[search-in-place-form in_current_page="1"]

Poligamia

Poligamia ishte mënyrë jetese deri sa u shpall Kurani 1400 vjet më parë. Kur toka ishte e re dhe e papopulluar mjaftueshëm, poligamia ishte një mënyrë për ta populluar dhe për t’i sjellë qeniet njerëzore të nevojshme për ta zbatuar planin e Zotit. Deri në kohën kur u shpall Kurani, bota ishte populluar mjaftueshëm, dhe Kurani i vendosi kufizimet e para kundër poligamisë.

Poligamia lejohet në Kuran, por nën rrethana që respektohen rreptësisht. Çdo keqpërdorim i kësaj leje hyjnore sjell ndëshkim të rëndë. Kështu, edhe pse poligamia lejohet nga Zoti, na takon t’i shqyrtojmë rrethanat tona me kujdes para se të themi se një marrëdhënie e caktuar poligame është e lejueshme.

Shembulli ynë i përsosur këtu është profeti Muhamed. Ai ishte i martuar me një grua, Hatixhen, derisa ajo vdiq. I pati të gjithë fëmijët e tij, përveç njërit, nga Hatixheja. Kështu, ajo dhe fëmijët e saj e gëzuan vëmendjen e plotë të Profetit për aq kohë sa ishte e martuar me të; njëzet e pesë vjet. Për të gjitha qëllimet praktike, Muhamedi kishte një grua – nga mosha 25 deri në 50 vjeç. Gjatë 13 viteve të mbetura të jetës së tij, ai u martua me të vejat e moshuara të miqve të tij që lanë shumë fëmijë. Fëmijët kishin nevojë për një shtëpi të plotë, me një figurë atërore, dhe Profeti e siguroi këtë. Sigurimi i një figure atërore për jetimët është e vetmja rrethanë specifike në mbështetje të poligamisë e përmendur në Kuran (4:3).

Përveç martesës me nënat e veja të jetimëve, kishte tri martesa politike në jetën e Profetit. Miqtë e tij të ngushtë Ebu Bekri dhe Omeri këmbëngulën që ai të martohej me vajzat e tyre, Aishen dhe Hafsën, për të vendosur lidhje tradicionale familjare mes tyre. Martesa e tretë ishte me Marien egjiptiane; ajo iu dha atij si gjest politik miqësie nga sundimtari i Egjiptit.

Ky shembull i përsosur na tregon se një burrë duhet t’ia japë vëmendjen dhe besnikërinë e tij të plotë në martesë gruas dhe fëmijëve të tij në mënyrë që të rritë një familje të lumtur dhe të shëndetshme.

Kurani i thekson kufizimet kundër poligamisë me fjalë shumë të forta: “Nëse keni frikë se nuk do të jeni plotësisht të drejtë në trajtimin e më shumë se një gruaje, atëherë do të mjaftoheni me një.” (4:3) “Ju nuk mund të jeni të drejtë në një marrëdhënie poligame, sado që të përpiqeni.” (4:129)

Kufizimet kuranore kundër poligamisë e tregojnë mundësinë e keqpërdorimit të ligjit të Zotit. Prandaj, përveç nëse jemi absolutisht të sigurt se ligji i Zotit nuk do të keqpërdoret, më mirë t’i rezistojmë epshit tonë dhe të qëndrojmë larg poligamisë. Nëse rrethanat nuk e diktojnë poligaminë, më mirë t’ia japim vëmendjen tonë të plotë një gruaje dhe një grupi fëmijësh. Mirëqenia psikologjike dhe shoqërore e fëmijëve, veçanërisht në vendet ku poligamia është e ndaluar, pothuajse gjithmonë e diktojnë monogaminë. Disa kritere bazë duhet të respektohen kur mendohet për poligaminë:

  1. Ajo duhet ta lehtësojë dhimbjen dhe vuajtjen dhe të mos shkaktojë asnjë dhimbje apo vuajtje.
  2. Nëse keni familje të re, është pothuajse e sigurt se poligamia është keqpërdorim.
  3. Poligamia për ta zëvendësuar me një grua më të re është keqpërdorim i ligjit të Zotit (4:19).

 

Predikim i së Premtes bazuar në Shtojcën 30 të Përkthimit të Autorizuar Anglisht të Kuranit nga Rashad Khalifa (1989)

Evolucioni: një proces i udhëhequr hyjnisht

Mësojmë nga Kurani se evolucioni është fakt i projektuar hyjnisht:

Evolucioni është i mundur vetëm brenda një lloji të caktuar. Për shembull, portokalli pa fara evoluoi nga portokallet me fara, jo nga mollët. Ligjet e probabilitetit e përjashtojnë mundësinë e evolucionit të rastësishëm mes llojeve. Një peshk nuk mund të evoluojë në zog; një majmun kurrë nuk mund të evoluojë në njeri.

Ligjet e probabilitetit e përjashtojnë evolucionin e Darvinit

Në këtë epokë kompjuteri, kemi ligje matematikore që na tregojnë nëse një ngjarje e caktuar është e mundshme apo jo. Nëse hedhim pesë kube të numëruar lart në ajër dhe i lëmë të bien në një vijë të drejtë të udhëhequr, ligjet e probabilitetit na tregojnë numrin e kombinimeve të mundshme që mund të marrim: 1x2x3x4x5 = 120 kombinime. Kështu, probabiliteti i marrjes së çfarëdo kombinimi është 1 në 120, apo 1/120, apo 0,0086. Ky probabilitet zvogëlohet shpejt kur e rrisim numrin e kubeve. Nëse i rrisim për një, numri i kombinimeve bëhet 1x2x3x4x5x6 = 720, dhe probabiliteti i marrjes së çfarëdo kombinimi zvogëlohet në 1/720, 0,0014. Matematikanët, të cilët janë shkencëtarë shumë të përpiktë, janë pajtuar se probabiliteti zvogëlohet në “Zero” kur e rrisim numrin e kubeve në 84. Nëse punojmë me 84 kube, probabiliteti zvogëlohet në 209×10-50, apo 0,000000000000000000 00000000000000000000000000000000209.

Deklarata e famshme e Darvinit se “jeta filloi si një qelizë ‘e thjeshtë’” është qesharake. Madje vetëm 50 vjet më parë, Wells, Huxley dhe Wells shkruan në tekstin e tyre klasik se “asgjë nuk mund të shihet brenda bërthamës përveç lëngut të kthjellët.” Tani e dimë se qeliza është një njësi jashtëzakonisht e ndërlikuar, me miliarda nukleotide në materialin gjenetik brenda bërthamës, dhe miliona reaksione biokimike. Ligjet e probabilitetit na tregojnë se probabiliteti i krijimit të rastësishëm të sekuencave të përpikta të nukleotideve në ADN është Zero, shumë herë. Nuk po flasim për 84 nukleotide; po flasim për miliarda nukleotide që duhet të rregullohen në një sekuencë specifike.

Disa evolucionistë kanë deklaruar se gjeni njerëzor dhe gjeni i majmunit janë 90% të ngjashëm. Megjithatë, edhe sikur ngjashmëria të ishte 99%, prapë po flasim për 300.000.000 nukleotide që duhet të rirregullohen rastësisht për ta shndërruar majmunin në njeri. Ligjet e probabilitetit e përjashtojnë këtë si një pamundësi të plotë. Gjeni njerëzor përmban 30.000.000.000 nukleotide; 1% e kësaj është 300.000.000.

Një citat i përshtatshëm këtu është ai i Profesor Edwin Conklin; ai deklaroi:

“Probabiliteti që jeta të ketë origjinën nga një aksident është i krahasueshëm me probabilitetin që Fjalori i Plotë të rezultojë nga një shpërthim në një shtypshkronjë.”

 

Predikim i së Premtes bazuar në Shtojcën 31 të Përkthimit të Autorizuar Anglisht të Kuranit nga Rashad Khalifa (1989)

Mosha vendimtare 40 vjeç

Lavdi Zotit! Nuk ka zot tjetër përveç Zotit. Cila është mosha e përgjegjësisë? Nëse një fëmijë vdes në moshën 12 vjeç, pa e dëgjuar as për Zotin, a shkon ky fëmijë në Parajsë apo në Ferr? Po sikur fëmija të jetë 15 vjeç, apo 21, apo 25? Në cilën moshë do të mbahet qenia njerëzore përgjegjëse për besimet e tij apo të saj? Kjo pyetje i ka hutuar studiuesit e të gjitha feve për një kohë të gjatë.

Kurani e vendos moshën e përgjegjësisë në 40; kushdo që vdes para kësaj moshe shkon në Parajsë (46:15). Nëse personi besoi në Zotin dhe përfitoi nga besimi duke e ushqyer dhe zhvilluar shpirtin, ai apo ajo shkon në Parajsën e Lartë. Përndryshe, personi shkon në Parajsën e Ulët.

Reagimi juaj i parë ndaj këtij informacioni është kundërshtimi: “Po sikur personi të ishte vërtet i keq, i lig dhe ateist, a do të shkojë në Parajsë nëse vdiq para moshës 40 vjeç?” Kjo është sepse ju jeni të ligë, ndërsa Zoti është Më i Mëshirshmi. Prirja jonë është t’i “fusim të gjithë në Ferr”.

Njerëzit që e kundërshtojnë fort këtë mëshirë hyjnore nuk mund të dalin me një moshë kufitare të përgjegjësisë. Ata bëjnë pyetje si: “Po sikur personi të ishte vërtet i lig?” Përgjigjja është: “A e di Zoti se ky person ishte i lig?” “Po.” “A e di Zoti se ky person nuk meriton të shkojë në Parajsë?” “Po.” “Prandaj, ky person nuk do të vdesë para moshës 40 vjeç.” Aq e thjeshtë. Zoti është i vetmi që i përfundon jetët tona në këtë tokë. Ai e di saktësisht kush meriton të shkojë në Parajsë dhe kush meriton të shkojë në Ferr.

Në fillim të vitit 1989, një burrë me emrin Theodore Robert Bundy u ekzekutua për vrasjen e disa grave. I gjithë kombi u pajtua se ai ishte njëri nga kriminelët më të egër në histori. Aq shumë sa ekzekutimi i tij ishte njëri nga rastet e rralla kur kundërshtarët e dënimit me vdekje nuk protestuan. Përkundrazi, shumë njerëz në fakt e festuan ekzekutimin e tij. Gazetarë, editorialë dhe politikanë të shumtë u ankuan për faktin që drejtësisë iu deshën njëmbëdhjetë vjet për ta ekzekutuar Ted Bundy-n. Ata deklaruan se Bundy duhej të ishte ekzekutuar brenda maksimumi gjashtë vjetësh pas dënimit të tij. Sipas Kuranit, kjo do të kishte qenë nderi më i madh që dikush mund t’ia bënte Bundy-t. Ai ishte 42 vjeç kur u ekzekutua. Sikur të ishte ekzekutuar pesë vjet më herët, në moshën 37 vjeç, ai do të kishte shkuar drejt e në Parajsë, dhe nuk e meritonte këtë.

Siç rezulton, Bundy ishte njëra nga shenjat që Zoti na ka dhënë për ta konfirmuar se kushdo që vdes para moshës 40 vjeç shkon në Parajsë. Emri i Bundy-t, Theodore Robert Bundy, përbëhet nga 19 shkronja, dhe ai rrëfeu se kishte vrarë 19 gra vetëm një ditë para ekzekutimit të tij. Kishte shumë shenja të tjera nga Zoti.

Dorëzimi i këtij informacioni të rëndësishëm ishte njëra nga përgjegjësitë që iu dhanë të Dërguarit të Zotit të Besëlidhjes.

Është për t’u vënë re se edhe Martin Luther King edhe Malcolm X u vranë vetëm disa muaj para ditëlindjes së tyre të 40-të.

 

Predikim i së Premtes bazuar në Shtojcën 32 të Përkthimit të Autorizuar Anglisht të Kuranit nga Rashad Khalifa (1989)

Pse e dërgoi Zoti të Dërguarin e Besëlidhjes në kohën tonë?

Lavdi Zotit! Nuk ka zot tjetër përveç Zotit. Siç u parashikua në strofën 3:81 të Kuranit, Zoti ka dërguar një të dërguar për t’i bashkuar mesazhet e dorëzuara nga të gjithë profetët, për t’i pastruar dhe për t’i bashkuar në një fe: Nënshtrimin. Koha ishte me siguri e pjekur për përmbushjen e kësaj profecie të rëndësishme, për arsyet në vijim:

  1. Judaizmi, krishterimi dhe Islami janë korruptuar sa nuk njihen më.
  2. Të gjitha mesazhet e Zotit janë dorëzuar; Kurani është Testamenti Përfundimtar.
  3. Shumica e njerëzve që janë të paracaktuar të ekzistojnë ndonjëherë ende nuk kanë lindur në këtë botë.

Judaizmi

Ilustrimi më i mirë i judaizmit të korruptuar të sotëm mund të gjendet në librat e një rabini të famshëm; Harold S. Kushner. Në librin e tij më të shitur WHEN BAD THINGS HAPPEN TO GOOD PEOPLE (Kur gjëra të këqija u ndodhin njerëzve të mirë), Avon Books, 1981, Rabini Kushner thotë:

Krishterimi

Sikur Isai të kthehej në jetë sot, të krishterët do ta kryqëzonin. Dijetarë të shquar të krishterë kanë arritur në përfundime të forta se krishterimi i sotëm nuk ka të bëjë fare me Isain, dhe se doktrina e tij u shtrembërua për vdekje në Koncilet famëkeqe të Nikesë (325 pas Krishtit). Shihni THE MYTH OF GOD INCARNATE, Westminster Press, Philadelphia, 1977.

Islami

Sikur Muhamedi të kthehej në këtë botë, “myslimanët” do ta vrisnin me gurë. Feja që e ndjekin sot nuk ka të bëjë fare me Islamin (Nënshtrimin) e predikuar nga Ibrahimi dhe Muhamedi. Madje edhe bazat e tyre janë të shtrembëruara. Shtylla e tyre e Parë (Shehadeti) është e shtrembëruar. Sipas Kuranit, në strofën 3:18, Shehadeti është “La ilahe il-lallah”, ndërsa sipas tyre “Shehadeti” është “La ilahe il-lallah, Muhammedun Resulullah”, të cilin nuk mund ta gjeni në Kuran si Shehadet. Ata gjithashtu e kanë shtrembëruar thirrjen e tyre për lutje, dhe Salatin, duke e përkujtuar Muhamedin në vend që t’ia kushtonin vetëm Zotit, siç na thotë Kurani ta bëjmë. Kurani i përshkruan në detaje katër hapat e abdesit (Vudu), por ata bëjnë 9 ose më shumë hapa që nuk gjenden në Kuran. Kurani na thotë të shkojmë në Haxh në Mekë. Pothuajse të gjithë ata në praktikë e konsiderojnë Medinën si pjesë të Haxhit të tyre. Edhe nëse nuk e pranojnë, fakti që nuk mund të shkojnë në Mekë pa shkuar në Medinë e dëshmon atë që besojnë vërtet. Ka një aeroport krejtësisht të mirë në Mekë (aeroporti i Xhedës), por shumica e tyre zgjedhin të fluturojnë në Medinë apo nga Medina, sepse kështu e përfytyrojnë Haxhin, jashtë asaj që Kurani u thotë se është Haxhi.

“Një fe që kurrë nuk u autorizua nga Zoti” (42:21)

Shkalla në të cilën është korruptuar Islami (Nënshtrimi) ilustrohet në tabelën në vijim:

Ky është vetëm një mostër e imët e shkeljeve që i kryejnë “myslimanët” çdo ditë. Prandaj Zoti e dërgoi të Dërguarin e Tij të Besëlidhjes për kohët tona.

 

Predikim i së Premtes bazuar në Shtojcën 33 të Përkthimit të Autorizuar Anglisht të Kuranit nga Rashad Khalifa (1989)

Virgjëria/Dëlirësia

 

Lavdi Zotit! Nuk ka zot tjetër përveç Zotit.

Djemve dhe vajzave të besimtarëve të vërtetë duhet t’u mësohet se lumturia e tyre gjatë gjithë jetës varet nga ndjekja e ligjit të Zotit dhe ruajtja e dëlirësisë së tyre. Kjo do të thotë se ata duhet ta ruajnë veten vetëm për bashkëshortët e tyre, dhe kurrë të mos lejojnë askënd tjetër t’i prekë në mënyrë seksuale (23:5-6, 24:30, 33:35, 70:29-30).

Shoqëria e sotme është plot me tundime të fuqishme. Madje edhe prindërit kanë filluar të flasin për të dashur për vajzat e tyre dhe për të dashura për djemtë e tyre. Kur ata arrijnë adoleshencën, shumë prindër madje u sigurojnë fëmijëve të tyre mjete kontraceptive. Një përqindje alarmante e adoleshentëve janë seksualisht aktivë, edhe pse nuk janë fiziologjikisht të pjekur, dhe pa asnjë kufizim moral. Miliona shtatzëni të paligjshme dhe tragjeditë që lidhen me to, plus miliona aborte tragjike, ndodhin çdo muaj në SHBA, për shembull.

Ndër rezultatet e këtij shembjeje morale: fëmijë të padëshiruar dhe të pambështetur, baballarë të papërgjegjshëm që i shmangen detyrës, kriminelë që nuk kanë asnjë respekt për jetët apo pronat e njerëzve, miliona njerëz të papërshtatur shoqërisht, herpesi gjenital i pashërueshëm, lythat gjenitale të pashërueshme, sifilizi dhe gonorrea shkatërruese, depresionet, SIDA vrasëse, dhe sëmundje të reja që nuk njiheshin kurrë më parë.

Ajo që shumica e njerëzve nuk e dinë është se kjo shembje morale u kushton shtrenjtë gjatë gjithë jetës së tyre. Sepse i vetmi ligj që e sundon botën është ligji i Zotit, dhe këto shkelje flagrante të ligjit të Zotit u kushtojnë shumë mjerim dhe probleme (20:124).

Besimtarët e vërtetë që kujdesen për fëmijët e tyre do t’i këshillojnë dhe do t’ua kujtojnë vazhdimisht dhe me këmbëngulje (20:132) ta ruajnë dëlirësinë e tyre. Kjo do të thotë të mbeten të virgjër deri në natën e dasmës, pastaj t’i mbeten besnikë bashkëshortit – kurrë të mos bëjnë kurorëshkelje – për lumturinë e tyre. Këshilla e Zotit për ta ruajtur dëlirësinë tonë, para dhe pas martesës, është për të mirën tonë. Zoti është Ai që e kontrollon shëndetin, pasurinë dhe lumturinë apo mjerimin tonë (53:43, 48).

 

Predikim i së Premtes bazuar në Shtojcën 34 të Përkthimit të Autorizuar Anglisht të Kuranit nga Rashad Khalifa (1989)

Drogat & alkooli

 

Lavdi Zotit! Nuk ka zot tjetër përveç Zotit.

Nuk ka asnjë kompromis lidhur me drogat e paligjshme dhe pijet alkoolike; ato quhen “neveri dhe vepër e Dreqit” (5:90). Në strofat 2:219 dhe 5:90, shohim se “dehësit, bixhozi, altarët e idhujve dhe lojërat e fatit” janë rreptësisht të ndaluara. Fjala e përdorur për dehësit është “Hamr”, nga fjala rrënjë “Hamera” që do të thotë “të mbulosh”. Kështu, çdo gjë që e mbulon apo e pengon mendjen është e ndaluar. Kjo përfshin çdo gjë që e ndryshon mendjen, si marihuana, heroina, kokaina, alkooli, hashashi dhe çdo gjë tjetër që ndikon në mendje.

 

Predikim i së Premtes bazuar në Shtojcën 35 të Përkthimit të Autorizuar Anglisht të Kuranit nga Rashad Khalifa (1989)

Sa kushton një komb i madh

Lavdi Zotit! Nuk ka zot tjetër përveç Zotit.

Strofat 5:65 dhe 5:66 thonë: “Nëse njerëzit e shkrimit (hebrenjtë, të krishterët dhe myslimanët) besojnë dhe bëjnë një jetë të drejtë, Ne do t’ua falim mëkatet dhe do t’i pranojmë në Parajsën plot lumturi. Sikur ta kishin respektuar Teuratin, Ungjillin dhe atë që u shpall këtu nga Zoti i tyre, do t’i kishin gëzuar furnizimet nga sipër tyre dhe nga poshtë këmbëve të tyre. Disa prej tyre janë të drejtë, por shumica prej tyre janë keqbërës.”

Pastaj strofa 7:96 thotë: “Sikur vetëm njerëzit e bashkësive të ndryshme të besonin dhe të bënin një jetë të drejtë, Ne do t’i kishim mbuluar me bekime nga qielli dhe toka.”

Zoti është Ai që e kontrollon lumturinë apo mjerimin tuaj. …. Zoti është Ai që ju bën të pasur apo të varfër. [53:43, 48]

Një komb që i mbështet ligjet e Zotit ka të garantuar shquarjen mes kombeve të botës, fitoren, begatinë dhe lumturinë (10:62-64, 16:97, 24:55, 41:30-31). Nga ana tjetër, një komb që i shkel ligjet e Zotit e tërheq mbi vete një jetë të mjerë (20:124). Një komb që i mbështet ligjet e Zotit ka të garantuar të jetë komb i madh. Kjo nuk është thjesht një ëndërr idealiste; meqë Zoti e ka kontrollin e plotë (10:61), garancitë dhe premtimet e Tij janë të kryera. Një komb që i mbështet ligjet e Zotit karakterizohet nga:

  1. Liria maksimale për njerëzit – liria e fesë, liria e shprehjes, liria e udhëtimit dhe liria e ekonomisë (2:256, 10:99, 88:21-22).
  2. Të drejtat e garantuara të njeriut për të gjithë njerëzit, pavarësisht nga raca, ngjyra, besimi, statusi shoqëror, gjendja financiare apo përkatësia politike (5:8, 49:13).
  3. Begatia për të gjithë njerëzit. Sistemi ekonomik i Zotit bazohet në qarkullimin e vazhdueshëm të pasurisë, pa kamatë, dhe në investime produktive. Ekonomia joproduktive si bixhozi, lotaria dhe huatë me interes të lartë nuk lejohen (2:275-7, 59:7).
  4. Drejtësia shoqërore për të gjithë. Për shkak të bamirësisë së obligueshme (Zeqatit), askush nuk do të mbetet i uritur apo pa strehë (2:215, 70:24-25, 107:1-7).
  5. Një sistem politik që bazohet në konsensus njëzëri. Përmes konsultimit të ndërsjellë dhe lirisë së shprehjes, njëra anë e çdo çështjeje i bind të gjithë pjesëmarrësit në diskutim. Rezultati përfundimtar është një marrëveshje njëzëri, jo mendimi i një shumice 51% i imponuar me forcë mbi pakicën 49% (42:38).
  6. Një shoqëri që i mbështet dhe i ruan standardet më të larta të sjelljes morale. Do të ketë familje të fortë, pa alkoolizëm, pa droga të paligjshme, pa shtatzëni të paligjshme, pa aborte, dhe praktikisht pa shkurorëzime.
  7. Respekti maksimal për jetët dhe pronat e njerëzve. Prandaj, nuk do të ketë krime kundër jetëve apo pronave të njerëzve.
  8. Mbizotërimi i dashurisë, mirësjelljes, paqes dhe respektit të ndërsjellë mes njerëzve, dhe mes këtij kombi dhe bashkësive të tjera të botës (3:110, 60:8-9).
  9. Mbrojtja e mjedisit garantohet përmes ruajtjes dhe ndalimit të praktikave shpërdoruese (30:41).

 

Predikim i së Premtes bazuar në Shtojcën 36 të Përkthimit të Autorizuar Anglisht të Kuranit nga Rashad Khalifa (1989)

Përparësitë tona

Predikim i së Premtes nga: Rashad Khalifa, imam i Xhamisë së Tucsonit

Përmbledhje:

Në këtë predikim të së Premtes, Rashad Khalifa e krahason atë që njerëzit bëjnë për trupin, i cili zgjat rreth 100 vjet, me atë që bëjnë për shpirtin, personin e vërtetë, i cili jeton përgjithmonë. Ai i nxit besimtarët t’i vënë përparësitë e tyre në perspektivë duke e adhuruar vetëm Zotin, duke i kryer Lutjet e Kontaktit dhe lutjen e së Premtes, dhe duke e përkujtuar Zotin gjatë gjithë ditës, dhe shpjegon pse asnjë shkronjë e vetme e lutjeve, si El-Fatiha, nuk mund të shtohet apo të hiqet.

Transkripti i videos:

Lavdi Zotit. Dëshmojmë se nuk ka zot përveç Zotit të vetëm. Nuk ka zota apo idhuj të tjerë përveç Tij.

Në hutben e fundit arritëm në përfundimin se ju vërtet nuk besoni në Zotin përveç nëse e dini se Ai po e bën çdo gjë. Ju e merrni vendimin fillestar. Ky është roli ynë. Marrim një vendim, një vendim për të qenë me Zotin apo jo. Dhe “jo” do të thotë se jeni me Dreqin, sepse nuk ka zgjedhje tjetër. Jeni ose me Zotin ose me Dreqin. Dhe ky është vendimi ku kemi liri absolute zgjedhjeje. Pas kësaj, ose udhëzoheni nga Zoti ose ngatërroheni nga Dreqi. Por kryerësi përfundimtar i çdo gjëje është Zoti, dhe çdo gjë po ndodh në përputhje me vullnetin e Zotit.

Sot dua t’i krahasoj përparësitë tona. Dua ta përdor tabelën këtu për të ilustruar diçka për përparësitë.

Shumica e njerëzve nuk e dinë kush janë. Tani e njohim qenien njerëzore si të përbërë nga dy entitete. Vetëm për ta bërë shumë të thjeshtë: trupi dhe shpirti. Trupi vazhdon për, le të jemi optimistë, rreth 100 vjet, dhe pastaj vdes dhe bëhet asgjë. Shpirti është personi i vërtetë, ju i vërteti. Ky është personi i vërtetë pikërisht këtu, dhe ai vazhdon përgjithmonë.

Trupi ka kërkesa dhe shpirti ka kërkesa. Ajo që dua ta krahasoj këtu është çka bëjmë për këtë entitet dhe çka bëjmë për këtë entitet.

Për trupin, njerëzit fillojnë me foshnjën. Foshnjës i jepet qumësht dhe ushqehet, i bëhen injeksione, injeksione të dhimbshme, dhe dhimbjet e rritjes dhe të dhëmbëve. Dhe pastaj trupi shkon në shkollë. Duhet të shkoni në shkollë, apo jo? Ka një reklamë në radio dhe televizor tani me atë macen komike, Garfield. Ai thotë: nëse do të jesh mace e majme, shko në shkollë, shko në fakultet. Pra, shkoni në shkollë dhe i jepni testet dhe kaloni nëpër detyrat e shtëpisë dhe raportet e mungesave dhe qortimet nga prindërit dhe mësuesit, dhe punoni shumë fort duke mësuar. E dini, shkolla nuk është e popullarizuar te shumica e fëmijëve. Kaloni shkollën fillore, shkollën e mesme të ulët, pastaj shkoni në shkollën e mesme, me gjithë punën e rëndë që përfshin, dhe jeni aq të gëzuar që diplomoheni, vetëm për të hyrë në fakultet. Pastaj jeni student i vitit të parë, dhe mësoni shumë fort dhe punoni, dhe jeni shumë të zënë, duke i kushtuar shumë përpjekje, kohë dhe para shkollës. Pse? Për shkak të këtij trupi. Doni të visheni bukur, të keni rroba të mira, dhe doni të blini një shtëpi, mundësisht në rrëzë të kodrave, me kaq shumë dhoma e luks e qilima e perde. Ky trup e do këtë, dhe ju punoni shumë për këtë.

Diplomoheni nga fakulteti dhe aplikoni për punë. Shkoni në zyrën e punësimit dhe rrini në radhë për njerëzit që ju intervistojnë, dhe jeni shumë të sjellshëm. Doni të jeni të zgjuar, apo të shtireni si të zgjuar, dhe e vishni pamjen tuaj më të mirë, pak sens humori, inteligjencë, aftësi. Shtireni si të përsosur për intervistën, dhe e merrni punën. Dhe pastaj e bëni punën keq dhe ju pushojnë. Pastaj aplikoni për punë të tjera dhe jeni të mjerë. E gjithë kjo është për trupin, sepse trupi do rroba, strehim, ushqim, dhe ne e bëjmë gjithë këtë punë për trupin.

Tani, çka bën personi mesatar për shpirtin? Ky është personi i vërtetë. Pas gjithë kësaj, trupi vdes, bëhet pluhur, bëhet asgjë.

Ishte një person të cilit i përkiste ky trup, i quajtur Rock Hudson. A ju kujtohet ai emër? Ai vdiq kohët e fundit; prandaj ende e mbani mend. Rock Hudson ishte person shumë i suksesshëm: shumë para, famë, ballina revistash, televizion, filma, pasuri, një vilë në Beverly Hills. Trupi i tij u argëtua shumë, dhe ai gjithashtu e theu ligjin e Zotit, siç e dimë, dhe vdiq në poshtërim. Tani, personi i vërtetë, Rock Hudson, ekziston. Çka bëri ai për këtë trup, dhe çka bëri për këtë? Çka i solli fama dhe paraja? Cila është vlera e famës dhe e parave që i grumbulloi?

A e mbani mend Liberace-n, shkëlqimin, kostumet që i vishte, dhe shfaqjet, dhe njerëzit që i duartrokisnin, shfaqjet që dha dhe sa miliona dollarë fitoi? Por sa ka ai, personi i vërtetë? Në fund, varrmihësi kishte frikë ta prekte për shkak të virusit të SIDA-s. Apo Rockefelleri, apo cilido prej tyre. Njerëzit punojnë shumë fort për këtë entitet këtu, trupin. Çka bëjnë ata për shpirtin? Kjo është pyetja. Ajo që po përpiqem ta nxjerr në pah është rirregullimi i përparësive tona, vënia e përparësive tona në perspektivë.

Çka po bëjmë ne për shpirtin? Çka i duhet shpirtit? Shpirtit i duhet adhurimi i vetëm Zotit. Ky është hapi i parë, sepse shpirti është pjesë e Zotit, si të doni ta shikoni, sepse Zoti tha: “I fryva Ademit nga shpirti Im.” Pra, shpirtit i duhet ta adhurojë vetëm Zotin, dhe pastaj i duhet ushqim, ushqyerje. Pesë vaktet ditore, pesë lutjet, janë të nevojshme. Ju duhet agjërimi.

Njerëz si Rock Hudson, për shembull, e vënë veten në shërbim të këtij trupi. Ai po i shërbente këtij trupi. Çfarëdo që donte trupi, ai ia jepte. Por e la pas dore veten. Nëse shpirti ishte kaq i madh kur filloi, është ende kaq i madh tani. Nuk u rrit. Ai nuk e ushqeu shpirtin e tij. Përparësitë e tij ishin të ngatërruara. Po e përdor një person të vërtetë si shembull sepse ky është një person që e arriti famën dhe pasurinë.

Përfundimi nga kjo është se çdo gjë që bëjmë e që nuk e zhvillon shpirtin tonë është humbje kohe. Nëse bëni çfarëdo gjëje që nuk ka të bëjë fare me Zotin, është humbje kohe. Pra, nga momenti kur zgjoheni në mëngjes deri në fund të ditës, e pyetni veten: a po e bëj këtë për Zotin, që, me fjalë të tjera, do të thotë për ta ushqyer shpirtin tim? Sepse çdo gjë që bëni për Zotin e bën shpirtin tuaj të rritet dhe të zhvillohet. Në fakt është për veten tuaj, për entitetin e vërtetë. Pra, duhet t’i rirregullojmë përparësitë tona, t’i vëmë në perspektivë. Sa nga dita po e bëni për trupin, dhe sa po e bëni për ju? Shkuat në shkollë dhe vuajtët nëpër provime për të pasur një punë të mirë. Çka bëtë për ju?

Meqë ra fjala, 100 vjet krahasuar me pafundësinë janë zero. Pra, ky është përpjesëtimi i asaj që duhet ta bëni për veten dhe për trupin tuaj. Duhet të bëni zero për trupin tuaj, dhe duhet të bëni 100% për ju. Përndryshe nuk është inteligjente, sepse ky është zero. Do të bëhet asgjë. Pra, duhet ta vini trupin në shërbimin tuaj, e jo anasjelltas. Pothuajse të gjithë atje jashtë i kanë përparësitë të përmbysura. E vënë veten në shërbim të një veshjeje që zhduket.

Elhamdulil-lah.

Nga ky diagram, dua të kaloj te krahasimi i besimtarit, një myslimani, njërit që i është nënshtruar Zotit, me një person të zakonshëm.

Po shikoja nga dritarja ditën tjetër. E kisha falur lutjen e mëngjesit, dhe rreth një orë më vonë e pashë njërin nga fqinjët e mi duke dalë, dhe ishte qartazi shumë i përgjumur. Flokët i kishte krejt të ngatërruara. Mund ta imagjinoni, sapo ishte ngritur, po ecte kështu, mezi ecte. Është i ri; nuk është i vjetër. Rrobat i kishte rrëmujë, dhe kishte dalë për ta marrë gazetën.

Tani, një mysliman zgjohet në mëngjes. Mbani mend, e zotuam këtë; shpresoj nuk e keni harruar. Ne harrojmë herë pas here. Por gjëja e parë që thoni kur ngriheni në mëngjes është “Në emër të Zotit”, sepse kjo është ajo që do ta thoni kur të ngriheni në Ditën e Ringjalljes: çfarëdo që thoni çdo mëngjes. Dhe duhet ta përsëris atë që shumica e njerëzve e thonë kur ngrihen në mëngjes, e shikojnë orën dhe e shohin kohën. Kjo është saktësisht ajo që do ta thonë në Ditën e Gjykimit: “Oh, m…!” Sepse zakonisht e fikin alarmin dhe kthehen në gjumë, dhe kur ngrihen herën tjetër, është tepër vonë, dhe i shqiptojnë fjalët e pista.

Pra, myslimani ngrihet në mëngjes duke thënë “Në emër të Zotit.” Nëse ky është zakon këtu, do të jetë zakon edhe në Ditën e Gjykimit. Zoti do të kujdeset për këtë. Zoti do t’ju ndihmojë. Dhe kur ngriheni në Ditën e Ringjalljes duke thënë se ka vetëm një Zot, nuk ka vend tjetër ku të shkoni përveç parajsës. Pra, kjo është ajo që bën myslimani. Tani, çka bëri fqinji im kur u ngrit në mëngjes duke e kërkuar gazetën? Zoti nuk është në mendjen e tij, njësoj si te personi mesatar. Shpresoj se Zoti ishte në mendjen e tij, por nuk dukej kështu.

Dhe pastaj myslimani shkon ta marrë abdesin. E merrni abdesin në mëngjes dhe e falni lutjen e mëngjesit. Kjo është gjëja e parë që bëni. Dhe ky akt i abdesit dhe lutja e mëngjesit janë shumë freskuese. Jeni vigjilentë. Dukeni bukur. E lani fytyrën. I krehni flokët. Nuk do të dukeni si ky tip. Ai vërtet dukej i tmerrshëm. Këtë e shihni vetëm në filma, dikë që sapo është ngritur nga shtrati.

Myslimani e përkujton Zotin në çdo rast që ka. Myslimani e sheh lindjen e diellit dhe thotë: “Subhanallah.” Të gjitha këto janë ushqim për shpirtin, për ju, personin e vërtetë, dhe shpirti juaj rritet. Thoni: “Subhanallah, lavdi Zotit”, ndërsa e shihni diellin duke lindur, sepse jeni gjithmonë të vetëdijshëm për Zotin. Dielli po lind saktësisht në sekondën e përpiktë dhe nga i njëjti vend që supozohet të lindë, pa vonesë. Dhe Zoti e vuri atë diell në shërbimin tuaj, dhe ju thoni: “Subhanallah.” E shikoni një lule dhe bëni të njëjtën gjë.

Pastaj i telefononi njërit nga shokët apo bashkëpunëtorët tuaj, dhe thoni: “Nesër do ta bëj këtë e atë, inshallah, nëse do Zoti.” Ka një sjellje të caktuar të personit që i është nënshtruar Zotit, sepse e dini se Zoti po e bën çdo gjë, dhe e dini se do ta bëni këtë e atë nesër vetëm sepse Zoti e do këtë. Dhe Kurani jua jep këtë urdhërim shumë të qartë. Dhe pastaj ngrihen fëmijët tuaj, dhe i admironi dhe thoni: “Mashallah.” Kjo është dhurata e Zotit për ju. Ky është vullneti i Zotit që t’i keni këta fëmijë, dhe e falënderoni Zotin.

Tani, jomyslimani është i pavetëdijshëm. Zoti nuk është fare në mendjen e tij apo të saj, dhe ata po e lënë pas dore personin e vërtetë, po e lënë pas dore veten. Ata do të jenë shumë të kujdesshëm ta hanë mëngjesin, por nuk do t’ia japin mëngjesin shpirtit të tyre.

Pra, ju jetoni 24 orë në ditë duke e përkujtuar Krijuesin tuaj. Dhe Krijuesi juaj nuk ka nevojë për këtë. Zoti nuk ka nevojë për asnjë lavdërim apo adhurim tonin. Ne kemi nevojë. Ju po përgatiteni për jetën e përjetshme që po vjen. Nuk e shihni askënd përreth që është 200 vjeç, apo jo? Nuk keni dëgjuar për askënd. Po vjen, Dita e Ringjalljes. Dhe atëherë do t’ju caktohet ajo gradë e përjetshme varësisht se ku kualifikoheni, sa rritje keni bërë.

Deri tani kam folur për rirregullimin e përparësive, apo vënien e përparësive në perspektivë: sa kohë i kushtoni shpirtit tuaj, personit të vërtetë, dhe sa kohë i jepni punës suaj, shefit tuaj, familjes suaj e kështu me radhë. Në mënyrë strikte, mund t’i jepni kohë familjes suaj në rrugën e Zotit. Përparësitë tona duhet të jenë në perspektivë.

Prandaj jeni këtu për lutjen e së Premtes. E latë çdo punë dhe jeni këtu për lutjen e së Premtes. Kjo është përparësia e saktë. Sa herë që nuk jeni këtu të Premten, jeni jashtë hirit të Zotit. Është urdhërim për çdo të Premte: e lini çdo punë dhe shkoni në lutjen e së Premtes. Dhe Zoti e lidh këtë me punën dhe fitimin. Zoti thotë se është më mirë për ju ta lini punën, sepse Zoti e drejton botën. Zoti po e bën çdo gjë. Dhe kur e lini punën dhe shkoni në lutjen e së Premtes siç ju urdhëron Zoti, Zoti do të kujdeset që të fitoni më shumë para, më shumë fitim. Juve nuk ju intereson, por do të vijë.

Do t’i lexoj disa strofa nga Kurani që merren me këtë temë të përparësive, në Suren 18, duke filluar nga strofa 45. Kërkoj mbrojtje te Zoti nga Dreqi. Në emër të Zotit. Thotë: “Jepu atyre shembullin e kësaj bote: si dërgimi i ujit nga qielli që i bën bimët të rriten në tokë, dhe pastaj ato kthehen në kashtë, të fryra nga era.” Ky është shembulli i kësaj bote, në strofën 45 të Sures 18.

Bima rritet. Është e fortë. I shihni gjithë ato lule atje? Janë shumë të bukura. Shikojini. Do të kthehen në diçka të thatë si kashta, dhe do t’i marrë era. Në fakt, do të vijë koha dhe do të thoni: “Dua t’i heq këto gjëra prej këtu.” Do të jenë të thara dhe të rrudhura, dhe kështu është kjo botë.

Strofa e ardhshme thotë se paraja dhe fëmijët janë bukuria e kësaj jete, stolitë e kësaj jete. Këto janë gjërat e mira të kësaj jete: paraja dhe fëmijët. Dhe kam dëgjuar shumë njerëz të thonë: “Zoti thotë se paraja dhe fëmijët janë stolitë e kësaj jete. Unë kam shumë fëmijë. Ku janë paratë?” Por në përgjithësi, paraja dhe fëmijët janë bukuritë, stolia, e kësaj jete.

Dhe pastaj pjesa tjetër e strofës thotë: “Megjithatë, veprat e drejta të përjetshme”, veprat e drejta që zgjasin përgjithmonë, dhe këtu po flasim për personin e vërtetë, “janë shumë më të mira.” Pra, paraja dhe fëmijët dhe pronat në këtë botë janë gjërat e mira në këtë jetë, dhe Zoti na tregon çka është më e mirë se kaq. Siç e përmenda në hutben e fundit, adhurimi i vetëm Zotit dhe ushqimi i personit tuaj të vërtetë, thotë Kurani, është shumë më mirë se të zotërosh çdo gjë në këtë tokë dhe dy herë aq. Të gjitha pronat e paluajtshme në Vankuver dhe Nju Jork, të gjitha pronat në tërë botën, gjithë nafta, ari, diamantet: besimi në vetëm Zotin dhe ushqimi i personit tuaj të vërtetë, kur e keni perspektivën e duhur, është shumë më mirë se të zotërosh çdo gjë në tokë dhe dy herë aq.

Pra, strofa 46 e Sures 18 thotë se paraja dhe fëmijët janë bukuritë, gjërat e mira të kësaj bote, por veprat e drejta që zgjasin përgjithmonë janë shumë më të mira, dhe fundi i strofës thotë se ato japin shpresë më të mirë. Ka shpresë më të mirë në to. Nuk ka shpresë në prona. Rock Hudson ishte shumë i famshëm dhe shumë i pasur. Ende mund të shkoni si turist dhe ta shikoni vilën e Liberace-s, por ai nuk është aty. Sepse ka diçka më të mirë që ai mund ta kishte fituar: vepra të drejta, dhe zhvillimin e shpirtit të tij për ta përballuar jetën pranë Zotit në Botën Tjetër. Nëse nuk e zhvilloi shpirtin e tij, nuk do ta përballojë të jetë afër Zotit.

Dhe strofa 47 thotë se do të vijë dita kur Ne i heqim malet dhe e shihni tokën shterpë. Çdo gjë do të shkojë. Dhe pastaj Ne do ta mbledhim secilin. Arabishtja thotë: Ne nuk do ta lëmë asnjë person. Zoti thotë: Ne do t’i mbledhim të gjithë për këtë llogari. Sa bëtë për këtë veshje që zhduket? Sa bëtë për veten tuaj? Llogaria do të jetë automatike, por secili do të dalë para llogarisë.

Strofat e ardhshme vazhdojnë dhe e përshkruajnë pse veprat e drejta dhe ushqimi i shpirtit tuaj janë përparësia numër një, dhe kur bëni çfarëdo gjëje tjetër, është humbje kohe. Çdo gjë që nuk e zhvillon shpirtin tuaj është humbje kohe. Dhe humbja e një lutjeje të së Premtes, humbja e kësaj, sepse ju të gjithë jeni këtu: kur e humbni një lutje të së Premtes për çfarëdo arsyeje, është humbje e tmerrshme, e tmerrshme. Një herë në javë ka një lutje të përbashkët ku i takoni vëllezërit dhe motrat tuaja, dhe është urdhërim nga Zoti ta bëni këtë. Kur e humbni, humbni shumë. Nuk mund ta shpreh në miliarda dollarë. Gjithmonë duhet ta kujtojmë perspektivën e duhur, dhe këshilla në Kuran është ta përkujtojmë Zotin 24 orë në ditë. Në çdo rast që keni, mund ta ktheni punën tuaj në adhurim.

Është ora 1:00, prandaj do të lexoj pak material, si një lloj kuizi. Dua të mendoni se nga është.

[Ai lexon një pasazh që thotë se shtimi apo heqja e qoftë edhe një fjale apo shkronje të vetme nga teksti i shenjtë i lutjeve e shkatërron kuptimin e tyre fetar dhe është mëkat i rëndë.]

Mbani mend, ka disa deklarata në Kuran që thonë: “Mjerë ata që po e bëjnë lutjen e tyre.” Këta janë njerëz që po e bëjnë lutjen e tyre, por përfundojnë në negativ sepse janë të pavëmendshëm ndaj lutjeve të tyre, apo për arsye të tjera. Pra, duhet të siguroheni që lutja juaj të jetë e përsosur, Salati juaj, Lutja juaj e Kontaktit. Nuk po flas për lutjet e lira; po flas për Lutjet tuaja të Kontaktit.

Barry po na viziton për herë të parë, dhe do të pyesë veten pse e bëjmë lutjen në arabisht, dhe pse pikërisht këtë lutje, për shembull. Të gjithë ne e bëjmë këtë pyetje; në fakt, do të dalë. Ne në këtë xhami e çmojmë plotësisht përbërjen matematikore të çdo gjëje që lidhet me adhurimin tonë: Kuranin, madje edhe kockat në trupin tonë, dhe çdo gjë tjetër. Prandaj duhet ta çmojmë atë që është shkruar këtu.

El-Fatiha është teksti i shenjtë që Zoti na e dha, sureja e parë e Kuranit. Nuk mund t’i shtojmë asgjë. Siç e dini, Dreqi ia doli kudo në botën myslimane: ata e shtojnë fjalën “Amin.” Njerëzit tanë në Uashington, DC kanë një program radiofonik, dhe unë e kam këtu njërën nga kasetat që flet për këtë “Amin.” Ata e morën nga një fjalor i njohur, dhe e lexuan çka është “Amin.” Doli të ishte një fjalë e vjetër hebraike apo greke që nuk ka të bëjë fare me arabishten. Nuk është në Kuran. Kështu i mashtroi Dreqi njerëzit ta shtonin. Pra, ja një person që po e bën lutjen, duke kryer një mëkat të rëndë.

[Ai lexon pasazhe të tjera që përshkruajnë një mësim mistik mesjetar se fjalët, shkronjat, renditja dhe numrat e lutjeve pasqyrojnë një harmoni të shenjtë hyjnore, kështu që asnjë ndryshim nuk mund të tolerohet, madje as një që duket se e përmirëson kuptimin.]

Ne nuk e themi Lutjen e Kontaktit për kuptimin e saj fjalë për fjalë. “Na udhëzo në rrugën e drejtë” është e mrekullueshme, por ka shumë më tepër në të. Çdo shkronjë që Zoti e përbëri në suren e parë të Kuranit, El-Fatiha, kontrollohet numerikisht. Tingujt kur thoni “Elhamdu lil-lah” janë përbërë nga Zoti për një arsye specifike, një kombinim që e shkakton kontaktin tuaj me Krijuesin tuaj. Mund të mendoni të hartoni një mrekulli letrare shekspiriane, të shkëlqyer, që e lavdëron Zotin. Nuk do të thotë asgjë. Harrojeni. Nuk është kuptimi ai që kërkojmë. Është përbërja numerike dhe tingujt.

[Kuizi zbulohet: pasazhet vijnë nga një libër për Rabinin Juda, i cili i kritikoi ashpër ndryshimet e bëra në lutje, nga frika se ato do të konsideroheshin thjesht njerëzore dhe do ta humbnin lidhjen e tyre mistike mes njeriut dhe Zotit.]

Shumë njerëz më akuzojnë se jam i ashpër me disa njerëz që po bëjnë ndryshime në lutje, apo në Kuran, apo në praktikat e fesë. Por ka një precedent. Është frikë për këta njerëz, dhe është shqetësim për ta. Nuk janë vetëm fjalët; ka një përbërje numerike në të. Lutja e Kontaktit, Salati, është lidhje mes nesh dhe Zotit. Dhe ne i drejtojmë lutjet tona vetëm te Zoti.

Elhamdulil-lah.

Drejtësia penale në Islam

Lavdi Zotit! Nuk ka zot tjetër përveç Zotit.

Nëse një hajdut ju vjedh një mijë dollarë, dhe e fusin në burg, çka fitoni ju? Nëse hajduti ka grua dhe fëmijë, cili është krimi i tyre? Pse duhet të privohen nga babai i tyre?

Kurani e zgjidh këtë problem, si edhe problemet që lidhen me sistemet e drejtësisë penale që mbizotërojnë në botën e sotme.

Barasvlera është ligji [2:178-179]

Sipas drejtësisë penale kuranore, hajduti që dënohet për vjedhjen e një mijë dollarëve prej jush duhet të punojë për ju derisa t’ju paguhen plotësisht një mijë dollarët që i humbët, plus çdo dëm dhe shqetësim tjetër që vjedhja mund t’ju ketë shkaktuar. Në të njëjtën kohë, gruaja dhe fëmijët e pafajshëm të hajdutit nuk privohen nga burri i tyre, dhe sistemi i shtrenjtë i burgjeve eliminohet. Burgimi është ndëshkim mizor dhe çnjerëzor që ka dalë i padobishëm për të gjithë të përfshirët.

Në kundërshtim me besimin e përgjithshëm, dora e hajdutit nuk do të pritet. Falënderuar qoftë Zoti për mëshirën e Tij dhe mrekullinë e Tij matematikore në Kuran, tani e dimë se dora e hajdutit sot duhet të shënohet. Shënimi i dorës së hajdutit thuhet në 5:38. Numrat e sures dhe strofës mblidhen në 5 + 38 = 43. Vendi tjetër në Kuran ku “dora pritet” gjendet në 12:31. Këtu i shohim gratë që e admironin aq shumë Jusufin sa i “prenë” duart e tyre. Qartazi, ato nuk i këputën duart e tyre; askush nuk mund ta bëjë këtë. Numrat e sures dhe strofës mblidhen në 12 + 31 = 43, e njëjta shumë si në 5:38. Kjo jep konfirmim matematikor se ligji kuranor kërkon shënimin e dorës së hajdutit, jo këputjen e saj. Jepet edhe konfirmim matematikor shtesë: 19 strofa pas 12:31, e shohim sërish “prerjen e dorës”. Ndëshkimi në Islam (Nënshtrim) bazohet në barasvlerë dhe në presion shoqëror (2:178, 5:38, 24:2).

Blasfemia e quajtur “Hadith & Sunet” e ka vendosur vrasjen me gurë si ndëshkim për kurorëshkelësit e martuar. Ky nuk është ligji i Zotit. Siç thuhet në 24:2, ndëshkimi për kurorëshkeljen është fshikullimi në publik; njëqind goditje simbolike. Siç u theksua më lart, ndëshkimi bazë është presioni shoqëror dhe turpërimi i kriminelit. Fshikullimi në publik e arrin këtë qëllim.

Në trajtimin e vrasjes, Kurani patjetër e dekurajon dënimin me vdekje (2:179). “I liri për të lirin, robi për robin dhe femra për femrën” (2:178). Për shkak të ligësisë dhe padrejtësisë njerëzore, shumë njerëz nuk mund ta imagjinojnë as çka thotë ky ligj kuranor. Ata refuzojnë t’i pranojnë urdhrat e qarta se duhet të respektohet barasvlera e rreptë – nëse një grua vret një burrë, apo një burrë vret një grua, apo një rob vret një person të lirë, apo një person i lirë vret një rob, dënimi me vdekje nuk mund të zbatohet. Kurani preferon që vrasësi ta kompensojë familjen e viktimës. Vrasja e vrasësit nuk e kthen viktimën, as familja e viktimës nuk përfiton nga ekzekutimi i vrasësit. Kompensimi, megjithatë, duhet të jetë i mjaftueshëm për të qenë frenues për të tjerët. Në Islam (Nënshtrim), viktima dhe/ose familja e viktimës janë gjykatësit për të gjitha krimet; ata vendosin cili do të jetë ndëshkimi nën mbikëqyrjen e një personi që e njeh Kuranin.

 

Predikim i së Premtes bazuar në Shtojcën 37 të Përkthimit të Autorizuar Anglisht të Kuranit nga Rashad Khalifa (1989)

Zoti po e bën çdo gjë

Predikim i së Premtes nga: Rashad Khalifa, imam i Xhamisë së Tucsonit

Përmbledhje:

Në këtë predikim të së Premtes, Rashad Khalifa shpjegon se, sipas Kuranit, vetëm besimi në Zotin nuk mjafton; besimi i vërtetë do të thotë ta pranosh se Zoti po e drejton çdo gjë. Ai e rekomandon përkujtimin e vazhdueshëm (dhikrin) “Zoti po e drejton çdo gjë” si mënyrë për të ndaluar ankesat, kundërshtimet dhe humbjen e durimit, dhe për ta arritur lumturinë e nënshtrimit të plotë ndaj Zotit.

Transkripti i videos:

Elhamdulil-lah.

Kjo, nëse do Zoti, do të jetë hutbeja më e rëndësishme që kam mbajtur ndonjëherë deri tani. Prandaj ju lutem kushtojini vëmendje, vëmendje të veçantë këtë herë. Do të përpiqem t’i përsëris pikat e rëndësishme, dhe dua ta mbani parasysh se po flas me ju. Mos thoni se po flet me dikë tjetër.

Kohët e fundit kam arritur në një përfundim shumë të rëndësishëm për besimin në Zotin, dhe kjo filloi në numrin e shkurtit 1987 të Muslim Perspective me titullin “Dreqi beson në Zotin.” M’u bë e qartë se në tërë Kuranin na mësohet se shumica e besimtarëve në Zotin do të shkojnë në ferr.

Në Suren 12, strofa 103, thuhet se shumica e njerëzve, çfarëdo që të bësh, nuk do të besojnë. Dhe pastaj në 106 na thuhet se shumica e atyre që besojnë do të shkojnë në ferr. Kjo është Sureja 12, strofa 106.

Dhe pastaj lexojmë në Suren numër 23, strofat 84 deri në 90. Do ta citoj, duke filluar nga 84: “Thuaj: kujt i takon toka dhe të gjithë ata që janë në të, nëse e dini? Ata do të thonë: ‘Zotit.’ Thuaj: a do të merrni mësim atëherë? Thuaj: kush është Zoti i qiejve, i shtatë universeve, Zoti me sundimin e madh? Ata do të thonë: ‘Zoti.’ Thuaj: si është e mundur që nuk e respektoni drejtësinë? Thuaj: në dorën e kujt është mbretëria mbi çdo gjë, Ai që mund t’ju vijë në ndihmë dhe nuk ka nevojë për ndihmë, nëse e dini? Ata do të thonë: ‘Zoti.’ Thuaj: si është e mundur që jeni magjepsur, keni humbur rrugën?”

Dhe në Suren 29:61 thuhet: nëse i pyet kush i krijoi qiejt dhe tokën dhe i vuri në shërbim diellin dhe hënën, ata do të thonë Zoti. Dhe pastaj strofa përfundon duke pyetur si është e mundur që devijuan. Në Suren 29:63 thuhet: nëse i pyet kush dërgon ujë nga qielli për ta ringjallur tokën e vdekur, ata do të thonë Zoti. Thuaj: lavdi Zotit. Si është e mundur që shumica e tyre nuk kuptojnë?

Pra, të gjitha këto strofa dhe shumë të tjera në tërë Kuranin na tregojnë se njerëzit besojnë në Zotin. Dreqi beson në Zotin, por ata prapë do të shkojnë në ferr. Tani pse? Dhe përfundimi shumë i rëndësishëm është: ju nuk besoni në Zotin përveç nëse e njihni Zotin ashtu siç është vërtet, me të gjitha cilësitë e Tij, përkatësisht, veçanërisht, se Zoti e drejton çdo gjë, se Zoti po e bën çdo gjë. Dhe kjo do të hedhë një dritë të re mbi nënshtrimin tonë ndaj Zotit, mbi pranimin tonë të çfarëdo që po ju ndodh personalisht, apo në botë, kujtdo, çdo gjëje, çdo vendi.

Ne nuk besojmë në Zotin përveç nëse besojmë se Zoti po e drejton çdo gjë.

Dhe në këtë pikë, do të doja t’ju sugjeroja një dhikër, diçka për ta bërë çdo ditë, kudo që shkoni, kur jeni duke ngarë veturën apo ulur, apo kur nuk keni çka të bëni, apo edhe nëse keni diçka për të bërë. Dua që kjo ta dominojë jetën tuaj. Madje edhe mendërisht, madje edhe kur jeni duke bërë diçka, dua që ta përsërisni gjithmonë: Zoti po e drejton çdo gjë. Zoti po e drejton çdo gjë. Ky është dhikri juaj i ri, dhikri ynë i ri, sepse e gjithë bota do t’ju duket ndryshe. Kur ndodh çfarëdo gjëje që mund t’ju kthejë në kundërshtues, jo në të nënshtruar, kjo do t’ju kujtojë se Zoti po e bën çdo gjë dhe se ju po kundërshtoni.

Si besimtar, nuk keni punë ta humbni durimin. Për shembull, nuk jeni besimtar nëse e humbni durimin. Dhe siç thashë në fillim, po flas me ju. Mos thoni se po flet me dikë tjetër. Po flas me ju, po, ju, Abdullah, Mutasim, Ahmed, Ahmedi tjetër, Frank e kështu me radhë. Po flas me ju, me secilin prej jush. Nuk keni punë ta humbni durimin, sepse kjo tregon se po kundërshtoni diçka që po e bën Zoti. Duhet ta dimë se Zoti po e bën çdo gjë.

Madje edhe gjërat që i bën Dreqi, ato po e ndjekin ligjin e Zotit. Një shembull i mirë në Kuran është para krijimit të Ademit, Zoti u thotë engjëjve: “Unë po vendos në tokë një përfaqësues”, gjë që shkurt thotë se Zoti sigurisht e dinte se Ademi do të mashtrohej nga Dreqi dhe do të zbriste në tokë. Sepse pasi Dreqi e mashtroi Ademin, Zoti tha: “Zbritni në tokë, të gjithë ju.” Por para krijimit të Ademit, Zoti u thotë engjëjve: “Unë do të vendos në planetin tokë një përfaqësues”, qenien njerëzore. Pra, edhe pse Dreqi i tundoi Ademin dhe Havanë, Zoti po e bën çdo gjë, sepse çdo gjë po shkon në përputhje me vullnetin e Zotit.

Ky është dhikri ynë i ri. Kur ngisni veturën, kur rrini ulur, kur bëni çfarëdo gjëje. Përfundimisht do të ndodhë mendërisht. Çdo qelizë në trupin tuaj do të thotë: Zoti po e drejton çdo gjë. Dhe ky është besimtari i vërtetë. Ky është besimtari në Zotin që nuk do të shkojë në ferr. Shumica e besimtarëve në Zotin do të shkojnë në ferr sepse nuk besojnë se Zoti po e drejton çdo gjë.

Në Suren 8:17, një shembull klasik: “Nuk ishit ju ata që i vratë.” Kjo ishte pas njërës nga betejat në Islamin e hershëm. “Nuk ishit ju ata që i vratë; ishte Zoti ai që i vrau. Nuk ishe ti që e hodhe kur e hodhe” shigjetën apo çfarëdo. “Ishte Zoti që e hodhi.”

Ky është përfundim shumë i rëndësishëm, dhe prandaj mendoj se kjo është hutbeja më e rëndësishme që ju kam mbajtur ndonjëherë.

Bëra kohët e fundit një udhëtim në Egjipt, dhe çdo gjë që ndodhi në atë udhëtim më tregoi se ne nuk bëjmë asgjë. Ne nuk bëjmë asgjë. Zoti po e bën çdo gjë. Koha e arritjes sime, koha e largimit tim. Marr telefonin dhe them: “TWA, po e ndryshoj rezervimin tim nga e marta në të enjten.” Unë vendosa ta ndryshoj? Unë nuk vendosa asgjë. Unë nuk ndryshova asgjë. Më besoni, Zoti po e bën. Zoti po e bën çdo gjë.

Në Suren numër 12 sërish, vëllezërit e Jusufit vendosën të mos e vrisnin, apo jo? Ata mendojnë se vendosën të mos e vrisnin. Vendosën ta hidhnin në pus. Por shumë kohë para kësaj, vite para se ta marrin këtë të ashtuquajtur vendim të tyre, Jusufi e sheh ëndrrën: diellin, hënën dhe njëmbëdhjetë yje duke u përkulur para tij; babain e tij, nënën e tij dhe njëmbëdhjetë vëllezërit e tij duke u përkulur para tij. Diçka që do të ndodhte pasi ai praktikisht po e sundonte Egjiptin si burrë. Pra, kur vëllezërit u mblodhën për ta vrarë, vendimi ishte marrë tashmë. Ata nuk mund të vendosnin ta vrisnin. Ishte e pamundur. Por ja ku janë duke u mbledhur dhe duke votuar: a ta vrasim? Çka të bëjmë me të? Dhe pastaj vendosën, mendojnë ata, të mos e vrisnin. Zoti po e drejton çdo gjë.

Dhe ky është dhikri ynë i ri. Thjesht vazhdoni t’i thoni vetes: Zoti po e drejton çdo gjë, veçanërisht kur jeni në prag të kundërshtimit të diçkaje apo të humbjes së durimit. Kur e humbni durimin, duhet ta ndani veten nga vetja. Që tani, kur e humbni durimin ndaj një shoku apo bashkëshorti apo vëllai apo motre apo kujtdo në rrugë, i thoni vetes: nuk je mysliman. Po kundërshton, sepse Zoti po e drejton çdo gjë. Më besoni, kur shoku juaj apo gruaja juaj apo burri juaj sillet në një mënyrë që ju prish nervat, Zoti po e bën, dhe është sepse e meritoni. Pra, duhet t’i hidheni vetes dhe ta korrigjoni veten, dhe ta kapni veten duke kundërshtuar, duke mos iu nënshtruar Zotit. Zoti e drejton çdo gjë.

Dua t’ju jap një shembull që ta kuptoni si Zoti po e drejton çdo gjë dhe si ne e kemi lirinë e zgjedhjes. Supozoni se kam pasur një aftësi të përkohshme për të udhëtuar në të ardhmen, le të themi për një javë. Udhëtoj në të ardhmen dhe shoh çka ju ndodhi, çfarë vendimi morët. Pra, udhëtova deri të Premten e ardhshme dhe pashë saktësisht ku shkuat, çfarë vendimi morët. Tani kthehemi te kjo e Premte. Po ju jap një zgjedhje të shkoni ose në Nju Jork ose në Kaliforni. Ju do ta zgjidhni lirisht Kalifornian apo Nju Jorkun për udhëtimin tuaj. Por unë e di tashmë, sepse udhëtova në kohë këtë një javë, dhe e di se vendosët të shkoni në Kaliforni. Pra, edhe pse ju jap lirinë e zgjedhjes, e di saktësisht çka do të bëni dhe ku do të shkoni. Por është shumë më tepër se kaq. Nuk mendoj se mund ta kuptojmë vërtet.

Zoti e drejton çdo gjë, dhe ky është kushti. Kjo është cilësi e Zotit, dhe nëse nuk e njihni këtë cilësi, nuk e njihni Zotin dhe nuk besoni në Zotin. Dhe kjo është ajo që Kurani nënkupton me të gjitha këto strofa.

Kur Dreqi u shkakton njerëzve fatkeqësi, sëmundje, kancer, Dreqi po e bën këtë në përputhje me ligjin e Zotit. Dhe këtë e shohim në Kuran. Ju kujtoj, për shembull, dishepujt e Isait kur kërkuan një gosti nga qielli, dhe Zoti tha: “Mirë, do ta zbres, por nëse ndonjëri prej jush nuk beson, do ta ndëshkoj më rëndë se kë do që kam ndëshkuar ndonjëherë.” Tani, e dini se ndëshkuesi vërtet do të jetë Dreqi. Por ky është ligji i Zotit. Kur ata nuk besojnë, dalin nga mbretëria e Zotit. Atëherë Dreqi do ta shkaktojë dëmin. Por Zoti po e bën çdo gjë. Pra, madje edhe veprimet e Dreqit janë nën kontrollin e Zotit. Zoti po e drejton çdo gjë. Zoti nuk do të ishte Zot sikur të mos e drejtonte çdo gjë.

Pra, kjo është cilësi e Zotit që duhet ta pranojmë, dhe do ta përkujtojmë në gjuhën tonë. E ngisni veturën dhe thoni: Zoti po e drejton çdo gjë. E shikoni çdo gjë dhe thoni: Zoti po e drejton çdo gjë. Sepse ky është kushti i besimit në Zotin.

Kurani thotë shumë qartë: kur ju ndodh diçka e mirë, është nga Zoti. Kur ju ndodh diçka e keqe, është nga ju. Por Zoti po e drejton çdo gjë. Zoti e krijoi zjarrin. Mund ta përdorni për ta pjekur një biftek, nga një biftek i gjallë në një biftek të shijshëm të pjekur, përveç nëse ju pëlqen i gjallë. Por mund ta vini edhe gishtin në atë zjarr dhe ta digjni gishtin. Pra, Zoti e krijoi zjarrin të jetë në shërbimin tuaj. Por nëse zgjidhni ta vini gishtin në të dhe të vuani, atëherë kjo është nga ju, jo nga Zoti. Por është ligji i Zotit që e bëri zjarrin të djegë. Nëse e vini gishtin në të, digjet. Është ligji i Zotit. Është njëri nga ligjet fizike.

Ka shumë ligje të padukshme. Si p.sh. nëse nuk i bindeni Zotit, nëse shkoni e pini alkool, për shembull, është saktësisht si ta vini gishtin në zjarr, por ndëshkimi nuk është aq i dukshëm. Mund të jeni të sigurt se do të paguani. Është njësoj si zjarri dhe vënia e gishtit në të. Alkooli dhe pirja e tij. Drogat dhe marrja e tyre. Kurorëshkelja dhe kryerja e saj. Të gjitha këto gjëra qeverisen nga ligjet e Zotit. Ndëshkimi për mëkatet është saktësisht i njëjtë si zjarri fizik dhe vënia e gishtit në të. Por ato nuk janë aq të dukshme. Janë po aq të dhimbshme, nëse jo më keq. Dhe kjo i shpjegon të gjitha problemet që i shohim në botë: njerëzit që e thyejnë ligjin e Zotit dhe e paguajnë çmimin, njësoj si ta vënë gishtin në zjarr.

Cili është roli ynë? Çka bëjmë ne? Zoti po e bën çdo gjë. Ne bëjmë vetëm një gjë, një vendim: të jemi me Zotin apo jo. Pas kësaj, Zoti e merr përsipër. Por ne jemi absolutisht të lirë në atë vendim. Nënshtrimi është tashmë i kryer, dhe zgjedhja jonë është të nënshtrohemi me dëshirë apo pa dëshirë. Ata njerëz atje jashtë që nuk besojnë në Zotin, ata po i nënshtrohen Zotit, vetëm se pa dëshirë. Ata nuk mund ta kontrollojnë numrin e rrahjeve të zemrës së tyre, për shembull. Kjo është njëra nga gjërat e dukshme, por Zoti e drejton çdo gjë.

Kur Reagani vendos të pajtohet me rusët për kufizimin e armëve bërthamore, ai nuk po vendos asgjë. Ai është njësoj si vëllezërit e Jusufit. Ai mendon se po vendos të takohet me rusët, apo anasjelltas. Por Zoti e drejton çdo gjë.

E dimë gjithashtu se engjëjt janë po aq të lirë sa ne, nga ngjarja kur Dreqi refuzoi t’i bindej Zotit dhe të përkulej para Ademit. Zoti dëshiron që krijesat e Tij të jenë të lira për sa i përket atij vendimi, deri në Ditën e Gjykimit. Në Ditën e Gjykimit, nuk ka më. Do ta shohim çdo gjë dhe do të nënshtrohemi. Të gjithë do të nënshtrohen, duke përfshirë banorët e ferrit.

Del se nëse besojmë se dikush po bën diçka, kjo është shirk. Ky është adhurim idhujsh. Po e vendosni dikë që po bën diçka pranë Zotit. Kjo e mohon idenë se Zoti e drejton çdo gjë. Pra, nëse mendoni se dikush po bën diçka, kjo sipas përkufizimit është idhujtari.

Prandaj do ta kujtojmë veten kundër ideve të Dreqit. Gjithmonë do të themi: Zoti e drejton çdo gjë. Do ta bëni për një kohë dhe pastaj do ta harroni, ashtu siç e harroj unë. Prandaj do të vazhdoj t’i kujtoj vetes dhe juve, dhe do ta përsëris. Do t’jua kujtoj ju dhe ju do të ma kujtoni mua, vazhdimisht, derisa çdo qelizë në trupin tonë ta shpallë se Zoti po e drejton çdo gjë. Sepse, siç thashë, kjo hedh një dritë krejt të re mbi idenë e nënshtrimit.

Dhe kjo tabelë atje në mur, “Lumturia është nënshtrimi ndaj Zotit”, është një shenjë e thellë. Ka shumë më tepër në të se sa duket me sy. Do të jeni plotësisht të lumtur. Dhe ky dhikër, “Zoti e drejton çdo gjë”, do t’ju ndihmojë drejt nënshtrimit të plotë, sepse sa herë që filloni të ankoheni apo të kundërshtoni, do ta kujtoni veten: Zoti e drejton çdo gjë; po ankohem kundër Zotit. Zoti po e bën këtë, prandaj po ankohem, nuk më pëlqen.

Ndonjëherë kthehemi në ankues, dhe duhet ta kapim veten. Ankuesit do të ankohen kur gjërat janë mirë. Ankohen kur gjërat janë keq. Futen në një rutinë dhe do të ankohen vazhdimisht. Ky është kundërshtim. Kjo është e kundërta e nënshtrimit.

Ka një shembull të mirë vendimesh me numrin kryesor të Muslim Perspective. Vendosëm të shtypnim një numër të caktuar, dhe thamë: “Mirë, këto organizata myslimane gjithsesi nuk e meritojnë Muslim Perspective, kështu që do ta kapërcejmë njërën, do ta bëjmë njërën dhe do ta kapërcejmë njërën. Pra, do t’ua dërgojmë Muslim Perspective vetëm gjysmës së tyre.” Mirë, morëm një vendim, apo jo? Ne marrim vendime, por Zoti e merr vendimin, dhe vendimi i Zotit mbizotëron. Pra, të nesërmen shtypshkronja më thirri dhe tha: “Merre me mend, bëmë një gabim.” E shtypën një faqe në anën e gabuar, kështu që duhej ta bënin sërish për asgjë. Pra, përfunduam me një numër të madh të Muslim Perspective gjithsesi, dhe duhej t’ua dërgonim Perspective të gjithëve. Ky është një shembull i vendosjes, apo jo? Ne vendosëm t’i eliminonim këta emra, por Zoti vendosi: “Jo, do t’ia dërgoni secilit prej tyre.” Zoti e drejton çdo gjë.

Elhamdulil-lah.

Besoj se ky dhikër është shumë i rëndësishëm, shumë domethënës, dhe besoj se do të na ndihmojë të gjithëve. Prandaj do ta përsëris sërish dhe do t’jua ngulit: sa herë që keni rast, vazhdimisht, Zoti po e drejton çdo gjë, Zoti po e drejton çdo gjë, Zoti po e drejton çdo gjë, në heshtje dhe me zë, në çdo rast që keni. Dhe përfundimisht, siç thashë, çdo qelizë në trupin tuaj do ta shqiptojë këtë deklaratë të rëndësishme. Ky është kushti për ta arritur Parajsën.

Dua të flas sërish për mërzitjen dhe grindjen me dikë. Mërzitja, ankimi, grindja: për të mirën tuaj, nuk duhet ta bëni këtë. Nuk duhet ta bëjmë këtë për të mirën tonë, sepse kthehet kundër jush shumëfish kur thoni një fjalë lënduese apo hidhni një shikim lëndues.

Kurani shkon deri te dyshimi brenda kokës suaj. Nëse dyshoni për dikë, le të themi më shikoni mua dhe mua më dhemb stomaku apo diçka dhe po shtrembërohem në fytyrë, dhe ju thoni: “Ky tip nuk është miqësor me mua”, keni kryer një mëkat, dhe do të kthehet kundër jush. Ju jeni ai që do të vuajë. Duhet t’u kërkoni arsyetime njerëzve. Nëse kaloj pranë jush dhe po shtrembërohem në fytyrë, nuk është sepse ju urrej. Ndoshta po, ndoshta ju urrej. Por ajo që supozohet të bëni është të thoni: “Oh, ndoshta i dhemb koka apo stomaku apo diçka po e shqetëson”, dhe të më doni në vend që të më urreni, për të mirën tuaj. Por nëse po kaloj pranë jush dhe po shtrembërohem, dhe ju supozoni se e bëj sepse nuk më pëlqeni, dhe kjo është e vërtetë, madje edhe ai dyshim i vogël në kokën tuaj do t’ju lëndojë, do të kthehet kundër jush. E lëre më të bërtiturit, të sharat. Kjo kthehet kundër jush. Për mbrojtjen tuaj, për qetësinë tuaj shpirtërore dhe lumturinë tuaj, mos e bëni.

Dhe arsyeja, mekanizmi i saj, është se është kundërshtim. Është ankim kundër asaj që po e bën Zoti. Zoti po e drejton çdo gjë. Dhe nëse burri apo gruaja juaj apo shoku po sillet në një mënyrë të caktuar, është për shkak të diçkaje që e keni bërë ju. Duhet t’i bashkoheni gruas apo burrit apo shokut tuaj në të sharët e vetes, apo çfarëdo që po bën personi tjetër. Lidhuni me armikun tuaj kundër vetes, sepse është diçka që e keni bërë ju. Thoni: Zoti po më ndëshkon për diçka që e kam bërë. Kam dalë nga ligjet e Zotit. Dhe gjithmonë kujtojeni veten: Zoti po e drejton çdo gjë.

Dhe mos thoni se po flas me dikë tjetër. Po flas me ju, me secilin prej jush, dhe me mua. Duhet ta kujtoj veten.

Mendoj se jam personi më i vjetër në këtë vend. A ka dikush më të vjetër se unë? Ah. Pra, si më i moshuari juaj, do t’ia jap vetes privilegjin t’ju këshilloj nga përvoja: kthehet kundër jush kur e humbni durimin. Lumturia është nënshtrimi ndaj Zotit.

Duhet të merrni një vendim tani që kurrë nuk do të mërziteni. Kurrë nuk do të ankoheni. Le të ankohen njerëzit e tjerë. Le të mërziten ata. Le t’ju shajnë. Ju merrni anën e të munduarit, për të mirën tuaj, sepse më besoni, jeni shumë më të lumtur kështu, dhe përfundoni fitimtarë. Nuk ka asgjë në këtë botë që ia vlen të mërzitesh për të.

Të besosh se Zoti e drejton çdo gjë, siç e lexoni në Kuran, është më mirë se të zotërosh çdo gjë në këtë botë dhe dy herë aq. Nëse e zotëroni Manhatanin dhe të gjitha pronat e paluajtshme në Manhatan, ju konsiderojnë të pasur. Nuk po flas për Manhatanin. Po flas për të gjitha Shtetet e Bashkuara, për tërë Japoninë. Nëse e zotëroni Hong Kongun, me të gjitha pronat atje, do të jeni të pasur. Por të besosh në Zotin në mënyrën e duhur është më mirë se të zotërosh çdo gjë në tërë botën dhe dy herë aq. A ju bën kjo të lumtur? Duhet t’ju bëjë.

Gjëja më e thjeshtë që bëni si besimtar, që është të luteni pesë herë në ditë, nëse e vendosni në perspektivën e duhur të një personi që beson, është gjëja më e madhe që mund t’i ndodhë kujtdo. Dua ta vini veten në këtë situatë. Merrni një telefonatë nga Shtëpia e Bardhë: “Frank Jurgen, je i ftuar të hash drekë me Presidentin të mërkurën e ardhshme.” Do ta përdor Frankun si shembull. Franku menjëherë do ta thërrasë punën: “Nuk po vij në punë të mërkurën.” Dhe do t’i thërrasë shokët: “Merreni me mend? Jam i ftuar në drekë në Shtëpinë e Bardhë.” Dhe do t’i gjejë rrobat më të mira për t’i veshur për atë takim të rëndësishëm.

Epo, pesë herë në ditë keni një takim me Mbretin e Mbretërve. Nëse besoni se Zoti e drejton çdo gjë, se Zoti është Presidenti i tërë botës, se Reagani është një shërbëtor i vockël, një krijesë e parëndësishme e Zotit, nëse vërtet e dini këtë, a është kjo ajo që do ta bëni për çdo lutje? Keni takim me Zotin pesë herë në ditë. Do ta thërrisni punën dhe do të thoni: “Nuk po vij në punë, sepse kam takim me Presidentin e tërë universit.” Pra, kjo i vë gjërat në perspektivë. E megjithatë kërkojmë arsyetime për të mos shkuar: “Më dhemb koka, zoti President.” Shumica e njerëzve do të shkojnë në Shtëpinë e Bardhë edhe pse kanë dhimbjen më të keqe të kokës, migrenë e gjithçka. Prapë do të shkojnë.

Mirë, e përfundova temën kryesore, dhe ka dy pika që do të doja t’i përmendja para se ta mbyll. Njëra prej tyre është diçka që fillova ta bëj; duhej ta kisha bërë shumë kohë më parë. Ka një deklaratë në Kuran që thotë: hani dhe pini, por me masë, jo shumë. Fillova ta bëj këtë pas Ramazanit, dhe ndihesh mrekullisht kur nuk e mbush stomakun tepër. Shikoni mençurinë e Kuranit: hani dhe pini, por me masë, jo shumë. Është gjë e mrekullueshme. Sikur të kisha vazhduar njësoj, nuk do të mund ta vishja këtë kostum. Po filloj t’i vesh disa nga rrobat e mia që i kisha lënë mënjanë.

Pika tjetër ka të bëjë me atë që Zoti krijoi në univers. Kjo do të na ndihmojë ta çmojmë Zotin dhe si Ai po e drejton çdo gjë, dhe do të na nxisë ta bëjmë këtë dhikër vazhdimisht. Në numrin e fundit të revistës Parade, Carl Sagan shkroi një artikull për “miliarda e miliarda”. Zoti krijoi një miliard trilionë yje. Tani, harroni planetët që shkojnë me këta yje, dhe harroni faktin që dielli është njëri nga yjet e zbehtë. Një yll i ndritshëm përkufizohet si një yll që është të paktën një milion herë më i ndritshëm se dielli ynë. Pra, Zoti krijoi një miliard trilionë yje, 21 zero, gjë që e bën një septilion. Dhe këtu ka një tabelë nga Parade që thotë sa kohë do të duhej për të numëruar deri në numra të tillë. Ata shkuan deri në një kuintilion, 18 zero, jo 21. Le të shkojmë thjesht te numri më i vogël.

Sa kohë do t’ju duhet për të numëruar deri në një kuintilion, nga zero, një numër në sekondë, natë e ditë? Le t’i harrojmë yjet e tjerë, dhe le t’i harrojmë planetët dhe trupat qiellorë dhe të gjitha këto. Dëgjojeni këtë. Do të thoni një, dy, tre, katër, thjesht duke numëruar, jo duke krijuar, duke numëruar. Do t’ju duhen 32 miliardë vjet, që është më shumë se mosha e universit. Nëse thjesht i shikoni yjet dhe i numëroni një nga një, do t’ju duhen 32 miliardë vjet. Kjo është matematikë, sepse e pjesëtoni kuintilionin me sekondat, minutat, ditët e kështu me radhë. Do t’ju duhen 32 miliardë vjet vetëm për t’i numëruar. Dhe Zoti i krijoi. Pra, mund ta çmoni madhështinë e Zotit.

Elhamdulil-lah.