[search-in-place-form in_current_page="1"]

Problemi i ngritjes së xhamive sot

Përmbledhje:

Në këtë predikim të së Premtes, Alban Fejza shpjegon, duke ndjekur qasjen e tij të pyetjes pse pas rregullave të bëra nga njeriu, pengesat praktike dhe fetare për ngritjen e xhamive sot, si pronësia, qiraja dhe kostoja, dhe si përpjekjet e bashkësisë mund ta zvogëlojnë hendekun.

Transkripti i videos:

Hyrja dhe parimi i vënies në pikëpyetje të hadithit

Lavdi Zotit. Nuk ka zot tjetër përveç Zotit.

Atë për të cilën dua të flas sot dua ta lidh me Predikimin e fundit të së Premtes (Një qasje alternative ndaj Hadithit). Ajo që e përfunduam në predikimin e fundit të së Premtes është se nëse dikush na sjell informacion nga Kurani, nuk duhet të pyesim pse ai rregull në Kuran është kështu. Por nëse dikush po na sjell informacion nga hadithi apo nga ndonjë qenie tjetër njerëzore, atëherë lejohemi të pyesim pse. Nëse thonë se ky rregull duhet të jetë kështu, atëherë pyesim: “Pse është ai rregull në atë mënyrë? Cila është arsyeja pas tij?”. Ka mënyra të tjera për ta trajtuar hadithin, folëm për to, por kjo është një mënyrë alternative. Kjo është një nga mënyrat; nuk duhet të jetë kështu çdo herë.

Dua ta përdor këtë parim dhe ta zbatoj në një nga hadithet që është mjaft i njohur. Është hadithi mbi bazën e të cilit sunitët dhe shiitët (sidomos sunitët), kanë arritur në njëfarë përfundimi se ka tri xhami «të shenjta», varësisht se si e shprehin. Disa prej tyre në fakt do ta thonë thjesht kështu, por disa prej tyre do ta shprehin pak ndryshe. Por ideja bazë sipas tyre është se ka xhami «të shenjta»:

  • Ajo në Mekë, xhamia e shenjtë.
  • Tjetra është në Medinë, sipas tyre.
  • Tjetra është Mesxhidul-Aksa, ajo në Jerusalem.

Dhe sipas tyre: «Të tria këto janë të shenjta, dhe është gjë e mirë të bëhet njëfarë pelegrinazhi në të tria.»

Meqë ra fjala, kjo nuk është as hadith. Ky është përfundimi i tyre bazuar në një hadith. Por më lejoni të flas për hadithin për atë që e quajnë tri xhamitë.

Hadithi i tri xhamive dhe pyetja “Pse”

Hadithi nuk thotë asgjë për xhamitë «e shenjta», por hadithi shkon më konkretisht kështu: se Muhamedi tha, sipas tyre, se askush nuk duhet të udhëtojë kurrë (e kishte fjalën për udhëtim me fjetje apo udhëtim në distancë të gjatë, jo thjesht ecje pesë milje apo diçka të tillë) për në ndonjë xhami të botës përveç tri xhamive, dhe i përmendi tri xhamitë sipas hadithit, që janë xhamia në Mekë, xhamia në Medinë dhe xhamia në Jerusalem. Pra, vetëm për në këto tri xhami dikush lejohet të shkojë e t’i vizitojë përmes udhëtimit. Nëse je tashmë në xhami të tjera, le të themi nëse je tashmë në Stamboll, mund të shkosh në një xhami tjetër (nëse lejohet natyrisht), por nuk duhet të udhëtosh me fjetje apo të bësh udhëtim të gjatë vetëm për të shkuar ta vizitosh. Pra, ky është pak a shumë rregulli i përgjithshëm në hadith, se nuk duhet të udhëtojmë për në xhami të tjera përveç atyre të triave.

Dhe cila është qasja jonë ndaj këtij hadithi?

Gjithë çka duhet të bëjmë është të pyesim pse. Pse nuk lejohemi të udhëtojmë për në xhami të tjera, por lejohemi të udhëtojmë për në këto tri xhami sipas hadithit? Dijetarët myslimanë nuk mund t’ju thonë pse. Mund t’ju flasin për xhaminë e shenjtë në Mekë, e cila është në Kuran sepse kështu thotë Kurani dhe kështu thotë Zoti; kjo është përgjigje e mirë. Por Kurani nuk e përmend xhaminë e Medinës, dhe Kurani nuk e përmend xhaminë e Jerusalemit si xhami të shenjtë që duhet ta vizitojmë. Pra, atëherë nëse pyesim pse, nuk mund t’ju thonë pse.

Por më lejoni ta shpjegoj pse dhe t’ju tregoj pse ato dy të tjerat nuk vlejnë:

Analiza e kontekstit të tri xhamive

Le ta supozojmë se Muhamedi e tha këtë:

Arsyeja pse duhet të pritet të udhëtojmë për në xhaminë në Mekë është se duhet të shkojmë në Haxh. Kurani e bën rregull që Haxhi është i detyrueshëm të paktën një herë në jetë për të udhëtuar atje. Pra, kjo është arsyeja pse lejohemi të udhëtojmë atje, sepse përfundimisht do të duhet të shkojmë në Haxh nëse kemi mundësi. Kjo është arsye e qartë; është në Kuran, kështu që nuk ka më nevojë të pyesim pse.

Atëherë pse Muhamedi e përfshiu edhe xhaminë e Medinës?

Arsyeja është se Muhamedi ishte aty. Ka disa strofa në Kuran që thonë se duhet të emigroni te i dërguari i Zotit apo duhet ta ndiqni të dërguarin e Zotit. Meqë Profeti Muhamed jetonte në Medinë, njerëzit mund të arsyetoheshin të udhëtonin për në xhaminë në Medinë atëherë, sepse nuk udhëtonin për xhaminë, udhëtonin atje për ta takuar Muhamedin. Dhe kjo është arsye e mirë. Në të kaluarën, nuk mund të komunikonin online (nuk kishte internet). Nëse vërtet donin ta merrnin mesazhin, do të duhej të udhëtonin atje.

Ka strofa në Kuran që i dekurajojnë besimtarët ta takojnë të dërguarin në shtëpinë e tij. Pra, do të ishte logjike për ta ta takonin në oborrin e xhamisë, e pastaj do të flisnin për mesazhin apo do të bënin pyetje, ose ndoshta thjesht donin ta dëgjonin çfarë kishte për të thënë. Pra, kjo është arsyeja pse Muhamedi mund t’u ketë thënë se lejohen të udhëtojnë për në Medinë: sepse ai ishte aty. Por ai nuk është më aty, kështu që nuk udhëtojmë për në Medinë; nuk lejohemi të udhëtojmë për në Medinë.

(Meqë ra fjala, nëse do Zoti, do ta trajtoj idenë e vërtetimit të konceptit të mosudhëtimit për në xhami të tjera përveç xhamisë së shenjtë të përmendur në Kuran, por këtu po e trajtoj vetëm hadithin)

Pastaj pyetja tjetër është: Pse Muhamedi e përfshiu edhe xhaminë në Jerusalem?

  Arsyeja për këtë është se Kurani na thotë se Muhamedi udhëtoi në një natë nga Meka për në vendin më të largët të sexhdes. Pra, kjo do të thotë se nëse Muhamedi do ta përjashtonte atë, do të kishte bërë gabim që udhëtoi atje. Kjo nuk vërteton ndonjë rregull; vetëm vërteton se Muhamedi ishte i kujdesshëm të mos e përjashtonte për atë thënie specifike, sepse ai vetë e kishte bërë, dhe në thelb nuk donte ta përjashtonte veten nga grupi i besimtarëve kur bëri një rregull për këtë.

Dhe do të ndodhë, nëse do Zoti, edhe gjatë ditëve të fundit me Mehdiun, kur ai të udhëtojë nga Meka për në xhaminë në Jerusalem. Edhe kjo është njëfarë profecie. Po e marr me mend se do të udhëtojë me aeroplan apo me tren të shpejtë. (Nuk e di cila do të jetë metoda e saktë e udhëtimit atëherë) Por do të jetë e mundur të udhëtohet gjatë një nate nga Meka në Jerusalem. Por kjo është çështje për një ditë tjetër.

Ajo që po them këtu është se arsyeja për ta vizituar xhaminë e Jerusalemit nuk ekziston, të paktën për ne. Ekzistonte vetëm për Muhamedin dhe për të dërguarin e fundit, Ahmedin. Pra, ajo arsye nuk vlen për ne; prandaj, nuk duhet të udhëtojmë në distancë të gjatë për ta vizituar atë xhami si njëfarë rituali apo pelegrinazhi.

Përfundimi

Na mbetet arsyetim për të udhëtuar vetëm për në një xhami, që është xhamia e shenjtë në Mekë (në thelb Qabeja). Nëse Muhamedi do të jetonte sot, do të thoshte se nuk ka arsye të udhëtohet për të vizituar ndonjë xhami përveç xhamisë së shenjtë në Mekë. E ngushtuam vetëm te xhamia e shenjtë.

Prova nga shkrimi i shenjtë kundër udhëtimit për në xhami të largëta

Tema kryesore e sotme, pyetja është:

  • Pse nuk lejohemi të udhëtojmë për të vizituar xhami në vende të largëta?
  • Pse nuk duhet ta bëjmë këtë?
  • A nuk është gjë e mirë vizita e një xhamie?

Teknikisht nuk është efikase. Kjo është arsyeja kryesore, por shkon gjithashtu kundër disa strofave në Kuran. Ka shumë strofa, por do të sjell vetëm dy, sepse dua t’i përmbahem temës:

[2:187]:

“ Ju lejohet marrëdhënia seksuale me gratë tuaja gjatë netëve të agjërimit. Ato janë ruajtëset e sekreteve tuaja, dhe ju jeni ruajtësit e sekreteve të tyre. Zoti e dinte se i tradhtonit shpirtrat tuaj, dhe Ai ju ka shpëtuar, dhe ju ka falur. Tani e tutje, mund të keni marrëdhënie me to, duke kërkuar atë që Zoti jua ka lejuar. Mund të hani dhe të pini derisa peri i bardhë i dritës të dallohet nga peri i errët i natës në agim. Pastaj, do të agjëroni deri në perëndimin e diellit. Marrëdhënia seksuale është e ndaluar nëse vendosni të tërhiqeni në xhami (gjatë dhjetë ditëve të fundit të Ramazanit). Këto janë ligjet e Zotit; nuk do t’i shkelni. Zoti kështu ua sqaron zbulesat e Tij njerëzve, që të arrijnë shpëtimin. ”

Është gjë e mirë të tërhiqesh në çfarëdo xhamie gjatë dhjetë ditëve të fundit të Ramazanit ndërsa agjëron. (Duhet të agjërojnë, është Ramazan)

(2:184-185) Nuk duhet të agjërojmë kur udhëtojmë.

Rashadi e përktheu se lejohemi të mos agjërojmë kur udhëtojmë, por nëse e shikon në arabisht, thotë se nuk duhet të agjërojmë kur udhëtojmë. Pra, në thelb, nëse po udhëton në distancë të gjatë (që e përfshin udhëtimin me fjetje) atëherë nuk duhet të agjërosh. Kjo do të krijonte një kontradiktë.

Le të themi se gjatë Ramazanit dua të udhëtoj për në një xhami të famshme në Egjipt, sepse dua të kaloj dhjetë ditë në atë xhami si tërheqje. Në këtë mënyrë, mund ta zbatoj strofën që flet për tërheqjen në xhami, por pastaj kjo bie ndesh me strofën tjetër që thotë se nëse udhëton, nuk duhet të agjërosh. E gjithë ideja e tërheqjes në xhami është një metodë shtesë e agjërimit: (Agjërim + Tërheqje në xhami). Pra, do të kishte një konflikt këtu: nëse shkon në një xhami të largët, duhet ta ndalosh agjërimin, por strofa thotë se nëse shkon në xhami për tërheqje, pritet të agjërosh, sepse kjo është pjesë e procesit të Ramazanit nëse vendos ta bësh. Në thelb, një rregull nuk të lejon të agjërosh, dhe një rregull tjetër thotë se nëse agjëron, nuk mund të udhëtosh.

Bazuar në këto dy strofa, kjo tregon se nuk ishte menduar kurrë që nënshtruesit të udhëtojnë me fjetje për në ndonjë xhami (udhëtim me fjetje ku qëndron më shumë se një natë) përveç nëse po e bën Haxhin, dhe edhe atëherë, është gjatë pjesës së Umres së Haxhit.

Ka mënyra të tjera si mund të përfundojmë se nuk duhet të udhëtojmë për në xhami të largëta. Një rast i tillë është se do të kishte konflikt gjatë Haxhit:

Të Premten gjatë Haxhit, përfunduam duke u lutur në një xhami në Arafat. Ata që ishin aty e dinë se u lutëm jashtë asaj xhamie, sepse ishte vërtet nxehtë atë ditë. Por nëse do të lejoheshim apo do të pritej të udhëtonim për në xhami të largëta për Takimin e së Premtes, atëherë teknikisht do të duhej të pritej të ktheheshim në xhaminë e shenjtë në Mekë për ta bërë Takimin e së Premtes. Por jo, thjesht qëndruam aty. Nëse po e bën Haxhin dhe je në Arafat, nuk udhëton mbrapsht për në Mekë vetëm sepse është e Premte, sepse kjo do të binte ndesh me ritet e Haxhit.

Disa parime gjatë ngritjes së xhamive me paratë e bashkësisë

Pse po e specifikoj “me paratë e bashkësisë”?

Nëse do ta ngresh një xhami vetëm me paratë e tua, nuk ke pse t’i ndjekësh këto parime. Nëse do ta ndërtosh një xhami në formë trekëndëshi, je i lirë ta bësh me paratë e tua private. Kjo është zgjedhja jote. Mund të shkosh në Polin e Veriut, nëse mundesh, dhe ta ngresh atje një xhami në formë trekëndëshi. Zoti do ta pranojë nëse e bën me zemër të sinqertë. Kur i përdor paratë e tua, mund të bësh çfarë të duash me to. Por nëse i përdor paratë e bashkësisë, duhet t’i përdorësh në mënyrën më të mirë të mundshme. Përndryshe pse do të ishe ti personi përgjegjës? Arsyeja e vetme pse dikush lejohet të mbledhë para dhe ta ndërtojë një xhami është se ndoshta di si ta bëjë më mirë. Nëse nuk di si ta bëjë më mirë, atëherë pse duhet t’i mbledhë? Nuk do të kishte arsye për t’i mbledhur paratë. Le ta bëjnë njerëzit vetë.

Çka nuk shkon me një xhami trekëndëshe? 

Ka kufizime fizike. Si do të luten njerëzit në qoshet e mprehta? Kur përpiqen të përkulen, do ta godasin murin me kokë. Por me paratë e tua private, ke lirinë të bësh çfarë të duash. Por nëse je përgjegjës për t’i mbledhur paratë e pastaj për ta ndërtuar xhaminë dhe për t’ia kushtuar Zotit në emër të bashkësisë, atëherë duhet ta bësh siç duhet, duhet ta maksimizosh dobinë e atyre parave.

Këto parime janë të rëndësishme vetëm nëse do të ngremë xhami me paratë e bashkësisë. Nëse e bën me paratë e tua private, atëherë kjo është zgjedhja jote.

Rashadi, për shembull, mori me qira një vend me paratë e veta dhe bëri atë që donte. Por kur ngrihet një xhami me paratë e bashkësisë, duhet të sigurohemi ta bëjmë në mënyrën më të mirë të mundshme, sepse nuk duam t’i shpenzojmë paratë e njerëzve të tjerë ndërsa nuk e dimë çka po bëjmë. Duhet ta dimë çka po bëjmë para se t’i mbledhim, dhe ku do t’i shpenzojmë.

Para se të vazhdoj me pjesën tjetër të pikave, le të pendohemi.

Lavdi Zotit, nuk ka zot tjetër përveç Zotit.

Bazuar në këtë, dua të vendos disa parime gjatë ngritjes së xhamive duke përdorur paratë e bashkësisë:

  • Nuk mund të pritet që nënshtruesit të udhëtojnë deri atje më shumë se një distancë e arsyeshme në këmbë

Nuk pritet të udhëtojmë për në xhami të largëta. Pak a shumë rregulli është rreth një orë distancë në këmbë: nëse duhet të ecësh më shumë se një orë, ndoshta është shumë larg për ty për të shkuar në Takimin e së Premtes. Ky është koncepti i përgjithshëm nga Kurani: nuk duhet të udhëtojmë për në ndonjë xhami të largët përveç nëse është xhamia e shenjtë në Mekë, dhe kjo vetëm kur e vizitojmë si pjesë e Umres.

  1. Më shumë se 40 nënshtrues duhet të jetojnë brenda distancës në këmbë

Mendoj se e kam shpjeguar por nuk e kam regjistruar. Nëse do Zoti, do ta shpjegoj në të ardhmen, sepse është pikë më e gjatë në lidhje me zgjedhjen e një udhëheqësi. Por parimi i dytë është se të paktën 40 nënshtrues duhet të jetojnë brenda distancës në këmbë.

  1. Xhamia duhet t’i nxërë të paktën 100 njerëz

Nuk ka kuptim të ndërtohet një xhami ku njerëzit nuk nxihen, sepse ata 40 njerëz fillestarë do të bëhen 100. Kjo është më e lehtë për t’u shpjeguar, sepse ka një strofë në Kuran që thotë se 100 besimtarë të palëkundur mund t’i mposhtin 200. Nëse do të ngrinit një xhami që nuk i nxë 100 njerëz, a do të thotë kjo se thjesht do të humbasim? Nëse ngre një xhami kaq të vogël, nëse ka 70 njerëz dhe mosbesimtarët vijnë e na sulmojnë në xhami, a do të thotë kjo se thjesht do të humbasim? Duhet të sigurohemi kur ngremë një xhami që do të jetë e mbrojtur, dhe që jemi të gatshëm dhe që mund të luftojmë e të fitojmë nëse do të duhej ta mbronim.

  1. Xhamia nuk mund të jetë hapësirë e marrë me qira nga një pronar tjetër

(Kjo është ajo që bëri Rashadi, por e bëri me paratë e veta private, kjo është ndryshe)

Nuk mund ta marrim me qira një vend nga një pronar tjetër dhe ta quajmë xhami. Kjo shkon kundër strofës në Kuran që thotë se xhamitë i përkasin vetëm Zotit.

Le të themi se e marrim me qira një pronë nga dikush me emrin John. Kujt i përket ai vend? Ajo hapësirë i përket Johnit dhe Zotit. Por Kurani thotë se mund t’i përkasë vetëm Zotit. Nëse nuk i përket vetëm Zotit, atëherë nuk është xhami. Duhet të jetë vetëm Zoti ai që e zotëron. Pronari i pronës duhet të jetë vetëm Zoti (Nuk mund t’i përkasë as neve si bashkësi, si grup). Duhet të jetë vetëm e Zotit. Që do të thotë se ia kushtojmë Zotit dhe askush nuk mund ta ndryshojë, dhe askush nuk e zotëron. Kaq. Prandaj, nuk mund të paguash thjesht qira për ndonjë ndërtesë dhe ta quash xhami. (të paktën nuk është xhami nëse e bën me paratë e bashkësisë)

Këto parime e bëjnë ngritjen e një xhamie një sfidë të madhe sot, duke e bërë shumë të pagjasë të ndodhë lehtë. Por, nëse do Zoti, do t’i afrohemi gjithnjë e më shumë zgjidhjes.

(Ndoshta ka disa parime të tjera, por këto janë ato kryesoret në të cilat dua të përqendrohem)

Llogaritjet demografike dhe gjeografike

Le të bëjmë disa llogaritje bazuar në këto parime:

    • Bota ka rreth 8 miliardë njerëz.
  • Në një qytet tipik, ka rreth 300.000 njerëz që jetojnë brenda një ore distancë në këmbë. (Po përqendrohem në rrezen një-orëshe sepse, siç u përcaktua, nuk lejohemi të udhëtojmë për në xhami të largëta)
  • Nga ata 300.000 njerëz, të paktën 40 duhet të jenë nënshtrues që ngritja e një xhamie të jetë e realizueshme dhe logjike.

Nëse i kombinon këto tri fakte, matematika thotë se do të duhej të arrinim rreth një milion nënshtrues në mbarë botën për të filluar ngritjen e xhamive lokale. Kushdo që di matematikë bazë mund ta llogarisë këtë:

 

8.000.000.000300.000

× 40 ≈ 1.066.667

 

Kjo tingëllon si lajm i tmerrshëm (por nuk është, siç do ta shihni) sepse jemi një bashkësi online që aktualisht është shumë larg një milion anëtarëve. Megjithatë, ajo llogaritje është e vërtetë vetëm nën supozimin se nënshtruesit janë të shpërndarë në mënyrë krejtësisht të barabartë nëpër botë. Supozimi këtu është se kudo që të shkosh, do ta kishe të njëjtin përqindje nënshtruesish. Por shpërndarja jonë nuk është plotësisht homogjene. Kemi xhepa të përqendruar njerëzish; kohët e fundit kemi parë xhepa njerëzish në Turqi, më herët në Bangladesh, dhe para kësaj në Kosovë. Për shembull: ka mjaft nënshtrues në Kosovë, por menjëherë në fqinjësi në Bullgari, nuk ka nënshtrues që na janë bashkuar.

Duke e marrë parasysh këtë mungesë homogjeniteti, del një numër më realist:

Pra, na duhen rreth 50.000 nënshtrues në mbarë botën për të filluar të kemi zgjidhje përmes xhamive që një pjesë kuptimplote e nënshtruesve ta adhurojnë Zotin bashkë si grupe. Sipas kësaj llogaritjeje, nuk është shumë e arsyeshme të presim xhami derisa të arrijmë rreth 50.000 nënshtrues online. Dhe kjo është shumë.

Ka një hendek të madh. Jemi rreth 60 nënshtrues tani, dhe na duhen vetëm rreth 50.000 nënshtrues më shumë për të pasur zgjidhje kuptimplota përmes xhamive që të jemi në gjendje ta adhurojmë Zotin bashkë. Ka një hendek vërtet të madh midis vendit ku jemi dhe vendit ku duhet të jemi për të pasur zgjidhje kuptimplota përmes xhamive, sepse në të kaluarën, kështu pritej që njerëzit të takoheshin për të qenë në gjendje ta adhuronin Zotin bashkë.

Çka mund të bëjmë për ta zgjidhur këtë problem?

  • Për rreth 25% të njerëzve, nuk ka problem për t’u zgjidhur. (Problemi është i pazgjidhshëm)

Në videon time me titull Sjellja e detyruar globale, shpjegoj se për kohën tonë, nuk ka zgjidhje për rreth 25% të njerëzve apo 25% të rasteve. Mund të jenë në një fshat shumë larg apo në një vend pune ku menaxheri nuk i lejon. Nuk po them se kjo është arsye e mirë; ajo që po them është se për 25% të tyre nuk mund të bësh asgjë për këtë. Thjesht janë shumë larg për t’u arritur. Ky nuk është problem, sepse kështu ishte menduar të ekzistonin njerëzit sot. Për shembull: Në të kaluarën, le të themi se Muhamedi shkonte në xhami të Premteve, por ndoshta takonte edhe kushërinjtë e tij. Kur ishte hera e fundit që e takove kushëririn tënd? Ndoshta shumë kohë më parë. Pra, kjo do të thotë se bota ka ndryshuar. Dhe nuk ka zgjidhje kuptimplota për rreth 25% të rasteve. Është ashtu siç është. Është bota e sotme: nuk jemi plotësisht të bekuar, nuk mund ta zbatojmë Kuranin më shumë se 75%. Edhe nëse çmendemi dhe përpiqemi sa më shumë, nuk është e mundur. Por është në rregull. Është fati ynë për sot tani.

Kjo do të thotë se tani mund ta ulim atë 50.000 në rreth 37.500, sepse për të tjerët nuk mund të gjejmë zgjidhje edhe nëse duam. Pra, tani llogaritja e përditësuar është se duhet të arrijmë 37.500 njerëz për të pasur zgjidhje kuptimplota që një numër i konsiderueshëm nënshtruesish ta adhurojnë Zotin bashkë përmes xhamive. Pra, tani kemi zbritur nga një milion në 37.500.

Zvogëlimi i hendekut përmes përpjekjeve

Kemi bërë shumë punë për ta zvogëluar edhe më shumë, duke e zvogëluar hendekun përmes përpjekjeve. Pra, në thelb, 37.500 është e vërtetë vetëm nëse nuk bëjmë asgjë për këtë. Nëse thjesht vazhdojmë të predikojmë kështu dhe nuk bëjmë asgjë për këtë, atëherë 37.500 është e vërtetë, por mund ta zvogëlojmë hendekun nëse bëjmë përpjekje.

Le t’i shohim disa përpjekje që i kemi bërë:

  • Përqendrimi në folësit e anglishtes për predikim, ndërsa të rinjtë e përmirësojnë anglishten e tyre, mund ta zvogëlojë hendekun nga 37.000 në rreth 8.000 : Si?

Tani po flas në anglisht. Mendoj se rreth 20% e njerëzve në botë e kuptojnë anglishten. Tani ata që flasin vetëm kinezisht, por nuk mund të flasin anglisht tani, nuk po na kuptojnë. Pra, nëse përqendrohemi në atë 20% në vend të gjithë botës, kjo ua zvogëlon numrin neve, që të përqendrohemi në zona ku ka më shumë folës të anglishtes. Kjo do të thotë se ka më shumë gjasa ta arrijmë qëllimin e ngritjes së xhamive për ata njerëz më herët. Le të themi se po përqendrohemi në zonat e nxehta, zonat më të rëndësishme.

Nëse je i ri, (le të themi nën 40 vjeç, por sidomos nëse je nën 35) dhe nuk po e kupton çka po them, të lutem mëso anglisht. Ke kohë. Një ditë, rreth 5-10 vjet më vonë, do të kuptosh më mirë dhe do të ndihesh më mirë për këtë, dhe mund të komunikosh me nënshtrues të tjerë, dhe do të jetë e dobishme për çdo ditë. Nëse je nën 35, të lutem përpiqu ta mësosh anglishten. Dhe kështu, duke i bërë këto dy gjëra: Përqendrimi në anglishte + Të rinjtë që mësojnë anglisht, kjo e zvogëlon 37.000 në vetëm 8.000. (Disa njerëz e dinë tashmë anglishten, edhe të moshuarit). Pra, shikoni, po i afrohemi arritjes së qëllimit. Po e zvogëlojmë hendekun.

  • Bërja e Predikimeve të së Premtes online (8000 → 4000) :

Bërja e Predikimeve të së Premtes online e zvogëlon qëllimin edhe më shumë, sepse e përmbush gjysmën e asaj pritjeje; pak a shumë e bëjmë gjysmën e asaj që pritet të bëjmë, që është pjesa e Predikimit, por pastaj e bëjmë Lutjen e Kontaktit veçmas. Pra, e përmbush gjysmën e nevojës për të qenë bashkë me njerëz të tjerë. Pra, në thelb, kur njerëzit në të kaluarën e bënin Predikimin e së Premtes në xhami në kohën e Muhamedit, e kishin këtë ndjenjë përmbushjeje. E bënin si grup, ishte festë, ishte bukur. Ishte ndjenjë e mirë si grup.

Atë ndjenjë e marrim vetëm për gjysmën e kohës kur e bëjmë online, sepse kur ta përfundojmë këtë nuk do ta bëjmë lutjen bashkë, thjesht do ta bëjmë veçmas. Pra, kjo e zvogëlon qëllimin në rreth 4.000 njerëz.

Meqë ra fjala, e di që këta numra nuk kanë shumë kuptim në këtë rast, sepse po e përdor këtë logjikë: (e përdor shumë këtë logjikë, meqë ra fjala) 

Le të themi se ke dy kuti:

  • Njëra prej tyre ka 10 dollarë.
  • Tjetra ka zero dollarë.

dhe dikush të tha: “Nëse të jap 6 dollarë, a do t’i merrje 6 dollarët apo do ta zgjidhje njërën nga kutitë?” Mund të jetë zero apo 10, por unë do ta zgjidhja gjashtën, sepse mesatarja e zeros dhe 10 është pesë. Gjashtë është më mirë se pesë. E di që nuk ka 5 dollarë në kuti. E di që një kuti ka ose zero ose 10 dollarë. Por mund t’i mendoj sikur cilëndo kuti që ta zgjedh do të ketë 5 dollarë. Kjo është mënyra si të mendosh për këtë: t’i shndërrosh probabilitetet në një rezultat të pritur real.

Pra, në thelb, këtu po e shndërroj probabilitetin prej 50% në një numër real të pritur, gjë që ka kuptim vetëm për t’iu përgjigjur përmbushjes sonë të nevojës; nuk është njëfarë përfundimi logjik. Ajo që po them është se për shkak të predikimeve të së Premtes, nuk jemi në një emergjencë shumë të madhe për të arritur 8.000; 4.000 do të mjaftonin, sepse kemi tashmë një zgjidhje për gjysmën e problemit. Le të themi se zgjidhja më e madhe e problemit tonë është bërja e Predikimit të së Premtes online.

  • Shkuarja në Haxh bashkë çdo 5 vjet (4000 → 3000) :

Tani shkuarja në Haxh bashkë çdo pesë vjet e zvogëlon gjithashtu këtë problem; e zvogëlon qëllimin nga rreth 4.000 në 3.000. Meqë ra fjala, nëse do të shkonim në Haxh çdo vit për shtatë ditë, i gjithë problemi do të zhdukej. Si? Sepse i bëjmë Predikimet e së Premtes online, dhe gjatë vitit pritet natyrshëm të lutemi bashkë 52 lutje, sepse viti ka 52 javë. Pra, në thelb, do të duhej t’i bënim dy rekatet e lutjes 52 herë brenda një viti për ta arritur atë përmbushje të të qenët pjesë e një grupi, për t’u përmbushur plotësisht si grup. Por këtë mund ta bësh gjatë Haxhit nëse qëndron 10 ditë dhe i bën pesë lutje secilën nga ato ditë; atëherë i ke 50 lutje bashkë. Pra, do ta përmbushnim këtë gjatë Haxhit.

Megjithatë, nuk është zgjidhje e plotë, edhe pse teknikisht mund ta zgjidhnim plotësisht situatën përmes Haxhit dhe kaq. Kjo do të mjaftonte nëse do të shkonim në Haxh çdo vit. Por nuk dua ta propozoj plotësisht atë zgjidhje, sepse nuk është e drejtë për njerëzit që nuk e përballojnë dot. Shkuam gjatë këtij viti dhe ishin rreth 20 nga 40 nënshtrues atëherë, kështu që vetëm gjysma e njerëzve arritën të vinin në Haxh. Por çka me gjysmën tjetër? Nuk do të kishim zgjidhje për ta.

Edhe pse kjo do ta zgjidhte problemin plotësisht, do ta zgjidhte vetëm nëse njerëzit do ta përballonin apo nëse njerëzit do të ishin mjaftueshëm të pasur. Pra, meqë kujdesem edhe për njerëzit e varfër, nuk dua ta zgjidh hendekun plotësisht përmes Haxhit. Ndoshta mund të shkojmë thjesht çdo pesë vjet; do ta zvogëlojë pak hendekun. Dhe e dimë nga Kurani se është i detyrueshëm vetëm një herë në jetë, por nëse e bën çdo pesë vjet, do të ndihmojë ta zgjidhë pak këtë problem. Është vullnetare të shkosh çdo pesë vjet. Thjesht menduam se është njëfarë mesi i artë i bukur.

Duke e bërë çdo pesë vjet, sa lutje bëjmë bashkë? Pak a shumë e llogarit këtë dhe del rreth 3.200. Por meqë njerëzit e pasur janë pak më të rëndësishëm në bashkësi, atëherë hendeku zvogëlohet pak më shumë se kaq. Prandaj e vlerësova rreth 3.000.

  • Aplikacioni i martesës (3000 → 1500) :

Nëse do Zoti, do të ketë një Aplikacion Martese. Dhe më falni për vonesën. Këtë Aplikacion Martese e kam premtuar mjaft muaj më parë, e kam filluar. Kam një draft të parë të tij nga punëtori i pavarur që po e bën, që po ndihmon ta bëjë. Por thjesht merr shumë kohë për ta rishikuar, për ta redaktuar, për të propozuar ndryshime, për t’u siguruar që funksionon mirë e gjëra të tilla. Më falni për vonesën. Ndoshta është një nga zgjidhjet që do ta zbatojmë së pari. Nuk e di saktësisht kur, ndoshta për 1-3 muaj, nëse do Zoti, por nuk jam i sigurt. Varet sa e ndërlikuar bëhet. Aplikacioni i Martesës do ta zvogëlojë këtë nga 3.000 në 1.500, sepse shumë nga ata njerëz kur martohen lëvizin në vendet e njëri-tjetrit, duke e përqendruar bashkësinë në zona të caktuara.

Meqë ra fjala, kur martohesh me një jonënshtrues, kjo nuk ndihmon. E përçan bashkësinë pak më shumë. Nëse martohesh me një jonënshtrues, ngec në një vend ku nuk do të jesh, por është në rregull. Martesa me një jonënshtrues lejohet nën kushte të caktuara, por nuk e ndihmon bashkësinë, ia bën më të vështirë bashkësisë. Por nëse martohesh me një nënshtrues (nëse do Zoti, do të ketë zgjidhje për këtë përmes një aplikacioni martese), atëherë në fakt e ndihmon bashkësinë duke e përqendruar bashkësinë në vende të caktuara për shkak të kësaj, dhe nëse ke fëmijë, kjo do ta përqendrojë edhe më shumë. Pra, kjo e ndihmon bashkësinë ta arrijë atë qëllim dhe ta zvogëlojë atë hendek edhe më shumë. Pra, në thelb, atëherë do të na duhej të kishim vetëm 1.500 njerëz për të filluar të kemi zgjidhje kuptimplota përmes xhamive.

  • Një zgjidhje e re shtesë që vjen së shpejti, nëse do Zoti (1500 → 750) :

Ka një zgjidhje të re shtesë që vjen së shpejti, nëse do Zoti. Nuk dua të hyj në hollësi sepse do të jetë një predikim i gjatë i së Premtes, por, nëse do Zoti, do ta propozoj këtë zgjidhje kuptimplotë ndoshta pas Aplikacionit të Martesës (ndoshta për rreth gjashtë muaj, nuk e di saktësisht). Nuk dua ta përmend tani, sepse vërtet dua që hollësitë të jenë të shtruara saktë dhe të prezantueshme e gjithë kjo, që të mund të flasim për të.

Përfundimi

Pra, si përfundim, arritëm ta zvogëlojmë këtë hendek nga 1 milion në 750. Mendoj se kjo zgjidhje e fundit do ta zvogëlojë hendekun përgjysmë, pra nga 1.500 në 750. Çfarë do të thotë kjo? Kjo do të thotë se nëse arrijmë 750 nënshtrues online, mund të kemi zgjidhje kuptimplota për ta adhuruar Zotin bashkë dhe për t’u ndjerë të përmbushur si grup, ngjashëm me mënyrën si njerëzit adhuronin në xhami në të kaluarën dhe takoheshin gjatë takimeve të së Premtes dhe gjatë lutjeve. Pra, tani është zvogëluar në 750, dhe 750 është numër realist. Është brenda asaj që mund ta arrijmë gjatë jetës sime. Është e realizueshme. Mendoj se të gjithë ju besoni se është e realizueshme. Në të kaluarën mund të mendonit : « Oh, jemi shumë larg kësaj » apo çfarëdo. Por kemi qenë duke u përmirësuar kohët e fundit. Vetëm disa muaj më parë ishim 40 nënshtrues. Tani jemi 60. 750 është e realizueshme nëse i përshpejtojmë gjërat. Pra, nëse do Zoti, ajo zgjidhje e re do ta zvogëlojë këtë hendek edhe më shumë. Dhe ky është lajm i mirë.

Për ata që duhet ta bëjnë Lutjen e Kontaktit, bëjeni Lutjen e Kontaktit. Për të tjerët, paqja qoftë mbi ju.
 
Predikim i së Premtes nga: Alban Fejza, Drejtues i Xhematit Online