cila dëshmoi se Bibla dhe Kurani ishin të saktë në këtë çështje, solli një mosmarrëveshje të re: Kur filloi universi dhe si? Bibla dhe Kurani thonë qartë se qiejt dhe toka u krijuan në gjashtë ditë e net (7:54), ndërsa dëshmitë shkencore tregojnë qartë se u krijuan në rreth 13,8 miliardë vjet. Kjo dukej si një mosmarrëveshje e madhe e pazgjidhur, deri tani. Në këtë video, për herë të parë në histori, do ta zgjidhim këtë çështje. Do t’jua paraqesim përfundimet shkencore mirë të vërtetuara, të cilat dëshmojnë se qiejt dhe toka me të vërtetë u krijuan në gjashtë net e ditë. Dhe do t’i përdorim vetëm faktet shkencore mirë të vërtetuara për ta dëshmuar këtë. Asnjë teori shkencore e padëshmuar apo e dyshimtë nuk do të paraqitet në këtë video – vetëm fakte shkencore mirë të vërtetuara. Do t’i kalojmë një nga një, dhe pastaj në fund do ta shihni si këto fakte me të vërtetë do të thonë se ky univers u krijua në gjashtë net e ditë.

Por për ta bërë këtë, së pari duhet ta përkufizojmë çka nënkuptojnë Kurani dhe Bibla kur i përmendin fjalët “natë” dhe “ditë”. Në librin e Zanafillës, në faqen e parë të Biblës, në vargun 5, lexojmë se “Zoti e quajti dritën Ditë, dhe errësirën e quajti Natë”. I njëjti përkufizim jepet në Kuran. Në strofën 17:12 dhe në shumë strofa të tjera (28:71, 28:72, 27:86, 40:61, 10:67), shohim se përkufizimi i “natës” është “një periudhë errësire” dhe përkufizimi i “ditës” është “një periudhë drite”. Askund në Kuran apo në Bibël nuk mund ta gjejmë se dita është një periudhë kohore që ka gjithmonë të njëjtën gjatësi – 24 orë, për shembull. Ky nuk mund të ishte përkufizimi, as fetarisht (28:71, 28:72, 70:4), sepse orët nuk ekzistonin kur u shpallën Bibla dhe Kurani, as shkencërisht, sepse koha është relative, duke lëvizur me shpejtësi të ndryshme në vende të ndryshme, varësisht nga rrethanat (70:4, 22:47). Pra, përkufizimi i fjalëve “natë” dhe “ditë” qartë nuk mund të jetë “një periudhë e caktuar kohore”, por përkundrazi janë “një periudhë errësire” dhe “një periudhë drite”. Pra, “natë” do të thotë “një periudhë errësire”, dhe “ditë” do të thotë “një periudhë drite”.

Pra, tani, duke e pasur parasysh këtë përkufizim, le ta kalojmë historinë se si u krijuan universi dhe toka sipas shkencës, dhe ndërsa e bëjmë këtë, do ta përdorim këtë tabelë këtu për të mbajtur shënim kur ishte errësirë dhe kur ishte dritë, gjatë secilës periudhë, dhe deri në fund të kësaj videoje, do ta shihni se kaluam mes errësirës dhe dritës gjashtë herë – gjashtë ditë dhe gjashtë net.

Pra, le ta kalojmë. Ja rrëfimi shkencor mirë i vërtetuar se si u krijuan ky univers dhe toka:

Gjithçka filloi 13,8 miliardë vjet më parë, me atë që shkencëtarët e quajnë “Shpërthimi i Madh” (Big Bang) dhe “Inflacioni” (51:47, 21:30). Ndodhi një shpërthim i papritur i energjisë së pastër nga një pikë e vetme (21:30). Në atë fazë fillestare, të ashtuquajturat “katër forca të natyrës” ende nuk dalloheshin nga njëra-tjetra (55:7), dhe të gjitha grimcat fizike (duke përfshirë fotonet) ekzistonin si një fushë e përbashkët energjie, e zinin të njëjtën hapësirë dhe ende nuk ekzistonin veçmas.

Pra, fotonet (drita) dhe materia ende nuk dalloheshin nga njëra-tjetra. Dhe për shkak të kësaj, ishte errësirë. Dhe madje edhe pasi fotonet përfundimisht u dalluan nga elektronet dhe protonet, ndërsa presioni dhe temperatura e universit u ulën, ishte ende errësirë për një kohë, sepse fotonet vazhdonin të absorboheshin nga elektronet e lira. Në thelb, e gjithë materia ishte në formë plazme kudo (41:11) dhe drita nuk mund të depërtonte nëpër plazmë, kështu që universi ishte plotësisht i patejdukshëm në këtë fazë, dhe nuk do të mund të shihnit asgjë, po të ishit aty. Për ju, do të dukej ende errësirë.

Pastaj, rreth 380.000 vjet pas fillimit, pas Shpërthimit të Madh, ndërsa universi u zgjerua mjaftueshëm, temperaturat ranë, duke i ngadalësuar grimcat, dhe kjo u mundësoi protoneve t’i kapnin elektronet, dhe kështu universi u shndërrua në një hapësirë të madhe kryesisht me atome hidrogjeni (11:7). Kjo i mundësoi dritës të udhëtonte lirshëm për herë të parë, dhe kjo e bëri universin të kthehej nga i patejdukshëm në të tejdukshëm, dhe mund ta shihje dritën për herë të parë. Në këtë pikë, po të shikoje përreth, do ta shihje një dritë të ndritshme portokalli-të bardhë në çdo drejtim që shikoje. Pra, në atë pikë, u bë dritë.

Dhe pastaj, ndërsa universi zgjerohej gjithnjë e më shumë, pas rreth dy milionë vjetësh, gjatësia e valës së kësaj drite u zgjat aq shumë sa e kaloi të kuqen dhe u bë infra e kuqe, dhe nuk do ta shihje më, dhe në atë kohë i gjithë universi do të të dukej sërish i errët. Pra, rreth 2 milionë vjet pas fillimit, universi u errësua sërish, dhe kjo zgjati rreth 500 milionë vjet. Kozmologët e quajnë këtë “epoka e errët kozmike”.

Pastaj në fund të asaj kohe, i ashtuquajturi “gravitet” pati kohë të mjaftueshme t’i mblidhte atomet në grumbuj mjaft të mëdhenj materie, dhe në grumbujt më të mëdhenj, presioni ishte mjaft i lartë për t’i shkrirë atomet e hidrogjenit së bashku, duke krijuar helium, dhe gjatë procesit u lirua dritë, dhe yjet u krijuan për herë të parë. Por këta yje ishin shumë larg për të hedhur ndonjë dritë të konsiderueshme në rajonin tonë, kështu që teknikisht ishte ende errësirë (6:97). Dhe përfundimisht, materiali i këtyre yjeve shpërtheu dhe u rikombinua, u riciklua në breza të ndryshëm yjesh (30:27), dhe përfundimisht edhe dielli u krijua rreth 4,6 miliardë vjet më parë.

Pra, për herë të parë, në rajonin tonë materiali u ndriçua me dritë dielli. Megjithatë, ende kishte re materiali që mbetën duke orbituar rreth diellit. Pra, nuk do të mund ta shihnim qartë formën e diellit. Thjesht do ta shihnim dritën që vinte nëpër retë e materialit. Dukej si një ditë me re, kur është ditë, por nuk e sheh diellin. Pra, gjatë kësaj periudhe, ishte sërish dritë.

Pra, ishte dritë për herë të dytë, dhe kjo zgjati rreth 100 milionë vjet, gjatë të cilave proto-toka gradualisht u bë gjithnjë e më e madhe. Nga pluhuri në të njëjtën orbitë, ishte formuar edhe një planet tjetër pak më i vogël, dhe përfundimisht, nën “gravitet”, u përplas me proto-tokën, duke i shtuar material tokës dhe duke hedhur në orbitë një pjesë të materialit të tokës, i cili e formoi hënën. Pra, në të njëjtën kohë kur toka u bë në madhësinë që e njohim sot, duke e bërë vërtet tokë, ajo është edhe koha kur u krijua hëna (9:36).

Përplasja që e përmendëm e nxehu tokën, dhe për rreth 100 milionë vjet, toka ishte shumë vullkanike dhe e nxehtë, dhe kjo e mbuloi qiellin me tym kudo, duke e mbajtur tokën nën errësirë. Pra, gjatë kësaj kohe toka ishte sërish e errët. Kjo është errësira e tretë.

Pastaj, ndërsa toka u ftoh, avulli që lirohej nga vullkanet u ftoh dhe ra si ujë dhe e formoi një oqean global. E gjithë toka ishte e mbuluar me ujë (11:7), dhe ndërsa tymi u shpërnda, qielli u bë i tejdukshëm, dhe ishte sërish dritë dite. Kjo është periudha e tretë e dritës. Dhe për shkak të qiellit të tejdukshëm, gjatë kësaj periudhe, dielli dhe hëna ende nuk dukeshin nga toka, por drita e diellit shpërndahej nëpër shtresat e sipërme të atmosferës, e cila pastaj shpërndahej te shtresat e poshtme, duke arritur në tokë, duke krijuar dritë dite, por pa e parë diellin. Dukej si një ditë me mjegull të lehtë (41:11).

Gjatë kësaj kohe, për shkak të vullkaneve, një masë toke (shumë më e vogël se sot) gradualisht doli nga deti. Dhe gjithashtu, krijesat e para të gjalla u formuan në det (24:45). Por të gjitha ishin në thelb versione të hershme të bimëve detare, proto-bimë – dhe ekzistonin vetëm në det. Më konkretisht, dominonin cianobakteret, të cilat janë krijesa që e përdorin dritën për të prodhuar oksigjen.

Pra, gjatë kësaj periudhe u prodhua oksigjen, dhe fillimisht nuk e ndryshoi atmosferën, sepse çdo oksigjen i prodhuar lidhej me hekurin dhe krijonte oksidet e hekurit – mineralet e hekurit që i njohim sot – dhe pastaj përfundimisht, sapo i gjithë hekuri i ekspozuar i tokës u kombinua me oksigjen, atëherë oksigjeni u grumbullua shpejt në atmosferë. Shkencëtarët e quajnë këtë “ngjarja e madhe e oksigjenimit”.

Tani, oksigjeni i ri në atmosferë reagoi me metanin që ekzistonte tashmë për të prodhuar dioksid karboni dhe ujë, dhe meqë niveli i metanit në atmosferë ra, ai nuk e mbante më brenda nxehtësinë nga dielli, dhe toka u ftoh shumë, dhe u formuan kapakët e parë të akullit në pole, gjë që pastaj do të thoshte se më shumë dritë dielli do të reflektohej në hapësirë, gjë që e bëri tokën edhe më të ftohtë, gjë që e shtonte akullin edhe më shumë, e kështu me radhë, në një rreth vicioz, derisa toka u mbulua plotësisht me akull. Gjeologët e quajnë “toka top bore”.

Tani, gjatë kësaj faze, siç thamë, ekzistonin vetëm krijesat detare, më konkretisht, paraardhësit e bimëve detare. Pra, po të kishit qenë krijesë në këtë kohë, do të kishit qenë në det, dhe sipërfaqja e detit mbi ju do të ishte plotësisht e mbuluar me akull dhe borë, dhe praktikisht asnjë dritë nuk do t’ju arrinte, dhe për ju, ishte errësirë e plotë – natë. Pra, kjo ishte errësira e katërt.

Gjatë kësaj kohe, vullkanet vazhduan të lironin CO2, dhe ndryshe nga herët e tjera kur CO2 kapej nga shkëmbinjtë për të krijuar karbonate, këtë herë, meqë shkëmbinjtë ishin të mbuluar me akull, CO2 u grumbullua në atmosferë duke krijuar efektin serrë, duke e bllokuar nxehtësinë brenda planetit, dhe përfundimisht duke e shkrirë akullin, dhe drita e arriti sërish detin, duke e bërë ditë për krijesat shumë të vogla detare që kishin mbijetuar gjatë kësaj kohe. Pra, ishte sërish dritë dite – Periudha e katërt e dritës. Dhe tani, për shkak të përbërjes së re atmosferike, me më shumë CO2, më shumë oksigjen dhe më pak papastërti, për herë të parë, atmosfera u bë e tejdukshme si sot, dhe për herë të parë do të mund ta shihnit diellin, hënën dhe yjet nga toka.

Pastaj, lëvizjet tektonike për herë të parë shtynë dukshëm më shumë tokë mbi det, duke zbuluar shtresa të reja shkëmbinjsh, të cilat reaguan me CO2 në atmosferë, duke e zvogëluar sërish CO2 nga atmosfera, gjë që e ftohu tokën mjaftueshëm për ta nisur sërish atë cikël të ftohjes globale,

dhe një “tokë top bore” ndodhi për herë të dytë. Kjo ndodhi gjatë asaj që njihet si periudha Kriogjeniane (që do të thotë “e lindur nga i ftohti”). Disa ngjarje të tjera akullnajore ndodhën në këtë periudhë, por të tjerat nuk e mbuluan tokën plotësisht për ta bërë natë nën det. Vetëm njëra nga ato ngjarje, akullnajimi Sturtian, e mbuloi tokën plotësisht për ta bërë krejtësisht të errët për krijesat që jetonin në det, të cilat teknikisht ishin ende të gjitha paraardhës të bimëve, apo versione të hershme të bimëve. Pra, gjatë kësaj periudhe ishte sërish errësirë apo natë për to. Pra, kjo ishte periudha e pestë e errësirës.

Pastaj sërish, nivelet e CO2 u rritën sërish për shkak të vullkaneve, dhe akulli u shkri, duke ua zbuluar sërish dritën e ditës krijesave të oqeanit, dhe tani ishte sërish ditë. Kjo ishte periudha e pestë e dritës. Pastaj, për shkak të një mase shumë më të madhe toke në tokë që kishte dalë gradualisht nga deti, u shfaqën presione dhe mundësi të reja evolutive, dhe disa nga ato bimë detare gradualisht u përshtatën me gjithnjë e më pak ujë në rajone të caktuara, dhe patëm për herë të parë bimë tokësore.

Dhe gjithashtu, për herë të parë, krijesat që lëvizin, kafshët që lëviznin, u krijuan në det. Pastaj njëra apo më shumë prej tyre evoluan në kafshë tokësore, dhe toka përfundimisht u popullua gjithashtu me një numër të madh kafshësh që lëviznin. Dhe meqë për herë të parë kishim krijesa që lëviznin, të cilat mund të shkonin pas ushqimit të tyre në vend që thjesht të prisnin që ushqimi t’u vinte, kjo do të thoshte se i ashtuquajturi “proces evolutiv” u përshpejtua, dhe evoluan një numër i madh llojesh kafshësh që lëviznin.

Përfundimisht pas milionave vjetësh, u krijuan edhe paraardhësit e shpendëve, dhe një nëngrup i tyre u bë jashtëzakonisht i madh – shkencëtarët i quajnë “dinosaurë”. Tani, ndërsa këto krijesa e arritën kulmin e evolucionit të tyre rreth 66 milionë vjet më parë, një meteor e goditi tokën, dhe toka u mbulua plotësisht në errësirë për rreth dy vjet. Pra, atëherë toka ishte sërish në një periudhë errësire. Kjo ishte periudha e gjashtë e errësirës. Errësira e bëri të pamundur rritjen e bimëve, dhe kafshët që hanin bimë, veçanërisht kafshët e mëdha që kishin nevojë për shumë ushqim, u zhdukën. Dinosaurët u zhdukën.

Pastaj, tymi u shpërnda nga qielli, dhe ishte sërish dritë dite. Kjo është periudha e gjashtë e dritës. Dhe drejt fundit të kësaj periudhe drite, u krijuan hominidët, llojet me formë njeriu, të cilat i përfshijnë neandertalët, denisovanët dhe homologët e tyre afrikanë.

Pra, këto janë periudhat e errësirës dhe të dritës, që është ajo që janë fjalë për fjalë netët dhe ditët – periudha errësire dhe periudha drite. Dhe nëse i numërojmë, e kuptojmë se janë gjashtë net dhe gjashtë ditë. Pra, shkencërisht, nga koha kur filloi ky univers deri kur u krijuan llojet me formë njeriu, ishin gjashtë net dhe gjashtë ditë, apo gjashtë periudha errësire dhe gjashtë periudha drite. Dhe këto janë përfundimet e vetë shkencëtarëve, përfundimet e kozmologëve, gjeologëve dhe arkeologëve. Ata i zbuluan të gjitha këto periudha, dhe nëse ishin periudha errësire apo drite. Në këtë video, thjesht udhëzohemi ta kuptojmë se nëse i bashkojmë të gjitha zbulimet e tyre, marrim gjashtë net dhe gjashtë ditë – gjashtë periudha errësire dhe gjashtë periudha drite. Pra, po, qiejt dhe toka u krijuan në gjashtë ditë, dhe sigurisht, gjashtë net që i ndajnë ato gjashtë ditë.

Pra, për ta përmbyllur, nuk ka absolutisht asnjë kontradiktë mes shkencës dhe Kuranit për mënyrën dhe kohën kur u krijuan qiejt dhe toka (ky univers). Kurani thotë se ky univers dhe gjithçka që shohim në të u formuan në gjashtë ditë, dhe dëshmitë shkencore e konfirmojnë këtë.

Tani, më lejoni të vë në dukje diçka. Dëgjuam në këtë video se krijesat me formë njeriu erdhën drejt pjesës së mëvonshme të ditës së gjashtë, dhe pastaj në fund të saj u krijua Ademi. Kjo nuk do të thotë automatikisht se Ademi ishte pasardhës apo kushëri i majmunëve. Këtë çështje e trajtojmë në një sqarim tjetër me video me titull “Evolucion apo krijim: Shpjegimi përfundimtar”. Në atë video, mund ta shihni se ndryshe nga llojet e kafshëve që rrodhën nga njëri-tjetri, Ademi nuk rrodhi nga krijesa të tjera. Ai u krijua drejtpërdrejt nga balta rreth 50.000 vjet më parë.

Dhe derisa u krijua Ademi rreth 50.000 vjet më parë, ditët numëroheshin nga perspektiva e Zotit, meqë kafshët (duke përfshirë kafshët me formë njeriu) nuk dinin të numëronin, por kur u krijua Ademi, Zoti e bëri atë përfaqësues në tokë (2:30), siç thotë Kurani, dhe që atëherë, ditët mund të numëroheshin nga perspektiva e Ademit, dhe kjo do të thotë se që nga ajo kohë ditët nga perspektiva njerëzore kanë qenë rreth 12 orë të gjata në rajonet afër ekuatorit, siç e dimë, dhe kanë qenë më të shkurtra apo më të gjata se kaq në rajonet më veriore apo më jugore, madje deri në gjashtë muaj të gjata në rajonet polare, varësisht sa zgjat drita e ditës në atë vend specifik, siç e dimë.