[search-in-place-form in_current_page="1"]

Tanrı’nın Antlaşma Elçisi [3:81]

Özet:

Reşad Halife’nin Kuran’ın Yetkilendirilmiş İngilizce Çevirisi’nin 2. Ekine dayanan bu vaaz, 3:81 ayetinde önceden bildirilen Tanrı’nın Antlaşma Elçisi’ni, onun bütün dinleri arındırıp Teslimiyet’te birleştirme görevini, Kuran’ın 19 koduyla bağlantılı kanıtı, gerçek bir elçinin sahtesinden nasıl ayırt edileceğini ve başlıca görevlerini anlatıyor.

Övgü Tanrı’yadır! Tanrı’dan başka tanrı yoktur.

Tanrı’nın Antlaşma Elçisi birleştirici bir elçiydi. Görevi, var olan bütün dinleri arındırıp tek bir dinde birleştirmekti: İslam (Teslimiyet).

İslam bir isim DEĞİLDİR; İsa’yı, Meryem’i, Muhammed’i ya da evliyaları putlaştırmadan, insanın TEK BAŞINA Tanrı’ya tam teslimiyetinin ve bağlılığının bir tanımıdır. Bu ölçütü karşılayan herkes bir “Müslüman”dır (Teslim Olan). Dolayısıyla insan Müslüman bir Yahudi, Müslüman bir Hristiyan, Müslüman bir Hindu, Müslüman bir Budist ya da Müslüman bir Müslüman olabilir.

Tanrı’nın Antlaşma Elçisi, Tanrı’nın “TANRI’nın onayladığı tek din “Teslimiyet”tir” (3:19) ve “Kim kendi dini olarak Teslimiyet’ten başkasını kabul ederse, ondan kabul edilmeyecektir” (3:85) bildirisini iletti.

Tanrı’nın her elçisi, Her Şeye Gücü Yeten tarafından O’nun mesajlarını iletmeye yetkilendirildiğini kanıtlayan tartışılmaz ilahi işaretlerle desteklendi. Musa asasını yere attı ve asa bir yılana dönüştü, İsa Tanrı’nın izniyle cüzzamlıları iyileştirdi ve ölüleri diriltti, Salih’in işareti meşhur deveydi, İbrahim ateşten yürüyerek çıktı ve Muhammed’in mucizesi Kuran’dı (29:50-51).

Kuran (3:81, 33:7, 33:40) ve Kitab-ı Mukaddes (Malaki 3:1-3), birleştirici elçinin, Tanrı’nın Antlaşma Elçisi’nin gelişini önceden bildirdi. Böylesine önemli bir görevi olan bir elçinin en güçlü mucizeyle desteklenmesi yerindedir (74:30-35). Önceki elçilerin mucizeleri zaman ve mekânla sınırlıyken, Tanrı’nın Antlaşma Elçisi’ni destekleyen mucizesi süreklidir; herkes tarafından, her zaman, her yerde görülebilir.

Burada Reşad Halife’nin Tanrı’nın Antlaşma Elçisi olduğuna dair fiziksel, incelenebilir, doğrulanabilir ve çürütülemez kanıtlar bulabilirsiniz.

Kuran’dan Bir Gerçek

Kuran’daki büyük kehanetlerden biri, Tanrı’nın Antlaşma Elçisi’nin bütün peygamberler bu dünyaya geldikten ve Tanrı’nın bütün kutsal kitapları iletildikten sonra gönderileceğidir.

3:81 ayeti şöyle der: “TANRI şunu diyerek peygamberlerle bir antlaşma yaptı, “Size kutsal yazı ve bilgelik vereceğim. Daha sonra, mevcut tüm kutsal yazıları doğrulamak için bir elçi gelecek. Ona iman edecek ve onu destekleyeceksiniz.” “Bunu kabul ediyor musunuz ve bu antlaşmayı yerine getirmeye söz veriyor musunuz?” dedi. Onlar “Kabul ediyoruz” dediler. O dedi ki, “O halde siz şahitlik ettiniz, Ben de sizinle birlikte şahitlik ediyorum.” Muhammed Marmaduke Pickthall 3:81’i şöyle çevirdi:

“Allah Peygamberlerle (Kendi) antlaşmasını yaptığında, (dedi ki): İşte size verdiğim Kitap ve bilgi. Ve bundan sonra size, sizde olanı doğrulayan bir elçi gelecek. Ona iman edeceksiniz ve ona yardım edeceksiniz. Dedi ki: Kabul ediyor musunuz ve bu (konuda) (size yüklediğim) yükümü üstlenecek misiniz? Cevap verdiler: Kabul ediyoruz. Dedi ki: O hâlde şahit olun. Ben de sizinle birlikte şahit olacağım.”

33. Sureden, Muhammed’in Tanrı ile o ciddi antlaşmayı yapan peygamberlerden biri olduğunu öğreniyoruz.

33:7 ayeti şöyle der: “Hani peygamberlerle antlaşma yapmıştık, (Ey Muhammed) sen dâhil, Nuh, İbrahim, Musa ve Meryemoğlu İsa ile. Onlardan ciddi bir söz aldık.” 3:81 ayeti, bu durum için yararlı olan “Nebi” (Peygamber) ve “Resul” (Elçi) tanımlarını verir. Ayete göre “Nebi”, Tanrı’nın yeni bir kutsal kitap ileten elçisidir; “Resul” ise Tanrı tarafından var olan kutsal kitabı doğrulamakla görevlendirilen elçidir; yeni bir kutsal kitap getirmez. Yani her “Nebi” bir “Resul”dür, ama her “Resul” bir “Nebi” değildir.

Her elçiye yeni bir kutsal kitap verilmedi. Bazı Müslüman “alimlerin” ileri sürdüğü gibi, Tanrı’nın bir peygambere bir kutsal kitap verip sonra ondan bunu yalnızca kendine saklamasını istemesi mantıklı değildir (2:42, 146, 159). Kuran’a yeterince aşina olmayanlar, 19:53’te belirtildiği gibi Harun’un kutsal kitap almamış bir “Nebi” olduğunu düşünme eğilimindedir. Ancak Kuran, kanun kitabının özellikle “hem Musa’ya hem Harun’a” verildiğini açıkça belirtir (21:48, 37:117).

Kuran’dan, 33:40’tan, Muhammed’in son peygamber (Nebi) olduğunu, ama son elçi (Resul) olmadığını öğreniyoruz: 33:40 ayeti şöyle der: “Muhammed aranızdan herhangi bir erkeğin babası değildi. O, TANRI’nın bir elçisi (Resul) ve son peygamberdi (Nebi).”

Bu çok önemli tanım Kuran’ın matematiksel koduyla doğrulanır. 33:40’ta kullanılan “Muhammed Hatem’ün-Nebiyyin” (son peygamber) ifadesinin ebced değeri 1349, yani 19×71’dir; oysa hatalı “Muhammed Hatem’ül-Murselin” (son elçi) ifadesinin değeri 19’un katı değildir.

Çok eski zamanlardan beri çağdaş, yaşayan bir elçiyi reddetmek bir insan özelliği olmuştur. Yusuf “son elçi” ilan edildi (40:34). Yine de ondan sonra Musa, Davud, Süleyman, İsa ve Muhammed dahil birçok elçi geldi.

Yerine Getirilen Antlaşma

Peygamberler bu dünya açısından ölmüş olsalar da, ruhlarının, yani gerçek kişilerin, şu anda Âdem ile Havva’nın yaşadığı Aden Bahçesi’nde olduğunu biliyoruz. Birçok ayet, bedenlerini bırakıp bu dünyadan ayrılan imanlıların öldüğünü düşünmemizi yasaklar (2:154, 3:169, 4:69). Bizim dünyamıza geri dönemeseler de (23:100), Cennette “diridirler”.

1970’lerin başında Mekke’ye yaptığı Hac sırasında Reşad Halife, yani beden değil, ruh, gerçek kişi olan Reşad Halife, evrende bir yere götürüldü ve orada Tanrı’nın Antlaşma Elçisi olarak bütün peygamberlerle tanıştırıldı. Bu olayın ayrıntıları ve gerçek önemi kendisine 1408 Ramazanı’na kadar bildirilmedi.

Keskin bir bilinçle tanık olduğu şey, kendisinin kıpırdamadan oturduğu, peygamberlerin ise birer birer ona doğru gelip yüzüne baktıkları, sonra başlarını salladıklarıydı. Tanrı onları ona bu dünyada göründükleri gibi, her birini kendi giyim tarzına uygun kıyafetleri içinde gösterdi. Büyük bir huşu, sevinç ve saygı atmosferi vardı.

İbrahim dışında peygamberlerin hiçbiri ona tanıtılmadı. Musa, İsa, Muhammed, Harun, Davud, Nuh ve diğerleri dahil bütün peygamberlerin orada olduğunu biliyordu. İbrahim’in kimliğinin açıklanmasının sebebinin onu sormuş olması olduğunu düşündü. Onun kendi ailesine – kendisine, babasına, amcalarına – olan güçlü benzerliği karşısında şaşırdı. “Akrabalarıma benzeyen bu peygamber kim?” diye merak ettiği tek an buydu. Cevap geldi: “İbrahim.” Hiçbir dil konuşulmadı. Bütün iletişim zihinsel olarak gerçekleşti.

Tanrı’nın Antlaşma Elçisi’nin görevi, var olan kutsal kitapları doğrulamak, onları arındırmak ve tek bir ilahi mesajda birleştirmekti. Kuran, böyle bir elçinin, Tanrı’nın mesajını ilk saflığına kavuşturmak, doğru imanlıları – Yahudileri, Hristiyanları, Müslümanları, Budistleri, Sihleri, Hinduları ve diğerlerini – karanlıktan aydınlığa çıkarmakla görevlendirildiğini belirtir (5:19 & 65:11). İslam’ın (Tanrı’ya tam teslimiyet) Tanrı’nın kabul ettiği tek din olduğunu ilan etti (3:19).

Kanıt

Tanrı’nın Antlaşma Elçisi’nin adı Kuran’a matematiksel olarak “Reşad Halife” olarak kodlanmıştır. Bu kesinlikle Tanrı’nın elçisini bilgisayar çağında dünyaya tanıtmanın en uygun yöntemidir.

  • Tanrı’nın Kuran’daki büyük mucizesi 19 asal sayısına dayanırve 1406 yıl (19×74) gizli kaldı. Bu muhteşem mucizenin Reşad Halife aracılığıyla açığa çıkarılması Her Şeye Gücü Yeten Tanrı tarafından önceden takdir edilmişti. Son 14 yüzyıl boyunca yüzlerce Müslüman ve Oryantalist alim boşuna uğraştı, ama hiçbirine Kuran Baş Harflerinin önemini çözme izni verilmedi.
  • Kuran, samimi imanlılar ve arayanlar için kolaylaştırılmıştır (54:17, 22, 32, 40 & 39:28). Belirli bir ilahi yetki verilmiş samimi bir imanlı olmadıkça hiç kimseye Kuran’a, hele hele onun büyük mucizesine erişim izni verilmemesi geri alınamaz bir ilahi yasadır (17:45-46, 18:57, 41:44, 56: 79). Kuran’ın mucizesinin Reşad Halife aracılığıyla açığa çıkması onun elçiliğinin önemli bir işaretidir.
  • “Reşad” isminin kök kelimesi “Reşede”dir (doğru rehberliği sürdürmek). Bu kök kelime Kuran’da 19 kez geçer. On dokuz Kuran’ın ortak paydasıdır
  • “Reşad” kelimesi 40:29 & 38’de geçer. “Halife” kelimesi 2:30 ve 38:26’da geçer. İlk “Halife” insan olmayan bir “Halife”den, yani Şeytan’dan söz eder; ikinci geçiş (38. Sure) ise insan olan bir “Halife”den söz eder. “Reşad”ın (40:29, 38) ve “Halife”nin (38:26) sure ve ayet numaralarını toplarsak 40 + 29 + 38 + 38 + 26 = 171 = 19×9 elde ederiz.
  • Bütün “Reşede” ve bütün “Halife” kelimelerinin ayrım yapılmaksızın geçtiği bütün sure ve ayet numaralarının toplamı 1463, yani 19×77’dir (Aşağıdaki tabloya bakın).

  • “Reşede” kök kelimesinin geçtiği bütün sure ve ayetlerin toplamı 1369, yani (19×72) + 1’dir; “Halife”nin bütün geçişlerinin toplamı ise 94, yani (19×5)-1’dir. “Reşede”nin bir fazla, “Halife”nin bir eksik olması, ismi herhangi bir “Reşad” ya da herhangi bir “Halife” olarak değil, “Reşad Halife” olarak kesinleştirir.  
  • “Reşad”ın ebced değeri 505, “Halife”nin değeri ise 725’tir (Tablo 7, Ek 1). “Reşad Halife”nin değerini (1230), Kuran’ın başından “Reşede”nin ilk geçişine kadar olan sure numaralarına ve ayet sayısına eklersek, toplam 1425, yani 19×75 olur.
  • Kuran’ın başından “Reşede” kök kelimesinin ilk geçişine kadar her suredeki bütün ayetlerin numaralarını, yani ayet numaralarının toplamını (1 + 2 + 3 + … + n) toplarsak, toplam 17233, yani 19×907 olur.
  • Kuran Baş Harfleri Kuran’ın mucizesinin temelini oluşturur. Bu baş harfler 2, 3, 7, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 19, 20, 26, 27, 28, 29, 30, 31, 32, 36, 38, 40, 41, 42, 43, 44, 45, 46, 50 ve 68. surelerde geçer. Bu numaraların toplamını (822) “Reşad Halife”nin değerine (1230) eklersek, toplam 2052, yani 19×108 olur.
  • “Reşede” kök kelimesinin geçtiği bütün surelerin numaralarını ve ayet sayısını toplarsak 1368, yani 19×72 elde ederiz.
  • “Reşede” kök kelimesinin ilk geçişinden 38:26’daki “Halife” kelimesine kadar olan sureleri ve ayetleri incelersek, sure numaralarının ve ayet sayılarının toplamının 4541, yani 19×239 olduğunu görürüz.

Tanrı’nın Onayladığı Tek Din İslam’dır

[3:19]

 

  • Kuran İslam’ın (Teslimiyet) üç elçisini belirtir:

İbrahim İslam’ın bütün uygulamalarını iletti. İsminin değeri = 258

Muhammed Kuran’ı iletti. İsminin değeri = 92

Reşad İslam’ın gerçekliğinin kanıtını iletti. İsminin değeri = 505

3 ismin toplam ebced değeri = 855 = 19×45.

Gerçek Yahudilik, Hristiyanlık ve İslam tek bir dinde birleştirilecek – TEK BAŞINA Tanrı’ya tam teslimiyet ve mutlak bağlılık.

Yahudilik, Hristiyanlık ve İslam dahil var olan dinler ağır şekilde yozlaşmıştır ve basitçe yok olup gidecektir (9:33, 48:28, 61:9).

Neden 3:81 Ayeti?

  • Kuran’ın başından Antlaşma Elçisi’nin önceden bildirildiği 3:81 ayetine kadar olan sure numaralarını ve ayet sayısını toplarsak, toplam 380, yani 19×20 olur.
  • 3:81 ayetinin ebced değeri 13148, yani 19×692’dir. Bu değer, ayetteki her harfin ebced değeri toplanarak elde edilir.
  • 3:81 ayetinin özellikle Antlaşma Elçisi’nden söz eden bölümüne bakarsak: “Size, sizde olanı doğrulayan bir elçi gelecek,” Arapçası:

“CAEKUM RESULUN MUSADDIKUN LİMA MAAKUM”

bu anahtar ifadenin ebced değerinin 836, yani 19×44 olduğunu görürüz.  

TANRI’NIN ELÇİSİ SAHTE BİR ELÇİDEN NASIL AYIRT EDİLİR

Kuran, Tanrı’nın gerçek elçilerini sahte elçilerden ayırt etmek için açık ölçütler verir: [1] Tanrı’nın elçisi TEK BAŞINA Tanrı’ya ibadeti ve putperestliğin her biçiminin kaldırılmasını savunur. [2] Tanrı’nın elçisi kendisi için asla ücret istemez. [3] Tanrı’nın elçisine elçiliğinin ilahi, tartışılmaz kanıtı verilir.

Tanrı’nın elçisi olduğunu iddia edip yukarıda sıralanan üç asgari ölçütü karşılamayan herkes sahte bir iddia sahibidir.  

Tanrı’nın elçisi ile sahte bir elçi arasındaki en önemli fark, Tanrı’nın elçisinin Tanrı tarafından desteklenmesi, sahte elçinin ise desteklenmemesidir:

* Tanrı’nın elçisi Tanrı’nın görünmez askerleri tarafından desteklenir (3:124- 126, 9:26&40, 33:9, 37:171-173, 48:4&7, 74:31).

* Tanrı’nın elçisi Tanrı’nın hazinesi tarafından desteklenir (63:7-8).

* Tanrı’nın elçisine ve imanlılara, bu dünyada ve sonsuza dek zafer ve onur garanti edilmiştir (40:51 & 58:21).

Böylece Tanrı’nın elçisinin doğruluğu her zaman galip gelir, sahte bir elçinin yalanı ise er ya da geç her zaman açığa çıkar.  

TANRI’NIN ANTLAŞMA ELÇİSİ’NİN BAŞLICA GÖREVLERİ

Kuran’da, 3:81’de belirtildiği gibi, Tanrı’nın Antlaşma Elçisi’nin, bütün peygamberlerin ilettiği bütün kutsal kitapları doğrulaması ve onları ilk saflıklarına kavuşturması önceden takdir edilmişti.

TANRI’DAN BİR RAHMET [21:107]

İmanlılar bir sorunla karşılaştıklarında bir dizi olası çözüm geliştirirler ve bu her zaman ciddi çekişmelere, bölünmeye ve kargaşaya yol açar. 2:151, 3:164 ve 21:107’den, sorunlarımıza nihai çözümleri sağlamak için bize elçiler göndermesinin Tanrı’dan bir rahmet olduğunu öğreniyoruz. 42:51’den, Tanrı’nın bizimle iletişim kurmak ve yeni bilgiler yaymak için elçilerini gönderdiğini öğreniyoruz. Bu yüzden 4:65, 80’de, Tanrı’nın elçileri aracılığıyla bize iletilen öğretileri en ufak bir tereddüt olmadan kabul etmemiz yönünde güçlü bir emir vardır. Aşağıda Tanrı’nın Antlaşma Elçisi’nin başlıca görevlerinin bir listesi yer alıyor:

Aşağıda Tanrı’nın Antlaşma Elçisi’nin başlıca görevlerinin bir listesi yer alıyor:

  1. Kuran’ın matematiksel mucizesini açığa çıkarmak ve ilan etmek.
  2. İki sahte ayeti, 9:128-129’u ortaya çıkarmak ve Kuran’dan çıkarmak.
  3. Hayatımızın amacını açıklamak; neden burada olduğumuzu.
  4. Bütün insanlar için tek bir din ilan etmek ve Yahudiliği, Hristiyanlığı ve İslam’ı saran bütün yozlaşmaları göstermek ve temizlemek.
  5. Dünyanın sonunu açığa çıkarmak.
  6. 40 yaşından önce ölenlerin Cennete gittiğini ilan etmek
  7. Kuran’ın Muhammed’e ve sonra onun aracılığıyla iletilmesini açıklamak.
  8. Tanrı’ya iman edenlerin çoğunun neden Cennete giremediğini açıklamak.
  9. Tanrı’nın İbrahim’e oğlunu öldürmesini asla emretmediğini ilan etmek.
  10. Kusursuz mutluluğun sırrını ilan etmek.
  11. Bir ceza adaleti sistemi kurmak.

 

Cuma Vaazı şu eserin 2. Ekine dayanır: Kuran’ın Yetkilendirilmiş İngilizce Çevirisi yazan: Reşad Halife (1989)

Kuran’ı Kolaylaştırdık [54:17]

  Övgü Tanrı’yadır!

Tanrı’dan başka tanrı yoktur. Kuran’daki 11:1 ayeti bize Kuran’ın Mucizesinin şunları kapsadığını bildirir:

  1. fiziksel yapısının insanüstü matematiksel tasarımı ve
  2. olağanüstü mükemmellikte bir edebî eserin eş zamanlı kompozisyonu.

İnsan basit bir matematiksel düzenin sayısal dağılım gereksinimlerini karşılayabilir. Ancak bu her zaman edebî kalite pahasına gerçekleşir. Edebî üslubun ve tek tek harflerin Kuran boyunca girift matematiksel dağılımının eş zamanlı kontrolü, Kuran’ın ezberlenmesinin, anlaşılmasının ve tadına varılmasının kolaylaştırılmış olmasında açıkça görülür. İnsan yapımı bir kitabın aksine, Kuran’ı tekrar tekrar, sonsuza dek okumak zevklidir. 54.

Suredeki 17, 22, 32 ve 40. ayetler Kuran’ın öğrenilmesinin kolaylaştırıldığını tekrarlar. Görüldüğü üzere Kuran’ın Arapça metni, okuyana ya da ezberleyene bir sonraki doğru ifadeyi ya da bir sonraki ayeti hatırlatacak şekilde düzenlenmiştir. Bizi Tanrı yarattı ve edebî malzemeyi hafızamıza yerleştirmenin en verimli yolunu O bilir. Kuran’ın ezberlenmesi, yazılı kitapların nadir olduğu bir zamanda orijinal metnin nesilden nesile korunmasında hayati bir rol oynamıştır.

Kuran’ı ezberleyen kişi, Kuran kelimelerinin seslerini telaffuz ederken farkına bile varmadan girift bir edebî sistem tarafından ilahi olarak yardım görür. Kuran’daki hemen hemen her ayet, “Hafıza Zilleri” diyebileceğimiz şeyler içerir. İşlevleri, okuyana sırada ne geldiğini hatırlatmaktır. Bu sistem çok geniştir, ama yalnızca açıklayıcı iki örnek vereyim:

  1. 2. Surede, 127, 128 ve 129. ayetlerin her biri Tanrı’nın iki farklı ismiyle biter. Bu isim çiftleri sırasıyla “Es-Semi’ul-‘Alim (İşiten, Her Şeyi Bilen)”, “Et-Tevvab Er-Rahim (Kurtarıcı, En Merhametli)” ve “El-‘Aziz El-Hakim (Her Şeye Gücü Yeten, En Bilge)”dir. Bu sıradan bir kitap olsaydı, insan bu altı ismi kolayca karıştırırdı. Kuran’da öyle değil. Bu çiftlerin her birinden önce, aynı ayette, doğru isim çiftini bize hatırlatan bir “Hafıza Zili” gelir. Böylece 127. ayet İbrahim ile İsmail’in Kâbe’nin temellerini yükseltmesinden söz eder. Ayet “Es-Semi’ El-‘Alim” isimleriyle biter. Buradaki baskın sesler “S”, “M” ve “ ‘Ayn”dır. Bu üç harf “İsmail” kelimesinde baskındır. Bu kelimenin cümlede, edebî kalitesini artırırken, göze çarpacak şekilde geciktirildiğini görürüz. Böylece ayetin şöyle gittiğini görürüz: “İbrahim, İsmail ile birlikte Kâbe’nin temellerini yükselttiğinde …” Normalde bir insan yazar “İbrahim ve İsmail Kâbe’nin temellerini yükselttiğinde…” derdi. Ama “İsmail”deki sesleri geciktirmek onları ayetin sonuna yaklaştırır ve böylece bu ayetteki Tanrı’nın doğru isimlerinin “Es-Semi’ El-‘Alim” olduğunu bize hatırlatır. 128. ayette “Et-Tevvab Er-Rahim” isimlerinin hemen öncesinde baskın “Tüb” kelimesi vardır. Böylece “Tüb” kelimesi hafıza zili işlevi görür. 2:129’un sonundaki Tanrı’nın isimleri “Aziz, Hakim”dir. Buradaki baskın sesler “Z” ve “K”dır. Açıktır ki bu ayetteki hafıza zili “Yüzek- kihim” kelimesidir
  1. Bir başka iyi örnek 3:176, 177, & 178’de bulunur; burada inkârcıların cezası sırasıyla “ ‘Azim (Korkunç)”, “Elim (Acı veren)” ve “Mühin (Aşağılayıcı)” olarak nitelenir. İnsan yapımı bir kitapta ezberleyen kişi bu üç nitelemeyi kolayca karıştırabilirdi. Ama bu sıfatların her birinden önce böyle bir karışıklığı önleyen güçlü hafıza zilleri geldiğini görürüz. 176. ayetin “ ‘Azim” kelimesinden önce, şeddeli bir “Z” harfiyle nitelenen “Huzzun” kelimesi gelir. Bu, bize bu ayetin sonundaki belirli sıfatı hatırlatmaya yarar. 177. ayetin “Elim” kelimesinden önce hafıza zili işlevi görmek üzere “İman” kelimesinin sesi gelir ve 3:178’in “Mühin” kelimesinden önce ayet boyunca bol miktarda “M” ve “H” gelir.

Ve buna benzer daha birçok örnek vardır.  

Cuma Vaazı şu eserin 3. Ekine dayanır: Kuran’ın Yetkilendirilmiş İngilizce Çevirisi yazan: Reşad Halife (1989)

Kuran Neden Arapça Vahyedildi?

  Övgü Tanrı’yadır!

Tanrı’dan başka tanrı yoktur. 41:44’ten, samimi imanlıların, ana dilleri ne olursa olsun, Kuran’a erişebildiğini öğreniyoruz. Öte yandan inkârcıların, Arap dili profesörü olsalar bile, Kuran’a erişmelerine izin verilmez (17:45, 18:57, 41:44, & 56:79).

Arapça, özellikle yasaların kesin ifadesi söz konusu olduğunda, dünyadaki en verimli dildir. Kuran bir Kanun Kitabı olduğundan, bu yasaların açıkça ifade edilmesi çok önemliydi. Tanrı Son Ahit’i için Arapçayı, bu amaç için en uygun dil olması gibi açık bir sebeple seçti. Arapça verimliliği ve kesinliği bakımından eşsizdir. Örneğin İngilizcedeki “they” (onlar) kelimesi size “onların” erkek mi kadın mı olduğunu söylemez. Arapçada erkekler için bir “onlar”, “HUM”, ve kadınlar için bir “onlar”, “HUNNE” vardır. Hatta iki erkek için bir “onlar”, “HUMA”, ve iki kadın için bir “onlar”, “HATAN” bile vardır. Ve Kuran çevirmenleri, örneğin 2:228 ayetini çevirirken, Arap dilinin bu verimliliğini takdir etmeye başlar. Bu ayet, boşanan kadına, hamile olduğunu fark ederse ve koca barışmak isterse, kocasından boşanma isteğinden vazgeçmesini emreder – bu durumda çocuğun iyiliği önceliklidir. Arap dilinin verimliliği bu yasanın ifade edilmesinde son derece yardımcı oldu. Başka herhangi bir dil, kimin isteğinin geri planda kalacağını belirtmeyi neredeyse imkânsız kılardı, en azından 2:228 ayetinde gördüğümüz kadar az kelimeyle. Örneğin 28:23 ayetindeki “Kaleta” kelimesi İngilizceye dört kelimeyle çevrilir: “the two women said” (iki kadın dedi).

Bakın, Arap dili ne kadar verimli.

Arapçanın seçilmesinin bir başka olası sebebi, “O” (eril) ve “O” (dişil) zamirlerinin mutlaka doğal cinsiyeti ima etmemesidir. Böylece Tanrı’dan “O” (eril zamirle) diye söz edildiğinde, bu hiç de cinsiyet ima etmez. Tanrı yücedir; O ne erkektir ne de kadın. Örneğin İngilizcede Tanrı’dan söz etmek için “He” (eril “o”) kullanılması, yanlış bir Tanrı imajına katkıda bulunmuştur. Tanrı’dan söz ederken “Baba” gibi tahrif edilmiş ifadeler de buna yardımcı olmadı.

Kuran’da Tanrı’ya böyle bir atfı asla bulamazsınız.  

Cuma Vaazı şu eserin 4. Ekine dayanır: Kuran’ın Yetkilendirilmiş İngilizce Çevirisi yazan: Reşad Halife (1989)

Büyük Mucizelerden Biri [74:35]

Özet:

Reşad Halife’nin Kuran’ın Yetkilendirilmiş İngilizce Çevirisi’nin 1. Ekine dayanan bu vaaz, Kuran’ın 74:35 ayetinde büyük mucizelerden biri olarak anılan 19 sayısına dayalı matematiksel mucizesini sunuyor; edebî kompozisyonunu ve K, N, S, Y.S., H.M. ve ‘A.S.K. gibi Kuran baş harflerinin sayımlarını ele alıyor.

Övgü Tanrı’yadır! Tanrı’dan başka tanrı yoktur.

Kuran, insan eliyle yazılmış hiçbir kitapta bulunmayan eşsiz bir olguyla nitelenir. Kuran’ın her unsuru matematiksel olarak düzenlenmiştir – sureler, ayetler, kelimeler, belirli harflerin sayısı, aynı kökten gelen kelimelerin sayısı, ilahi isimlerin sayısı ve çeşitliliği, belirli kelimelerin özgün yazılışı, belirli kelimelerdeki belirli harflerin yokluğu ya da kasıtlı olarak değiştirilmesi ve içeriğinin yanı sıra Kuran’ın daha birçok unsuru. Kuran’ın matematiksel sisteminin iki ana yönü vardır: (1) Matematiksel edebî kompozisyon ve (2) Sure ve ayet sayılarını kapsayan matematiksel yapı. Bu kapsamlı matematiksel kodlama nedeniyle, Kuran’ın metninde ya da fiziksel düzenlemesinde yapılacak en ufak bir tahrifat hemen ortaya çıkar.

Anlaşılması Basit

Taklit Edilmesi İmkânsız

Tarihte ilk kez, ilahi kaynaklı olduğunun kanıtını kendi içinde taşıyan bir kutsal kitabımız var – insanüstü bir matematiksel kompozisyon.

Örneğin Kuran’da “Tanrı” kelimesinin toplam geçiş sayısı 2698, yani 19×142’dir. “Tanrı” kelimesini içeren bütün ayetlerin ayet numaralarının toplamı 118123’tür ve bu da 19’un bir katıdır (118123 = 19×6217).

On dokuz, Kuran’ın matematiksel sisteminin her yerinde ortak paydadır.

Bu olgu tek başına, Kuran’ın Tanrı’nın dünyaya mesajı olduğunun tartışılmaz kanıtı olarak yeterlidir. Hiçbir insan “Tanrı” kelimesinin 2698 geçişini ve geçtiği ayetlerin numaralarını takip edemezdi. Bu, özellikle (1) Kuran’ın vahyedildiği cahiliye çağı ve (2) surelerin ve ayetlerin vahiy zamanı ve yeri bakımından birbirinden çok ayrı olması göz önüne alındığında imkânsızdır. Kronolojik vahiy sırası nihai düzenden çok farklıydı. Ancak Kuran’ın matematiksel sistemi “Tanrı” kelimesiyle sınırlı değildir; son derece geniş, son derece girift ve tamamen kapsamlıdır.

Basit Gerçekler

Kuran’ın kendisi gibi, Kuran’ın matematiksel kodlaması da çok basitten çok karmaşığa kadar uzanır. Basit Gerçekler, hiçbir araç kullanmadan doğrulanabilen gözlemlerdir. Karmaşık gerçekler bir hesap makinesi ya da bilgisayarın yardımını gerektirir. Aşağıdaki gerçeklerin doğrulanması için hiçbir araç gerekmez, ama lütfen hepsinin orijinal Arapça metne atıfta bulunduğunu unutmayın:

  1. “Besmele” olarak bilinen ilk ayet (1:1) 19 harften oluşur. Onu oluşturan kelimeler Kuran’da tutarlı bir şekilde 19’un katları sayısında geçer.
  2. İlk kelime “İsm” (İsim) 19 kez geçer.
  3. İkinci kelime “Allah” (Tanrı) 2698 kez geçer (19×142)
  4. Üçüncü kelime “Er-Rahman” (En Lütufkâr) 57 kez geçer, 19×3
  5. Dördüncü kelime “Er-Rahim” (En Merhametli) 114 kez geçer, 19×6.
  6. Kuran 114 sureden oluşur, bu da 19 x 6’dır.
  7. Kuran’daki ayetlerin toplam sayısı 6346, yani 19 x 334’tür. [6234 numaralı ayet & 112 numarasız ayet (Besmeleler) 6234 + 112 = 6346] 6 + 3 + 4 + 6 = 19 olduğuna dikkat edin.
  8. Besmele, 9. Surede göze çarpan yokluğuna rağmen 114 kez geçer (27. Surede iki kez geçer) & 114 = 19 x 6.
  9. 9. Surenin eksik Besmelesinden 27. Surenin fazladan Besmelesine kadar tam olarak 19 sure vardır.
  10. Bundan, 9’dan 27’ye kadar sure numaralarının toplamının (9 +10 +11 +12 +… + 26 + 27) 342, yani 19 x 18 olduğu sonucu çıkar.
  11. Bu toplam (342), 27. Suredeki iki Besmele arasındaki kelime sayısına da eşittir ve 342 = 19 x 18.
  12. Meşhur ilk vahiy (96:1-5) 19 kelimeden oluşur.
  13. 19 kelimelik bu ilk vahiy 76 harften oluşur, 19 x 4.
  14. Kronolojik sırada ilk olan 96. Sure 19 ayetten oluşur.
  15. Kronolojik olarak ilk olan bu sure, son 19 surenin en başına yerleştirilmiştir.
  16. 96. Sure 304 Arapça harften oluşur ve 304, 19 x 16’ya eşittir.
  17. Son vahiy (110. Sure) 19 kelimeden oluşur.
  18. Son vahyin ilk ayeti (110:1) 19 harften oluşur.
  19. 14 farklı Arapça harf, 14 farklı “Kuran Baş Harfleri” grubu oluşturur (2:1’deki A.L.M. gibi) ve 29 surenin başında yer alır. Bu sayıların toplamı 14 + 14 + 29 = 57 = 19 x 3’tür.
  20. Kuran Baş Harflerinin geçtiği 29 surenin numaralarının toplamı 2 + 3 + 7 +… + 50 + 68 = 822’dir ve 822 + 14 (14 baş harf grubu) 836, yani 19 x 44’e eşittir.
  21. İlk baş harfli sure (2. Sure) ile son baş harfli sure (68. Sure) arasında 38 baş harfsiz sure vardır. 19 x 2.
  22. İlk ve son baş harfli sure arasında, sırayla gelen “baş harfli” ve “baş harfsiz” surelerden oluşan 19 grup vardır.
  23. Kuran 30 farklı sayıdan söz eder: 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 19, 20, 30, 40, 50, 60, 70, 80, 99, 100, 200, 300, 1000, 2000, 3000, 5000, 50.000, & 100.000. Bu sayıların toplamı 162146’dır ve bu 19×8534’e eşittir.

Bu, Basit Gerçeklerin özet bir özetidir.

Edebî Matematiksel Kompozisyon

Kuran başka hiçbir kitapta bulunmayan eşsiz bir olguyla nitelenir; 29 surenin başında, her grupta bir ile beş harften oluşan 14 farklı “Kuran Baş Harfleri” grubu bulunur. Aşağıdaki tablo Kuran Baş Harflerini ve surelerini gösteriyor:

Yani Arap alfabesinin yarısı olan on dört harf bu baş harflerde yer alır. Kuran baş harflerinin önemi 14 yüzyıl boyunca ilahi olarak korunan bir sır olarak kaldı. Kuran, 10:20 ve 25:4-6’da, mucizesinin, yani ilahi kaynaklı olduğunun kanıtının, önceden belirlenmiş belirli bir ara dönem boyunca gizli kalmasının takdir edildiğini belirtir: 10:20 ayeti şöyle der: “Derler ki “Ona Rabbinden nasıl oldu da hiçbir mucize inmedi?”

De ki, “Gelecek TANRI’ya aittir; öyleyse bekleyin, ben de sizinle birlikte bekliyorum.”

Ve 25:4-6 ayetleri şöyle der: “İnkâr etmiş olanlar dediler ki “Bu onun bazı başka insanların yardımı ile uydurduğu bir yalandır.” Onlar bir küfrü ve bir yalanı dillendirdiler. Ayrıca dediler ki “Yazdıkları geçmişin masallardır; gece gündüz kendisine dikte edildiler.” De ki, “Bu, göklerdeki ve yerdeki Sırrı bilen tarafından vahyedildi. O Bağışlayandır, En Merhametli Olandır.”

Tarihsel Arka Plan

1968’de Reşad Halife, Kuran’ın mevcut İngilizce çevirilerinin Tanrı’nın Son Ahit’inin doğru mesajını sunmadığını fark etti.

Örneğin en popüler iki çevirmen, Yusuf Ali ve Marmaduke Pickthall, iş Kuran’ın 39:45’teki büyük ölçütüne geldiğinde yozlaşmış dinî geleneklerini aşamadılar; bu ayet şöyle der: “TANRI TEK BAŞINA anıldığı zaman Ahirete iman etmeyenlerin kalpleri nefretle daralır. Onlar ancak O’nun yanında başkaları da anıldığında tatmin olurlar.”

Yusuf Ali çok önemli “TEK BAŞINA” kelimesini çevirisinden çıkardı ve ayetin geri kalanını “(tanrılar)” kelimesini ekleyerek değiştirdi. Böylece bu en önemli Kuran ölçütünü tamamen yok etti. 39:45’i şöyle çevirdi:

“Tanrı, Bir ve Tek olan anıldığında, Ahirete iman etmeyenlerin kalpleri tiksinti ve dehşetle dolar; ama O’ndan başka (tanrılar) anıldığında, bakın, sevinçle dolarlar.”

“Tanrı, Bir ve Tek olan anıldığında” ifadesi, “Tanrı tek başına anıldığında” demekle aynı şey değildir. İnsan “Tanrı, Bir ve Tek olan”ı anıp Muhammed’i ya da İsa’yı da anabilir ve kimse üzülmez. Ama “Tanrı TEK BAŞINA anılırsa”, başka hiç kimseyi anamazsınız ve birçok insan – Muhammed’i ya da İsa’yı putlaştıranlar – üzülür. Böylece Yusuf Ali, eğer kendi yozlaşmış inancını açığa vuruyorsa, Kuran’ın gerçeğini sunmaya kendini razı edemedi.

Marmaduke Pickthall “TEK BAŞINA”yı doğru çevirdi, ama kişisel inancını parantez içine ekleyerek ölçütü yok etti; 39:45’i şöyle çevirdi:

“Ve Allah tek başına anıldığında, Ahirete iman etmeyenlerin kalpleri tiksinir; O’ndan başka (taptıkları) anıldığında ise, bakın! sevinirler.

Yani Reşad Halife Tanrı’nın sözünün gerçeğinin bu şekilde tahrif edildiğini görünce, en azından kendi çocuklarının yararı için Kuran’ı çevirmeye karar verdi. Mesleği kimyagerlik olduğundan ve geniş dinî geçmişine rağmen – babası Mısır’da tanınmış bir Sufi lideriydi – o, Reşad, anlamadıkça bir ayetten diğerine geçmeyeceğine dair Tanrı’ya söz verdi.

Bulabildiği bütün mevcut Kuran çevirisi ve tefsir kitaplarını satın aldı, onları büyük bir masanın üzerine koydu ve çevirisine başladı. İlk sure, Anahtar, birkaç günde tamamlandı. 2. Suredeki ilk ayet “A.L.M.”dir. Bu ayetin çevirisi dört yıl sürdü ve “sırrın”, Kuran’ın büyük matematiksel Mucizesinin ilahi olarak açığa çıkmasıyla aynı zamana denk geldi. Tefsir kitapları oybirliğiyle “A.L.M.

Kuran Baş Harflerinin ya da başka herhangi bir baş harfin anlamını ya da önemini kimse bilmez” konusunda hemfikirdi. Bu yüzden Reşad Halife Kuran’ı bilgisayara yazmaya, bütün metni analiz etmeye ve bu Kuran baş harfleri arasında herhangi bir matematiksel bağıntı olup olmadığına bakmaya karar verdi.

Hipotezini sınamak için tek harfli Kuran Baş Harflerine bakmaya karar verdi – 42. ve 50. Surelerin “Q”su (Kaf), 7., 19. ve 38. Surelerin “S”si (Sad) ve 68. Surenin “N”si (Nun). İlk kitabı MIRACLE OF THE QURAN: SIGNIFICANCE OF THE MYSTERIOUS ALPHABETS’te (Islamic Productions, 1973) ayrıntılı olarak anlatıldığı gibi, gizemi çözmeye yönelik daha önceki birçok girişim başarısız olmuştu.

Kuran Baş Harfi “Q” (Kaf)

Bilgisayar verileri, Q baş harfli yegâne sureler olan 42. ve 50. Surelerin metninde aynı sayıda Q bulunduğunu gösterdi: 57 ve 57. Bu, Kuran’da kasıtlı bir matematiksel sistemin var olabileceğine dair ilk ipucuydu.

50. Surenin adı “Q”dur, başında “Q” vardır ve ilk ayet “Q. ve şanlı Kuran.” diye okunur. Bu, “Q”nun “Kuran” anlamına geldiğini ve iki Q baş harfli suredeki Q’ların toplam sayısının Kuran’ın 114 suresini temsil ettiğini gösteriyordu (57 + 57 = 114 = 19×6). Bu fikir, “Kuran” kelimesinin Kuran’da 57 kez geçmesiyle güçlendi.

Kuran, “Q” Suresinde “Mecid” (şanlı) olarak nitelenir ve Arapça “Mecid” kelimesinin ebced değeri 57’dir: M (40) + C (3) + İ (10) + D (4) = 57.

42.

Sure 53 ayetten oluşur ve 42 + 53 = 95 = 19×5. 50. Sure 45 ayetten oluşur ve 50 + 45 = 95, 42.

Suredeki ile aynı toplam. Kuran boyunca her “19. Ayet”teki “Q” harfi sayıldığında toplam 76, yani 19×4 çıkar.

Böylece Kuran’ın matematiksel kompozisyonuna dair ipuçları ortaya çıkmaya başladı. Örneğin Lut’a inanmayan halkın 50:13’te anıldığı ve Kuran’da 13 kez geçtiği gözlemlendi – 7:80; 11:70, 74, 89; 21:74; 22:43; 26:160; 27:54, 56; 29:28; 38:13; 50:13 ve 54:33.

Tutarlı bir şekilde onlardan “Kavm” olarak söz edilir; tek istisna, onlardan “İhvan” olarak söz edilen Q baş harfli 50. Suredir. Açıktır ki içinde Q bulunan olağan “Kavm” kelimesi kullanılsaydı, 50. Suredeki “Q” harfinin sayısı 58 olurdu ve bütün bu olgu ortadan kalkardı. Matematiğin bilinen mutlak kesinliğiyle, tek bir harfin değiştirilmesi sistemi yok eder.

NuN (Nun)

Bu baş harf eşsizdir; tek bir surede, 68. Surede geçer ve harfin adı orijinal metinde üç harf olarak – Nun Vav Nun – yazılır, bu yüzden iki N olarak sayılır. Bu harfin N baş harfli suredeki toplam sayısı 133, yani 19×7’dir.

“N”nin son Kuran Baş Harfi olması bir dizi özel gözlemi ortaya çıkarır. Örneğin ilk Kuran Baş Harfinden (2:1’deki A.L.M.) son baş harfe (68:1’deki N.) kadar olan ayet sayısı 5263, yani 19×277’dir.

“Tanrı” (Allah) kelimesi ilk baş harf ile son baş harf arasında 2641 (19×139) kez geçer. “Tanrı” kelimesinin toplam geçiş sayısı 2698 olduğundan, bir yanda 2:1’deki “A.L.M.” baş harflerinin, öbür yanda 68:1’deki “N” baş harfinin dışındaki geçişlerinin 57, yani 19×3 olduğu sonucu çıkar.

S (Sad)

Bu baş harf üç surenin, 7., 19. ve 38. Surelerin başında yer alır ve bu üç suredeki “S” (Sad) harfinin toplam geçiş sayısı 152, yani 19×8’dir. Aşağıdaki tabloya bakın:

7:69’da “Bastatan” kelimesinin bazı baskılarda “Sin” yerine “Sad” ile yazıldığını belirtmek gerekir. Bu, Kuran’ın kodunu ihlal eden hatalı bir tahrifattır. Kuran’ın mevcut en eski nüshası olan Taşkent Nüshasına bakıldığında, “Bastatan” kelimesinin doğru olarak “Sin” ile yazıldığı görüldü (aşağıdaki fotokopiye bakın).

Tarihsel Not

“19”un Kuran’ın ortak paydası olduğuna dair çok önemli keşif, Ocak 1974’te gerçeğe dönüştü; bu tarih Kuran’ın vahyinden beri 1406 kameri yıl, yani 19×74’tür. Bu, özellikle “19”un 74. Surede anıldığı göz önüne alındığında son derece şaşırtıcıdır.

Y.S. (Ya Sin)

Bu iki harf 36. Surenin başında yer alır. “Y” harfi bu surede 237 kez, “S” (Sin) harfi ise 48 kez geçer. İki harfin toplamı 285, yani 19×15’tir.

“Y” harfinin Kuran’da iki biçimde yazıldığını belirtmek gerekir; biri açıktır, öteki gizlidir. Harfin gizli biçimi, Arapçaya iyice aşina olmayanlar için kafa karıştırıcı olabilir. İyi bir örnek, 12:36’da iki kez anılan “Erani” kelimesidir. “Y” harfi bu kelimede iki kez kullanılır; ilk “Y” gizli, ikincisi açıktır. 36. Surede gizli türden tek bir “Y” bile yoktur. Bu dikkat çekici bir olgudur ve 36. Sure gibi uzun bir surede normalde görülmez.

H.M. (Ha Mim)

Yedi surenin, 40. ile 46. Sureler arasının başında “H” ve “M” harfleri yer alır. Bu iki harfin H.M. baş harfli yedi suredeki toplam geçiş sayısı 2147, yani 19×113’tür. Aşağıdaki tabloya bakın:

Doğal olarak, H.M. baş harfli yedi surenin herhangi birinde tek bir “H” ya da “M” harfinin değiştirilmesi bu girift olguyu yok ederdi.

‘A.S.Q. (‘Ayn Sin Kaf)

Bu baş harfler 42. Surenin 2. Ayetini oluşturur ve bu harflerin bu suredeki toplam geçiş sayısı 209, yani 19×11’dir. “ ‘A” (‘Ayn) harfi 98 kez, “S” (Sin) harfi 54 kez ve “Q” (Kaf) harfi 57 kez geçer.

A.L.M. (Elif Lam Mim)

“A”, “L” ve “M” harfleri Arapçada en sık kullanılan harflerdir ve Kuran Baş Harflerinde gördüğümüz sırayla – önce “A”, sonra “L”, sonra “M”. Bu harfler altı surenin – 2, 3, 29, 30, 31 ve 32 – başında yer alır ve toplam geçiş sayıları 19’un bir katıdır. Aşağıda bu harflerin Reşad Halife tarafından sayılan geçiş sayıları yer alıyor:

A.L.R. (Elif Lam Ra)

A.L.R. baş harfleri 10., 11., 12., 14. ve 15. Surelerde bulunur ve ilgili bütün surelerde toplandıklarında yine 19’un bir katıdır. İşte bu harflerin Reşad Halife tarafından sayılan geçiş sayıları:

A.L.M.R. (Elif Lam Mim Ra)

Bu baş harfler tek bir surenin, 13. Surenin başında yer alır ve dört harfin toplam geçiş sıklığı 1482, yani 19×78’dir. “A” harfi 605 kez, “L” 480 kez, “M” 260 kez ve “R” 137 kez geçer.

A.L.M.S. (Elif Lam Mim Sad)

Bu baş harfler yalnızca bir surenin, 7. Surenin başında yer alır ve bu surede “A” harfi 2529 kez, “L” 1530 kez, “M” 1164 kez ve “S” (Sad) 97 kez geçer. Böylece dört harfin bu suredeki toplam geçiş sayısı 2529 + 1530 + 1164 + 97 = 5320 = 19×280’dir.

Burada önemli bir gözlem, “S” (Sad) harfini içeren iç içe geçmiş ilişkidir. Bu baş harf 19. ve 38. Surelerde de geçer. Bu harfin sıklığı, 7. Suredeki kardeş harflerini tamamlayarak 19’a bölünebilen bir toplam verirken, 19. ve 38. Surelerdeki kardeş harflerini de tamamlayarak 19’un bir katını verir.

Ayrıca “S” (Sad) Kuran Baş Harfi, 19. Suredeki “K.H.Y. ‘A.” (Kaf Ha Ya ‘Ayn) Kuran Baş Harfleriyle etkileşerek yine 19’un katı olan başka bir toplam verir. Bu iç içe geçmiş ilişki – ki yalnızca “S” (Sad) baş harfine özgü değildir – Kuran’ın sayısal kodunun girift yapısına katkıda bulunur.

K.H.Y.‘A.S. (Kaf Ha Ya ‘Ayn Sad)

Bu, beş harften oluşan en uzun baş harf grubudur ve tek bir surede, 19. Surede geçer. 19. Surede “K” harfi 137 kez, “H” 175 kez, “Y” 343 kez, “ ‘A” 117 kez ve “S” (Sad) 26 kez geçer. Böylece beş harfin toplam geçiş sayısı 798’dir, bu da 19×42’dir.

T.H. (Ta Ha), T.S. (Ta Sin), T.S.M. (Ta Sin Mim)

Girift, iç içe geçmiş bir ilişki, bu üst üste binen Kuran Baş Harflerini birbirine bağlayarak yine 19’un katı olan bir toplam oluşturur. “H.” baş harfi 19. ve 20. Surelerde bulunur. “T.H.” baş harfleri 20. Surenin başında yer alır. “T.S.” baş harfleri 27. Surede bulunurken, “T.S.M.” baş harfleri onu çevreleyen 26. & 28. Surelerin başında yer alır. Bu baş harflerin geçiş sıklıkları aşağıdaki tabloda yer alıyor:

Sayımda birleştirilerek 19’un katını veren tek baş harf grupları bunlardır. Bununla birlikte hiçbiri tek başına 19’un katlarını vermez. Yaklaşık 50 yıl sonra Alban Fejza’nın, bu üç baş harf grubunun (T.H., T.S., T.S.M.) neden tek tek sayıldıklarında 19’un katlarını vermemesi gereken yegâne baş harfler olduğunu keşfetmesi ve açıklaması takdir edilmişti; bu açıklama Alban Fejza’nın Kuran’ın Matematiksel Mucizesine dair açıklayıcı incelemesinde verilmiştir.

“Ebced Değeri” Nedir?

Kuran 14 yüzyıl önce vahyedildiğinde, bugün bilinen rakamlar yoktu. Arap, İbrani, Aramice ve Yunan alfabelerinin harflerinin rakam olarak kullanıldığı evrensel bir sistem kullanılıyordu. Her harfe verilen sayı onun “Ebced Değeri”dir. Arap alfabesinin sayısal değerleri aşağıdaki tabloda gösteriliyor:

Baş Harfli Surelerin Diğer Matematiksel Özellikleri

Arap alfabesinin yarısı olan on dört Arapça harf, 14 farklı Kuran Baş Harfi grubunun oluşumunda yer alır. Bu harflerin her birinin ebced değerini ve başında Kuran Baş Harfleri bulunan surelerin sayısını (29) toplarsak, 722, yani 19x19x2 elde ederiz. Ayrıca 14 baş harfin toplam ebced değerine, baş harfin geçtiği ilk surenin numarasını eklersek, 988, yani 19×52 genel toplamını elde ederiz. Her iki sayım için aşağıdaki tabloya bakın:

NEDEN 19!

19 sayısı, Her Şeye Gücü Yeten Yaratıcı’nın yarattığı her şeyin üzerindeki imzası olarak görülebilir. “19” sayısı eşsiz matematiksel özelliklere sahiptir. Örneğin:

  1. Bir asal sayıdır; asal sayılar başka sayıların katı olmadıkları için böyle bir kodlamada kullanılabilecek yegâne sayılardır.
  2. İlk rakamı (1) ve son rakamı (9) kapsar; sanki Tanrı’nın 57:3’teki “Alfa ve Omega” sıfatını ilan eder gibi.

Tanrı’nın yarattıklarının 19 sayısıyla evrensel olarak kodlanmasının, bu sayının bütün kutsal kitap dillerinde – Aramice, İbranice ve Arapça – “BİR” (VAHD) kelimesinin ebced değeri olmasına dayandığını artık anlıyoruz. Aşağıdaki tabloya bakın:

Dolayısıyla 19 sayısı bütün kutsal kitaplardaki İlk Emri ilan eder: Yalnızca BİR Tanrı vardır.

Tanrı’ya atıfta bulunan “BİR” kelimesi Kuran’da 19 kez geçer. Tanrı’ya “TEK BAŞINA” atfı 5 kez geçer ve bu beş geçişin bulunduğu sure ve ayet numaralarının toplamı 361, yani 19×19’dur.

“İslam’ın Birinci Şartı” 3:18’de “LA İLAHE İLLA HU” (O’ndan başka tanrı yoktur) olarak ifade edilir. Bu çok önemli ifade 19 surede geçer. İlk geçişi 2:163’te, son geçişi ise 73:9’dadır. Bu sure numaralarının toplamı, artı ilk ve son geçiş arasındaki ayet sayısı, artı bu ayet numaralarının toplamı 316502, yani 19x 16658’dir.

“Kuran” Kelimesi

“Kuran” kelimesi Kuran’da 58 kez geçer ve bunlardan biri, 10:15’teki, “başka bir Kuran”dan söz eder. Dolayısıyla bu geçiş hariç tutulmalıdır. Böylece Kuran’da “bu Kuran”ın geçiş sıklığı 57, yani 19×3’tür.

“Kuran” kelimesinin iki başka dilbilgisel biçimi 12 ayette geçer. Bunlar “Kuranun” ve “Kuranehu” kelimeleridir. Bu geçişlerden biri, 13:31’deki, dağları ufalayan “başka bir Kuran”dan söz eder. Bir diğeri, 41:44’teki, “Arapça olmayan bir Kuran”dan söz eder. Dolayısıyla bu iki geçiş hariç tutulur. Aşağıdaki tablo, “Kuran” kelimesinin bütün dilbilgisel biçimleriyle geçtiği sureleri ve ayetleri gösteriyor.

İsrailoğullarından Bir Şahit [46:10]

Kuran’daki 46:10 ayeti şöyle der: “De ki, “Ya o TANRI’dansa ve siz de onu inkâr ettiyseniz? İsrailoğullarından bir şahit de benzer bir olguya şahitlik etti ve iman etti, siz ise kibirlendiniz. Şüphesiz, TANRI kötü insanlara rehberlik etmez.”” Aşağıdaki alıntı STUDIES IN JEWISH MYSTICISM’den alınmıştır (Association for Jewish Studies, Cambridge, Mass., Joseph Dan & Frank Talmage, ed., Sayfa 88, 1982).

Alıntı, Dindar Yehuda Haham’ın (MS 12. yüzyıl) çalışmasına atıfta bulunur:

Fransa’daki halk [Yahudiler, sabah duasına] şu sözleri eklemeyi âdet edinmişti: “ ’Aşrei temimei derekh [doğru yolda yürüyenlere ne mutlu],” ve Hahamımız, Dindar olan, mübarek hatırası olsun, onların tamamen ve büsbütün yanıldıklarını yazdı. Bunların hepsi büyük bir yalandır, çünkü Kutsal İsim [sabah duasının o bölümünde] yalnızca on dokuz kez anılır… ve benzer şekilde Ve-’elleh şemot bölümünde ’Elohim kelimesini on dokuz kez bulursunuz. . . . Benzer şekilde İsrail’e on dokuz kez “oğullar” dendiğini görürsünüz ve daha birçok örnek vardır. Bu on dokuzluk grupların hepsi girift bir şekilde iç içe geçmiştir ve sekiz büyük cildi aşan eserlerde yer alan birçok sır ve gizli anlam içerir… Ayrıca bu bölümde 152 (19×8) kelime vardır.

 

Cuma Vaazı şu eserin 1. Ekine dayanır: Kuran’ın Yetkilendirilmiş İngilizce Çevirisi yazan: Reşad Halife (1989)

Cennet ve Cehennem

 

Övgü Tanrı’yadır! Tanrı’dan başka tanrı yoktur. Kuran boyunca Cennet ve Cehennem tasvirleri, gerçek anlamlarının yanı sıra aynı zamanda alegoriktir. Ve Kuran, bu tasvirler genel bir konunun içinde değil de bağımsız ifadeler olarak geçtiğinde bunu bize söyler. Örneğin 2:24-26, 13:35 ve 47:15 ayetlerine bakın. Bu ayetlerde “Mesel” (alegori) kelimesi kullanılır. Dilbilimsel olarak bu ayetlerdeki “Mesel” kelimesi çıkarılabilir ve yine de kusursuz cümlelerimiz olur. Ama oradadır, çünkü Cennet ve Cehennem tasvirleri alegoriktir.

Cennet ve Cehennemin gerçekte nasıl olduğu kavrayışımızın çok ötesindedir.

Bu yüzden alegoriye ihtiyaç vardır. Örneğin hiç çikolata tatmamış birine çikolatanın tadı nasıl tarif edilebilir? Alegori kullanmak gerekecektir. O kişinin çikolatanın tadının nasıl olduğunu bilmesi için gerçekten çikolata tatmayı beklemesi gerekir. Çikolatanın tadını tarif etmek için hangi alegoriyi kullanırsak kullanalım, gerçeğine asla yaklaşamaz.

Cennet zaten vardır, çünkü Âdem ile Havva masumiyet günlerinde oraya yerleştirildiler (2:35). 55. Sureden iki “Yüksek Cennet” – biri insanlar, biri cinler için – ve iki “Aşağı Cennet” – biri insanlar, biri cinler için – olduğunu öğreniyoruz.

Cehennem henüz yaratılmadı.

Yargı Günü’nde yaratılacak (69:17 & 89:23). Yüksek Cennet ile Aşağı Cennet arasında derin farklar vardır. Alegorik olarak Yüksek Cennette her türlü meyve vardır (55:52), Aşağı Cennette ise sınırlı çeşitte meyve vardır (55:68).

Alegorik olarak Yüksek Cennette temiz eşler eşlerine hemen katılır (55:56), Aşağı Cennetin sakinleri ise eşlerini gidip almak zorundadır (55:72).

Yine de Aşağı Cennet bile, Cehennemden kurtulup Aşağı Cennete varacak kadar şanslı olanlar için inanılmaz derecede harika bir ödüldür (3:185) — Aşağı Cennete gitmek büyük bir zaferdir. 40. yaş günlerine ulaşmadan bu hayattan ayrılan ve ruhlarını yeterince geliştirmemiş olan insanlar Aşağı Cennete gider (46:15). Yüksek Cennet, iman eden, doğru bir hayat süren ve ruhunu yeterince geliştirenlere ayrılmıştır.

3:185 ayetine göre: “Kim Cehennemden güç bela kurtulur ve Cenneti kazanırsa büyük bir zafer elde etmiştir.”  

Cuma Vaazı şu eserin 5. Ekine dayanır: Kuran’ın Yetkilendirilmiş İngilizce Çevirisi yazan: Reşad Halife (1989)

Tanrı’nın Büyüklüğü

 

Övgü Tanrı’yadır! Tanrı’dan başka tanrı yoktur.

39:67 ayetinden, Tanrı’nın büyüklüğünün insan kavrayışının çok ötesinde olduğunu öğreniyoruz – ayet, yedi evrenin hepsinin “Tanrı’nın elinde dürülmüş” olduğunu belirtir.

Kuran’da evrenimizin yedi evrenin en küçüğü ve en içteki olduğu öğretilir (41:12, 55:33, 67:5, & 72:8-12). Bu arada bilimsel ilerlemelerimiz bize galaksimiz Samanyolu’nun 100.000 ışık yılı genişliğinde olduğunu ve evrenimizin böyle bir milyar galaksi ve bir milyar trilyon yıldız, artı sayısız desilyonlarca gök cismi içerdiğini gösterdi. Evrenimizin yaklaşık 93 milyar ışık yılı genişliğinde olduğu tahmin ediliyor.

Yıldızların yalnızca bir kentilyonunu [1.000.000.000.000.000.000] alıp [0’dan kentilyona kadar] gece gündüz saniyede bir sayarak saysak, bu 32 milyar yıl sürer (evrenin yaşından fazla). Onları sadece “saymak” bu kadar uzun sürer; oysa Tanrı onları “yarattı”. Tanrı’nın büyüklüğü işte böyledir.

Bir uzay yolculuğuna çıktığımızı hayal edersek evrenimizin enginliğini takdir edebiliriz. Dünya gezegeninden ışık hızıyla güneşe doğru ayrıldığımızda, 93.000.000 mil ve 8 dakika sonra güneşe ulaşırız. Galaksimizden çıkmamız ışık hızıyla 50.000 yıldan fazla sürer. Samanyolu’nun dış sınırından Dünya gezegenimiz görünmez. En güçlü teleskop bile minicik “Dünya”mızı tespit edemez.

Komşu galaksimize ulaşmak için ışık hızıyla 2.000.000 yıldan fazla harcamamız gerekir. Evrenimizin dış sınırına ulaşmak için ışık hızıyla en az 10.000.000.000 yıl harcanmalıdır. Evrenimizin dış sınırından bakıldığında, Samanyolu bile büyük bir odadaki bir toz zerresi gibidir.

İkinci evren bizim evrenimizi çevreler. Üçüncü evren ikinciden daha büyüktür ve bu böyle devam eder. Daha doğrusu, evrenimiz, altıncı evrenin çevrelediği yedinci evren olarak görülmelidir; altıncı evreni beşinci evren çevreler ve bu böyle devam eder. Birinci, en dıştaki evrenin enginliğini hayal edebiliyor musunuz?

Birinci evrenin çevresini tanımlayacak hiçbir sayı yoktur. Bu akıl almaz enginlik “Tanrı’nın avucunun içindedir.” En dıştaki evrenin dış sınırından bakıldığında Dünya gezegeni nerededir? Ne kadar önemlidir? Dünya denen sonsuz küçüklükteki zerrenin üzerinde Meryem, İsa ve Muhammed gibi minicik yaratıklar yaşadı. Yine de bazı insanlar bu güçsüz insanları tanrılar edindi!

Tanrı’nın büyüklüğü yalnızca yedi evreni elinde tutmasıyla değil, aynı zamanda büyük evrenin her yerindeki her atomu, hatta atom altı bileşenleri bile tamamen kontrol etmesiyle de ortaya konur (6:59, 10:61, & 34:3).  

Cuma Vaazı şu eserin 6. Ekine dayanır: Kuran’ın Yetkilendirilmiş İngilizce Çevirisi yazan: Reşad Halife (1989)

Neden Yaratıldık?

Özet:

Reşad Halife’nin Kuran’ın Yetkilendirilmiş İngilizce Çevirisi’nin 7. Ekine dayanan bu vaaz, Şeytan’ın Tanrı’nın mutlak otoritesine meydan okuduğu Göksel Toplulukta işlenen bir suç yüzünden bu dünyada olduğumuzu ve bu hayatın, Tanrı’nın otoritesini savunarak kendimizi kurtarma fırsatımız olduğunu açıklıyor.

Video Metni:

Övgü Tanrı’yadır! Tanrı’dan başka tanrı yoktur.

Bu dünyadayız, çünkü korkunç bir suç işledik ve bu hayat kendimizi kurtarmak, suçumuzu reddetmek ve Tanrı’nın krallığına yeniden katılmak için fırsatımızdır.

Her şey birkaç milyar yıl önce “Göksel Toplulukta bir tartışma çıktığında” başladı (38:69). Yüksek rütbeli yaratıklardan biri olan Şeytan, Tanrı’nın kendisine verdiği güçlerin onu Tanrı’nın yanında bir tanrı olmaya layık kıldığı yolunda kibirli düşünceler besledi.

Böylece Tanrı’nın mutlak otoritesine meydan okudu. İşaya kitabının 14. bölümünün 13. ile 15. ayetleri arasında şunu okuruz: “Sen, Lucifer, yüreğinde dedin ki: “Göklere tırmanacağım. Tanrı’nın yıldızlarının üstüne. Tahtımı kuracağım. Kuzeyin en uzak köşesinde, Toplanma Dağı’nda oturacağım. Bulutların doruklarının üstüne çıkacağım; En Yüce gibi olacağım!”

Ayrıca Matta ve Luka’nın 4. bölümlerinde şunu okuruz: “Sonra iblis İsa’yı çok yüksek bir dağa çıkardı ve dünyanın bütün krallıklarını görkemleriyle önüne serip şöyle vaat etti: “Önümde secdeye kapanıp bana tapınırsan bütün bunları sana vereceğim.” Bunun üzerine İsa ona şöyle dedi: “Çekil git, Şeytan!

Kutsal Yazı’da şöyle yazılmıştır: ‘Rabbin Tanrı’ya tapacaksın; YALNIZCA O’na kulluk edeceksin.’ ” Yani Şeytan’ın fikri yalnızca küfür değildi, aynı zamanda yanlıştı – tanrı olmak için gereken niteliklere ve yeteneğe yalnızca Tanrı sahiptir, başka hiç kimse değil. Şeytan’ın küfrünün ardından Göksel Toplulukta bir bölünme oldu ve Tanrı’nın krallığının bütün üyeleri dört kategoriye ayrıldı:

  1. Melekler: Tanrı’nın mutlak otoritesini savunan yaratıklar.
  2. Hayvanlar: İsyan eden ama sonra Tanrı’nın tövbe davetini kabul eden yaratıklar.
  3. Cinler: Şeytan’ın bir “tanrı” olabileceği konusunda onunla hemfikir olan yaratıklar.
  4. İnsanlar: Kararlarını veremeyen yaratıklar; Tanrı’nın mutlak otoritesinin yanında kararlı bir duruş sergileyemediler.

 

En Merhametli

Melekler, Tanrı’nın mutlak otoritesini savunmayan yaratıkları O’nun sürgün etmesini bekliyordu (2:30). Ama Tanrı En Merhametlidir; bize hatamızı reddetmemiz için bir fırsat vermeye karar verdi ve meleklere onların bilmediğini bildiğini söyledi (2:30). Tanrı bazı yaratıkların kurtarılmak için bir fırsatı hak ettiğini biliyordu.

Bir uçak uçurabildiğinizi iddia ederseniz, iddianızı sınamanın en iyi yolu size bir uçak verip onu uçurmanızı istemektir. Tanrı’nın Şeytan’ın iddiasına karşılık olarak yapmaya karar verdiği tam olarak buydu. Tanrı yedi engin evren yarattı, sonra meleklere Şeytan’ı “Dünya” denen minicik zerrenin üzerinde bir tanrı olarak atadığını bildirdi (2:30).

Şeytan’ın geçici bir “tanrı” olarak atanmasıyla ilgili Kuran anlatımları (36:60) önceki kutsal kitabı doğrular. Tanrı’nın planı ölümü yaratmayı (67:1-2), sonra insanları ve cinleri bu dünyaya getirmeyi gerektiriyordu. Böylece hiçbir önyargı olmadan yeniden başlarlar ve Tanrı’nın mutlak otoritesini ya da Şeytan’ın çok tanrılı teorisini savunmakta tam bir özgürlük kullanırlar.

Bu çok önemli kararı vermek için her insan, Tanrı’dan O’nun mutlak otoritesini savunan bir mesaj ve Şeytan’dan onun çok tanrılı ilkelerini dayatan bir mesaj alır. Bize bir avantaj sağlamak için En Merhametli, bizi bu dünyaya göndermeden önce bütün insanları huzurunda topladı ve biz YALNIZCA O’nun Rabbimiz ve Efendimiz olduğuna şahitlik ettik (7:172).

Böylece Tanrı’nın mutlak otoritesini savunmak, her insanın ayrılmaz bir parçası olan doğal bir içgüdüdür. İsyancılara ölüm verildikten sonra insanların ve cinlerin ruhları özel bir depoya yerleştirildi. Sonra Tanrı, sınav süresi boyunca cinlerin ve insanların ruhlarını barındıracak uygun bedenleri yarattı. İlk cin bedeni ateşten yapıldı ve Şeytan o bedene atandı (15:27). İlk insan bedeni dünyevi bir maddeden, balçıktan yaratıldı (15:26) ve Tanrı ilk insan ruhunu o bedene atadı. İlahi plan, meleklerin yeryüzünde insanlara hizmet etmesini – onları korumasını, onlar için rüzgârı ve yağmuru sürmesini, rızıkları dağıtmasını vb. – gerektiriyordu. Bu gerçek Kuran’da alegorik olarak ifade edilir: “Rabbin meleklere dedi ki, ‘Âdem’in önünde secdeye kapanın.’”

Şeytan elbette insan ırkına hizmet etmekle hiçbir ilgisinin olmasını reddetti (2:34, 7:11, 17:61, 18:50, 20:116). Âdem’in bedeni yeryüzünde kalırken, gerçek kişi, yani ruh, en dıştaki evrendeki Cennete kabul edildi.

Tanrı Âdem’e yasak ağaçla temsil edilen bazı emirler verdi ve Şeytan, şeytani mesajını Âdem’e iletmesi için Âdem’in arkadaşı olarak atandı. Gerisi tarihtir. Bir insan her doğduğunda, ruhlar deposundan yeni bebeğe bir insan kişisi atanır. Tanrı ruhları Kendi bilgisine göre atar (28:68). Her ruh belirli bir bedene atanmayı ve belirli koşullar altında yaşamayı hak eder. Hangi ruhların iyi, hangi ruhların kötü olduğunu YALNIZCA Tanrı bilir.

Çocuklarımız Tanrı’nın planına göre evlerimize atanır. Şeytan’ın bakış açısını temsil etmek için yeni insana bağımsız bir cin ruhu da atanır. Herhangi bir cinin fiziksel bedeni ebeveyn cinlerden üretilirken, cin ruhu bağımsız bir bireyin ruhudur. Cinler Şeytan’ın soyundandır (7:27, 18:50). Atanan cin doğumdan ölüme kadar insanla birlikte kalır ve Yargı Günü’nde başlıca şahit olarak hizmet eder (50:23).

İnsan ruhu ile cin ruhu arasında, ikisi de tek bir bakış açısına ikna olana kadar kafamızın içinde sürekli bir tartışma olur.  

İlk Günah

Yaygın inancın aksine, “İlk Günah” Âdem’in yasak ağaçtan yerken Tanrı’nın yasasını çiğnemesi değildi. İlk günah, Büyük Tartışma sırasında Tanrı’nın mutlak otoritesini savunmakta başarısız olmamızdı. İnsan kişisi cin arkadaşını o ilk günahı reddetmeye ve Tanrı’nın mutlak otoritesini savunmaya ikna ederse, iki yaratık da Yargı Günü’nde Tanrı’nın ebedi krallığına kavuşarak kurtulur. Ama cin arkadaş insanı Şeytan’ın putperest görüşlerini savunmaya ikna ederse, o zaman iki yaratık da Tanrı’nın krallığından sonsuza dek sürgün edilir.

Kendi bakış açısını yaymak için Şeytan ve temsilcileri, Muhammed, İsa, Meryem ve evliyalar gibi güçsüz yaratıkların putlaştırılmasını savunur. Çok tanrılı eğilimlerimiz yüzünden burada olduğumuz için çoğumuz Şeytan için kolay bir avız.

Şeytan’ın bir “tanrı” olarak yetersizliği, onun hâkimiyetinin her yerinde kaos, hastalık, kaza, sefalet ve savaşın yaygınlığıyla zaten kanıtlanmıştır (36:66). Öte yandan Şeytan’ı reddeden, Tanrı’nın mutlak otoritesini savunan ve İsa ve Muhammed gibi güçsüz ve ölü yaratıkları putlaştırmaktan kaçınan insanlar Tanrı’nın korumasına kavuşur – burada, bu dünyada ve sonsuza dek kusursuz bir hayatın tadını çıkarırlar.

Bu dünyadaki hayatımız çok tanrılı fikirlerimizi açığa çıkarmak için tasarlanmış bir dizi sınav olduğundan, putperestlik bağışlanmayan tek suçtur (4:48, 116). Dünya, ya Tanrı’nın mutlak otoritesini ya da Şeytan’ın putperest görüşlerini savunma kararımızı ortaya koymak üzere ilahi olarak tasarlanmıştır (67:1-2). Gece ve gündüz, Sabah Namazı’nı kılarak ve en sıcak ve en uzun günlerde oruç tutarak Tanrı’nın yasalarını savunmaya istekli olup olmadığımızı sınamak için sürekli değişir.

Yalnızca Tanrı’nın mutlak otoritesinden tamamen emin olanlar kurtulur (26:89).  

Cuma Vaazı şu eserin 7. Ekine dayanır: Kuran’ın Yetkilendirilmiş İngilizce Çevirisi yazan: Reşad Halife (1989)

Şefaat Efsanesi

  Övgü Tanrı’yadır!

Tanrı’dan başka tanrı yoktur.

Tanrı’dan başka herhangi birinin, günahlarımızın bağışlanması ya da dileklerimizin yerine getirilmesi için bizim adımıza şefaat edebileceğine inanmak, Tanrı’ya ortaklar koşmaktır. Bu putperestliktir. Kuran, “Tüm şefaat TANRI’ya aittir” (39:44) ve Yargı Günü’nde “hiçbir şefaatin olmayacağını” (2:254) ilan eder.

Şefaat efsanesi, Şeytan’ın milyonlarca insanı putperestliğe kandırmak için kullandığı en etkili hilelerden biridir. Milyonlarca Hristiyan İsa’nın Tanrı katında kendilerine şefaat edeceğine, milyonlarca Müslüman da Muhammed’in kendileri adına şefaat edeceğine inanır.

Sonuç olarak bu insanlar İsa’yı ve Muhammed’i putlaştırır. Şefaat kavramı tamamen mantıksızdır. Örneğin Muhammed’in şefaatine inananlar, onun Tanrı’dan kendilerini bağışlamasını ve Cennete kabul etmesini isteyeceğini iddia ederler. Muhammed’i Yargı Günü’nde şefaati için adayları seçerken hayal ederler. Şefaate inananlara “Muhammed şefaatini hak edenleri nasıl tanıyacak?” diye sorarsanız, size “Tanrı ona söyleyecek!” derler. Bu kavrama göre bir kişi Muhammed’e gidip şefaatini isteyecek. Muhammed de Tanrı’ya bu kişinin şefaatini hak edip etmediğini soracak. Tanrı Muhammed’e kişinin Cennete gitmeyi hak ettiğini bildirecek. Sonra Muhammed dönüp Tanrı’ya kişinin Cennete gitmeyi hak ettiğini söyleyecek! Küfür apaçıktır; şefaate inananlar Tanrı’yı putları Muhammed’in sekreteri yapar.

Tanrı yücedir. Kuran en doğru kitap olduğundan, Cennetteki herkesin sevdikleri adına şefaat edeceğini kabul eder: “Lütfen Tanrım, annemi Cennete kabul et.” Bu şefaat, kişinin annesi Cennete gitmeyi hak ediyorsa işe yarar (2:255, 20:109, 21:28). Böylece şefaat, bu şekilde gerçekleşecek olsa da, tamamen yararsızdır.

Kuran’dan, Tanrı’nın sevgili kulu İbrahim’in babası adına şefaat edemediğini öğreniyoruz (9:114). Nuh oğlu adına şefaat edemedi (11:46). Muhammed amcası (111:1-3) ya da akrabaları (9:80) adına şefaat edemedi. Bir peygamberin ya da bir evliyanın tamamen yabancı biri adına şefaat edeceğini herhangi birine düşündüren nedir?! 2:48, 123; 6:51, 70, 94; 7:53; 10:3; 19:87; 26:100; 30:13; 32:4; 36:23; 39:44; 40:18; 43:86; 53:26 & 74:48 ayetlerine bakın. Muhammed’in “şefaati” 25:30 ayetindedir; ayet şöyle der: “Elçi dedi ki, “Rabbim!

Halkım bu Kuran’ı terk etti.”  

Cuma Vaazı şu eserin 8. Ekine dayanır: Kuran’ın Yetkilendirilmiş İngilizce Çevirisi yazan: Reşad Halife (1989)

İbrahim: İslam’ın Asıl Elçisi

  Övgü Tanrı’yadır!

Tanrı’dan başka tanrı yoktur.

Yaygın efsanelerden biri, Muhammed’in İslam’ın kurucusu olduğudur.

İslam, yani TEK BAŞINA Tanrı’ya tam teslimiyet, Âdem’in zamanından beri Tanrı’nın tanıdığı tek din olsa da (3:19, 85), Kuran’da “İslam” (Teslimiyet) kelimesini ilk kullanan ve bizi “Müslümanlar”, yani Teslim Olanlar diye adlandıran kişi olarak İbrahim bildirilir (22:78). İbrahim’in Tanrı’ya örnek teslimiyeti, bunun Tanrı’nın emri olduğunu düşündüğünde tek oğlu İsmail’i kurban etmeye meşhur istekliliğiyle ortaya konur. Görüldüğü üzere böyle bir emir aslında Şeytan’dandı.

Tanrı İbrahim’e Oğlunu Kurban Etmesini Asla Emretmedi

Tanrı En Merhametlidir. Kendi yasasını asla çiğnemez (7:28). En Merhametli’nin İbrahim’e oğlunu öldürmesini emrettiğine inanan hiç kimse Tanrı’nın Cennetine giremez. Tanrı hakkında böyle kötü bir düşünce büyük bir küfürdür. Kuran’ın hiçbir yerinde Tanrı’nın İbrahim’e oğlunu öldürmesini emrettiğini görmeyiz. Aksine Tanrı, İbrahim’i ve İsmail’i Şeytan’ın tuzağından kurtarmak için müdahale etti (37:107) ve İbrahim’e şöyle dedi: “Sen rüyaya inandın” (37:105). Şüphesiz bu, Şeytan’ın esinlediği bir rüyaydı. Tanrı’nın geri alınamaz yasası şudur: “TANRI asla günahı savunmaz” (7:28).

Millet-i İbrahim

İslam, Kuran boyunca “Millet-i İbrahim” (İbrahim’in Dini) olarak adlandırılır (2:130, 135; 3:95; 4:125; 6:161; 12:37-38; 16:123; 21:73; 22:78). Dahası Kuran bize Muhammed’in İbrahim’in bir takipçisi olduğunu bildirir (16:123).

İbrahim’in İslam’ın asıl elçisi olduğu gerçeğinden genel olarak habersiz olunduğu için, sözde birçok Müslüman Tanrı’ya meydan okur: “Kuran (Tanrı’nın iddia ettiği gibi) eksiksiz ve tamamen ayrıntılıysa, her İletişim Duası’ndaki (Salat) Rekât (birim) sayısını nerede bulabiliriz?” Kuran’dan, İslam’ın (Teslimiyet) bütün dinî uygulamalarının Kuran’ın vahyinden önce zaten yerleşmiş olduğunu öğreniyoruz (8:35, 9:54, 16:123, 21:73, 22:27, 28:27). 16:123 ayeti, Muhammed doğduğunda İslam’daki bütün dinî uygulamaların bozulmamış olduğunun doğrudan kanıtıdır. Muhammed’e “İbrahim’in dinini takip etmesi” emredildi. Sizden renkli bir televizyon almanızı istersem, renkli televizyonun ne olduğunu bildiğiniz varsayılır. Benzer şekilde Tanrı Muhammed’e İbrahim’in uygulamalarını takip etmesini emrettiğinde (16:123), bu uygulamaların iyi biliniyor olması gerekir.

İbrahim’e verilen İslami uygulamaların ilahi olarak korunduğunun bir başka kanıtı da bu uygulamaların “Evrensel Kabul”üdür. Günlük beş namazın hepsindeki Rekât sayısı konusunda hiçbir anlaşmazlık yoktur. Bu, Salat’ın ilahi olarak korunduğunu kanıtlar. Kuran’ın matematiksel kodu beş namazdaki Rekât sayısını sırasıyla 2, 4, 4, 3 ve 4 olarak doğrular.

24434 sayısı 19’un bir katıdır. Kuran yalnızca tahrif edilmiş uygulamaları ele alır. Örneğin tahrif edilmiş abdest 5:6’da asıl dört adımına kavuşturulur. İletişim Duaları (Salat) sırasındaki ses tonu tahrif edilmişti – birçok Müslüman sessizce namaz kılar. Bu, Kuran’da, 17:110’da düzeltildi.

Ramazan orucu Kuran’da gece cinsel ilişkiye izin verecek şekilde değiştirildi (2:187).  

Cuma Vaazı şu eserin 9. Ekine dayanır: Kuran’ın Yetkilendirilmiş İngilizce Çevirisi yazan: Reşad Halife (1989)

Tanrı’nın Çoğul Kip Kullanması

Övgü Tanrı’yadır! Tanrı’dan başka tanrı yoktur.

Teslis öğretisinin yaygın olduğu İngilizce konuşulan dünyada bazı insanlar, Tanrı’nın Kuran’da çoğul kip kullanmasını merak eder. Kuran’ın hiçbir tavize yer vermeyen ezici mesajı “TANRI BİRDİR” (2:133, 163; 4:171; 5:73; 6:19; 9:31; 12:39; 13:16; 14:48, 52; 16:22, 51; 18:110; 21:108; 22:34; 37:4; 38:65; 39:4; 40:16; 41:6; 112:1).

Her Şeye Gücü Yeten birinci çoğul şahıs biçimini kullandığında, bu her zaman melekler gibi başka varlıkların katılımını gösterir. Örneğin bu Kuran’ın vahyi, melek Cebrail’in ve peygamber Muhammed’in katılımını içeriyordu. Bu yüzden 15:9’da çoğul biçim kullanılır: “Kesinlikle hatırlatıcıyı biz vahyettik ve kesinlikle onu biz koruyacağız.” Buradaki çoğul biçim, basitçe melek Cebrail’in ve peygamber Muhammed’in Kuran’ın iletilmesi sürecine katıldığı gerçeğini yansıtır.

Bir başka örnek, Âdem’e ve İsa’ya hayat nefesinin üflenmesiyle ilgilidir. Âdem’in yaratılışı gökte gerçekleşti ve Tanrı ona hayat nefesini doğrudan üfledi. Böylece tutarlı bir şekilde birinci tekil şahıs biçimi kullanılır: “Ona Ruhumdan üflediğimde” (15:29, 38:72). İsa’nın yaratılışı ise yeryüzünde gerçekleşti ve Cebrail Tanrı’nın “söz”ünü Meryem’e taşıdı. İsa’nın yaratılışından söz edilirken tutarlı bir şekilde çoğul biçim kullanılır (21:91, 66:12).

Tanrı Musa ile meleklerin aracılığı olmadan doğrudan konuştuğunda, Tanrı’nın yalnızca tekil kiple konuştuğunu görürüz: “Ben TANRI’yım; Benim yanımda başka bir tanrı yoktur. Yalnızca Bana tapın ve Beni hatırlamak için İletişim Dualarını (Namazı) yerine getir.” (20:12-14).

Tanrı’ya ibadetten söz edildiğinde her zaman tekil kip kullanılır (51:56).  

Cuma Vaazı şu eserin 10. Ekine dayanır: Kuran’ın Yetkilendirilmiş İngilizce Çevirisi yazan: Reşad Halife (1989)