[search-in-place-form in_current_page="1"]

Kurani: ndryshe nga çdo libër tjetër

 

Lavdi Zotit! Nuk ka zot tjetër përveç Zotit.

Kurani është Testamenti Përfundimtar i Zotit për botën, dhe Ai është zotuar ta mbrojë nga shtrembërimi më i vogël (15:9). Kështu, Kurani është i rrethuar nga forca të padukshme që e ruajnë dhe i shërbejnë (13:39, 41:42, 42:24).

Ndryshe nga çdo libër tjetër, Kurani mësohet nga Zoti (55:1-2); Ai na mëson atë që na duhet në kohën kur na duhet. Prandaj e lexojmë Kuranin qindra herë pa u mërzitur. Mund ta lexojmë një roman, për shembull, vetëm një herë. Por Kurani mund të lexohet një numër të pafund herësh, dhe nxjerrim prej tij informacion të ri e të vlefshëm çdo herë. Nga ana tjetër, lexuesit e pasinqertë – ata që e lexojnë Kuranin për t’i gjetur të meta – largohen nga Kurani (7:146, 17:45, 18:57, 41:44). Në fakt, forcat e padukshme të Zotit i ndihmojnë t’i gjejnë “të metat” që i kërkojnë. Meqë Kurani është i përsosur, “të meta” të tilla shërbejnë vetëm për ta zbuluar budallallëkun e armiqve të Zotit.

Zoti i përdor cilësitë e Tij për ta përshkruar Kuranin; Ai e quan Kuranin “‘Azim = i Madh” (15:87), “Hakim = plot mençuri” (36:2), “Mexhid = i Lavdishëm” (50:1) dhe “Kerim = i Nderuar” (56:77). Çka mund të themi?

Meqë Kurani është mesazhi i Zotit për të gjithë njerëzit, pavarësisht nga gjuha e tyre, Kurani është i arritshëm për besimtarët, pavarësisht nga gjuha e tyre (41:44). Kjo e shpjegon një fenomen të thellë: besimtarët që nuk dinë arabisht e njohin Kuranin më mirë se mosbesimtarët arabishtfolës. Për shkak të forcave të padukshme që i shërbejnë Kuranit, ai është menjëherë dhe këndshëm i arritshëm për besimtarët e sinqertë, dhe krejtësisht i paarritshëm për mosbesimtarët (17:45, 18:57, 56:79).

 

Predikim i së Premtes bazuar në Shtojcën 20 të Përkthimit të Autorizuar Anglisht të Kuranit nga Rashad Khalifa (1989)

Dreqi: engjëll i rënë

 

Lavdi Zotit! Nuk ka zot tjetër përveç Zotit.

Në mbretërinë e Zotit, disa krijesave u jepen domosdoshmërisht fuqitë e nevojshme për t’i kryer detyrat e tyre. Dreqi besoi se fuqitë e tij të dhëna nga Zoti e kualifikonin të funksiononte si “zot” i pavarur. Siç dëshmohet nga përhapja e mjerimit, sëmundjeve, aksidenteve dhe luftës në sundimin e tij, tani e dimë se Dreqi është i paaftë.

Kurani thotë qartë se Dreqi ishte engjëll, në saje të fuqive dhe gradës së jashtëzakonshme që iu dhanë. Prandaj ai thirret si engjëll (2:34, 7:11, 15:29, 17:61, 18:50, 20:116, 38:71) para rënies së tij. Sipas përkufizimit, xhindi është engjëll i rënë (18:50). Rebelimi i Dreqit na mëson se engjëjt u krijuan me mendje të tyre dhe me liri absolute zgjedhjeje (2:34).

 

Predikim i së Premtes bazuar në Shtojcën 21 të Përkthimit të Autorizuar Anglisht të Kuranit nga Rashad Khalifa (1989)

Jezusi

Lavdi Zotit! Nuk ka zot tjetër përveç Zotit.

Kurani na informon se Isai ishte një i dërguar njerëzor i Zotit, misioni i vetëm i të cilit ishte ta dorëzonte mesazhin e Zotit; ai kurrë nuk pati asnjë fuqi, dhe tani është i vdekur (4:171, 5:75, 117). Ata që e konsiderojnë Isain Zot, apo Bir të Zotit, apo pjesë të një trinie janë “paganë” (5:17, 72, 73). Dijetarë të shquar të krishterë kanë arritur në të njëjtat përfundime (THE MYTH OF GOD INCARNATE, John Hick, red., The Westminster Press, Philadelphia, 1977 & THE MYTH MAKER, Hyam Maccoby, Harper & Row 1986). Krishterimi është produkt i Koncileve të Nikesë, i pari prej të cilëve ndodhi 325 vjet pas Isait.

 

Isai i Biblës

Isai shpalli me zë të lartë: “Kushdo që beson në mua nuk beson aq në mua sa në atë që më dërgoi;…. Sepse unë nuk kam folur nga vetja; jo, Ati që më dërgoi më ka urdhëruar çka të them dhe si të flas. Meqë e di se urdhri i tij do të thotë jetë e përjetshme, çfarëdo që them, e them ashtu siç më udhëzoi ai.”

[ Gjoni 12:44-50 ]

“Unë nuk mund të bëj asgjë nga vetja. Gjykoj ashtu siç dëgjoj, dhe gjykimi im është i ndershëm sepse nuk e kërkoj vullnetin tim, por vullnetin e atij që më dërgoi.”

[ Gjoni 5:30 ]

Isai tha: “Doktrina ime nuk është e imja; ajo vjen nga ai që më dërgoi.”

[ Gjoni 7:16 ]

“Burra të Izraelit, më dëgjoni! Isai nga Nazareti ishte një njeri që Zoti jua dërgoi me mrekulli, çudi dhe shenja si kredencialet e tij. Këto Zoti i bëri përmes tij në mesin tuaj, siç e dini mirë.”

[ Veprat 2:22 ]

“…Njeriu që e dëgjon fjalën time dhe ka besim tek ai që më dërgoi ka jetë të përjetshme.”

[ Gjoni 5:24 ]

“Kushdo që më pret mua, nuk më pret mua, por atë që më dërgoi.”

[ Mateu 10:40, Marku 9:37, Luka 9:48, & Gjoni 13:20 ]

“…Unë nuk kam ardhur nga vetja. Më dërgoi Ai që ka të drejtë të dërgojë, dhe atë ju nuk e njihni. Unë e njoh sepse prej tij vij; ai më dërgoi.”

[ Gjoni 7:28-29 ]

Isai e ngriti shikimin drejt qiellit dhe tha: “…Jeta e përjetshme është kjo: të të njohin ty, të vetmin Zot të vërtetë, dhe atë që ti e dërgove, Jezu Krishtin.”

[ Gjoni 17:1-3 ]

Të gjithë ata që udhëhiqen nga Shpirti i Zotit janë bij të Zotit.

[ Romakëve 8:14 ]

Isai shikoi lart dhe tha: “Atë, të falënderoj që më dëgjove. E di që ti gjithmonë më dëgjon, por këtë e thashë për hir të turmës, që ata të besojnë se ti më dërgove.”

[ Gjoni 11:41-42 ]

Ndërsa po nisej për rrugë, një njeri erdhi duke vrapuar, u gjunjëzua para tij dhe e pyeti: “Mësues i mirë, çka duhet të bëj që të marr pjesë në jetën e përjetshme?” Isai u përgjigj: “Pse më quan të mirë? Askush nuk është i mirë përveç vetëm Zotit.”

[ Marku 10:17-18 ]

“Askush nga ata që më thërrasin ‘Zot’ nuk do të hyjë në mbretërinë e Zotit, por vetëm ai që e bën vullnetin e Atit tim në qiell.”

[ Mateu 7:21 ]

“…Shko te vëllezërit e mi dhe u thuaj: Po ngjitem tek Ati im dhe Ati juaj, te Zoti im dhe Zoti juaj.’ ”

[ Gjoni 20:17 ]

“Zoti është Zoti im dhe Zoti juaj; do ta adhuroni vetëm Atë. Kjo është rruga e drejtë.”

[ Kurani 3:51, 19:36, & 43:64 ]

Trinia, doktrina për Zotin e mësuar nga të krishterët, pohon se Zoti është një në thelb por tre në “persona”, Ati, Biri dhe Shpirti i Shenjtë. As fjala Trini, as doktrina e qartë si e tillë, nuk shfaqen në Dhiatën e Re, as Isai dhe ndjekësit e tij nuk kishin ndërmend ta kundërshtonin Shemanë në Dhiatën e Vjetër që është “Dëgjo, o Izrael: Zoti, Zoti ynë është një” (Ligji i Përtërirë 6:4).

[Encyclopedia Britannica, 1975]

 

 

Predikim i së Premtes bazuar në Shtojcën 22 të Përkthimit të Autorizuar Anglisht të Kuranit nga Rashad Khalifa (1989)

Renditja kronologjike e shpalljes

 

Renditja kronologjike e shpalljes:

 

Predikim i së Premtes bazuar në Shtojcën 23 të Përkthimit të Autorizuar Anglisht të Kuranit nga Rashad Khalifa (1989)

Dy strofa të rreme të hequra nga Kurani

Përmbledhje:

Bazuar në Shtojcën 24 të Përkthimit të Autorizuar Anglisht të Kuranit nga Rashad Khalifa, ky predikim shpjegon si u shtuan dy strofa të rreme në fund të Sures 9 pas vdekjes së Profetit, dhe paraqet dëshminë matematikore, të bazuar në numrin 19, e cila tregon se Sureja 9 ka 127 strofa.

Ngacmimi i fjalës së Zotit

Kurani është Testamenti Përfundimtar i Zotit. Prandaj premtimi hyjnor për ta mbajtur të ruajtur në mënyrë të përsosur. Për të na siguruar edhe për autorësinë hyjnore edhe për ruajtjen e përsosur të Kuranit, Autori i Gjithëfuqishëm e ka bërë Kuranin të përbërë matematikisht. Siç dëshmohet nga dëshmia fizike në Shtojcën 1, një përbërje e tillë matematikore është shumë përtej aftësive njerëzore. Shkelja më e vogël e Testamentit Përfundimtar të Zotit është e paracaktuar të dallohet në mospërputhje të dukshme. Një devijim prej vetëm 1 – një sure, një strofë, një fjalë, madje një shkronjë – ekspozohet menjëherë.

Nëntëmbëdhjetë vjet pas vdekjes së Profetit Muhamed, gjatë sundimit të Halifit Uthman, u caktua një komision shkruesish për të bërë disa kopje të Kuranit që do të dërgoheshin në tokat e reja myslimane. Kopjet do të bëheshin nga Kurani origjinal që ishte shkruar me dorën e Muhamedit (Shtojca 28).

Ky komision mbikëqyrej nga ‘Uthman Ibn ‘Affan, ‘Ali Ibn Ebi Talib, Zejd Ibn Thabit, Ubejj Ibn Ka‘b, ‘Abdullah Ibn Ez-Zubejr, Se‘id Ibn El-‘As dhe ‘Abdurrahman Ibn El-Harith Ibn Hisham. Profeti, sigurisht, e kishte shkruar Kuranin në renditjen e tij kronologjike të shpalljes (Shtojca 23), së bashku me udhëzimet e nevojshme për ta vendosur secilën pjesë në pozicionin e saj të duhur. Sureja e fundit e shpallur në Medinë ishte Sureja 9. Vetëm Sureja 110, një sure shumë e shkurtër, u shpall pas Sures 9, në Mina.

Komisioni i shkruesve më në fund erdhi te Sureja 9 dhe e vendosi në vendin e saj të duhur. Njëri nga shkruesit sugjeroi të shtoheshin disa strofa për ta nderuar Profetin. Shumica e shkruesve u pajtuan. ‘Aliu u tërbua. Ai këmbënguli me forcë se fjala e Zotit, e shkruar me dorën e profetit të Tij të fundit, nuk duhet të ndryshohej kurrë.

Një sistem matematikor mbinjerëzor e përshkon Kuranin dhe shërben për ta ruajtur dhe vërtetuar çdo element në të.

Nëntëmbëdhjetë vjet pas vdekjes së Profetit, disa shkrues futën dy strofa të rreme në fund të Sures 9, sures së fundit të shpallur në Medinë. Dëshmia e paraqitur në këtë Shtojcë i heq në mënyrë të pakundërshtueshme këto futje njerëzore, e rikthen Kuranin në pastërtinë e tij të pacenuar, dhe e ilustron një funksion kryesor të kodit matematikor të Kuranit, përkatësisht, ta mbrojë Kuranin nga ngacmimi më i vogël. Kështu, kodi i refuzon VETËM futjet e rreme 9:128-129.

Me siguri, Ne e kemi shpallur këtë shkrim, dhe me siguri, Ne do ta ruajmë. [15:9]

Protesta e ‘Aliut dokumentohet në shumë referenca, por këtu e citoj dhe e riprodhoj referencën klasike EL ITKAN FI ‘ULUMIL KURAN nga Xhelaluddin Es-Sujuti, Shtypshkronja El-Ez’herijje, Kajro, Egjipt, 1318 H, Faqja 59.

Përkthimi: ‘Aliu u pyet: “Pse po rri në shtëpi?” Ai tha: “Diçka i është shtuar Kuranit, dhe jam zotuar të mos i vesh kurrë rrobat e rrugës, përveçse për lutje, derisa të rikthehet Kurani.”

Përmasat e tmerrshme të këtij krimi mund të kuptohen sapo t’i shikojmë pasojat:

  1. ‘Uthmani u vra, dhe ‘Aliu u vendos si Halifi i katërt.
  2. Shpërtheu një luftë 50-vjeçare mes Halifit të ri dhe mbështetësve të tij në njërën anë, dhe shtrembëruesve muhamedanë të Kuranit në anën tjetër.
  3. ‘Aliu u bë martir, dhe përfundimisht familja e tij, familja e profetit Muhamed, përveç disa grave dhe fëmijëve, u vranë.
  4. Fatkeqësia kulmoi në Betejën famëkeqe të Qerbelasë, ku djali i ‘Aliut, Husejni, dhe familja e tij u masakruan.
  5. Myslimanët u privuan nga Kurani i pastër, i pandryshuar, për 1400 vjet.

Shtrembëruesit e Kuranit më në fund e fituan luftën, dhe historia “zyrtare” që na erdhi e përfaqësonte pikëpamjen e fitimtarëve. Kjo fitore e dukshme për armiqtë e Zotit ishte, sigurisht, në përputhje me vullnetin e Zotit. Vetëm dy dekada pas vdekjes së Profetit, idhujtarët që u mundën nga Profeti në pushtimin e Mekës (632 pas Krishtit) u kthyen në idhujtari. Ironikisht, këtë herë idhulli i tyre ishte vetë Profeti. Idhujtarë të tillë qartazi nuk e meritonin ta zotëronin Kuranin e pastër. Prandaj martirizimi i bekuar i besimtarëve të vërtetë që u përpoqën ta rikthenin Kuranin, dhe fitorja e dukshme për shtrembëruesit e fjalës së Zotit.

Sundimtari i parë në kohë paqeje pas kësaj lufte të gjatë dhe katastrofike ishte Mervan Ibn El-Hakem (vdiq 65 H/684 pas Krishtit). Njëra nga detyrat e para që ai kreu ishte ta shkatërronte Kuranin origjinal, atë që ishte shkruar me aq përpikëri me vetë dorën e Profetit, “nga frika se mund të bëhej shkak për mosmarrëveshje TË REJA” [shihni ‘ULUMUL-KURAN, nga Ahmad von Denffer, Islamic Foundation, Leicester, Mbretëria e Bashkuar, 1983, Faqja 56]. Pyetja që një person inteligjent duhet ta bëjë është: “Nëse Kurani origjinal ishte identik me Kuranin në qarkullim në atë kohë, pse duhej ta shkatërronte Mervan Ibn El-Hakemi?!”

Duke i shqyrtuar referencat më të vjetra islame, e kuptojmë se futjet e rreme, 9:128-129, ishin gjithmonë të dyshimta. Për shembull, lexojmë në Hadithin e famshëm të Buhariut, dhe në Itkanin e famshëm të Sujutiut, se çdo strofë e vetme në Kuran u verifikua nga një shumësi dëshmitarësh “përveç Strofave 128 dhe 129 të Sures 9; ato u gjetën vetëm te Huzejme Ibn Thabit El-Ensari.” Kur disa njerëz e vunë në pikëpyetje këtë përjashtim të papërshtatshëm, dikush doli me një Hadith që thoshte se “dëshmia e Huzejmes është e barabartë me dëshminë e dy burrave!!!”

Çuditërisht, futjet e rreme 9:128-129 etiketohen në botimet tradicionale të Kuranit si “mekase”.

Figura e titullit të Sures 9 nga një Kuran standard, që tregon se kjo sure është medinase, “përveç dy strofave të fundit; ato janë mekase”!!!

Si mund të gjendeshin këto strofa “mekase” te Huzejmeja, një mysliman i vonë “medinas”?! Si mund të përmbante një sure medinase strofa mekase, kur konventa universale ka qenë t’i etiketojë si “medinase” të gjitha shpalljet pas Hixhretit të Profetit nga Meka??!! Pavarësisht këtyre mospërputhjeve, plus shumë kontradiktave të tjera të dukshme të lidhura me Strofat 9:128-129, askush nuk guxoi ta vinte në pikëpyetje autenticitetin e tyre. Zbulimi i kodit matematikor të Kuranit në vitin 1974, megjithatë, e hapi një epokë të re ku autenticiteti i çdo elementi në Kuran është i dëshmuar (Shtojca 1).

Siç rezulton, futja e dy Strofave të rreme 9:128-129 rezultoi në:

  1. demonstrimin e funksionit kryesor të sistemit matematikor të Kuranit, dhe
  2. prodhimin e një mrekullie të mahnitshme më vete, dhe
  3. dallimin e besimtarëve të vërtetë nga hipokritët (ata i mbështetin traditat).

Përkthimi i dy strofave të rreme:

“Një i dërguar ju ka ardhur nga mesi juaj, i cili nuk dëshiron që t’ju godasë asnjë vështirësi, dhe kujdeset për ju, dhe është i dhembshur ndaj besimtarëve, i mëshirshëm. Nëse ata kthehen mbrapa, atëherë thuaj: ‘Më mjafton Zoti, nuk ka zot përveç Tij. Unë i besoj Atij. Ai është Zoti me fronin e madh.’”


DËSHMIA FIZIKE

[1] Shkelja e parë e kodit të Kuranit nga Strofat 9:128-129 u shfaq kur numri i fjalës “Zot” (Allah) në Kuran u gjet të ishte 2699, i cili nuk është shumëfish i 19-ës, përveç nëse e heqim njërën. Numri i fjalës “Zot” tregohet në fund të çdo faqeje në këtë përkthim. Shuma e treguar në fund të Kuranit është 2698, 19×142, sepse futjet e rreme 9:128-129 janë hequr.

[2] Shuma e të gjithë numrave të strofave ku ndodh fjala “Zot” është 118123, apo 19×6217. Kjo shumë merret duke i mbledhur numrat e strofave kudo që gjendet fjala “Zot”. Nëse përfshihet Strofa e rreme 9:129, ky fenomen zhduket.

[3] Siç tregohet në fund të Sures 9 në këtë përkthim, ndodhja e përgjithshme e fjalës “Zot” deri në fund të Sures 9 është 1273, 19×67. Nëse do të përfshiheshin futjet e rreme 9:128-129, shuma do të bëhej 1274, jo shumëfish i 19-ës.

[4] Ndodhja e fjalës “Zot” nga iniciali i parë kuranor (“A.L.M.” e 2:1) deri te iniciali i fundit (“N.” e 68:1) arrin 2641, apo 19×139. Meqë është më e lehtë t’i rendisësh suret jashtë pjesës me iniciale të Kuranit, Tabela 1 i tregon 57 ndodhjet e fjalës “Zot” në atë pjesë. Duke i zbritur 57 nga ndodhja e përgjithshme e fjalës “Zot” marrim 2698-57 = 2641 = 19×139, nga iniciali i parë deri te iniciali i fundit. Nëse do të përfshiheshin futjet njerëzore 9:128 dhe 129, numri i fjalës “Zot” në pjesën me iniciale do të bëhej 2642, jo shumëfish i 19-ës.

[5] Sureja 9 është sure pa iniciale, dhe nëse i shikojmë 85 suret pa iniciale, gjejmë se fjala “Zot” ndodh në 57 prej këtyre sureve, 19×3. Numri i përgjithshëm i strofave në suret ku gjendet fjala “Zot” është 1045, 19×55. Nëse do të përfshiheshin 9:128-129, strofat që e përmbajnë fjalën “Zot” do të rriteshin për 1.

[6] Fjala “Zot” nga Besmeleja që mungon (Sureja 9) deri te Besmeleja shtesë (Sureja 27) ndodh në 513 strofa, 19×27, brenda 19 sureve (Tabela 2). Nëse do të përfshiheshin Strofat e rreme 9:128-129, numri i strofave që e përmbajnë fjalën “Zot” do të bëhej 514, dhe ky fenomen do të zhdukej.

[7] Fjala “Ilah”, që do të thotë “zot”, ndodh në Strofat 9:129. Ndodhja e përgjithshme e kësaj fjale në Kuran është 95, 19×5. Përfshirja e 9:128-129 e bën këtë fjalë të rritet për 1, në 96.

[8] INDEKSI I FJALËVE TË KURANIT i rendit 116 fjalë “Resul” (I dërguar). Njëra nga këto fjalë është në 9:128. Duke e hequr këtë strofë të rreme, mbeten 115 fjalë “Resul”. Një fjalë tjetër “Resul” që duhet të përjashtohet nga numërimi është në 12:50, meqë i referohet “të dërguarit të Faraonit”, jo të dërguarit të Zotit. Kështu, ndodhja e përgjithshme e “Resulit” të Zotit është 114, 19×6.

[9] Një fjalë tjetër e rëndësishme që ndodh në Strofat e rreme 9:128-129 është fjala “Rahim” (i Mëshirshëm). Kjo fjalë përdoret në Kuran ekskluzivisht si emër i Zotit, dhe numri i saj i përgjithshëm është 114, 19×6, pasi të hiqet fjala “Rahim” e 9:128, e cila i referohet profetit. Sipas 7:188, 10:49 dhe 72:21, Profeti nuk kishte asnjë fuqi mëshire.

[10] INDEKSI rendit 22 ndodhje të fjalës “‘Arsh” (Fron). Pasi të hiqet futja e rreme 9:129, dhe “‘Arshi” i Jusufit që ndodh në 12:100, dhe “‘Arshi” i Mbretëreshës së Sabasë (27:23), përfundojmë me 19 fjalë “‘Arsh”. Kjo dëshmon se fjala “‘Arsh” e 9:129 nuk i përket Kuranit.

[11] Urdhri kuranor “Kul” (Thuaj) ndodh në Kuran 332 herë. Gjithashtu, fjala “Kalu” (Ata thanë) ndodh të njëjtin numër herësh, 332. Meqë Strofa e rreme 9:129 e përmban fjalën “Kul” (Thuaj), përfshirja e saj do ta kishte shkatërruar këtë fenomen tipik kuranor.

[12] Kurani përmban 6234 strofa të numëruara dhe 112 strofa të panumëruara (Besmele). Kështu, numri i përgjithshëm i strofave në Kuran është 6346, 19×334. Strofat e rreme 9:128-129 e shkelin këtë kriter të rëndësishëm të kodit të Kuranit.

[13] Përveç shkeljes së numrave të fjalëve siç renditen më lart, 9:128-129 e shkelin strukturën matematikore të Kuranit. Kur e mbledhim numrin e strofave në secilën sure, plus shumën e numrave të strofave (1 + 2 + 3 + … + n, ku n = numri i strofave), plus numrin e secilës sure, shuma kumulative për tërë Kuranin del 346199, apo 19x19x959. Ky fenomen e konfirmon autenticitetin e çdo strofe në Kuran, duke i përjashtuar 9:128-129. Tabela 3 është një ilustrim i shkurtuar i llogaritjeve të Pikës 13. Ky fenomen është i pamundur nëse përfshihen Strofat e rreme 9:128-129.

[14] Kur i bëjmë të njëjtat llogaritje si në Pikën 13 më lart, por vetëm për 85 suret pa iniciale, të cilat e përfshijnë Suren 9, shuma kumulative është gjithashtu shumëfish i 19-ës. Shuma kumulative për të gjitha suret pa iniciale është 156066, apo 19×8214. Ky rezultat varet nga fakti që Sureja 9 përbëhet nga 127 strofa, jo 129. Të dhënat tregohen në Tabelën 4. Strofat e rreme do ta kishin shkatërruar këtë kriter.

[15] Duke i mbledhur numrat e sureve të të gjitha sureve pa iniciale (85 sure), plus numrin e strofave të tyre, nga fillimi i Kuranit deri në fund të Sures 9 marrim 703, 19×37. Të dhënat e detajuara tregohen në Tabelën 5. Ky fenomen varet nga fakti që Sureja 9 përbëhet nga 127 strofa.

[16] Duke i mbledhur numrin e sures së sureve pa iniciale, plus numrin e strofave, plus shumën e numrave të strofave nga Besmeleja që mungon (9:1) deri në fund të Kuranit, shuma e përgjithshme del 116090, apo 19×6110. Këto të dhëna janë në Tabelën 6. Nëse përfshihen Strofat 9:128-129, numri i strofave për Suren 9 bëhet 129, dhe shuma e përgjithshme bëhet 116349, jo shumëfish i 19-ës.

[17] Kur llogaritjet e njëjta të Pikës 16 bëhen për të gjitha strofat nga Besmeleja që mungon e Sures 9 deri te Besmeleja shtesë e Sures 27, shuma e përgjithshme del 119966, apo 19×6314. Ky fenomen do të shkatërrohej, dhe shuma nuk do të pjesëtohej më me 19, nëse numri i strofave në Suren 9 do të ishte 129. Meqë ky fenomen lidhet edhe me mungesën e Besmeles nga Sureja 9, ai shpjegohet dhe të dhënat e detajuara jepen në formë tabele në Shtojcën 29.

[18] Kur llogaritjet e njëjta të Pikave 16 dhe 17 bëhen nga Besmeleja që mungon (9:1) deri te strofa ku përmendet numri 19 (74:30), gjejmë se shuma e përgjithshme del 207670, apo 19×10930 (Tabela 7). Sureja 9 duhet të përbëhet nga 127 strofa.

[19] Sureja 9 përbëhet nga 127 strofa. Shifrat e 127 mblidhen në 1 + 2 + 7 = 10. Duke i shikuar të gjitha strofat, shifrat e të cilave mblidhen në 10, nga Besmeleja që mungon e Sures 9 deri te Besmeleja shtesë e Sures 27, shuma e përgjithshme është 2470 (19×130). Sikur Sureja 9 të përbëhej nga 129 strofa, shuma e përgjithshme do të ishte 2472, jo shumëfish i 19-ës, dhe ky fenomen do të zhdukej. Të dhënat janë në Tabelën 8.

[20] Falsifikuesit donin të besonim se Sureja 9 përbëhet nga 129 strofa. Numri 129 përfundon me shifrën “9”. Le ta shikojmë suren e parë dhe suren e fundit, numri i strofave të së cilës përfundon me shifrën “9”. Këto janë Sureja 10 dhe Sureja 104. Duke i mbledhur numrin e sures, plus numrin e strofave, plus shumën e numrave të strofave, nga Sureja 10 deri te Sureja 104, marrim një shumë të përgjithshme që është e barabartë me 23655, apo 19×1245. Detajet tregohen në Tabelën 9. Përfshirja e Sures 9 me numrin e gabuar të strofave, 129, do ta kishte ndryshuar edhe shumën e numrave të strofave edhe shumën kumulative – shuma e numrave të strofave do të bëhej 627 + 129 = 756, dhe shuma kumulative nuk do të ishte 23655 – dhe kodi i Kuranit do të ishte shkelur (Tabela 9).

[21] Futja e rreme përbëhej nga Strofat 128 dhe 129 në fund të Sures 9. Këta numra përmbajnë dy 1-sha, dy 2-sha, një 8 dhe një 9. Numërimi i të gjitha 1-shave në të gjithë numrat e strofave në Kuran jep një shumë prej 2546 (19×134), me kusht që të përdoret numri i saktë i strofave në Suren 9, 127. Nëse përfshihen 128 dhe 129, shuma e përgjithshme bëhet 2548, jo shumëfish i 19-ës.

[22] Duke i shikuar të gjithë numrat e strofave në 85 suret pa iniciale dhe duke i numëruar të gjitha 1-shat, numri i përgjithshëm i shifrës “1” është 1406, apo 19×74. Sikur Sureja 9 të përbëhej nga 129 strofa, do të shihnim dy 1-sha shtesë, dhe kodi do të shkelej.

[23] Numërimi i të gjitha 2-shave, 8-ave dhe 9-ave në të gjithë numrat e strofave të tërë Kuranit jep një shumë prej 3382, apo 19×178. Shuma e përgjithshme e të gjitha 1-shave, 2-shave, 8-ave dhe 9-ave është 2546 + 3382 = 5928, 19×312. Meqë 128 dhe 129 përmbajnë 6 shifra, përfshirja e këtyre futjeve njerëzore e bën numrin e përgjithshëm 5928 + 6 = 5934, jo shumëfish i 19-ës.

[24] Numri i përgjithshëm i të gjitha shifrave (1 deri në 9) në të gjithë numrat e strofave të 85 sureve pa iniciale, duke e përfshirë Suren 9 me 127 strofa, është 27075, apo 19x19x75.

[25] Mbledhja e shifrave të sureve dhe strofave të Kuranit prodhon një shumëfish të 19-ës, me kusht që të merret numri i saktë i strofave për Suren 9, 127. Shuma për të gjitha shumat e shifrave të numrave të sureve është 975, dhe për të gjitha shumat e shifrave të numrit të strofave është 906. Shuma e përgjithshme është 975 + 906 = 1881 = 19×99. Kjo nuk do të vlente nëse Sureja 9 do të përbëhej nga 129 strofa.

[26] Shumëzimi (në vend të mbledhjes) i shumës së shifrave të numrit të secilës sure me shumën e shifrave të numrit të strofave të saj, dhe mbledhja për të gjitha suret, jep 7771, apo 19×409.

[27] Sureja 9 është sure me numër tek. Duke i bërë llogaritjet e Pikës 26 vetëm për suret me numër tek: shuma për suret është 513 (19×27), shuma për strofat është 437 (19×23), dhe shuma e përgjithshme është 950 (19×50).

[28] Duke i marrë të gjitha suret me 127 strofa ose më pak (105 sure të tilla), shuma e numrave të sureve plus shuma e numrave të strofave të tyre është 10963, apo 19×577. Sureja 9 është e vetmja sure me saktësisht 127 strofa në këtë listë. Sikur Sureja 9 të kishte 129 strofa, ajo do të përjashtohej, shuma do të ishte 10827, dhe fenomeni do të shkelej.

[29] Duke i shikuar të gjitha suret me numër tek, numri i strofave të të cilave është gjithashtu tek (27 sure të tilla, duke përfshirë Suren 9 me 127 strofa), shuma e numrave të sureve plus shuma e numrave të strofave është 2774, 19×146. Përdorimi i numrit të gabuar 129 për Suren 9 e shkatërron këtë.

[30] Numri i saktë i strofave në Suren 9, 127, është numër i thjeshtë. Duke i shikuar të gjitha suret, numri i strofave të të cilave është numër i thjeshtë, shifrat e numrave të sureve mblidhen në 137, shifrat e numrit të strofave mblidhen në 129, dhe shuma e përgjithshme është 266 = 19×14.

[31] Duke i shikuar suret, numri i strofave të të cilave pjesëtohet me 3 dhe përbëhet nga 3 shifra, shuma e numrave të sureve është 71 dhe numri i përgjithshëm i strofave është 765, duke dhënë një shumë të përgjithshme prej 836, apo 19×44. Sikur Sureja 9 të kishte 129 strofa, do të ishte përfshirë, duke e shkatërruar këtë fenomen.

[32] Sikur Sureja 9 të kishte 129 strofa, dhe t’i shikonim të gjitha suret me 129 strofa ose më shumë (8 sure të tilla me gjithsej 1577 strofa, 19×83), shtimi i 129 strofave të Sures 9 do ta bënte shumën 1706, jo shumëfish i 19-ës.

[33] Numrat 127, 128 dhe 129 i ndajnë shifrat “1” dhe “2”. Suret, numri i strofave të të cilave i përmban të dyja shifrat 1 dhe 2, mblidhen (numrat e sureve + numri i strofave) në 1159, 19×61. Përfshirja e Sures 9 si 129 strofa do ta bënte shumën 1161, jo shumëfish i 19-ës.

[34] Sureja 9 është sure me një shifër, numri i strofave të së cilës i përmban “1” dhe “2”. E vetmja sure tjetër e tillë është Sureja 5 (120 strofa). Së bashku: 120 + 127 = 247 = 19×13. Me 129 strofa kjo do të ishte 249, jo shumëfish i 19-ës.

[35] Suret, numri i strofave të të cilave fillon me shifrën “1” (30 sure të tilla), kanë një shumë të numrave të strofave (1+2+…+n) prej 126122, apo 19×6638. Me Suren 9 me 129 strofa, shuma do të ishte 126379, jo shumëfish i 19-ës.

[36] Shifrat e Sures 9 (9+1+2+7) mblidhen në 19. Suret ku shifrat e numrit të sures plus numrit të strofave mblidhen në 19 (10 sure të tilla) japin gjithsej 1216, apo 19×64.

[37] (Zbuluar nga Gatut Adisoma i Xhamisë së Tucsonit.) Suret ku shifrat e sures mblidhen në 9 dhe shifrat e numrit të strofave mblidhen në 10 janë Suret 9, 45, 54 dhe 72 (127, 37, 55, 28 strofa). Gjithsej strofa: 247, 19×13.

[38] Sikur Sureja 9 të kishte 129 strofa, e vetmja sure tjetër, shifrat e sures së të cilës mblidhen në 9 dhe shifrat e strofave mblidhen në 12, do të ishte Sureja 27, duke dhënë 129+93=222, jo shumëfish i 19-ës.

[39] Suret, numri i strofave të të cilave përfundon me “9” (13 sure të tilla, pa Suren 9), kanë gjithsej 627 strofa, 19×33, dhe sure+strofa+shuma-e-numrave-të-strofave japin gjithsej 23655, 19×1245.

[40] Suret me numër tek, numri i strofave të të cilave përfundon me “9”: shuma e numrit të sures plus numrit të strofave është 646, apo 19×34. Përfshirja e Sures 9 me 129 do ta bënte 784, jo shumëfish i 19-ës.

[41] Suret, numri i strofave të të cilave përfundon me “7” (7 sure të tilla duke përfshirë Suren 9 me 127), kanë një shumë të përgjithshme (numri i sures + numri i strofave) prej 798, 19×42.

[42] Numërimi i ndodhjeve të shifrës “7” mes dy numrave të fundit të strofave të çdo sureje në Kuran jep 38, 19×2. Sikur strofa e fundit e Sures 9 të ishte 129 në vend të 127, numri do të ishte 37, jo shumëfish i 19-ës.

[43] Duke supozuar se Sureja 9 ka 129 strofa, dhe duke i shikuar të gjitha suret që përmbajnë një strofë me numrin 129 (9 sure të tilla), numrat e sureve japin gjithsej 114 (19×6) dhe shuma e numrave të strofës 129 mund të arrijë shumëfish të 19-ës vetëm nëse zbriten 2 – duke e treguar Suren 9 si suren me 2 strofa shtesë. 114 + 1161 − 2 = 1273 = 19×67.

[44] Duke i shikuar suret që përmbajnë një strofë me numrin 128 (e njëjta listë plus Sureja 16, e cila vërtet ka 128 strofa), shuma është 1410, jo shumëfish i 19-ës – përveç nëse hiqet Sureja 9, duke dhënë 1273, 19×67, që përputhet me Pikën 43. Kjo e veçon Suren 9 si atë që i përmban strofat e rreme.

[45] Duke i marrë 85 suret pa iniciale dhe duke i mbledhur dy numrat e fundit të strofave të tyre jep 6897, 19×363, duke i konfirmuar dy strofat e fundit të Sures 9 si 126 dhe 127.

[46] Mbledhja e shifrave të dy numrave të fundit të strofave të çdo sureje në Kuran jep 1824, 19×96, duke konfirmuar se dy strofat e fundit të Sures 9 janë 126 dhe 127, jo 128 dhe 129.

[47] Suret, numri i strofave të të cilave ka 3 shifra (18 sure të tilla, duke përfshirë 127 të Sures 9): mbledhja e shifrës së fundit të secilit numër strofash jep 76, 19×4. Sikur Sureja 9 të kishte 129 strofa, shifra e saj e fundit do të ishte 9 në vend të 7, duke e bërë shumën 78, jo shumëfish i 19-ës.

[48] Mes tyre, suret me numër tek strofash me 3 shifra (8 sure duke përfshirë Suren 9): shuma e shifrave të fundit është 38, 19×2. Me 129 strofa, shifra e fundit e Sures 9 do të ishte 9, duke e bërë shumën 40, jo shumëfish i 19-ës.

[49] Mes sureve me numër tek me numër tek strofash me 3 shifra, ekzistojnë vetëm tri: Suret 9, 11 dhe 17 (127, 123, 111 strofa).

[50] Mbledhja e shifrave individuale të numrit të strofave të këtyre tri sureve: 1+2+7+1+2+3+1+1+1 = 19. Me 129 për Suren 9, kjo do të ishte 1+2+9+1+2+3+1+1+1 = 21, duke e prishur modelin.

[51] Mbledhja e shifrave individuale të tre numrave të sureve (9, 11, 17): 9+1+1+1+7 = 19.

[52] Sikur Sureja 9 të kishte 129 strofa (të pjesëtueshme me 3), dhe të kërkonim sure me numër tek, numër tek strofash me 3 shifra të pjesëtueshëm me 3, vetëm Suret 11 dhe 17 kualifikohen. Shuma e shifrave të tyre është 1+1+1+2+3+1+7+1+1+1 = 19 – e vërtetë vetëm nëse Sureja 9 ka 127 strofa.

[53] Sureja 9 (me numër tek, numër tek strofash që përfundon me 7, numër i thjeshtë strofash, numër sureje i pjesëtueshëm me 3 & 9) i ndan këto tipare vetëm me Suren 45 (37 strofa). Shumat e shifrave: 9+1+2+7=19 dhe 4+5+3+7=19; shuma e kombinuar 38.

[54] Sikur Sureja 9 të kishte 129 strofa, të vetmet sure, numri i të cilave fillon me “9” dhe numri i strofave përfundon me “9”, do të ishin Sureja 9 dhe Sureja 96, me një shumë të përgjithshme prej 8828, jo shumëfish i 19-ës. Korrigjimi i Sures 9 në 127 strofa jep 8569, 19×451.

[55] Sikur Sureja 9 të kishte 129 strofa, shuma e shifrave të saj do të ishte 21. Suret me shumë shifrash të numrit të strofave 21 (7 sure të tilla) do të jepnin gjithsej 34744, jo shumëfish i 19-ës. Duke i përdorur 127 strofat e sakta, shuma bëhet 34485, apo 19×1815.

[56] Sikur Sureja 9 të kishte 129 strofa (tek, e pjesëtueshme me 3, numër strofash i pjesëtueshëm me 3, që përfundon me 9), vetëm Sureja 15 i ndan këto tipare. E kombinuar (9+129+15+99=252) nuk është shumëfish i 19-ës. Përdorimi i të dhënave të sakta (vetëm Sureja 15, 15+99=114=19×6) e rikthen modelin.

[57] Deklarata e fundit në 9:127 i përshkruan mosbesimtarët si “LA JEFKAHUN” (ata nuk kuptojnë), që përfundon me shkronjën “N” (Nun). Versioni i falsifikuesve do të përfundonte me “M” (Mim), nga “ADHIM”. Shqyrtimi i shkronjave të para dhe të fundit të çdo sureje nga fillimi deri te Sureja 9 sipas vlerës gematrike e konfirmon se shkronja e fundit e vërtetë duhet të jetë “N”.

[58] (Zbuluar nga Ihsan Ramadan i Xhamisë së Tucsonit.) 43 sure përfundojnë me shkronjën “N”, njësoj si Sureja 9. Mbledhja e numrave të sureve plus numrit të sureve të tilla jep 1919 (shumëfish i 19-ës), duke konfirmuar se Sureja 9 përfundon me “N”, jo me “M”.

[59] Fraza “LA ILAHE IL-LA HU” (Nuk ka zot përveç Tij) ndodh në futjen e rreme 9:129. Duke e përjashtuar 9:129, kjo frazë ndodh 29 herë në 19 sure. Mbledhja e numrave të sureve, numrave të strofave ku ndodh dhe numrit të ndodhjeve të saj jep 2128, apo 19×112.

[60] Nga ndodhja e parë e frazës (2:163) deri te e fundit (73:9), shuma e numrave të sureve, numrit të strofave dhe shumës së numrave të strofave është 316502, apo 19×16658.

[61] Fraza ndodh 7 herë mes Besmeles që mungon të Sures 9 dhe Besmeles shtesë të Sures 27. Shuma e këtyre 7 numrave të strofave është 323, apo 19×17. Nëse do të përfshihej 9:129, shuma do të ishte 452, jo shumëfish i 19-ës.

Mrekullia kuranore përfundimtare

[62] (Zbuluar nga Abdullah Arik.) Shkrimi i numrit të strofave në çdo sure i ndjekur nga numrat e çdo strofe në atë sure, me radhë, nga fillimi deri në fund të Kuranit, prodhon një numër me 12692 shifra (19×668), i cili vetë është gjithashtu shumëfish i 19-ës. Përdorimi i 129 në vend të 127 për Suren 9 do t’i prishte të dyja vetitë.

[63] Shkrimi i numrit të sures 9, i ndjekur nga numri i saj i saktë i strofave 127, i ndjekur nga numrat e strofave 1 deri në 127, prodhon një numër që është shumëfish i 19-ës.

[64] Zbatimi i së njëjtës metodë, por duke e përdorur vetëm shifrën e fundit të çdo strofe me numër tek në çdo sure, prodhon një numër me 3371 shifra që pjesëtohet me 19. Kjo varet nga paraqitja e saktë e Sures 9.

[65] Zbatimi i së njëjtës metodë vetëm për 85 suret pa iniciale (strofat e secilës sure të shkruara me radhë, pa prefiksin e numrit të strofave) prodhon një numër me 6635 shifra që pjesëtohet me 19. Kjo varet nga fakti që Sureja 9 ka 127 strofa, jo 129.


I Dërguari i Zotit i Besëlidhjes i paracaktuar ta pastrojë Kuranin

[66] Është e koduar matematikisht se “Personi i paracaktuar ta dëshmojë se Sureja 9 përbëhet nga 127 strofa është Rashad Khalifa, i Dërguari i Zotit i Besëlidhjes” (shihni Shtojcën 2). Vlera gematrike e “Rashad” (siç shkruhet në Kuran, 40:29, 38) është 505 (R=200, Sh=300, A=1, D=4). Vlera gematrike e “Khalifa” (siç shkruhet në 38:26) është 725 (Kh=600, L=30, I=10, F=80, H=5). Shkrimi i 505, pastaj 725, pastaj 9, pastaj 127 prodhon 5057259127, një shumëfish i 19-ës (19 x 266171533).

[67] Numri i strofave nga 3:81, ku profetizohet i Dërguari i Zotit i Besëlidhjes, deri te 9:127, është 988 (19×52).

[68] Shuma e numrave të strofave nga 3:81 deri te 9:127 është gjithashtu shumëfish i 19-ës.

[69] Në Strofën 3:78, vetëm 3 strofa para shpalljes së të Dërguarit të Zotit të Besëlidhjes, ndodh fjala “Zot” me numrin 361 (19×19). Kjo strofë na informon se disa falsifikues do të “shtojnë gënjeshtra në Kuran, pastaj do të pretendojnë se është pjesë e Kuranit; ata i atribuojnë gënjeshtra Zotit, me vetëdije.”

[70] Fjala “Zot” ndodh 912 herë (19×48) nga Strofa 3:78, e cila i ekspozon falsifikuesit, deri te 9:127.

[71] Numri i shkronjave plus numri i fjalëve në 3:78 dhe në strofat e rreme 9:128-129 japin të njëjtën shumë, 143. Strofa 3:78 përbëhet nga 27 fjalë dhe 116 shkronja; 9:128-129 përbëhen nga 115 shkronja dhe 28 fjalë.

Çka mund të themi?

Dëshmia dërrmuese fizike e dhënë nga i Gjithëfuqishmi për ta mbrojtur dhe vërtetuar mesazhin e Tij nuk lë asnjë dyshim se: (1) asnjë shtrembërim i çfarëdo lloji nuk mund të hyjë në Kuran, (2) Strofat 9:128-129 nuk i përkasin Kuranit, dhe (3) çdo element në Kuran është i strukturuar matematikisht shumë përtej aftësive njerëzore – numri i sureve, numri i strofave, numrat e caktuar për suret dhe strofat, shpeshtësia e ndodhjes së shprehjeve kyçe, numri i fjalëve, numri i shkronjave, dhe drejtshkrimi unik dhe shpesh i pazakontë i disa fjalëve.

Kjo Shtojcë e dokumenton një mrekulli të thellë më vete. Sado e gjerë dhe krejtësisht dërrmuese që të jetë, ajo nuk e tejkalon e as nuk e barazon mrekullinë e përgjithshme matematikore të Kuranit që përshkruhet në detaje në Shtojcën Një. Kjo vetëm e konfirmon faktin që Autori i Gjithëfuqishëm i Kuranit e ka lejuar qëllimisht shtimin blasfemues të dy strofave në Suren 9 për të:

  1. Ta demonstrojë një funksion thelbësor të përbërjes matematikore të Kuranit.
  2. Ta dëshmojë pamundësinë e ngacmimit të Kuranit.
  3. Ta përmbushë premtimin e Zotit për t’i dalluar besimtarët dhe për t’i ekspozuar hipokritët.

Pse e lejoi Zoti këtë për 1400 vjet??

Për shkak të korrupsionit masiv të Islamit pak kohë pas vdekjes së profetit Muhamed, Zoti qartazi e ka përmbushur premtimin e Tij në 47:38. Një dekret hyjnor i nxjerrë në Suren 47, të titulluar “Muhamed”, Strofa 38 (19×2), përcakton se “nëse arabët dështojnë ta mbështetin Kuranin, Zoti do t’i largojë nga hiri i Tij dhe do t’i zëvendësojë me njerëz të tjerë në vendin e tyre.”

Kur arabët e shtrembëruan Kuranin disa vjet pas vdekjes së Profetit, dhe gjatë kësaj e shfarosën familjen e Profetit, ata e tërhoqën mbi vete premtimin e Zotit të 47:38, dhe nuk e meritonin më ta zotëronin Kuranin; Kuranin e vërtetë. Dëshmia është e pakundërshtueshme se arabët e kanë braktisur Kuranin në masë.

Për shembull, nuk ka asnjë xhami të vetme në të ashtuquajturën botë myslimane sot (1989) që e mbështet urdhërimin vendimtar: “Xhamitë i takojnë Zotit; nuk do të thërrisni askënd tjetër përveç Zotit” (72:18).

Thirrja për lutje (Ezani) dhe vetë lutja nuk i kushtohen më vetëm Zotit; emri i Muhamedit thirret gjithmonë bashkë me emrin e Zotit.

“Shtylla e Parë e Islamit” thuhet qartë në Kuran, 3:18 & 47:19, dhe fjalët e saj janë të përcaktuara të jenë: LA ILAHE IL-LALLAH (Nuk ka zot tjetër përveç Zotit). Por myslimanët, që në shekullin e parë të Hixhretit, nuk e duan Zotin nëse Muhamedi nuk thirret bashkë me Të. Kjo mund të demonstrohet lehtë sot duke hyrë në çdo xhami dhe duke deklaruar: “LA ILAHE IL-LALLAH;” kjo në fakt do t’i tërbojë myslimanët e sotëm. Kjo sjellje dokumentohet në Kuran, 39:45. Për më tepër, hulumtimi im tani më ka bindur se myslimanëve tradicionalë u ndalohet nga Zoti ta shqiptojnë Shehadetin kuranor, të diktuar hyjnisht: “Esh-hedu en la ilahe il-lallah.” Ata kurrë nuk mund ta thonë këtë Shehadet (pa e thirrur emrin e Muhamedit). Testojini vetë. Shtylla e Parë e Islamit të shtrembëruar, LA ILAHE IL-LALLAH, MUHAMMEDUN RESULULLAH, nuk përputhet me urdhërimet e Zotit që na erdhën përmes Muhamedit (shihni Shtojcën 13).

Edhe një numër urdhërimesh të tjera shkelen nga ky Shehadet muhamedan. Për shembull, Kurani na ndalon vazhdimisht të bëjmë çfarëdo dallimi mes të dërguarve të Zotit (2:136, 285; 3:84). Shehadeti i shtrembëruar i jep më shumë dallim Muhamedit, kundër vullnetit të tij. Pavarësisht pohimeve të përsëritura të Kuranit se ai është “i plotë, i përsosur dhe plotësisht i detajuar” (6:19, 38, & 114), “myslimanët” kanë refuzuar t’i besojnë Krijuesit të tyre; ata i mbështetin burime të tilla qesharake dhe të pakuptimta si Hadithi dhe Suneti. Ky rebelim njëzëri kundër Zotit dhe të dërguarit të Tij, dhe kthimi masiv në idhujtari të dukshme – idhullimi i Profetit dhe i shenjtorëve – e kërkoi përmbushjen e premtimit të Zotit në 47:38.

Në dritën e dëshmisë hyjnore të pakundërshtueshme të paraqitur këtu, dhe në Shtojcat 1, 2 dhe 26, mund t’i çmojmë vërtet strofat në vijim:

Me siguri, Ne e kemi shpallur këtë mesazh, dhe me siguri, Ne do ta ruajmë. [15:9]

Thuaj: “Sikur të gjithë njerëzit dhe të gjithë xhindët të bashkoheshin për të prodhuar një Kuran si ky, ata me siguri do të dështonin, sado ndihmë që t’i jepnin njëri-tjetrit.” [17:88]

Mosbesimtarët e refuzuan këtë mesazh kur u erdhi, edhe pse është shkrim i thellë. Asnjë gënjeshtër nuk mund të hyjë në të, as me shtim as me heqje. Sepse është shpallje nga Më i Urti, Më i Lavdëruari. [41:41-42]

Sikur ta shpallnim këtë Kuran mbi një mal, do ta shihje duke u dridhur, duke u shembur, nga nderimi për Zotin. [59:21]


E pranoj me falënderim kontributin e vlefshëm të Mahmoud Ali Abib, Gatut Adisoma, Abdullah Arik, Ihsan Ramadan, Lisa Spray dhe Edip Yuksel. Disa nga faktet matematikore mahnitëse të paraqitura në këtë Shtojcë u zbuluan nga këta studiues të palodhur në Xhaminë e Tucsonit.


Predikim i së Premtes bazuar në Shtojcën 24 të Përkthimit të Autorizuar Anglisht të Kuranit nga Rashad Khalifa (1989)

Fundi i botës

Përmbledhje:

Ky predikim, i bazuar në Shtojcën 25 të Përkthimit të Autorizuar Anglisht të Kuranit nga Rashad Khalifa, i rendit shenjat kuranore të afrimit të fundit të botës, si çarja e hënës dhe zbulimi i kodit të 19-ës, dhe shpjegon si inicialet kuranore tregojnë vitin 1710 H.

[72:27] (Zoti është) Njohësi i së ardhmes;
Ai nuk lejon askënd ta zbulojë një dije të tillë.
Vetëm përmes të dërguarve që Ai i zgjedh
i zbulon Ai ngjarjet e së ardhmes dhe të së kaluarës.

Ndër detyrat që m’u ngarkuan si i Dërguari i Zotit i Besëlidhjes është zbulimi i fundit të botës. Mësojmë nga 18:7-8 dhe 69:13-15 se kjo botë do të përfundojë. Një tokë e re dhe qiej të rinj do t’i zëvendësojnë qiejt dhe tokën e tanishme (14:48).

Shenjat e afrimit të fundit të botës

Kurani jep shumë shenja, dhe thotë se mjetet për zbulimin e fundit të botës janë dhënë (47:18). Shenjat e dhëna në Kuran përfshijnë:

  1. Çarja e hënës: Kjo ka ndodhur tashmë në qershor 1969 kur zbritëm në hënë dhe sollëm gurë hënorë. Njerëzit në tokë tani mund të shkojnë në shumë muze, kolegje dhe observatorë për t’i parë copat e hënës.
  2. Zbulimi i kodit matematikor të Kuranit të bazuar në 19 (74:30-37): U përmbush në 1969-1974.
  3. Krijesa (27:82): “E bërë nga toka, ajo i paralajmëron njerëzit se kanë qenë të pavëmendshëm ndaj Krijuesit të tyre.” Krijesa, e bërë nga toka, u shfaq dhe ishte instrumentale në zbulimin e kodit numerik të Kuranit, dhe në shpalljen se bota e ka lënë pas dore mesazhin e Zotit; krijesa është kompjuteri. Vini re se shifrat që e përbëjnë 27:82 mblidhen në 19.
  4. Shfaqja e të Dërguarit të Zotit të Besëlidhjes (3:81): Siç përshkruhet në detaje në Shtojcën 2, një i dërguar bashkues, i profetizuar në Kuran, vjen pasi të gjithë profetët i kanë dorëzuar shkrimet, për të pastruar dhe për të bashkuar. Kjo profeci u përmbush në Ramazanin e vitit 1408.
  5. Tymi (44:10): ndodh pasi i Dërguari i Zotit i Besëlidhjes e ka dorëzuar mesazhin e bashkuar dhe e ka shpallur Islamin (Nënshtrimin) si të vetmen fe të pranueshme nga Zoti.
  6. Gogu dhe Magogu: ata rishfaqen, në përputhje me planin e Zotit, në vitin 1700 H (2271 pas Krishtit). Gogu dhe Magogu përmenden në 18:94 dhe 21:96. Nëse i numëroni strofat nga 18:94 deri në fund të Sures 18, i gjeni 17. Nëse i numëroni strofat nga 21:96 deri në fund të Sures 21, i gjeni gjithashtu 17. Kjo është shenja e Kuranit se Gogu dhe Magogu do të rishfaqen në vitin 1700 H.

Nuk do të mbetet e fshehur [20:15]

Strofa 15 e Sures 20 na informon se fundi i botës do të zbulohet nga Zoti para fundit të botës, dhe Sureja 15, Strofa 87, e jep kohën për atë ngjarje:

[15:87] Ne të kemi dhënë shtatë çiftet, dhe Kuranin e madh.

Shtatë çiftet janë 14 Inicialet Kuranore. Vlera e përgjithshme gematrike e këtyre shtyllave të thella të mrekullisë së Kuranit e përcakton saktësisht vitin e fundit të botës. Është për t’u vënë re se Strofa 85 e Sures 15 thotë: “Fundi i botës me siguri do të vijë.” Strofa e ardhshme, 15:86, na tregon se Zoti është Krijuesi i kësaj bote, dhe, sigurisht, Ai e di kur do të përfundojë. Strofa që vijon, 15:87, na tregon kur do të përfundojë bota. Siç tregohet në Tabelën 1, vlerat gematrike të “Shtatë Çifteve” të Inicialeve Kuranore japin gjithsej 1709 (shihni edhe Tabelën 1 të Shtojcës 1). Sipas 15:87, bota do të mbijetojë për 1709 vite hënore nga koha kur kjo profeci deklarohet në Kuran. Kjo do të thotë se bota do të përfundojë në vitin 1710 H. Ky numër është shumëfish i 19-ës; 1710 = 19×90.

Zbulimi i këtij informacioni ndodhi në vitin 1400 H, 309 vjet para fundit të profetizuar të botës (1709-1400 = 309). Numri 309 është numër kuranor (18:25), dhe lidhet me fundin e botës (18:21). Mënyra e veçantë e shkrimit të 309 në 18:25, “Treqind vjet, të shtuara me nëntë”, tregon se 309 janë vite hënore. Dallimi mes 300 viteve diellore dhe 300 viteve hënore është 9 vjet. Viti i këtij zbulimi, 1400 H, përkoi me vitin 1980 pas Krishtit, dhe 1980 plus 300 vite diellore është 2280, gjithashtu shumëfish i 19-ës, 19×120. Kështu bota përfundon në vitin 1710 H, 19×90, i cili përkon me vitin 2280 pas Krishtit, 19×120. Për mosbesimtarët që nuk i pranojnë këto dëshmi të fuqishme kuranore, fundi i botës do të vijë papritur (6:31, 44, 47; 7:95, 187; 12:107; 21:40, 22:55; 26:202; 29:53; 39:55; 43:66; dhe 47:18).

Ndërsa Hadithi është i ndaluar si burim i mësimeve fetare (Shtojca 19), ai mund të jetë burim i dobishëm historie. Mund të nxjerrim shumë informacion për ngjarjet historike dhe zakonet e traditat vendore gjatë shekujve të hershëm të Islamit. Librat e Hadithit tregojnë se besohej që Inicialet Kuranore e përcaktonin jetëgjatësinë e Ummetit mysliman. Komenti klasik i El-Bejdavit e citon ngjarjen historike në vijim si një shpjegim të mundshëm të Inicialeve Kuranore. E njëjta ngjarje përshkruhet në detaje në ITKAN-in e Es-Sujutit, Botimi i Parë, 1318 H, Vëll. 2, Faqja 10:

Hebrenjtë e Medinës shkuan te Profeti dhe thanë: “Kurani yt fillon me inicialet A.L.M., dhe këto Iniciale e përcaktojnë jetëgjatësinë e fesë sate. Meqë ‘A’ është 1, ‘L’ është 30 dhe ‘M’ është 40, kjo do të thotë se feja jote do të mbijetojë vetëm 71 vjet.” Muhamedi tha: “Ne kemi edhe A.L.M.S.” Ata
thanë: “‘A’ është 1, ‘L’ është 30, ‘M’ është 40 dhe ‘S’ është 90. Kjo mblidhet në 161. A ke diçka tjetër?” Profeti tha: “Po, A.L.M.R.” Ata thanë: “Kjo është më e gjatë dhe më e rëndë; ‘A’ është 1, ‘L’ është 30, ‘M’ është 40 dhe ‘R’ është 200, duke e bërë shumën 271.” Më në fund hoqën dorë, duke thënë: “Nuk e dimë sa nga këto Iniciale i janë dhënë!” [Referenca e famshme e Es-Sujutit ITKAN]

Edhe pse ky rrëfim është mirë i njohur, shumë dijetarë kanë qenë ngurrues ta pranojnë lidhjen e pagabueshme mes Inicialeve Kuranore dhe fundit të botës. Ata nuk mundën ta bindnin veten të merreshin me këtë temë për arsyen e thjeshtë se llogaritja e bën fundin e botës, dhe gjykimin, një realitet

 

 

Predikim i së Premtes bazuar në Shtojcën 25 të Përkthimit të Autorizuar Anglisht të Kuranit nga Rashad Khalifa (1989)

Tre të dërguarit e Islamit

Kjo Shtojcë jep dëshminë matematikore kuranore se [1] Ibrahimi ishte i dërguari origjinal i Islamit, d.m.th. i Nënshtrimit (22:78), [2] Muhamedi ishte i dërguari që e dorëzoi shkrimin (47:2), dhe [3] Rashadi është i dërguari pastrues dhe bashkues që e dorëzoi dëshminë vërtetuese të fesë (3:81, & Shtojca 2).

Dëshmi e përhershme dhe e verifikueshme

1. Siç u theksua në Shtojcën 2, vlera gematrike e “Ibrahim” është 258, vlera gematrike e “Muhamed” është 92, vlera gematrike e “Rashad” është 505, dhe 258 + 92 + 505 = 855 = 19×45.

2. Nëse e përfshijmë “Ismailin”, vlera gematrike e të cilit është 211, dhe “Is-hakun”, vlera gematrike e të cilit është 169, prapë përfundojmë me një vlerë të përgjithshme gematrike prej 855 + 211 + 169 = 1235 = 19×65. Vlera e përgjithshme gematrike e tre të dërguarve, apo e pesë, nuk mund të përputhet me kodin matematikor të Kuranit të bazuar në 19 nëse nuk përfshihet ose Ibrahimi, ose Muhamedi, ose Rashadi.

3. Ndodhja e parë dhe e fundit e “Ibrahimit” janë në 2:124 dhe 87:19. Duke i mbledhur numrat e sureve plus numrin e strofave, plus shumën e numrave të strofave nga ndodhja e parë deri te ndodhja e fundit, shuma e përgjithshme është 333260, 19×17540 (Tabela 1).

4. Siç u theksua në Shtojcën 2, emri i të Dërguarit të Zotit të Besëlidhjes i prezantohet epokës së kompjuterit përmes kodimit matematikor. Sikur emri të ishte specifikuar në Kuran, siç ndodh me të dërguarit e kaluar, miliona njerëz do t’ua kishin vënë fëmijëve të tyre emrin “Rashad Khalifa”. Kështu, fjala rrënjë “Rashada” përmendet në Kuran 19 herë (Shtojca 2).

5. “Ibrahimi” përmendet në 25 sure, “Muhamedi” përmendet në 4 sure, dhe “Rashada” ndodh në 9 sure. Shuma e këtyre sureve është 25 + 4 + 9 = 38 = 19×2 (INDEKSI I FJALËVE TË KURANIT, Abdul Baki).

6. Nëse i mbledhim numrat e sureve ku ndodhin Ibrahimi, Muhamedi dhe Rashada, plus numrin e ndodhjeve për sure, shuma del 1083, 19x19x3 (Tabela 2)

7. Nëse i marrim të gjitha suret ku përmenden Ibrahimi, Muhamedi dhe fjala rrënjë “Rashada”, dhe i mbledhim numrat e sureve, plus numrin e strofës së parë në secilën sure ku përmendet secila nga tri fjalët, shuma del 2793, 19×147 (Tabela 3).

8. Shuma e të gjithë numrave të sureve ku ndodhin tri fjalët, pa përsëritje, plus shuma e të gjithë numrave të strofave, pa përsëritje, mblidhen në 6479, 19×341. Suret janë 2, 3, 4, 6, 7, 9, 11, 12, 14, 15, 16, 18, 19, 21, 22, 26, 29, 33, 37, 38, 40, 42, 43, 47, 48, 49, 51, 53, 57, 60, 72 dhe 87. Shuma e këtyre numrave është 991 (shihni Tabelën 3). Strofat ku përmenden tri fjalët, pa përsëritje, janë 2, 4, 6, 7, 10, 13, 14, 16, 17, 19, 21, 24, 26, 29, 31, 33, 35, 37, 38, 40, 41, 43, 45, 46, 51, 54, 58, 60, 62, 65, 66, 67, 68, 69, 70, 74, 75, 76, 78, 83, 84, 87, 95, 97, 104, 109, 114, 120, 123, 124, 125, 126, 127, 130, 132, 133, 135, 136, 140, 144, 146, 161, 163, 186, 256, 258 dhe 260. Shuma e këtyre numrave është 5488, dhe: 5488 + 991 = 6479 = 19×341.

9. Nëse e mbledhim numrin e sures, plus numrin e strofës, plus numrin e strofave ku ndodhin Ibrahimi, Muhamedi dhe Rashada, marrim një shumë të përgjithshme që është e barabartë me 7505, 19×395 (Tabela 4). Kështu, është e koduar matematikisht në Kuran se Ibrahimi, Muhamedi
dhe Rashadi janë tre të dërguarit e Islamit (Nënshtrimit).

10. Siç tregohet në Tabelën 4, 19 ndodhjet e fjalës rrënjë “Rashada” janë në strofat 186, 256, 6, 146, 78, 87, 97, 10, 17, 24, 66, 51, 29, 38, 7, 2, 10, 14 dhe 21. Këto janë 38 shifra, 19×2.

11. Tabela 4 tregon se shuma e numrave të strofave ku i shohim 19 ndodhjet e fjalës rrënjë “Rashada” është 1145. Duke ia shtuar këtë shumë të numrave të strofave (1145) vlerës gematrike të emrit “Rashad” (505), plus vlerës gematrike të emrit “Khalifa” (725), marrim 1145 + 505 + 725 = 2375, 19×125.

12. Nëse i shkruajmë këta numra pranë njëri-tjetrit, d.m.th. shumën e numrave të strofave (1145), të ndjekur nga vlera gematrike e emrit “Rashad” (505), të ndjekur nga vlera gematrike e emrit “Khalifa” (725), marrim gjithashtu një numër që është shumëfish i 19-ës: 1145505725 = 19×60289775

Shuma e numrave të strofave ku ndodhin 19 “Rashada”…………………….= 1145
Vlera gematrike e emrit “Rashad” …………………………………………= 505
Vlera gematrike e emrit “Khalifa”…………………………………………= 725

1145 + 505 + 725 = 2375 = 19×125

1145 505 725 = 1145505725 = 19×60289775

 

 

Predikim i së Premtes bazuar në Shtojcën 26 të Përkthimit të Autorizuar Anglisht të Kuranit nga Rashad Khalifa (1989)

Kush është zoti juaj?

Lavdi Zotit! Nuk ka zot tjetër përveç Zotit. Por, kush është zoti juaj? Shumica e njerëzve tërbohen kur e dëgjojnë këtë pyetje. “Çka do të thuash me ‘Kush është zoti yt?’. Zoti im është Krijuesi i qiejve dhe i tokës.” Dhe shumica e këtyre njerëzve do të tronditen kur ta zbulojnë se shpallja e tyre se zoti i tyre është Krijuesi i qiejve dhe i tokës nuk është gjë tjetër veçse fjalë me buzë, dhe se në fakt ata janë të paracaktuar për Ferr (12:106).

Për ta vënë në praktikë këtë urdhërim, duhet të vendosim disa zakone përmes të cilave garantojmë që Zoti t’i zërë mendjet tona më shumë se çdo gjë tjetër. Kurani na ndihmon t’i vendosim zakone të tilla që e shpëtojnë shpirtin:

  1. Lutjet e Kontaktit (Salati): ata që i kryejnë lutjet ditore bëjnë një hap të madh drejt përkujtimit të Zotit në një pjesë të konsiderueshme të orëve të tyre zgjuar.
  1. Përkujtoje Zotin para se të hash: Strofa 6:121 na urdhëron ta përmendim emrin e Zotit para se të hamë. Ajo thotë: “Nuk do të hani nga ajo mbi të cilën nuk është përmendur emri i Zotit.”
  2. Të thënit “Nëse do Zoti (IN SHA ALLAH): Strofa 18:24 thotë: “Nuk do të thuash: ‘Do ta bëj këtë apo atë nesër’, pa thënë: ‘Nëse do Zoti’ (IN SHA ALLAH). Nëse harron ta bësh këtë, atëherë kërko falje dhe thuaj: ‘Zoti im më udhëzoftë të bëj më mirë herën tjetër.’ ”. Ky është urdhërim i drejtpërdrejtë që duhet ta zbatojmë, pavarësisht me kë po flasim.
  3. Dhurata e Zotit (MA SHA ALLAH): Për ta thirrur mbrojtjen e Zotit për gjërat tona të dashura – fëmijët tanë, veturat tona, shtëpitë tona, etj. – urdhërohemi në strofën 18:39 të themi “MA SHA ALLAH” (Kjo është dhuratë e Zotit).
  4. Lartësoje Zotin ditë e natë: Kur hamë çfarëdo gjëje, nuk duhet të jemi si kafshët; duhet të reflektojmë mbi krijimin nga Zoti të ushqimit që po e hamë – shijen, kënaqësinë tonë falë shqisave që Zoti na i ka dhënë, paketimin e përsosur të bananes apo portokallit, larminë e ushqimeve të detit të krijuara nga Zoti, etj. – dhe ta lartësojmë Atë ndërsa i shijojmë furnizimet e Tij. Kur shohim një lule të bukur, apo kafshë, apo perëndime dielli, duhet ta lartësojmë Zotin. Duhet ta shfrytëzojmë çdo mundësi të mundshme për ta kujtuar dhe lartësuar Zotin, që Zoti të jetë Zoti ynë.

 

Predikim i së Premtes bazuar në Shtojcën 27 të Përkthimit të Autorizuar Anglisht të Kuranit nga Rashad Khalifa (1989)

Muhamedi i shkroi shpalljet e Zotit me dorën e tij

Lavdi Zotit! Nuk ka zot tjetër përveç Zotit.

Shpallja e parë ishte “Lexo”, dhe e përfshinte deklaratën “Zoti mëson me anë të penës” (96:1-4), dhe shpallja e dytë ishte “Pena” (68:1). Funksioni i vetëm i penës është të shkruajë.

Dijetarët injorantë myslimanë të dy shekujve të parë pas Kuranit nuk mundën ta kuptonin sfidën e Kuranit për të prodhuar diçka si ai. Ata nuk e kishin idenë për përbërjen matematikore të Kuranit, dhe e dinin se shumë gjigantë letrarë mund të kishin hartuar vepra të krahasueshme me Kuranin. Në fakt, shumë gjigantë të tillë letrarë pretenduan se kishin aftësinë të prodhonin një vepër letrare po aq të shkëlqyer sa Kurani. Njëri nga pretendimet më të fundit erdhi nga Taha Husejn, shkrimtari i njohur egjiptian.

Dijetarët injorantë myslimanë atëherë vendosën ta shpallnin Muhamedin njeri analfabet! Ata menduan se kjo do ta bënte përsosmërinë e jashtëzakonshme letrare të Kuranit vërtet të mrekullueshme. Fjala mbi të cilën u mbështetën për t’ia veshur Profetit analfabetizmin ishte “UMMI”. Fatkeqësisht për ata “dijetarë”, kjo fjalë qartë do të thotë “Johebre” (pagan), apo dikush që nuk ndjek asnjë shkrim (Teuratin, Inxhilin apo Kuranin) [shihni 2:78, 3:20 & 75, 62:2]; NUK do të thotë “analfabet”.

Muhamedi ishte tregtar i suksesshëm. “Dijetarët myslimanë” që e trilluan gënjeshtrën e analfabetizmit e harruan se nuk kishte numra gjatë kohës së Muhamedit; shkronjat e alfabetit përdoreshin si numra. Si tregtar që merrej me numra çdo ditë, Muhamedi duhej ta dinte alfabetin, nga një deri në një mijë.

Kurani na tregon se Muhamedi e shkroi Kuranin – bashkëkohësit e Muhamedit citohen duke thënë: “Këto janë përralla nga e kaluara që ai i shkroi. I diktohen ditë e natë” (25:5). Nuk mund t’i “diktosh” një personi analfabet. Armiqtë e Profetit që e akuzojnë për analfabetizëm e keqpërdorin Strofën 29:48, e cila lidhet posaçërisht me shkrimet e mëparshme.

Në natën e 27-të të Ramazanit të vitit 13 P.H. (Para Hixhretit), Muhamedi, shpirti, personi i vërtetë, jo trupi, u thirr në universin më të lartë dhe iu dha Kurani (2:97, 17:1, 44:3, 53:1-18, 97:1-5). Më pas, engjëlli Xhebrail e ndihmoi Muhamedin t’i lëshonte disa strofa të Kuranit njëherësh, nga shpirti në kujtesën e Muhamedit. Muhamedi i mësoi përmendsh dhe i shkroi strofat sapo të lëshuara në mendjen e tij. Kur vdiq Muhamedi, ai e la Kuranin e plotë të shkruar me dorën e tij në renditjen kronologjike të shpalljes, bashkë me udhëzime specifike se ku të vendosej çdo strofë. Udhëzimet hyjnore të regjistruara nga Muhamedi ishin projektuar për ta bashkuar Kuranin në formatin përfundimtar të synuar për Testamentin Përfundimtar të Zotit për botën (75:17). Myslimanët e hershëm nuk arritën ta bashkonin Kuranin deri në kohën e Halifit Rashid ‘Uthman. U caktua një komision për ta kryer këtë detyrë.

Nga ana tjetër, ia vlen të theksohet gjithashtu se kur Muhamedi i shkroi shpalljet e Zotit me dorën e tij, ai po i shkruante në rolin e një shkruesi, e jo në rolin e një të dërguari. Dhe prandaj, nuk është shumë e rëndësishme nëse i shkroi apo jo, sepse Kurani u shpall si recitim. Fjala “Kuran” do të thotë “recitim”, dhe versionet e ndryshme të shkruara të Kuranit që shkruhen në tokë nuk e përkufizojnë Kuranin. Kur Zoti premtoi ta ruante Kuranin në strofën 15:9, Ai nuk premtoi ta ruante librin e shkruar, por ta ruante përkujtimin – ta ruante brenda mendjeve dhe zemrave të njerëzve. Versionet e shkruara të Kuranit janë thjesht mjete ndihmëse të bëra nga njeriu për t’i ndihmuar njerëzit ta kujtojnë Kuranin. Në formë të shkruar, Kurani origjinal ekziston vetëm lart në qiell (43:4). Njerëzit mund të zgjedhin t’i shkruajnë versionet tokësore të shkruara me çfarëdo simbolesh që duan për t’i përfaqësuar tingujt e recitimit origjinal. Muhamedi, në rolin e një shkruesi, ndodhi ta shkruante me shkronja arabe, sepse ato ishin shkronjat që po i përdorte shoqëria e tij, por kjo nuk e bën versionin zyrtar. Nuk ka asnjë version zyrtar të shkruar të Kuranit në tokë. Njëri nga rolet e Mrekullisë Matematikore të Kuranit ishte të na ndihmonte ta dallonim cilat versione të shkruara të bëra nga njeriu janë paraqitje të sakta të Kuranit të shpallur e të folur, sepse mund të ekzistojnë dhe ekzistojnë shumë versione të shkruara të bëra nga njeriu. Prandaj, versionet e shkruara të bëra nga njeriu mund të shkruhen edhe me shkronja angleze, apo shkronja greke, apo madje me karaktere kompjuteri, apo madje me bitë brenda një kompjuteri (d.m.th. vetëm me numrat 1 dhe 0), dhe ato prapë do ta kishin Mrekullinë Matematikore të bazuar në numrin 19 në to. Pra, nuk ka simbole (shkronja) zyrtare se si duhet të shkruhet Kurani. Simbolet e shkruara janë të bëra nga njeriu. Zoti ia mësoi Ademit fjalët, tingujt e gjërave, por jo shkrimin e tyre. Më shumë se rreth gjysma e mënyrës si fliste Ademi tingëllonte e ngjashme me arabishten e sotme, por Zoti kurrë nuk i mësoi apo nuk i bëri zyrtare simbolet arabe. Nëse ka diçka, simbolet apo shkronjat që kanë më shumë meritë të jenë të sakta janë shkronjat që u përdorën në pllakat e Musait. Ato ishin të vetmet shkronja që u shkruan drejtpërdrejt nga Zoti dhe engjëjt. Musai i mori në formë të shkruar (7:145). Dhe ato simbole ishin në një formë që Musai do ta kuptonte. Musai, duke qenë semit, do t’i kuptonte simbolet proto-semitike, të cilat janë pothuajse alfabeti fenikas. Pra, edhe pse nuk ka simbole zyrtare të zgjedhura nga Zoti, nëse do të duhej ta zgjidhnim një grup simbolesh, më afër të qenit të sakta janë shkronjat fenikase, të cilat janë të ngjashme me shkronjat angleze (latine) të sotme. Pra, kur Zoti e quajti Muhamedin “johebre”, “i pashkronjë”, në Kuran, ndër të tjera, kjo do të thoshte se ai është dikush që nuk di t’i lexojë shkronjat fenikase me të cilat fillimisht njerëzit e shkrimit i shkruan shpalljet e mëparshme të Zotit.

 

Predikim i së Premtes bazuar në Shtojcën 28 të Përkthimit të Autorizuar Anglisht të Kuranit nga Rashad Khalifa (1989)

Besmeleja që mungon

Çdo sure në Kuran hapet me deklaratën “Në emër të Zotit, të Gjithëhirshmit, Mëshirëplotit”, e njohur si Besmele, me përjashtim të Sures 9. Kjo mungesë e dukshme e Besmeles nga Sureja 9 ka qenë një veçori intriguese e Kuranit për 14 shekuj. Shumë teori janë parashtruar për ta shpjeguar këtë fenomen.

Tani mësojmë se Besmeleja që mungon luan një rol të rëndësishëm si [1] një përbërës i rëndësishëm i mrekullisë matematikore të Kuranit, dhe [2] një shenjë e dukshme nga i Gjithëhirshmi, Mëshirëploti, se Sureja 9 është ngacmuar dhe duhet të pastrohet (Shtojca 24). Të dy rolet e Besmeles që mungon u zbuluan me zbulimin e kodit matematikor të Kuranit. Lista në vijim e vëzhgimeve faktike i ilustron veçoritë e mrekullueshme të Besmeles që mungon:

1. Meqë Besmeleja përbëhet nga 19 shkronja arabe, dhe u paraprin të gjitha sureve përveç njërës, ajo mund të konsiderohet themeli mbi të cilin ndërtohet kodi i Kuranit i bazuar në 19. Por mungesa e Besmeles nga Sureja 9 e bën numrin e kësaj deklarate vendimtare hapëse 113, një numër që nuk përputhet me kodin e Kuranit. Megjithatë, gjejmë se kjo mangësi kompensohet në Suren 27. Dy Besmele ndodhin në Suren 27, njëra si hapëse dhe njëra në Strofën 30. Kjo e rikthen numrin e përgjithshëm të Besmeleve në Kuran në 114, 19×6.

2. Nga Besmeleja që mungon e Sures 9 deri te Besmeleja shtesë e Sures 27, janë 19 sure.

3. Shuma e numrave të sureve nga Besmeleja që mungon (Sureja 9) deri te Besmeleja shtesë (Sureja 27) është 9 + 10 + 11 + 12 + … + 25 + 26 + 27 = 342, 19×18. Kjo është veti matematikore; çdo 19 numra të njëpasnjëshëm do të mblidhen në një shumëfish të 19-ës. Por fenomeni i mrekullueshëm është
se ky numër, 342, është i barabartë me numrin e fjalëve nga Besmeleja e parë e Sures 27 deri te Besmeleja e dytë në 27:30.

4. Ndodhja e Besmeles shtesë në 27:30 përputhet me kodin e Kuranit në atë që numri i sures plus numri i strofës është shumëfish i 19-ës (27 + 30 = 57 = 19×3).

5. Ndodhja e Besmeles shtesë në Strofën 30 krahasohet me ndodhjen e vetë numrit 19 në Strofën 30 (Sureja 74).

6. Kurani përmban 6234 strofa të numëruara. Mungesa e Besmeles nga Sureja 9, dhe kompensimi i saj në Strofën 30 të Sures 27 na jep dy Besmele të numëruara, 1:1 & 27:30, dhe 112 Besmele të panumëruara. Kjo e bën numrin e përgjithshëm të strofave në Kuran 6234 + 112 = 6346, 19×334.

7. Nga Besmeleja që mungon deri te Besmeleja shtesë, numri i strofave që e përmbajnë fjalën “Allah” është 513, 19×27. Vini re se 27 është numri i sures ku ndodh Besmeleja shtesë. Të dhënat janë në Tabelën 1.

8. Shuma e numrave të strofave (1 + 2 + 3 + … + n), plus numri i strofave, nga Besmeleja që mungon deri te Besmeleja shtesë është 119624, 19×6296. Shihni Tabelën 2.

9. Kjo pikë gjithashtu dëshmon se Sureja 9 përbëhet nga 127 strofa, jo 129 (shihni Shtojcën 24). Shuma e shifrave të 127 është 1 + 2 + 7 = 10. Duke i gjetur të gjitha strofat, shifrat e të cilave mblidhen në 10, nga Besmeleja që mungon e Sures 9 deri te Besmeleja shtesë e Sures 27, pastaj duke ia shtuar numrin e këtyre strofave numrit të përgjithshëm të strofave nga Besmeleja që mungon deri te Besmeleja shtesë, marrim 2128, apo 19×112 (Tabela 3).

10. Sureja 9 është sure me numër tek, numri i strofave të së cilës (127) është gjithashtu tek. Nga Besmeleja që mungon deri te Besmeleja shtesë, ka 7 sure që e kanë këtë veti; ato janë sure me numër tek, numri i strofave të të cilave është gjithashtu tek. Siç përshkruhet në detaje në Tabelën 4, këto janë Suret 9, 11, 13, 15, 17, 25 dhe 27. Duke i mbledhur shifrat që i përbëjnë numrat e sureve dhe numrat e strofave, shuma e përgjithshme është 114, 19×6

11. Dy veçoritë e ardhshme e vërtetojnë edhe Besmelenë që mungon edhe numrin e strofave në Suren 9 (ku ishin futur dy strofa të rreme). Nëse i marrim të njëjtat sure të renditura në Tabelën 4, sure me numër tek, numri i strofave të të cilave është gjithashtu tek, dhe e shkruajmë numrin e çdo sureje, të ndjekur nga numri i strofave të saj, numri i gjatë që rezulton (30 shifra) është shumëfish i 19-ës (Figura 1).

12. Le ta marrim shifrën e fundit të të gjitha strofave nga Besmeleja që mungon deri te Besmeleja shtesë. Nëse e shkruajmë numrin e çdo sureje, të ndjekur nga shifra e fundit në çdo strofë në atë sure, përfundojmë me një numër të gjatë, me 1988 shifra, i cili pjesëtohet me 19 (Figura 2).

 

 

 

 

Predikim i së Premtes bazuar në Shtojcën 29 të Përkthimit të Autorizuar Anglisht të Kuranit nga Rashad Khalifa (1989)